Νέα τάξη, θεωρία παιγνίων και χειραγώγηση...

 Στην Θεωρία Παιγνίων ένα πολύ γνωστό παιγνίδι είναι το "δίλημμα του φυλακισμένου" .
Οι παίκτες πρέπει να συνεργαστούν για να αποσπάσουν χρήματα απο έναν "τραπεζίτη" .Βλέπε λεπτομέρειες στο εξαιρετικό βιβλίο "ΤΟ ΕΓΩΪΣΤΙΚΟ ΓΟΝΙΔΙΟ" του RICHARD DAWKINS , κεφάλαιο 12 .
Πάμπολλα φαινόμενα στην Βιολογία και στην Πολιτική εξηγούνται με αυτό το παιγνίδι .Υπάρχουν πολλών ειδών στρατηγικές για να παίξεις το παιγνίδι .

Κάποιες αποκαλούνται "κακοπροαίρετες" ( η πρώτη σου κίνηση είναι να προδώσεις τον άλλον παίκτη ) . Οι αντίθετες λέγονται "καλοπροαίρετες" .


Κάποιες λέγονται "πολύ εκδικητικές" ( να απαντάς με πολλές προδοσίες σε μία προδοσία του άλλου παίκτη ) . Οι αντίθετες λέγονται "συγχωρητικές" .

Υπάρχουν και οι "ζηλόφθονες" και οι "μή ζηλόφθονες στρατηγικές" . Στην ζηλόφθονη στρατηγική με ενδιαφέρει ο άλλος παίκτης να μήν κερδίσει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ απο εμένα . Δηλαδή εάν έχω τις δύο επιλογές :

Α) Αποσπώ απο τον τραπεζίτη 100 ευρώ και ο άλλος παίκτης του αποσπά 99 .

Β) Αποσπώ απο τον τραπεζίτη 200 ευρώ και ο άλλος παίκτης αποσπά 300 .

τότε διαλέγω την Α !
Αυτό είναι τελείως παράλογο . Τα λεφτά δεν τα παίρνει ( ο άλλος παίκτης ) απο εμένα αλλά απο τον τραπεζίτη .

Η nea taksi έχει πλήθος ψυχολόγων και γνωρίζει οτι ο πολύς λαός ρέπει στις ζηλόφθονες στρατηγικές .

Δείτε λοιπόν τί κάνει :

Βάζει τον κανόνα "ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΔΕΚΑ ΔΑΝΕΙΑ ΣΕ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΔΕΣ ΘΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΣΕ ΡΕΜΑΛΙΑ" .

Έτσι μετατρέπει το αφελές ρεμάλι σε "ψεύτικο λαγό" . Όταν έρθει η οικονομική κρίση , οι καλοί νοικοκύρηδες δεν θέλουν το κάψιμο των τραπεζών διότι θα παραγραφούν τα χρέη ΚΑΙ απο τα ρεμάλια ! Ο καλός νοικοκύρης κυνηγά τον "ψεύτικο λαγό" και δεν βλέπει τον πραγματικό του αντίπαλο ( που είναι η τράπεζα ) .

σε μία εποχή που και η γλώσσα διώκεται...

Τα βασικά γνωρίσματα και οι ιδιότητες της ελληνικής γλώσσας

 

Του

Αντωνίου Αντωνάκου

(Καθηγητή Φιλολόγου, Ιστορικού-Ερευνητή)

Ο κύριος Αντωνάκος παρουσίασε τα κύρια σημεία του μόλις εκδοθέντος βιβλίου του «Εις οιωνός Άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης», και υπότιτλο «Τα βασικά γνωρίσματα και ιδιότητες της Ελληνικής γλώσσης» από τις εκδόσεις «Νέα Θέσις» Οι ιδιότητες αυτές, πολύ περιληπτικά είναι οι εξής:

1.       Η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται συνεχώς επί 4000 έτη. Όλες οι ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί στην παραγωγή των λέξεων και κυρίως στα σύνθετα. Π.χ. μπορεί σήμερα να λέμε νερό (εκ του νηρόν, εξ ου και Νηρηίδες, Νηρεύς κλπ) άλλα τα σύνθετα και τα παράγωγα θα είναι με το ύδωρ (υδραυλικός, υδραγωγείο, ύδρευση, ενυδρείο, αφυδάτωση, κλπ.) Ή το ρήμα δέρκομαι – Βλέπω που έχει διασωθεί στο οξυδερκής.

2.       Έξυπνοι τόνοι και έξυπνα γράμματα. Οι τόνοι και τα πνεύματα αλλά και τα φωνήεντα είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες στην ελληνική γλώσσα, γιατί αν αλλάξει ένα πνεύμα ή ένας τόνος ή ένα φωνήεν, αυτομάτως έχουμε διαφορετική σημασία. Π.χ. το ρήμα είργω (με ψιλή) σημαίνει εμποδίζω την είσοδο ενώ με δασεία, την έξοδο «κάθειρξις). Σύρος (με περισπωμένη) είναι το νησί ενώ με οξεία, ο κάτοικος της Συρίας. Η λέξη φορά (με όμικρον) σημαίνει την κατεύθυνση ενός πράγματος, η φωρά (με ωμέγα και οξεία) σημαίνει την κλοπή, ενώ φωρά (με ωμέγα, περισπωμένη και υπογεγραμμένη) σημαίνει ζητεί.

3.       Ο τονισμός δημιουργεί θετική ή αρνητική έννοια. Παράδειγμα, η λέξη έργον συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη -ουργός. Και εδώ έρχεται το μεγαλείο της ελληνικής η οποία προστάζει: Εάν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε τονίζεται η λήγουσα, όπως μελισσουργός, δημιουργός, σιδηρουργός. Όταν όμως είναι προς βλάβην των ανθρώπων, ο τονισμός ανεβαίνει στην παραλήγουσα• Π.χ. κακούργος, πανούργος, ραδιούργος.