Προπαγάνδα υπέρ του εθνοκτόνου νομοσχεδίου

Τι σημαίνει προπαγάνδα;
Όποιος δεν ξέρει (;) ας προσέξει τις πολύ καλά ενορχηστρωμένες προσπάθειες των «υπαλλήλων» των «τοποτηρητών» της χώρας, εντολοδόχων του διεθνούς κεφαλαίου και των κοσμοεξουσιαστών, στα Μ.Μ.Ε. (ή αν θέλετε Μ.Μ.Π.) να υποστηρίξουν το εθνοκτόνο νομοσχέδιο π.χ. 1. ΕΤ 3 = ένας συντονιστής τρείς υπέρ του απεχθούς νομοσχεδίου (τουλάχιστον για την πλειονότητα του λαού) και ένας, ένας (!) σκεπτικιστής, 2. ΕΡΤ 1 δύο ημέρες μετά, ένας συντονιστής τρείς υπέρ του απεχθούς νομοσχεδίου (τουλάχιστον για την πλειονότητα του λαού) και ένας σκεπτικιστής, 3. στις εφημερίδες το ίδιο..! (έκφραση της απλής αναλογικής φαντάζομαι)
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Κατ’εμέ είναι φανερό ό,τι γίνεται μία φοβερή(!) προσπάθεια πλόκλησης εντυπώσεων και μέσω αυτών χειραγώγησης του λαού υπέρ του αντεθνικού και αντιλαϊκού νομοσχεδίου.

Υ.Γ. Επιτέλους, οι πληθυσμοί «χυλός» ας αναρωτηθούμε ποιούς βολεύουν !

Ο ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ κ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Ο ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ κ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Κ.Δεσποτόπουλος:"...Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας...Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Ελληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία."

  paideia-grΤο παρακάτω κείμενο του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα φιλοσόφου δημοσίευσε η Καθημερινή ως επιστολή αναγνώστη!

Κωνσταντίνου Δεσποτοπουλου - Ακαδημαϊκού - πρώην υπουργoύ Παιδείας

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_28/01/2010_388518

Κύριε διευθυντά

Παλλάδιο ηθικό των Ελλήνων της γενεάς μου, η επί αιώνες πολλούς παρουσία του ελληνικού έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τους προ Χριστού χρόνους έως την εποχή μας και με συμβολή μεγαλουργό κάποτε, αμφισβητείται και πάλι, από Ελληνες τώρα μάλιστα, και χαρακτηρίζεται έωλο θεώρημα, γέννημα του ελληνικού ρομαντισμού του ΙΘ΄ αιώνα είτε κατασκεύασμα ιδεολογικό της εκπαιδευτικής πολιτικής του νεοσύστατου κράτους.

Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας.

Επικαλούμαι, λοιπόν, τα εξής προς τους διδασκάλους της Ιστορίας ή και προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:...

1. Ο φιλόσοφος Πλήθων, στον 15ο αιώνα, είχε ζητήσει, πριν από την Αλωση, ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, να ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ελλήνων, ώστε και να συμμορφωθεί προς την ιστορική τότε πραγματικότητα.

2. Ο πρώτος μετά την Αλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, απευθυνόμενος στους μοναχούς της Πάτμου, τονίζει προς αυτούς ότι με την περίσωση των ευρισκομένων στη Μονή χειρογράφων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας συμβάλλουν στην επιβίωση του υπόδουλου Γένους.

3. Ο Ιανός Λάσκαρις και άλλοι Ελληνες λόγιοι στην Ιταλία, πολύ πριν από τον 19ο αιώνα, όχι μόνο διδάσκουν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και με αμείωτο ζήλο επιδιώκουν να προκαλέσουν πολεμική επιχείρηση των Δυτικοευρωπαίων για την απελευθέρωση των συγχρόνων τους Ελλήνων.

4. Στον 17ο αιώνα, ο Ελληνας Επίσκοπος Βελιγραδίου έγραφε για τον σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ότι δεν υστερεί όχι μόνο των διάσημων τότε φιλοσόφων της Ιταλίας, αλλά και των ημετέρων φιλοσόφων της αρχαίας εποχής.

5. Ο μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στον 17ο αιώνα, ονομάζεται για τους Ευρωπαίους «Ελ Γκρέκο», ο Ελληνας με όσα ένδοξα υποβάλλει τότε η λέξη αυτή, ενώ και υπενθύμιζε την ύπαρξη του Γένους των Ελλήνων, μεγαλουργού άλλοτε και υπόδουλου τότε.

6. Αλλά και στον 18ο αιώνα, Ελληνες έμποροι και λόγιοι, που ζούσαν και δρούσαν στις ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ρουμανία, διατηρούσαν ακμαίο το ελληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ήκμαζαν τότε οι «Αδελφότητες» Ελλήνων στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

7. Ο Διονύσιος Σολωμός, στον Υμνον εις την Ελευθερίαν, γραμμένον πριν να υπάρξει ακόμη ελληνικό ανεξάρτητο κράτος, όχι λοιπόν ως φερέφωνο της εκπαιδευτικής πολιτικής του, αναφέρεται σε «περασμένα μεγαλεία» και χαρακτηρίζει «σαν πρώτα αντρειωμένη» την ελευθερία, δηλαδή εμπνέεται από την ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους.

8. Ο φιλελληνισμός, το υπέροχο αυτό κίνημα των ηθικά αισθαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών, εξηγείται μόνο από την πεποίθησή των ότι ένα μεγαλουργό στους αρχαίους χρόνους έθνος έχει εξεγερθεί για την απόσειση της επί αιώνες δουλείας του.

9. Εκφραστικότατο είναι και ό,τι διακήρυξε ο ραδιοσταθμός της Μόσχας τον Νοέμβριο του 1940: Οι Ελληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα. Και ο ρωσικός φιλελληνισμός υπάρχει έντονος ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα.

10. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η συγκινητική αντοχή του ελληνικού φρονήματος συμπαγών ελληνικών πληθυσμών υπό εξουσία τουρκική επί αιώνες σε περιοχές των εσχατιών της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου, όπου η τοπική ελληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής πολύ έκδηλα.

 Η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του «ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα», προς ιδεολογική στήριξη «εθνικών επεκτατισμών», όπως επιπόλαια γράφεται σε πρόσφατο δημοσίευμα. Στον 19ο αιώνα συζητήθηκε απλώς η «διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους» με αφορμή την αμφισβήτησή της από μη Ελληνες.  

Πριν δεν συζητούσαν γι’ αυτήν, καθώς δεν συζητεί κανείς για τα δεδομένα και αυτονόητα.
 

Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Ελληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία. Στους αρχαίους Ελληνες διάχυτη κατά Ηρόδοτον ήταν η πίστη ότι «απεκρίθη εκ παλαιτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν, εόν και δεξιώτερον και ηλιθίου ευηθείης απηλλαγμένον μάλλον». Η πίστη αυτή όμως δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν. 
http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/01/blog-post_29.html 

"Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος"

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

"Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος"

"Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ' οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα...

δίνει στο γύφτο για ν' αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε...

Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «...κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών...». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!

Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν' αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!

Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς [...] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν' αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη...!»

Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς,...

η συνέχεια: http://troktiko.blogspot.com/2010/01/blog-post_8112.html

Προς ισλαμοποίηση της Ευρώπης;

Προς ισλαμοποίηση της Ευρώπης;

H Ευρώπη το 2050 θα είναι αγνώριστη. Με αυτή τη φράση αρχίζει άρθρο του Foreign Policy με τίτλο "Εurabian Follies" που καταγράφει τη βιβλιογραφία σχετικά με την "Ευραραβία", ένα νεολογισμό που υποδηλώνει τη ραγδαία ισλαμοποίηση της Ευρώπης λόγω του υψηλού δημογραφικού δυναμισμού των μουσουλμανικών πληθυσμών.
"Η Ευρώπη είναι ήδη Ευραραβία" δήλωνε το 2005 η Oriana Fallaci, "μία αποικία του Ισλάμ, όπου η ισλαμική εισβολή δεν προχώρησε μόνον υπό την φυσική έννοια, αλλά επίσης και υπό την πνευματική και πολιτισμική έννοια".
"Αυτό που πραγματικά συνέβη», έγραφε στο βιβλίο της "Η Οργή και η Υπερηφάνεια", "δεν ήταν μόνον μετανάστευση, ήταν περισσότερο μία εισβολή καθοδηγούμενη υπό το έμβλημα της μυστικότητας -μία μυστικότητα η οποία ενοχλεί διότι δεν είναι πράα και οδυνηρή (για τους μετανάστες), αλλά αλαζονική και προστατευόμενη από τον κυνισμό των πολιτικών οι οποίοι κλείνουν το ένα μάτι τους ή και τα δύο". Το επίπεδο ανεκτικότητας ξεπεράστηκε δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια πριν, "όταν η Αριστερά επέτρεψε στους Μουσουλμάνους να αποβιβασθούν στις ακτές μας κατά χιλιάδες". Η δουλοπρέπεια έναντι των εισβολέων δηλητηρίασε την δημοκρατία, υπονόμευσε την ελευθερία της σκέψης και την αντίληψη για αυτήν καθ’ εαυτή την ελευθερία.
http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/2010/01/blog-post_6185.html 

Από τον Παντουρκισμό στο Νεο-οθωμανισμό

Από τον Παντουρκισμό στο Νεο-οθωμανισμό

Γιατί η ελληνική ελίτ προτιμά την Τουρκία;

Ο νεο-οθωμανισμός, που προέκυψε μέσα από την πολιτική και το γενικότερο δόγμα Νταβούτογλου, είναι ένα φαινόμενο με το οποίο ελάχιστοι δημοσιογράφοι, που συνεχίζουν να τιμούν το λειτούργημα της δημοσιογραφίας, ασχολήθηκαν.
Η Μαρία Σταματιάδου, μία σεμνή δημοσιογράφος, εργαζόμενη σκληρά στον τομέα της έρευνας και διατηρώντας χαμηλό προφίλ στον δημοσιογραφικό χώρο κατανοώντας "τα επερχόμενα", παρουσίασε πριν από αρκετό καιρό μια θαυμάσια δουλειά, όπου αναλύει το φαινόμενο του νεο-οθωμανισμού, αλλά και όπου παρουσιάζει τις σχέσεις του ελληνικού κεφαλαίου και την προτίμηση που δείχνει αυτό στην νεο-οθωμανική Τουρκία.

η συνέχεια...http://kostasxan.blogspot.com/2010/01/blog-post_1093.html

Συλλογή υπογραφών: Να αποσυρθεί η κ. Θ. Δραγώνα από την γ.γ. του υπ. Παιδείας

υποστήριξη στην προσπάθεια να απαλλαχθεί ο Ελληνικός Λαός από την Θ.Δραγώνα! με όλες μας τις δυνάμεις.

http://www.ardin.gr/

Δούρειος Ίππος 2010

A Π Ο Κ Α Λ Υ Ψ Η - Η Απογραφή του 2011: γιατί βιάζεται τόσο η κυβέρνηση για την ιθαγένεια

Υπάρχουν δύο μεγάλες απορίες για την στάση της κυβέρνησης στο ζήτημα της χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας

• Γιατί υιοθετούνται τόσο χαλαρές προϋποθέσεις
• Γιατί το μέτρο προωθείται με τόση βιασύνη

Οι χαλαρές προϋποθέσεις συνίστανται κυρίως στους μικρούς χρόνους παραμονής που απαιτούνται (από "10 στα 12" στα "5 στα 10"), στην κατάργηση κριτηρίων ενσωμάτωσης (όπως η γνώση ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού), και στη κτήση της ιθαγένειας από ανήλικους (με ελάχιστες προϋποθέσεις είτε γέννησης είτε φοίτησης για λίγα χρόνια σε σχολεία).

Η απάντηση είναι σχετικά απλή: οι χαλαρές προϋποθέσεις σε συνδυασμό με την υιοθέτηση πολιτογραφήσεων με απλή δήλωση και προθεσμίας διετίας για την απάντηση αποσκοπούν στην πολιτογράφηση του μεγίστου δυνατού αριθμού μεταναστών. Επιπλέον η κτήση ιθαγένειας από άβουλους ανηλίκους έχει ως στόχο να κατοχυρώσουν ελληνική υπηκοότητα όσο το δυνατόν περισσότεροι έτσι ώστε να μην μπορεί να τους αφαιρεθεί μετά από ενδεχόμενη νέα αλλαγή του δικαίου ιθαγένειας.

Περισσότερα: http://dhmopshfisma.blogspot.com/

Σύγκρουση πολιτισμών & μετανάστες στην Ευρώπη

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Βέτο της Δανίας στην μπούρκα

Με μέτρα επιθυμούν να περιορίσουν την εμφάνιση γυναικών με μπούρκα.
Η μπούρκα και το νικάμπ δεν έχουν θέση στη Δανία, δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας, Λαρς Λέκε Ράσμουσεν, ανακοινώνοντας ότι η κυβέρνηση "βρίσκεται στη διαδικασία της... ...συζήτησης των μέτρων" για να περιοριστούν οι δημόσιες εμφανίσεις μουσουλμάνων γυναικών που καλύπτουν όλο το σώμα τους.

"Η θέση της κυβέρνησης είναι σαφής: η μπούρκα και το νικάμπ δεν έχουν θέση στη δανέζικη κοινωνία. 
περισσότερα:

http://troktiko.blogspot.com/2010/01/blog-post_8839.html

Εθνοκτονία εν εξελίξει του Κωνστ. Π. Ρωμανού

Διαβάστε το

«Εθνοκτονία εν εξελίξει - Η Ελλάς στο μάτι του κυκλώνα της Νέας Τάξης» του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρωμανού.
Εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα, 2009.

Η κρίση της παγκοσμιοποίησης έδειξε στους ευρωπαϊκούς λαούς ότι η μόνη πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι το έθνος-κράτος. Κανένας υπερεθνικός μηχανισμός δεν φάνηκε την ώρα της οικονομικής κρίσης να στηρίξει τους πολίτες που πλήττονται υπαρκτικά, εκτός από το έθνος-κράτος. Ακόμα και αριστερόστροφα ΜΜΕ των ευρωπαϊκών χωρών επανακάλυψαν όψιμα το έθνος ως «κοινότητα πεπρωμένου» ανθρώπων με κοινή ιστορική καταγωγή και πορεία.

Όμως η κρίση της παγκοσμιοποίησης δεν έφερε ανάλογα αποτελέσματα στην Ελλάδα. Αντί να ενισχύσει την εθνική αρχή, η κρίση οδήγησε αντιθέτως στο αίτημα μιας πολιτικής ολοκλήρωσης της ... παγκοσμιοποίησης, η οποία θα αναλάμβανε μέσω κεντρικών θεσμών, μία δίκαια ανακατανομή του πλούτου επί γης! (Γιώργος Παπανδρέου σε λόγο του προς το ελληνικό κοινοβούλιο το φθινόπωρο 2008). Γιατί; Διότι η Ελλάδα είναι οχυρό της παγκοσμιοποίησης, ή αλλιώς πιλοτικό πείραμα της παγκοσμιοποίησης. Εδώ επικεντρώνεται η επιχείρηση διείσδυσης στους κρατικούς θεσμούς, στα ΜΜΕ, στην Παιδία, στην εξωτερική πολιτική. Εδώ εφαρμόζονται οι μέθοδοι της «κοινωνικής μηχανικής» (social engineering), εδώ εξαγοράζονται και χειραγωγούνται σε πρωτοφανή κλίμακα οι συνειδήσεις. Εδώ δρουν εκατοντάδες μη-κυβερνητικές οργανώσεις και κλιμάκια πρακτόρων. Εδώ δρουν με παγκόσμια πρωτιά (όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα του τέλους του 2008) ανεμπόδιστα οι σκοτεινοί τρομοκράτες των αστικών κέντρων.

Αριστοτεχνική ως εκ των αποτελεσμάτων της παρουσιάζεται η διείσδυση της αντεθνικής και ανθελληνικής σκοτεινής δύναμης στους μηχανισμούς του κράτους, το οποίον φαίνεται να έχει σε μεγάλο βαθμό στραφεί εναντίον του έθνους, του ίδιου έθνους το οποίο εν τούτοις εντέλλεται να προστατεύσει. Αν και το κράτος δεν δημιουργεί έθνος, ίσως όμως δύναται, αν μεταστραφεί προδοτικά, να καταστρέψει το έθνος.

Δούρειος Ίππος 2010 - ΙΙΙ

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα νομοθετήματα όπως το προτεινόμενο περί μαζικής ελληνοποιήσεως μεταναστών καθώς και η τοποθέτηση σε δημόσιες θέσεις προσώπων που...

αμφισβητούν την ιστορική συνέχεια του έθνους, θα προκαλούσαν μία ζωντανή συζήτηση με πολλές και διαφορετικές απόψεις. Στη χώρα μας, όμως, ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι «προοδευτικοί» προσπαθούν να φιμώσουν κάθε αντίθετη φωνή χαρακτηρίζοντας τις αντιρρήσεις σαν ακροδεξιές και ρατσιστικές τοποθετήσεις. Οι διανοούμενοι αυτοί προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στη δημοκρατία, αλλά και στην ίδια την κυβέρνηση, την οποία υποτίθεται ότι θέλουν να προστατεύσουν.

Τα θέματα που άπτονται της εθνικής ταυτότητας και της πολιτιστικής ιδιοπροσωπίας κάθε λαού πρέπει να συζητούνται δημοσίως χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς ιδεολογική τρομοκρατία. Γι’ αυτό θεωρώ εξόχως χρήσιμη και κρίσιμη την παρέμβαση του διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, η οποία εγράφη στις 21-12-2009 και διαδόθηκε μέσω του Διαδικτύου σε όλο τον Ελληνισμό. Ο Μίκης παρεμβαίνει για να αφυπνίσει τους Έλληνες σε τρεις τομείς: Στο Κυπριακό, στο Μακεδονικό και στην καταγγελία εκείνων που θέλουν να κατεδαφίσουν την ελληνικότητά μας.

Στο Κυπριακό ο Μ. Θεοδωράκης εκφράζει την αντίθεσή του στην προσπάθεια νέας επιβολής του Σχεδίου Ανάν, το οποίο θεωρεί αντίθετο προς τα συμφέροντα της Κύπρου και του Ελληνικού Έθνους. Στο ζήτημα των Σκοπίων καταγγέλλει το προσβλητικό κατά της χώρας μας παραλήρημα της σκοπιανής ηγεσίας και απορρίπτει κάθε σύνθετη ονομασία, διότι τελικά αυτό που θα μείνει είναι το όνομα «Μακεδονία». Στον ζωτικό και πολυσυζητημένο τομέα της εθνικής μας ταυτότητας ο Θεοδωράκης καταγγέλλει διεθνείς οργανώσεις, οι οποίες προωθούν τη Μεγάλη Αλβανία και τη «Μακεδονία του Αιγαίου» εις βάρος της Ελλάδος. Επιμένει πολύ στο θέμα της παιδείας στηλιτεύοντας όσους κτυπούν την ελληνικότητα, παραμορφώνουν τη νεώτερη και σύγχρονη ιστορία μας και θέλουν να εξαλείψουν τον ελληνικό πολιτισμό.

Σε μία εποχή κατά την οποία ορισμένοι επιχειρούν σχεδόν να μας απαγορεύσουν να προβάλλουμε το έθνος, την εθνική συνείδηση και τη συνέχεια του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η θαρραλέα φωνή του Μίκη Θεοδωράκη δίνει μία αγωνιστική μαρτυρία υπέρ της πραγματικής δημοκρατίας και του γνήσιου πατριωτισμού.

Πηγή:
http://resaltomag.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα: http://taxalia.blogspot.com/2010/01/blog-post_918.html#ixzz0cu31gfsw

και η απομόνωση,όπως φυσικά και η κατανάλωση της τηλεόρασης αυξάνεται ...

Ελληνισμός (Θεοδωράκης) VS Αφελληνισμός (Δραγώνα)

Αντιπαράθεση:

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

Ο Μίκης απαντά στη Θάλεια Δραγώνα

Με επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της.

Η επιστολή της κ. Δραγώνα:...
...2 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.
Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.
Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.
Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.
Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.
Με εκτίμηση
Θάλεια Δραγώνα

Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα


Απάντηση Μίκη

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Επιφανους 1
117 42, Αθήνα
τηλ. 210-9214863
fax 210-9236325
e-mail: mikisthe@otenet.gr

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010


Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».

Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».

Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.

Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.

Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.

Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.

Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.

Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.

Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.

Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.

Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!

Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.

Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».

«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.

Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».


Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.

Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης


ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

resaltomag.gr

Μεταναστευτικό "Δούρειος Ίππος 2010" ΙΙ

Με αφορμή την δημοσίευση των ΝΕΩΝ (πρόκειται για την εφημερίδα) για την ψήφιση του νομοσχεδίου για τους μετανάστες βγαίνουν οι εξής απορίες

Δηλαδή όποιος ζητάει ……

-δημοψήφισμα είναι ξενοφοβικός; Ο πρωθυπουργός δεν ήταν αυτός που έλεγε ότι το δημοψήφισμα είναι “Μορφή δημοκρατικής αντίστασης και θεσμικής διαμαρτυρίας” ;

-προϋποθέσεις πολιτογράφησης παρόμοιες με τα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη είναι ξενοφοβικός;

-νομικό διαχωρισμό Ιθαγένειας και Υπηκοότητας όπως

γίνεται σε όλη την Ευρώπη είναι ξενοφοβικός ;

Η δήλωση αυτή στα ΝΕΑ μας θυμίζει την εξής ρήση του

Νόαμ Τσόμσκι που αφορά την σχέση ΜΜΕ και Κρατικής

εξουσίας (Τα ΜΜΕ ως όργανο κοινωνικού ελέγχου):

Όπως έχω αναφέρει προηγούμενα, δεν θέλουν ανθρώπους που είναι σε θέση να αποφασίζουν και να συμμετέχουν, προτιμούν ένα παθητικό και υπάκουο πληθυσμό πελατών και πολιτικών θεατών – μια κοινότητα ανθρώπων που είναι τόσο ατομικοποιημένοι και απομονωμένοι, ώστε να μην μπορούν να ενώσουν τα περιορισμένα τους αποθέματα δύναμης και να καταστούν μια ανεξάρτητη, ισχυρή δύναμη η οποία θα διασπούσε την συγκεντρωμένη εξουσία.

-μεταναστευτικό "δούρειος ίππος 2010, απαντήσεις!

http://www.youtube.com/watch?v=A9rDllV2IRM&feature=player_embedded

η εικόνα αυτή δεν  "μιλά" στην ψυχή ενός Αλβανού ή Πακιστανού, τον κόσμο να γυρίσεις ανάποδα. Βλέπετε οι μετανάστες μας έχουν συγκεκριμένη ποιότητα και δεν είναι π.χ. Ισπανοί, Ιταλοί, Γάλλοι με τους οποίους έχουμε πολιτιστική συγγένεια και όχι μόνο!

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΕΣ




Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. ὑπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:
Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.
Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους, ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)
Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453 ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».
Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροπῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας....». (2)
Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα:Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:
Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων....
Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων...
Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)


Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.
Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!
Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5). Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.
Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα:Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.

(1) Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.
(2) Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.
(3) Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως
τοῦ 1819, Νάξος 2009.
(4) Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ:1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.
(5) Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65. το κείμενο είναι του κ.Χολέβα

Σε τροχιά αποσταθεροποίησης η Ελλάδα από τη λαθρομετανάστευση

Η καυτή "πατάτα" της λαθρομετανάστευσης (παράνομη ή μη νόμιμη λαθρομετανάστευση σύμφωνα με την ορολογία της πολιτικής ορθότητας) αναδεικνύεται σε πρώτης τάξεως απειλή για τη σταθερότητα και την εθνική/κοινωνική συνοχή της Ελλάδας καθώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εurostat για το 2008, ο αριθμός των αλλοδαπών στη χώρα αντιστοιχούν στο 8,1% του συνολικού πληθυσμού ενώ στη πραγματικότητα ανέρχεται σε διψήφιο ποσοστό (ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ πρέσβης Ιω. Κοραντής εκτιμά ότι οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα είναι περίπου 1,8 εκατομμύρια, 15%-18% του πληθυσμού, εκ των οποίων μόνο 600.000 έχουν συμμετάσχει στις διαδικασίες νομιμοποίησης).

Η Ελλάδα αποτελεί πύλη εισόδου λαθρομεταναστών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ποσοστό 25% με την συνεχώς αυξανόμενη ροή να αποδεικνύει πρώτον, πόσο καταστροφική είναι η έλλειψη στοιχειώδους μεταναστευτικής πολιτικής και δεύτερον, πόσο λανθασμένη υπήρξε η νομιμοποίηση/ελληνοποίηση σημαντικού αριθμού λαθρομεταναστών τη δεκαετία του ΄90.

5 απλά μέτρα που αρνούνται να υιοθετήσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης
1. Υιοθέτηση ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής και καθιέρωση ανώτατου ποσοστού λαθρομεταναστών επί του ελληνικού πληθυσμού που δύνανται να φιλοξενηθούν στην Ελλάδα. Παύση χρηματοδότησης από κρατικούς φορείς όλων των ΜΚΟ και επαγγελματιών "αντιρατσιστών" που αντιδρούν σε οποιαδήποτε απόπειρα εκπόνησης στοιχειώδους μεταναστευτικής πολιτικής.
2. Ενεργή εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων για τον αποτελεσματικό έλεγχο των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων. Χωρίς τη συνεχή φυσική παρουσία των ΕΕΔ στα σύνορα με τα κατάλληλα σύγχρονα μέσα αναγνώρισης και επιτήρησης δεν είναι εφικτή η αναχαίτιση των λαθρομεταναστών.
3. Αναβάθμιση του Λιμενικού Σώματος, ιδιαίτερα με αποκατάσταση των αεροπορικών του μέσων. Η δραστηριοποίηση της FRONTEX δε πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό και υποβάθμιση των ελληνικών δυνατοτήτων ελέγχου των συνόρων.
4. Άσκηση πιέσεων προς τα ευρωπαϊκά όργανα για γενναία χρηματοδότηση όλων των ελληνικών δράσεων που σχετίζονται με την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.
5. Αντιμετώπιση της "φήμης" που έχει αποκτήσει η Ελλάδα ως κράτος με διάτρητα σύνορα το οποίο δέχεται να νομιμοποιεί ανεξαιρέτως όλους τους λαθρομετανάστες που καταφθάνουν στη χώρα, με κατάλληλες δράσεις και επικοινωνιακές καμπάνιες στο εσωτερικό και τις χώρες προέλευσης. Σημειώνεται ότι οι σύγχρονοι δουλέμποροι διώκονται σε βαθμό κακουργήματος για διακίνηση λαθρομεταναστών μόλις από τον περασμένο Ιούνιο! Η εξαγγελία του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου για αναθεώρηση του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας όχι μόνο θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα αλλά αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των συνταγματικών ελευθεριών των Ελλήνων πολιτών. Ως πότε η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίζει να καταστρατηγεί το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο, το οποίο αντιτίθεται στις μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών;

Μεταναστευτικό συνέχεια

 

Ελληνιστής είναι ο Ελληνίζων ανεξαρτήτως καταγωγής, ανεξαρτήτως ιθαγένειας και ένας Ελληνιστής μπορεί να είναι  Γερμανός,  Βραζιλιάνος,  Έλληνας(!),  Κινέζος στην καταγωγή είναι δε, εκ δεδομένου φιλέλληνας.

Φιλέλληνας είναι ο φίλος του Υπαρκτού Ελληνισμού και της Ελληνικότητας, όχι όμως απαραιτήτως Ελληνίζων!

Ανθέλληνας είναι ο πολέμιος του Ελληνισμού, του υπαρκτού Ελληνισμού και της Ελληνικότητας, ανεξαρτήτως καταγωγής, ανεξαρτήτως ιθαγένειας και μπορεί να είναι  Γερμανός,  Βραζιλιάνος,  Έλληνας(!),  Κινέζος κ.ά.

Το άν είσαι Έλληνας εξαρτάται από την καταγωγή σου, το άν είσαι Ελληνίζων και φιλέλληνας είναι θέμα επιλογής.

 "…Στον ελληνισμό, μετέχει κάποιος εθελουσίως. Είναι τιμή και ευθύνη η ελληνική ταυτότητα. Η ελληνικότητα δεν επιβάλλεται, αλλά κερδίζεται και αποδεικνύεται με αγώνες, θυσίες και ήθος. Πρόκειται για θεϊκό χάρισμα και όχι για καταναγκασμό. Ο ελληνισμός κανέναν δεν παρακαλάει.

Όποιος δεν θέλει να είναι Έλληνας, κακό του κεφαλιού του....
η Ελληνικότητα είναι πέρα για πέρα, μακριά από ύποπτες πολιτογραφήσεις

Μόνον οι δημοσιογράφοι ; ποιοί άλλοι μπορεί να είναι ;

Δημοσιογράφοι, οι Διανοούμενες πόρνες.

Δεν υπάρχει κάτι, μέχρι τη σημερινή μέρα στον κόσμο, που να χρίζει τον τίτλο ''ανεξάρτητος Τύπος''. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.

Πληρώνομαι εβδομαδιαία για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν είκοσι τέσσερις ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.

Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ''ανεξάρτητο Τύπο''.

Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.

Είμαστε διανοούμενες πόρνες.

Τάδε Εφη ο Σκοτσέζος δημοσιογράφος John Swinton, (1829 - 1901) ο οποίος διατέλεσε αρθρογράφος και υπεύθυνος προσωπικού στην εφημερίδα New York Times για μια δεκαετία περίπου.


Υπάρχει ανεξάρτητος δάσκαλος, ακαδημαϊκός, πολιτικός;  
Η ΕΡΏΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗ!

Ενημέρωση:

http://vngelis.blogspot.com/

"Εχθροί" του λαού εντός των τειχών ή όχι;

Νεοταξικές, παγκοσμιοποιητικές πρακτικές και προσανατολισμοί έχουν τους εγχώριους υποστηρικτές τους βλ.: κ. Δραγώνα και παρέα,  και :

Μεταναστευτικό

Από τα ΝΕΑ:
«Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας σε μεγάλα ζητήματα (...), έχει μια σχετική ελαστικότητα. Το ζήτημα πρέπει να συζητηθεί σοβαρά κυρίως στις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων...» ήταν το δικό της μήνυμα, και διαμήνυσε ότι «απαιτείται σε βάθος συζήτηση και για το μεταναστευτικό».

Τάδε έφη η επικεφαλής των γαλάζιων ευρωβουλευτών Μαριέττα Γιαννάκου, που άνοιξε τη κερκόπορτα στο υπουργείο (πρώην Εθνικής) Παιδείας.

http://dhmopshfisma.blogspot.com/2010/01/blog-post_4802.html

Εξαιρετική επιστολή από την Έδεσσα προς την "ηγεσία" των Σκοπίων.

Γείτονα κ. Νίκολα Γκρουέφσκι

Τους γείτονες δε τους διαλέγουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε δίπλα τους. Εμείς θέλουμε αυτή η γειτνίαση να είναι ειρηνική και εποικοδομητική, Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αποφασίσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας μέσω αυτής της επιστολής με αφορμή την επιστολή που στείλατε στον πρωθυπουργό μας, και η οποία μας αφορά άμεσα.
Είμαστε μέλη του Συλλόγου « Ίων Δραγούμης» της Έδεσσας και εμπνεόμαστε από το έργο του. Είμαστε γηγενείς Μακεδόνες. Γεννηθήκαμε, ζούμε και εργαζόμαστε στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Διασκεδάζουμε χορεύοντας τους τοπικούς παραδοσιακούς Μακεδονικούς χορούς αλλά όχι τους ξενόφερτους σλάβικους της ΠΓΔΜ ή τους Βουλγαροκομιτατζίδικους. Μερικοί από εμάς ομιλούν και τα εντόπικα αλλά πάνω από όλα αισθανόμαστε ακρίτες του Ελληνισμού.
Στην επιστολή σας προς τον Πρωθυπουργό μας μιλάτε για Μακεδονικό κράτος, Μακεδονική εθνότητα, Μακεδονική γλώσσα, Μακεδονική μειονότητα, πρόσφυγες του εμφυλίου και περιουσιακά ζητήματα αυτών. Θα απαντήσουμε σε όλα αλλά θα γίνουν περισσότερο κατανοητές οι θέσεις μας εάν πρώτα διαβάσετε τα τρία συνημμένα άρθρα σε αυτή την επιστολή με τίτλους «Η Ταυτότητα των Μακεδόνων», «Η Ταυτότητα των Σλαβομακεδόνων» και «Τα εντόπικα».

α) Το Κράτος σας
..................................βλ.: http://adesmeuti.blogspot.com/2009/07/blog-post_1402.html

Ενημέρωση από το "Hellenic Land Macedonia"

http://www.macedoniahellenicland.eu/
Μια ΜΚΟ πίσω από το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια!

Η θέση σε διαβούλευση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας με διαδικασίες express στους μετανάστες που έχουν συμπληρώσει μια 5ετία στη Χώρα έχει κυριολεκτικά σοκάρει την ελληνική κοινωνία. Και όλοι διερωτώμεθα πώς προέκυψε αυτό το κείμενο και τι κρύβεται πίσω από αυτές τις τόσο προωθημένες και ακραίες θέσεις. Επειδή όμως εμείς είμαστε πάντοτε καλά πληροφορημένοι, θα σας λύσουμε και αυτή την απορία........................... Δημοσιογραφική προπαγάνδα για πολυπολιτισμική Ελλάδα! Με έκπληξη διαβάσαμε άρθρο που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στα Νέα, άρθρο με τίτλο "Δίνουμε την ιθαγένεια με το σταγονόμετρο". Και λέμε έκπληξη διότι οποιοσδήποτε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να προβαίνει σε εμπεριστατωμένη, ενδελεχή έρευνα, την οποία έχει καθήκον να προβάλει με κάθε αντικειμενικότητα.  Με λύπη διαπιστώσαμε πως το  άρθρο αυτό στερείται όλων των παραπάνω.  ..............................................

Αναδημοσίευση από το "Ας μιλήσουμε επιτέλους"

13 Ιανουαρίου 2010

Επιστημονική αποκαθήλωση των σοφισμάτων της Δραγώνα

Στο όνομα της ιστορικής αλήθειας...

Για την υπεράσπιση μιας ιστορικής αλήθειας σχετικά με την ιστορία της Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων. Ἀραγε μας ονόμασαν οι άλλοι Έλληνες ή αυτοβαπτισθήκαμε εμείς με το όνομα Ἕλληνες;
Τον τελευταίο καιρό έχει εκδηλωθεί έντονη από διαπρεπείς εκπροσώπους των Γραμμάτων και Τεχνών αντιπαράθεση απόψεων για το νόημα του εθνισμού, της εθνικής συνείδησης, της ελληνικότητας των Ελλήνων, του πατριωτισμού τους, της ιστορίας του έθνους τους. Μπορώ να παραθέσω - καταγράψω, με σειρά χρονική, πολλά τεκμήρια τα οποία εκφράζουν την μακραίωνη ιστορία τη Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων, της αυτογνωσίας τους, της αυτοπεποίθησης για την πορεία τους. Και επιχειρώ αυτή την καταγραφή τεκμηρίων με όση μπορώ βιβλιογραφική ενημέρωση για όσους ενδιαφέρονται να ελέγξουν αυτούς τους ισχυρισμούς.
Με αυτό το σύντομο προοίμιο επιχειρείται η καταγραφή των τεκμηρίων:
1. Για πρώτη φορά περί τα μέσα του 8ου αι. π.Χ. βρίσκουμε σε ομηρικό κείμενο εκφράσεις όπως: «Πανέλληνες και Αχαιοί» (Ιλιάδα, Β 530) και «ευρυχώροιο Ἑλλάδος» (Ιλιάδα Ι, 487).
2. Το 776 π.Χ. άρχισε η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους τότε γίνονταν δεκτοί για να λάβουν μέρος στους αγώνες μόνο Έλληνες και να δείξουν τις ατομικές επιδόσεις τους. Και περί το 580 π.Χ. είχε διαμορφωθεί ο θεσμός των Ελλανοδικών (=Ελλην+δίκη), που είχαν αρμοδιότητα να υποδέχονται τους προσερχόμενους για συμμετοχή στους αγώνες, να αποφαίνονται για την ελληνικότητά τους και να εγκρίνουν ή όχι τη συμμετοχή τους. Με αυτή την αρμοδιότητα, λοιπόν, το 496 π.Χ. «οι Ελλανοδίκαι ἔγνωσαν (μεταξύ άλλων) τούς Μακεδόνας Ἕλληνας εἶναι…» Έτσι έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες και ο Αλέξανδρος ο Α΄ βασιλιάς των Μακεδόνων.
3. Το 490 π.Χ. οι Αθηναίοι απέκρουσαν την πρώτη επιδρομή των Περσών (Μήδων) και είχαν 192 νεκρούς, για τους οποίους και έκριναν τιμητικό να στήσουν το γνωστό μνημείο (τον Τύμβο), όπου διαβάζουμε το επίγραμμα: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν» (Οι Αθηναίοι μπροστάρηδες των Ελλήνων ισοπέδωσαν την δύναμη των Περσών).
4. Το 480 π.Χ. οι Πέρσες πραγματοποίησαν δεύτερη επιδρομή, αλλά νικήθηκαν πάλι κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στη συνέχεια στη μάχη των Πλαταιών. Την παραμονή της Μάχης των Πλαταιών ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ (των Μακεδόνων), που είχε αναγκαστεί ως υποτελής να συμπορευτεί με τους Πέρσες, όταν νύχτωσε πέρασε αθέατος στο απέναντι στρατόπεδο των Ελλήνων του νότου και τους ενημέρωσε ότι ο Μαρδόνιος ετοιμαζόταν για επίθεση το επόμενο πρωινό. Και για να ενισχύσει την αξιοπιστίαν του είπε στους νότιους Έλληνες: «Ελλην καγώ ειμί καί ουκ αν εθέλοιμι δούλην ιδεῖν την Ελλάδα» (Ηροδότου Ιστορίαι, Θ΄45-2) Ενας από τους υπερασπιστές της Ελευθερίας ήταν και ο Αισχύλος, ο οποίος με τον ενθουσιασμό της νίκης εμπνεύστηκε τη γνωστή τραγωδία του Πέρσαι (η οποία παρουσιάστηκε το 473 π.Χ.). Με τους στίχους 402-405 απέδωσε τον Παιάνα (πολεμιστήριο σάλπισμα) της μάχης / ναυμαχίας: «Παίδες Ελλήνων ίτε (ορμάτε, προχωρείτε) ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δέ παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη (τους ναούς), θήκας τε προγόνων (τους τάφους), νύν υπέρ πάντων ο αγών».
5. Ο Ηρόδοτος (γνωστός ως πατέρας της ιστοριογραφίας) έγραφε την ιστορία της εποχής του το 444 π. Κάπου (Ἱστοριών Θ΄, 144) αφηγείται την απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι κάποια στιγμή, όταν οι Λακεδαιμόνιοι ανησύχησαν, μήπως μέσα στον κίνδυνο και την αγωνία έναντι πολυάριθμου εχθρικού στρατού φανούν υποχωρητικοί (οι Αθηναίοι). Και είπαν, όπως έγραψε ο ιστορικός πως τίποτε δεν υπάρχει που να τους κάνει να υποχωρήσουν. Ακόμα κι αν το ήθελαν, πολλά είναι αυτά που τους εμποδίζουν και ανάμεσα σ’ αυτά «τό ελληνικόν, εόν ομαιμόν τε καί ομόγλωσσον, καί θεών ιδρύματά τε κοινά καί θυσίαι ηθεά τε ομότροπα, των (των οποίων) προδότας γενέσθαι Αθηναίους ούκ αν ευ έχοι» (=η ελληνικότητά τους, που σημαίνει ότι είναι από το ίδιο αίμα κι έχουν την ίδια γλώσσα∙ επίσης, τα κοινά ιερά των θεών τους και οι συναφείς θυσίες και τα ομότροπα ήθη τους, στοιχεία που οι Αθηναίοι δε θα ένιωθαν καλά να τα προδώσουν).
6. Παρακάμπτοντας πολλά θυμήθηκα ότι κατά τη μάχη παρά τον Γρανικό ποταμό (336 π.Χ.) είχεν ο Αλέξανδρος ο Μέγας (άλλος ο Αλέξανδρος ο Α΄ που αναφέραμε παραπάνω) και το δυσάρεστο συναπάντημα με Έλληνες που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον περσικό στρατό. Ως αιχμαλώτους τους έστειλε στη Μακεδονία να υπηρετούν ως εργάτες, με αιτιολογικό της τιμωρίας αυτής «ότι Ἕλληνες όντες παρά τά κοινή δόξαντα τοίς Ελλησιν εναντία τη Ελλάδι υπέρ τών βαρβάρων εμάχοντο». (αν και ήσαν Έλληνες πολεμούσαν εναντίον της Ελλάδος υπέρ των βαρβάρων)
7. Μία ακόμη ενδιαφέρουσα πληροφορία του Αριστοτέλη οφείλω να θυμίσω: «Ὁ καλούμενος ἐπί Δευκαλίωνος κατακλυσμός… περί τον ελληνικόν εγένετο τόπον…περί τήν Ἑλλάδα τήν αρχαίαν... αύτη δ’ἐστιν η περί τήν Δωδώνην καί τόν Αχελώον…ἔνθα ώκουν οἱ Γραικοί καί οἱ καλούμενοι τότε μέν Σελλοί, νύν δέ Ελληνες». (Γραικοί=οι Πελασγοί και γενικά οι Έλληνες. Ο Γραικός ήταν γιός του Θεσσαλού, βασιλιάς της Φθίας, σημερινά Φάρσαλα)
Περίπου δυο αιώνες αργότερα πραγματοποιήθηκε η ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες Γραικούς, ίσως γιατί ερχόμενοι από τα δυτικά γραικούς πρωτοσυνάντησαν. Πάντως, όταν ολοκληρώθηκε η Ρωμαϊκή κυριαρχία, οι Έλληνες αυτοαποκλήθηκαν ή από τους Ρωμαίους ονομάστηκαν Ρωμιοί (υπήκοοι του Ρωμαϊκού κράτους).
8. Ας παρακολουθήσουμε όμως την πορεία του Έθνους σε χρόνους Μεσαιωνικούς (για τον Ελληνισμό Βυζαντινούς).
Τον 6ο αι. μ. Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός αποφάσισε (το 534 μ.Χ.) να καθιερώσει γλώσσα επίσημη για τη νομοθεσία του Κράτους την Ελληνική, ενώ ως τότε το κράτος λεγόταν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε παράδοση γραφής των νόμων σε γλώσσα λατινική. Στο πρώτο, λοιπόν, διάταγμα (ή Νεαρό νόμο) του θεώρησε καλό να προτάξει το σκεπτικό της σημαντικής εκείνης απόφασης και έγραψε: «Ου τή πατρίω γλώττη τον νόμον συνεγράψαμεν αλλά τη κοινή και Ἑλλάδι, ώστε γνώριμον εἶναι τοίς υπηκόοις».
Δυο συμπεράσματα χρήσιμα και πολύ διδακτικά προκύπτουν: ότι ο Ιουστινιανός, αν και κυβερνούσε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, διαπίστωνε ότι ελληνικά μιλούσαν οι πιο πολλοί υπήκοοί του και ότι πολιτικά φρόνιμο είναι οι νόμοι του κράτους να γράφονται σε γλώσσα κατανοητή από τους υπηκόους. Πάτριος γλώσσα ήταν η Λατινική.
9. Η πορεία αναγνώρισης της ελληνικότητας του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα (όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος αναγνώρισε (το 637 μ.Χ.) ως επίσημη γλώσσα του κράτους την Ελληνική).
Για να συμπληρωθεί η εικόνα ελληνικότητας του Βυζαντίου με δηλώσεις ενός κορυφαίου στοχαστή, νομίζω σωστό να παραθέσουμε μία ακόμη μαρτυρία πολύ εκφραστική. Περί το 1430 μ.Χ. ένας στοχαστής γνωστός, ο Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων), έγραψε ένα υπόμνημα προς τον αυτοκράτορά του (τον προτελευταίο Παλαιολόγο): «Ελληνες εσμέν ών ηγεῖσθε καί βασιλεύετε, δέσποτα, ως η φωνή ημών και η πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ» (=όπως το βεβαιώνει η γλώσσα μας και η παιδεία μας).
10. Για να σταματήσουμε αυτή την επίμονη πορεία της μνήμης κοινού πολίτη για την ελληνικότητα των Ελλήνων διαμέσου χιλιετηρίδων με αυτοβάπτισή τους στην κολυμπήθρα της Ιστορίας θυμίζουμε μερικά ακόμη περιστατικά που σχετίζονται με την Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία: Προς το τέλος του 18ου αι. μ.Χ. (του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού) ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος (1747-1798) προσπάθησε να κινητοποιήσει τους Έλληνες (και τους άλλους Βαλκάνιους) για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους έναντι της Οθωμανικής Τυραννίας, που είχε επιβληθεί στη Βαλκανική από το 15ο αιώνα μ.Χ. Με τα επαναστατικά κείμενά του (Τα Δίκαια του Ανθρώπου, Το Σύνταγμα, Νέα Πολιτική Διοίκηση, Θούριος…) διατύπωνε τις αρχές του, τις πεποιθήσεις του, αλλά –όπως ήταν εύλογο- απευθυνόταν ειδικά στους Έλληνες. Παραθέτω μόνο μερικές εκφράσεις και προτάσεις του δηλωτικές της αντίληψης και των αισθημάτων του για το Έθνος του:
- Ο λαός, απόγονος των Ελλήνων (Νέα Πολιτική Διοίκησις)
- Εξουσία του Έθνους (Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 27)
- Η Ελληνική Δημοκρατία, Ο Ελληνικός Λαός (Σύνταγμα, άρθρα 1-2)
- Περί των Εθνικών Συνελεύσεων (τίτλος για τα άρθρα 115-21 του Συντάγματος)
- Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί (από τον Θούριο)
- Ύμνος πατριωτικός της Ελλάδος και όλης της Γραικίας προς ξαναπόκτησιν της αυτών ελευθερίας.
- Ελληνίδα, Έλλην, ελληνική διάλεκτος, Ελλάδα (Σύνταγμα, άρθρο 4)
- Για την πατρίδα όλοι να ’χωμε μια καρδιά (από τον Θούριο)
- (Η Χάρτα και η εικόνα του Μεγαλέξανδρου τι ρόλο άραγε παίζουν για τον υπόδουλο ελληνικό κόσμο;…)
11. Ο κορυφαίος εκφραστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο Αδαμάντιος Κοραής (1749-1833), με όλη τη συγγραφική δραστηριότητά του επιδίωξε εμπλουτισμό της παιδείας των Νεοελλήνων με κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας (πλουσιότατης σε περιεχόμενο) με την πίστη ότι «η Παιδεία θα φέρει Ελευθερία». Με δυο από τις σύντομες συγγραφές του εκφράστηκε πιο έντονα για την ανάγκη αφοσίωσης στην προγονική δόξα και σοφία.
Με τον Διάλογο δυο Γραικών (1804) υπέδειξε ειδικά την προσήλωση σε δυο αρχαία εθνωνύμια: Έλλην – Γραικός, που είχαν επικρατήσει από τα χρόνια τα παλιά. (Θυμίζω ειδικά τις παραγράφους2-4, 8-12).
Με την Αδελφική Διδασκαλία υπεράσπισε με τόσο ζήλο τις αρχές ελευθερίας που πρέσβευαν οι Έλληνες, ώστε εκφράστηκε με ασυνήθη χαρακτηρισμό για τον συντάκτη κειμένου με τίτλο Πατρική Διδασκαλία, ο οποίος (συντάκτης) υποδείκνυε εθελοδουλεία και υποταγή των Ελλήνων στους Οθωμανούς κατακτητές. Τον αποκάλεσε «ανάξιο του ελληνικού ονόματος» (σελ. 55 της Αδελφικής Διδασκαλίας).
12. Και στις αρχές του 19ου αι. μ.Χ. ειδικότερα το 1828-31 ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης του Νέο – ελληνικού Κράτους και κορυφαίος διπλωμάτης του καιρού του στον ευρωπαϊκό χώρο, συνέβαλε στο να καθιερωθούν δυο εθνωνύμια για τους πολίτες του νέου Κράτους: Έλλην και Γραικός, αυτά που είχαν δεχτεί και επίμονα κρατήσει οι Έλληνες – Γραικοί από τον 6ο π.Χ. αιώνα, για να εκφράζουν εθνική συνείδηση, εθνική ενότητα, εθνική αυτοεκτίμηση και εθνική αυτοπεποίθηση. Κατά το 17ο – 18ο αι. οι υπόδουλοι Έλληνες αναζητώντας πηγές τόνωσης του εθνικού φρονήματος και της ελπίδας για την ανάσταση του γένους έφτασαν να ζωγραφίζουν τους νάρθηκες των εκκλησιών με μορφές που θύμιζαν αρχαία ελληνική σοφία, π.χ. αρχαίους φιλοσόφους και σοφούς. Τέτοιες εικόνες βρίσκουμε σε πολλούς ναούς σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού. Ένα δείγμα από το ναό του Προφήτη Ηλία στη Σιάτιστα: ο ιστορικός Θουκυδίδης κρατώντας ειλητάριο.
13. Μέσα στο 18ο αι. ο Γ. Ζαβίρας, έμπορος πάροικος στην Ουγγαρία με συνείδηση του Έλληνα «απογόνου των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων», αποδύεται σε αγώνα ζωής να συγκεντρώσει και να καταγράψει βιογραφία και έργα όλων των Ελλήνων που έζησαν και ήκμασαν από την άλωση της Πόλης ως τις μέρες του και να βεβαιώσει τη συνέχεια του Γένους. Κι αυτό για να αντικρούσει καλβινιστή μοναχό που υποστήριζε ότι μετά την πτώση της Πόλης κανένας Έλληνας συγγραφέας έργου δεν ανεδείχθη. Καρπός αυτού του πολύχρονου και πολυδάπανου αγώνα του είναι το έργο του: Νέα Ελλάς ή Ελληνικόν Θέατρον, η πρώτη Ιστορία της Νεοελληνικής Γραμματολογίας πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Ζαβίρα). Στον εκτενέστατο εύγλωττο και αποκαλυπτικό υπότιτλο του βιβλίου διαβάζουμε: «ήτοι Ιστορία τών πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, τών μετά τήν θλιβεράν πτώσιν τού Γένους ημών κατάπτωσιν ακμασάντων, καί τήν προβεβηκείαν καί ψυχορραγούσαν Ἑλλάδα τοίς αυτοῖς πόνοις καί ἱδρώσιν ως οἷον τε αντιπελαργησάντων καί αναζωπυρωσάντων»
Ο ίδιος ο Γεώργιος Ζαβίρας μεταφράζοντας από τα Ουγγρικά το βιβλίο Ούγγρου γιατρού Σαμουήλ Ρατζ Ιατρικαί Παραινέσεις έγραφε στο Προοίμιο του Μεταφραστού: «Ότι η Ιατρική επιστήμη εστί μία των αναγκαιοτέρων και χρησιμοτέρων επιστημών εις το ανθρώπινον Γένος, τούτο όχι μόνον οι ευγενείς και πεπαιδευμένοι αλλά και οι αγροίκοι και οι πάντη (εντελώς) αναλφάβητοι το ομολογούσιν∙ επειδή αυτή είναι μία αλήθεια αναντίρρητος. Οτι Ημείς οι απόγονοι των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων, όπου τοσούτον ετίμησαν και τόσον ηύξησαν αυτήν την επιστήμην, την ολιγωρήσαμεν και την υστερήθημεν εντελώς και τούτο είναι μία αλήθεια». (Από το χειρόγραφο του Γ. Ζαβίρα, που φυλάσσεται στη Μανούσεια Βιβλιοθήκη Σιάτιστας).
14. Ο Γεώργιος Κρέμος προλογίζοντας το έργο του Γεωργίου Ζαβίρα Νέα Ἑλλάς το 1872 έγραφε στη σελ. θ΄ της σημερινής επανέκδοσης του βιβλίου (με την Επιμέλεια και Εισαγωγικές Σημειώσεις του Τάσου Γριτσόπουλου για λογαριασμό της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 1972): «Φιλοπατρία, παιδεία και πλούτος των εν Ευρώπη Ελλήνων (που ζούσαν τότε σε διάφορες παροικίες στην Ευρώπη) ήσαν τότε τρεις φωσφόροι παρθένοι, αίτινες εκράτουν την φαεινήν της παλιγγενεσίας της Ελλάδος λαμπάδα των εν σκότει Ελλήνων, όπως κάποτε οι πρόγονοί των ελαμπαδηφόρουν προς τιμήν θεότητός τινος…»
15. Η περίοδος της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης και του Διαφωτισμού (15ος - 17ος – 18ος αι.) εμφανίζεται και εκφράζεται ως συναπάντημα των Ευρωπαίων με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ειδικά την αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Τέχνη. Το συναπάντημα εκφράστηκε με θαυμασμό των Ευρωπαίων και κάποτε μια διάθεση συμπαράστασης, με φιλελληνισμό. Συγκεκριμένα : Η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση δια του κορυφαίου ζωγράφου της Ραφαήλ έδωσε στην ανθρωπότητα τη Σχολή των Αθηνών και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός εκφράστηκε για την αρχαία ελληνική κοινωνία με θαυμασμό, όπως γράφει σύγχρονη ερευνήτρια, η Claude Mosse, στο βιβλίο της: Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό. Στις σελίδες 7-8 γράφει: «Γιατί (για τους Γάλλους του Διαφωτισμού και της Επανάστασης) δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναφερθούν στους Αρχαίους ; (γιατί) η Αρχαιότητα πρόσφερε στους ανθρώπους της Επανάστασης «την εικόνα μιας ιδανικής δημοκρατίας…».
1. Θυμίζω ότι εκείνον τον καιρό φαίνεται ότι διαμορφωνόταν το ελληνικό αλφάβητο με φθογγογράμματη γραφή. Αυτή η επινόηση για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου έδινε τη δυνατότητα να επικοινωνούν οι άνθρωποι πέρα από τα όρια του χώρου και του χρόνου τους. Οι διασπαρμένοι στη Μεσόγειο Έλληνες άποικοι γίνονταν ενιαία κοινωνία, ἔθνος όμαιμον, ομόγλωσσον, με ήθη ομότροπα…
2. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (της Εκδοτικής Αθηνών), τ. Β΄, σελ. 238. Επίσης, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα (της Εκδοτικής Αθηνών), σελ. 112.
3. Ελλάδα: Ιστορία και Πολιτισμός (εκδόσεις «Μαλλιάρης – Παιδεία»), τ. 2ος, σελ.97-99
4. Αισχύλου, Πέρσαι, στ. 402-405.
5. Ηροδότου, Ἱστορίαι, βιβλίο Θ΄, § 144.
6. Αρριανού, Ἀνάβασις Αλεξάνδρου, Α΄16
7. Αριστοτέλους, Μετεωρολογικά, 352 a-b
8. Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, όπου και η σχετική βιβλιογραφία για τους νεότερους χρόνους των εθνικών κρατών της Ευρώπης.
9. Δ. Φωτιάδης, Η Επανάσταση του ’21, τ. Α, σελ. 82-8. Επίσης: Παν. Κανελλόπουλου, Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, τ.2, σελ. 27. Και ΙΕΕ, τ. Θ΄283, 289, Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, σελ. 27.
10. Όλες οι εκφράσεις / προτάσεις από τα Επαναστατικά του Ρήγα, έκδοση της Επιστημ. Εταιρείας μελέτης Φερών – Βελεστίνου «Ρήγας» (με επιμέλεια Δημ. Καραμπερόπουλου, 1994). Επίσης: Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ.28-30. Γενικά στοιχεία για την πορεία όλη του Ρήγα: Τάσου Βουρνά, Ο Πολίτης Ρήγας ο Βελεστινλή, Αθήνα 1978 (εκδ. «Τολίδης»). Και C.M.Woodhouse, Ρήγας Βελεστινλής, 2009 (εκδ. «Παπαδήμας»).
11 Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ. 33.
12. Από το βιβλίο του Φ. Κ. Βώρου, Η Διδασκαλία της Ιστορίας με αξιοποίηση της εικόνας, Αθήνα 1993, σελ. μεταξύ 48-49 (εικόνες).
13. Γεωργίου Ζαβίρα, Νέα Ελλάς, 1872 (ανατύπωση 1972).
14. Το έργο είχε γραφεί πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Γ. Ζαβίρα) αλλά μόνο ο Γ. Κρέμος μπόρεσε να το εκδώσει το 1872 παρακάμπτοντας ποικίλες δυσκολίες και αντιρρήσεις ακαδημαϊκών κύκλων.
15. Claude Mosse, Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό, μετ. Νατάσσας Φλώρου – Μπιργάλια (1998) (α΄γαλλική έκδοση 1989)
16 Για την ανάλυση του όρου έθνος και τις απόψεις περί αυτού δες Παναγιώτη Κ. Δαμάσκος (2009) Πολιτική και Κοινωνική Φιλοσοφία, εκδ. Συμμετρία Αθήνα σσ. 279 -287.
17. Αλέξανδρου Δελμούζου, Μελέτες και Πάρεργα, τ. 2ος σελ. 33
Επίλογος
Με τόσες αδιάψευστες μαρτυρίες για Ἕλληνα, Ἕλλάδα, φρόνημα ἑλληνικόν, Ἕλλανοδίκες, Πανέλληνες, ευρυχώροιον Ἕλλάδα (από τον 7ο αιώνα π.Χ. ως τον 19ο αι. μ.Χ.) είναι επιστημονικά λογικό να μιλάμε για συγκρότηση ελληνικού έθνους το 18ο αι,. μ. Χ., επειδή αυτό ισχυρίζονται μερικοί μελετητές, που τυχαίνει να είναι και καθηγητές, με ελλειμματική ορατότητα ιστορική ή άλλη αρετή; Και είναι γλωσσικά/εννοιολογικά επιτρεπτό να χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς εθνικισμού για το απελευθερωτικό κίνημα των Ελλήνων του 1821; Δεν έτυχε να δουν ως επιστημονικό χρέος τη διάκριση εθνικισμού/εθνισμού, που έγραψε για μας ο Αλέξανδρος Δελμούζος (από το 1942); Και δεν μπορούν να διακρίνουν την πολυπολιτισμική κοινωνία/εκπαίδευση (απόλυτα σεβαστή) από την έκδηλη κοινωνική αγωνία των ανέργων μιας κοινωνίας, της ελληνικής, που διαπιστώνουν ότι κινδυνεύουν από την αθρόα εισαγωγή μεταναστών; Ακόμη και ο καλός Χριστιανός μπορεί από δυο χιτώνες να προσφέρει τον ένα, όχι τρεις!!!
Παναγιώτης Κ. Δαμάσκος
Δρ. Φιλοσοφίας -Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων Α. Δ/νσης Δ.Ε. Αθήνας
http://kostasxan.blogspot.com/2010/01/blog-post_5155.html