«Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλον έθνος (...) Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησεν ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ' ως σκλάβους»
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Διαπιστώνει ο Φίνλεϋ στο έργο του «Ιστορία της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας στην Ελλάδα», για την περίοδο 1453-1676: «Οι αγρότες γίνονται οι αληθινοί εκπρόσωποι του ελληνικού έθνους επί τρεις ολόκληρους αιώνες». Και παρακάτω: «Η πρωταρχική αιτία της καρτερικής απαντοχής των ελλήνων βρισκόταν στην εθνική τους συνείδηση».
..........................................
Σωτήριον έτος 1611 μ.Χ. Μεγάλη σύσκεψη λαϊκών και κληρικών στην Αλβανία. Λαμβάνουν μέρος Ελληνες, Αλβανοί, Σέρβοι, Κροάτες, Βούλγαροι και Βόσνιοι. Αποφασίζεται γενική εξέγερση κατά των Τούρκων. Ο Διονύσιος, επίσκοπος Τρίκκης, καθαιρεθείς ήδη από το Πατριαρχείο το 1601 και «Σκυλόσοφος» αποκαλούμενος απ' τους κοτζαμπασήδες, ξεσηκώνει τα Γιάννενα. Οι αγρότες του οπλισμένοι με δικέλλες και κασμάδες διαλύονται με την πρώτη αντεπίθεση των Τούρκων και ο ίδιος πιάνεται απ' τους Οθωμανούς που τον γδέρνουν ζωντανό...
Μέρες σαν αυτές, τις πρώτες της Ανοιξης, πριν από 240 χρόνια, εκεί γύρω στα 1770, περίπου 5.000 Μανιάτες που, κατά τους νεωτερικούς, δεν ήξεραν και τόσον ότι ήταν Ελληνες, έπαιρναν παραμάζωμα τους Τούρκους πέριξ του Μυστρά και της Μονεμβασιάς -άρχιζαν τα Ορλωφικά...
Αλλα 300 περίπου χρόνια πριν απ' τα Ορλωφικά και περί τα 500 χρόνια πριν απ' τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ένας βασιλιάς μαρμάρωνε στην Πόλη.
Ηταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Δραγάτσης. Ο τελευταίος αυτοκράτορας των Ρωμαίων στην Ανατολή· θα έπεφτε μαχόμενος, δηλώνοντας στον Πορθητή, «το την Πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστί»...
Λίγο πριν να πέσει και να μαρμαρώσει ο Δραγάτσης, λάβαινε επιστολές από τον Αργυρόπουλο, στις οποίες τον εξόρκιζε να «λάβει τον τίτλο του βασιλέως των Ελλήνων». Και τον διαβεβαίωνε: «Και μόνον αυτός ο τίτλος θα ήταν αρκετός για να εξασφαλίσει τη σωτηρία των ελεύθερων Ελλήνων και την απελευθέρωση των υπόδουλων αδελφών τους».
Ακόμα πιο αλλοπαρμένος κι αλαφροΐσκιωτος από τον Αργυρόπουλο, σε έναν «τόνο σχεδόν προφητικό» (κατά τον Charles Diehl), ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης έγραφε: «Η φήμη της ελληνικής γλώσσας είναι μεγάλη και θα μεγαλώσει ασφαλώς στο μέλλον, όταν κάποια μέρα ένας έλληνας βασιλιάς και οι διάδοχοί του θα αποκαταστήσουν ένα βασίλειο που οι γιοι των Ελλήνων, ενωμένοι, θα διοικούν μόνοι τους τις υποθέσεις τους και θα αποτελούν ένα έθνος».
Το ίδιο παράξενος και ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, όταν λίγα χρόνια πριν από την πτώση της Πόλης ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος επισκεπτόταν τον Μωριά, έλεγε στον αυτοκράτορα: «Εμείς των οποίων είστε αρχηγός και βασιλεύς, είμαστε απ' το γένος των Ελλήνων, όπως μαρτυρούν η γλώσσα και τα πάτρια έθιμα της πατρίδας μας».
Περίεργα πράγματα. Τριακόσια περίπου χρόνια πριν τον Διαφωτισμό (όταν κατά τους νεωτερικούς οι Ελληνες τη υποβολή των Δυτικών «επινόησαν τους προγόνους τους»), «έγινε μια παράξενη αλλαγή, ένα ξαφνικό ξύπνημα της ελληνικής εθνικότητας».


Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία, ήταν μια λέξη μοναχά “Ελευθερία”

























