Α. Νταβούτογλου: «Το στρατηγικό βάθος» μιάς μεγαλοιδεατικής παράκρουσης

Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα, που επικράτησε στη διάρκεια αυτής της συζήτησης.

Ο καθένας , που αξιώνει μία θέση ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης πρέπει κάθε φορά, που λέει κάτι να αναλογίζεται την ευθύνη του απέναντι στο λαό, που τον γέννησε αντί να ηδονίζεται αυτάρεσκα με τους χρησμούς και τους φραστικούς πομφόλυγες που εκπέμπει.

***

Πρώτη και καίρια παρατήρηση, που πρέπει να γίνει και δεν την έκαναν οι συνομιλητές της προπερασμένης Παρασκευής είναι ότι η συνολική σύλληψη και ο τρόπος προσέγγισης του βιβλίου του Νταβούτογλου δεν είναι ούτε νέα, ούτε πρωτότυπη.Αποτελεί κακέκτυπο του υποδείγματος των γνωστών βιβλίων του Μπρεζινσκυ και του Χαντιγκτον γιά να αναφερθούμε στα σημαντικότερα.

Δεύτερη παρατήρηση, το βιβλίο του Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται από μία άναρχη παρουσίαση σκέψεων και «αποδεικτικού» υλικού και είναι φλύαρο και ανακυκλούμενο. Λίθοι και πλίνθοι και κεραμοι ατάκτως ερριμένοι και η εικόνα ενός σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.

Αλλά ας τα παραβλέψουμε αυτά ως «δευτερεύοντα» και ας προχωρήσουμε στα πρωτεύοντα.

Ο Νταβούτογλου διαστρέφει συστηματικά την ιστορία είτε παρερμηνεύοντάς την είτε με ηθελημένες παραλείψεις κρισίμων στοιχείων.

Ότι δεν μας συμφέρει απλά δεν το αναφέρουμε ή το φωτίζουμε μονόπλευρα καλλωπίζοντάς την εικόνα του. Η Ιστορία , όμως δεν διορθώνεται με τη χρήση κολλογόνων ουσιών και ψιμυθίων.

Σε δύο κρίσιμα κεφάλαια [2ο και 3ο] μας λέει,μεταξύ άλλων, ο κ. Νταβούτογλου τα εξής ανήκουστα.

- Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Δύση δεν είχε αποικίες, ούτε αποικιοκρατική αντιληψη..

Τι να τις κάνει τις αποικίες όταν είχε σε καθεστώς δουλείας δεκάδες λαούς , που μεσω ενός στυγνού φορολογικού συστήματος τους απομυζούσε μέχρι το κοκκαλο;;;

- Η Οθωμανικη Τουρκία είχε μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, που έχει και η σημερινή Τουρκία. Μια κουλτούρα ανοχής, κοσμοπολιτισμού και σύνθεσης σε τρόπο ώστε να υπάρχει ένα υπόβαθρο ισότητας για όλους τους λαούς, που την συνέθεταν….

Ούτε κουβέντα για τη λέξη «ραγιάς» που αφορούσε σε όλους τους μη Οθωμανούς υπηκόους της, κουβέντα για την αδιάκοπη αλυσσίδα σφαγών των υποτεταγμένων πληθυσμών, κουβέντα για το παιδομάζωμα, κουβέντα για το θεάρεστο έργο της «Ένωσης και Πρόοδος» με την εξολόθρευση των Αμενίων, Ποντίων και των άλλων Ελλήνων, των Ασσυρίων κ.ο.κ, ούτε φυσικά τη σημερινή διά μαχαίρας αντιμετώπιση του κουρδικού και του αλεβικού ζητήματος.

- Οι Οθωμανοί «εγκατέλειψαν» τη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή, το Νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια [μέγα λάθος μας λέει ο Νταβούτογλου]…..

«Εγκατέλειψαν» ή εξεδιώχθησαν;;;[πόσο ,αλήθεια, μας θυμίζει αυτό τον ρεπούσιο «συνωστισμό¨στη Σμύρνη»].Σαν να μην υπήρξαν οι αλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των Οθωμανών από τους Ρώσους, η Ελληνική Επανάσταση, το Ναυαρίνο, ο Λώρενς της Αραβίας και ο ξεσηκωμός των Αράβων. Όλα εξαφανίζονται στο «μεγαλείο» του νεοοθωμανικού οράματος…

- Ο Οθωμανικός πολιτισμός , ανεξάρτητα από την όποια συρρίκνωσή της Αυτοκρατορίας δεν είναι μόνον πολιτικός , αλλά ένας ευρύτατος πολιτισμός που γεφυρώνει το χριστιανικό με το μουσουλμανικό, το δυτικοευρωπαικό με το ασιατικό «βάθος»[;;;][τα ερωτηματικα δικά μας]…..

Πρόκειται περί αμάθειας ή περί θράσους;;;;

Ποία είναι στην πραγματικότητα τα αυτόχθονα στοιχεία του οθωμανικού πολιτισμού;;;στις εικαστκές τέχνες, τα γράμματα , τη μουσική, την αρχιτεκτονική κ.ο.κ ;;Στο σύνολό του ο οθωμανικός πολιτισμός είναι επιγονικός, χωρίς να είναι συνθετικός’ αραβικός, περσικός, και ελληνικός ακόμα και χριστιανικές καταβολές με ελάχιστα στοιχεία πρωτοτυπίας συγκροτούν το ετερόκλητο μίγμα, που ο Νταβούτογλου ονομάζει «οθωμανικό πολιτισμό»

***

Οι Οθωμανοί Τούρκοι [Οσμανλήδες] ξεκίνησαν ως ορδή και έγιναν λαός με βίαιους εξισλαμισμούς τεράστιας κλίμακας. Ορθά λοιπόν ο Νταβούτογλου τοποθετεί τη θρησκεία ως παράμετρο εθνικής συνοχής. Όμως δεν μας εξηγεί γιατί αυτή η συνοχή δεν λειτουργεί απέναντι και σε σχέση με τους Κουρδους που είναι μουσουλμάνοι. Πού «μπαζει»εδώ και για ποίους λόγους το νεοοθωμανικό όραμα;;;;

Αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδοσε ένα υπέρτερο τρόπο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους.Αγνοεί λοιπόν ότι οι Σελτζούκοι Τουρκοι πολύ πριν εμφανισθούν οι Οθωμανοί στο προσκήνιο αναγνώριζαν σε όλη τη γραμμή το διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό προβάδισμα του Βυζαντίου, το οποίο ήθελαν όχι να καθυποτάξουν , αλλά να υποκαταστήσουν;;

Σεβάστηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία τις ξένες θρησκείες, βασικά τον Εβραισμό και τον Χριστιανισμό. Ναι , διότι αν δεν το έκανε θα είχε να αντιμετωπίσει μία συνεχή επαναστατική διέγερση των αλλοθρήσκων πληθυσμών.Όμως από το άλλο μέρος αποκεφάλισε μεθοδικά τις όποιες πολιτικές ηγεσίες των κατακτημένων λαών, ακόμη και εκείνες που επρόσκειντο στο «τουρκικόν σαρίκιον»[παράδειγμα ο Νοταράς και οι συν αυτώ].

Χρησιμοποίησε χριστιανούς- κυρίως Έλληνες- η Οθωμανική Αυτοκρατορίαως ανωτάτους αξιωματούχους της Πύλης με κορυφαίο παράδειγμα τους Μεγαλους Δραγουμάνους[Υπουργους Εξωτερικών].Ναι , αλλά αυτοί ακολουθούσαν σε όλη τη γραμμή πλεύσης τις εντολές του Σουλτάνου και λόγω θρησκείας , μορφώσεως και γλώσσας [ελληνικής , που ήταν η lingua franca-κοινή γλώσσα- της Αυτοκρατορίας] είχαν την καλλίτερη δυνατή πρόσβαση και ικανότητα χειρισμού προς τους δυτικούς και τους Ρώσους. Το περίφημο «χωνευτήρι λαών και πολιτισμών του κ. Νταβούτογλου ήταν, επομένως, από κάθε άποψη επίπλαστο και ψευδεπίγραφο.

***

Το όραμα Νταβούτογλου χρησιμοποιώντας αυτά τα ανύπαρκτα δεδομένα βάσης είναι να ανασυσταθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως μία ανατολική πολυεπίπεδη υπερδύναμη , που στηριγμένη στο πολιτικο-στρατιωτικό της βάρος και την οικονομικο-βιομηχανική της ισχύ θα επιτύχει «ειρηνικά» με μια σειρά από «διεισδύσεις» να γίνει

πρώτον, ο βασικός συντελεστής των γεοπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, την Πρόσω Ασία και τα Βαλκάνια,

δεύτερον, ο κύριος παράγων , που θα γαληνεύσει και θα καθοδηγήσει τους Άραβες και θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του,

τρίτον, ο μεγάλος γεφυροποιός μεταξύ του ΝΑΤΟ και των Δυτικών από το ένα μέρος και των παραδοσιακων αντιπαλων τους [Συρία, Ιραν και όλου του κατά τον Μπους, «αξονα του κακού»],

τέταρτον, η δύναμη εκείνη που στηριγμένη στις οθωμανικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, της επαναστατικές δυνάμεις της Τσετσενίας και τη «βελούδινη» Γεωργία θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση του ρωσικού επεκτατισμού,

πέμπτον, η μεγάλη εκείνη χώρα από την οποία υποχρεωτικά θα περνάνε οι κύριοι αγωγοί ανεφοδιασμού της Ευρώπης με ενεργειακά καύσιμα [πετρέλαιο, φυσικό αέριο]

***

Η λογική του βιβλίου του Νταβούτογλου έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη του «Ο Αγών μου ‘ του Χιτλερ. Αρκεί στη θέση του «πανγερμανισμός» να μπεί η λέξη «παντουρκισμός», στη θέση της «άριας φυλής» η θέση «τουρκική φυλή» στη θέση του «ζωτικού , γερμανικού, χώρου», το «ευρύτερος οθωμανικός χώρος».Με μία διαφορά θα μπορούσε να πεί κάποιος «καλόπιστος»: Ο Νταβούτογλου θέλει την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος να γίνει με «διειεσδύσεις» και χρησιμοποίηση των τουρκικών πυρήνων, που έχει αφήσει πίσω της η παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι διά των όπλων.

Οι πυρήνες αυτοί ως εφαλτήρια μιάς νέας εξόμησης, που θα υπονομεύσουν εκ των έσω τα όσα δημιούργησαν οι ρωσικες επελάσεις, οι βαλκανικοί πόλεμοι, οι συνθήκες τύπου Σεβρων και Λωζάνης.Οι τουρκικοι μειονοτικοι πληθυσμοί, επομένως ως «πεμπτη φάλαγγα» που πολλά μας θυμίζει από την αλήστου μνήμης χιτλερική Γερμανία.

Όμως και αν ο τρόπος αυτός δεν αποδόσει υπάρχει πάντοτε η δύναμη των όπλων μας υπενθυμίζει ο κ. Νταβούτογλου, που δεν πρέπει να διστασουμε να χρησιμοποιήσουμε. Εναντίον ποιών και με ποίο στόχο; Η απάντηση δίνεται έμμεσα: τα μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεοοθωμανικού οράματος είναι η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο και η Κυπρος.Όπερ έδει δειξαι….

Και μονον γι αυτόν τον σαφή υπαινιγμό ο Νταβούτογλου δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στην Ελλάδα.Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καραγκιοζοπαίκτες της πολιτικής στη χώρα μας , που πέραν των πολιτικά ηλίθιων και άκαιρων επιλογών τους αναφορικά με την Τουρκία δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον τουρκικό πηλινο γίγαντα «εκτη υπερδύναμη» στον κόσμο και άλλες αρλούμπες.

Μήπως όμως είναι η Τουρκία πράγματι τόσο ισχυρή όσο θέλει να μας την εμφανίσει ο κ. Νταβούογλου; Αντί απαντήσεως παραπέμπουμε στα όσα έγραψε με τίτλο «Μαθηματα από την Αρμενία» στον Φιλελεύθερο Λευκωσίας ο Μιχάλης Ιγνατίου στις 11/4/2010, που αποκαλύπτουν όχι μόνον τις αντιφατικότητες , αλλά και τη σαθρότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης οσα είπε ο Σ.Καλεντερίδης στην προαναφερθείσα εκπομπή της ΕΤ3 : Επιχειρείται εκτόνωση της ενδημούσας και σε βάθος εσωτερικής πολιτικής κρίσης με εξωτερικές μεγαλοστομίες και λεονταρισμούς , από τις κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τα ασυνάρητα περι νεοοθωμανικού οράματος του κ Νταβουλογλου.

***

Τι πετυχαίνει ο Νταβούτογλου εκτός του να εκφοβίσει ορισμένους , ούτως ή άλλως περιδεείς Έλληνες πολιτικούς και διανοουμένους…

Στην Καθημερινη της 14/5/2010 υπάρχει ένα δημοσίευμα με τίτλο «Κριτική εκ των έσω στο δόγμα Νταβούτογλου», που αναφέρεται στη σχιζοφρένεια, την αλαζονεία και την αναποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από τουρκους πανεπιστημιακούς και καθηγητές πολιτικής επιστήμης.

«Τα εκατο ταξίδια στο εξωτερικό του Νταβούτογλου ως υπουργού οι πενήντα επισκέψεις ξένων ηγετων και αξιωματούχων στην Άγκυρα επικρίνονται δριμύτατα ως αδιεξοδική πορεία , που δεν οδηγει πουθενα»αναφέρει το δημοσίευμα, Πουθενα εκτός από την επίταση των εντάσεων και των αντιπαλοτήτων θα προσθεταμε εμείς.

Ο ίδιος ο πολιτικός της πράξης αναιρεί και διαψεύδει τον «θεωρητικό» Νταβούτογλου, που ισχυρίζεται ότι η προσέγγιση στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο μεσανατολικό πολιτικό γίγνεσθαι και τα Βαλκάνια, δεν είναι συγκρουσιακή όπως εκείνη του Χαντιγκτον, αλλά ομαλοποιητική και ειρηνική..

***

Από το άλλο μέρος είναι προφανές ότι η δεινή εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με μεγαλοιδεατικούς παροξυσμούς και φαντασιακές ονειρώξεις τύπου Νταβούτογλου.

Από το Ντιαμπακιρ και κάτω ένας λαός είκοσι εκατομμυρίων, οι Κούρδοι, αξιώνουν δυναμικά τα δικαιώματά τους ενώ η διασταση μεταξύ κεμαλιστών και ισλαμιστών έχει πάρει σαφέστατα εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα .

Η Ελλάδα , επομένως κινδυνεύει από την Τουρκία μόνο στο βαθμό και διότι υπάρχουν στη χώρα μας αγοραίοι χρεοκόποι και μειοδότες, αλλά και ηττοπαθεις και περιδεείς , που μας οδήγησαν στη Μαδρίτη, το Ελσινκι και τα Ιμια.Ακατανόμαστοι , που ευαγγελίζονται «λύση» των Ελληνοτουρκικών διαφορών –όχι μόνον της υφαλοκριπίδος , αλλα και του εναερίου χώρου- με προσφυγή στο «ουδέτερο» δικαστήριο της Χάγης. Ακατανόμαστοι που μεθοδεύσαν συστηματικα την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με προσφυγή στο ΔΝΤ.Αυτοί τελικά συνθέτουν μία πολύ μεγαλύτερη απειλη από εκείνη της Τουρκίας , γεγονός που , ευτυχώς, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός.-



Καθηγητού Βασίλη Φίλια, πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου.


Αθήνα 08 Ιουνίου 2010

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» Της 13Ης Ιουνίου 2010, σελ. 8]

"Μηχανές επικοινωνίας ή αποδόμησης του κοινωνικού ιστού & υποταγής;"

Το Facebook μας τρελαίνει...

Το Facebook μας τρελαίνει... Αυτό ισχυρίζεται κορυφαία κοινωνιολόγος στις ΗΠΑ, ενώνοντας τη φωνή της με πλειάδα ειδικών που λένε ότι τα sites κοινωνικής δικτύωσης δεν συνδέουν τους ανθρώπους - αντιθέτως, τους απομονώνουν από την πραγματικότητα προκαλώντας κάτι σαν σύγχρονη τρέλα στον ψυχισμό τους.
Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους επικοινωνούμε online μέσω του Τwitter, του Facebook και των γραπτών μηνυμάτων «οδηγούν σε μία ψυχοπαθολογική συμπεριφορά» , γράφει στο νέο της βιβλίο «Μόνοι Μαζί» η Σέρι Τερκλ, καθηγήτρια στο ΜΙΤ, η οποία πρωτοστατεί στην επίθεση κατά των νέων μορφών επικοινωνίας.
Την περασμένη εβδομάδα εμφανίστηκε στο δημοφιλές τηλεοπτικό σόου του κωμικού Στίβεν Κόλμπερτ, όπου είπε ότι έχει πάει σε κηδείες όπου οι πενθούντες συγγενείς ελέγχουν κάθε δύο λεπτά το iΡhone τους.
Η θέση της δρος Τερκλ είναι απλή: η τεχνολογία απειλεί να κυριαρχήσει επί της ζωής μας και να μας απομονώσει από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Δημιουργώντας μας την ψευδαίσθηση ότι μας επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα, μας κάνει να ζούμε σε μία κυβερνο-πραγματικότητα πολύ κατώτερη, και συχνά πιο σκληρή, από τον πραγματικό κόσμο.
Κλασικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση της άτυχης Σιμόν Μπακ. Είχε 1.048 «φίλους» στο Facebook, όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα αυτοκτονήσει δεν βρέθηκε κανένας να την αποτρέψει, και ούτε ένας δεν προσπάθησε να τη σώσει, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί τόσο εύκολα στην πραγματική ζωή. Η επίθεση εναντίον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει γίνει μόδα στις ΗΠΑ.
Ένα άλλο μπεστ σέλερ, του Νίκολας Καρ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Στα ρηχά: Να τι κάνει το Ιnternet στο μυαλό μας», υποστηρίζει ότι το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.
Πολλοί υπάλληλοι γραφείου ελέγχουν τα e-mail τους ως και 30 φορές την ώρα. «Έχουμε γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ότι ξέρουμε πως τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα» γράφει ο Καρ.

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.madata.gr/diafora/health/89083.html

Ελληνική γραφή η Γραμμική Α

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ


Πολιτιστικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας είναι η ανάγνωση της Γραμμικής Γραφής Α από τον Ηρακλειώτη ερευνητή Μηνά Τσικριτζή. Μελέτη η οποία κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης με τίτλο: «Γραμμική Α. Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής».


Το βιβλίο που προλογίζεται από την επίκουρο καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Κατερίνα Κόπακα, αναμένεται να προκαλέσει έντονους και γόνιμους προβληματισμούς στη διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και στους μη ειδικούς, αφού σύμφωνα με την τεκμηριωμένη άποψη του μελετητή, η Γραμμική Γραφή Α είναι ελληνική γραφή, η οποία -όπως είναι φυσικό- μετατοπίζει ιστορικά τη χρήση της ελληνικής γραφής στην περίοδο (1750 π.Χ. - 1450 π.Χ.).

Σύμφωνα με την άποψη του κ. Τσικριτσή, η Γραμμική Γραφή Α αποτελεί μία από τις «αρχαιότερες συλλαβικές γραφές της ανθρωπότητας και -μαζί με τα κρητικά ιερογλυφικά- την πιο παλιά γραφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παράλληλα, η Γραμμική Β είναι προϊόν εξέλιξης της Γραμμικής Α.

Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Πληροφορικής, στη διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών στη Θεολογία, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο «ελέγχου της ταυτότητας και της γνησιότητας των ψευδεπίγραφων χριστιανικών κειμένων, εφαρμόζοντας στατιστικές μεθόδους πάνω στα φωνήματα, τις συλλαβικές αξίες και τη συχνότητα των ριζών των λέξεων που συνθέτουν ένα κείμενο. «Κατά τη διάρκεια δοκιμών που έγιναν για το παραπάνω πρόγραμμα», όπως μας λέει, «επιχείρησα να εφαρμόσω τη μέθοδο και στα αρχεία των λέξεων της Γραμμικής Α και Β, αρχεία που δημιούργησα με βάση τα διαθέσιμα συλλαβογράμματα των δύο γραφών». Το αποτέλεσμα του εν λόγω πειραματισμού ήταν πως οι φωνητικές αξίες 20 συλλαβογραμμάτων της Γραμμικής Α που μέχρι τότε έπαιρναν «στη βιβλιογραφία τις φωνητικές αξίες των αντίστοιχών τους της Γραμμικής Β με μόνο κριτήριο τη μορφολογική ομοιότητα των συμβόλων, θα μπορούσαν να αλλάξουν, αν χρησιμοποιούνταν ως επιπλέον κριτήριο και η συχνότητα εμφάνισής τους στην αρχή και στο τέλος των λέξεων».

Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ των αποκρυπτογραφημένωνν λέξεων της Γραμμικής Β και της μεταγραφής της Γραμμικής Α εξάγονται συμπεράσματα εντυπωσιακών αντιστοιχιών.

«Πραγματικά, από τα διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα της Γραμμικής Β διαπιστώνεται ότι το 65% των λέξεων είναι κύρια ονόματα. Αν αυτό το ποσοστό αφαιρεθεί από το σύνολο των γνωστών λέξεων της Γραμμικής Β μένουν περίπου 1.000 λέξεις -δεν είναι κύρια ονόματα. Και απ' αυτές μόνο το 1/3 (350) λέξεις είναι διαφορετικών τύπων κλιτές λέξεις. Από τα υπόλοιπα 2/3 (650 λέξεις), μόνο οι μισές ερμηνεύονται με αντίστοιχους ομηρικούς ή κλασικούς τύπους, με σχετική βεβαιότητα και με βάση το λογιστικό περιεχόμενο των πινακίδων και τη χρήση τους».

Περίπου αντίστοιχα ποσοστά με ελάχιστες αποκλίσεις συναντώνται αναλογικά και στην εφαρμοζόμενη μεταγραφή της Γραμμικής Α. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρει τα εξής στοιχεία:

«Από ένα σύνολο, δηλαδή, περίπου 600 λέξεων, 420 είναι κύρια ονόματα και τοπωνύμια (ποσοστό=2/3).

Από τις υπόλοιπες 180 λέξεις (ποσοστό=1/3), οι μισές αναγνωρίζονται με σχετική βεβαιότητα και με βάση ομηρικούς και κλασικούς τύπους, στους οποίους παραπέμπει από τη μια το περιεχόμενο των κειμένων και από την άλλη η λειτουργία -χρήση των ενεπίγραφων ευρημάτων. Οι υπόλοιπες 90 λέξεις που δεν αναγνωρίζονται, πιθανόν, να σχετίζονται με απολεσθείσες λέξεις ή με ξένα γλωσσικά δάνεια, κυρίως σε περιοχές όπως η ανατολική Κρήτη».

Ο κ. Τσικριτσής θεωρεί ότι, σύμφωνα με την ανάγνωση της συλλαβικής μινωικής γραφής που ο ίδιος πραγματοποίησε, στην εν λόγω γλώσσα υπάρχουν «χαρακτηριστικά μιας προ-αιολικής διαλέκτου, καθώς και ασυναίρετους τύπους μιας -θα μπορούσαμε να πούμε- προϊωνικής διαλέκτου, οι οποίοι οφείλονται, πιθανότατα, στις διαρκείς αλληλεπιδράσεις των φυλών που μιλούσαν ένα ελληνοπελασγικό γλωσσικό ιδίωμα. Το γλωσσικό δεδομένο των κοινών λέξεων και των τοπωνυμίων, με θέμα που λήγει σε -νθ ή σσ ή ττ (Κόρινθος, Παρνασσός, Απύρανθος κ.ά.), σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, όπου κατοικούσαν ελληνικά φύλα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω φυλές χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, χωρισμένη σε διάφορες διαλέκτους, που ωστόσο δεν εμπόδιζαν τη μια περιοχή να κατανοεί εύκολα τη διάλεκτο της άλλης».

Αυτή τη θεώρηση ο συγγραφέας την εδράζει πάνω σε δύο κυρίως συμπεράσματα: στο γεγονός ότι η πικτογραφία (δι' εικόνων γραφή - κρητικά ιερογλυφικά), που προϋπήρξε της Γραμμικής Α, ήταν σε σημαντικό βαθμό λεξισυλλαβική γραφή· καθώς και στο χαρακτηρισμό της Γραμμικής Α ως συλλαβολεξιγραφικής γραφής, επειδή στη γραφή αυτή διατηρείται ένα μικρό ποσοστό λεξιγραφημάτων, τα οποία, σε συνδυασμό με διαφορετικά κάθε φορά συλλαβικά σημεία, αποδίδουν διαφορετικές σημασίες λέξεων (π.χ. nau-si, nau-si-ni κ.ά.).

Ο εντοπισμός στα αρχεία της Γραμμικής Α κάποιων λέξεων και ανθρωπωνύμιων μη ελληνικών οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε εποίκους και γυναίκες δούλων που είχαν έρθει να εργαστούν στην Κρήτη. Οι γυναίκες ανελάμβαναν την ανατροφή των παιδιών.

Από τα 178 συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α, όπως τονίζεται στη μελέτη, 50 είναι όμοια με αυτά της Γραμμικής Β, από αυτά όμως μόνο πέντε μπορούν με βεβαιότητα να ταυτιστούν με αντίστοιχα σύμβολα της Γραμμικής Β και του κυπριακού συλλαβικού συστήματος. Ο κ. Τσικριτσής, όμως, φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τη ρήση του Τσάουντιγκ, που μαζί με τον Βέντρις αποκωδικοποίησαν πριν από περίπου πενήντα χρόνια περίπου τη Γραμμική Β. «Είναι εντελώς σίγουρο ότι η Γραμμική Β ήταν δάνειο από την προγενέστερη Γραμμική Α. Πού και πότε συνέβη ο δανεισμός είναι άγνωστο, αλλά έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι μπορεί να έγινε πολύ νωρίτερα από τη χρονολογία των πινακίδων της Γραμμικής Β που σώθηκαν», τονίζει σε σχετική μελέτη του με τίτλο, «Γραμμική Β και συγγενικές γραφές», ο Τσάουντιγκ.

Στο ενδιαφέρον κεφάλαιο για τη γλωσσική δομή της Γραμμικής Α, ο συγγραφέας αναφέρει πως «το μικρό διαθέσιμο δείγμα, 571 λέξεις, δεν προσφέρεται για να αποδοθούν με βεβαιότητα όλοι οι κανόνες της Γραμμικής Α», επιπρόσθετα, η προέλευση των επιγραφών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και περιοχές δυσκολεύει τη δημιουργία αυστηρών κανόνων.

Τα συμπεράσματα που εξάγονται ωστόσο είναι τα εξής:

*Οι γραφείς σε ελάχιστες περιπτώσεις χωρίζουν διάφορα μέρη με οριζόντιες γραμμές, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στις σελιδόσχημες πινακίδες της Γραμμικής Β. Στα κείμενα της Γραμμικής Α, οι γραφείς χωρίζουν σε «παραγράφους», αφήνοντας ένα χώρο κενό, για να συνεχίσουν αμέσως παρακάτω σε μια νέα καταγραφή, διαφορετική ως προς το νόημα από το προηγούμενο κείμενο.

* Τα σημεία στίξης που χρησιμοποιούνται στη Γραμμική Β, για να διαχωρίζουν τις λέξεις, πολλές φορές δεν υπάρχουν στη Γραμμική Α.

* Σε ορισμένες περιπτώσεις οι γραφείς, αφού εξαντλήσουν το χώρο στη μια πλευρά της πινακίδας, συνεχίζουν στην πίσω πλευρά.

* Σε πολλές περιπτώσεις, όταν μια συλλαβή τονίζεται, επηρεάζεται ο τρόπος γραφής της συλλαβής, γεγονός που διαφοροποιεί τη Γραμμική Α από τη Γραμμική Β.

* Μερικά πιθανά ονόματα που εντοπίζονται στη Γραμμική Α είναι: Δαλιδά, Τελχίς, Φάνινα, Βατίδα, Λαόδικι, όσον αφορά τα θηλυκά, και Δάρης, Μιλότραλης, Γυπαίνος, Δώσων κ.λπ., όσον αφορά τα αρσενικά.

* Καθοριστικά στοιχεία για τον έλεγχο της προτεινόμενης μεταγραφής αποτελούν οι λέξεις: Ku-ro= χουλόν (όλον, για το σύνολο), ki-ro= ιρόν (για το ιερόν) και go-to ku-ro= ποσόν χουλόν (για το συνολικό άθροισμα).

* Σημαντικότατο είναι επίσης το γεγονός της ύπαρξης σιτηρεσίων που δίνεται και κρασί, στοιχείο που δεν συναντάται στη Γραμμική Β.

* Στην πινακίδα ΗΤ30 επιβεβαιώνονται τέσσερα γεύματα για 650 περίπου άτομα.

* Τα αγροτικά προϊόντα που διαβάζονται είναι στάρι, κριθάρι, όσπρια, οίνος, σύκα, λάδι, ελιές, μέλι, κοπάδια ζώων κ.λπ.

* Το μετρικό αριθμητικό σύστημα στη Γραμμική Α είναι σχετικά απλό και όμοιο με αυτό της Γραμμικής Β.

* Η κάθετη γραμμή συμβολίζει τη μονάδα, η οριζόντια γραμμή τη δεκάδα, ο κύκλος ή η κουκκίδα την εκατοντάδα, ο κύκλος με το σταυρό στη μέση τη χιλιάδα.

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/106-2009-08-20-10-42-17

Το θέμα και η συζήτηση περί ινδοευρωπαίων ξαναγίνεται επίκαιρο! γιατί άραγε;

ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ
Σκέψεις μέ αφορμή ένα δοκίμιο του Fausio Codino

Αφορμή γιά τή σύνταξη του παρόντος άρθρου στάθηκε το βιβλίο του Fausio Codino Εισαγωγή στον 'Ομηρο, πού μεταφράσθηκε στά ελληνικά άπό τον Γ.Δ. Βανδώρο. Στον Fausio Codino, που σπούδασε κλασσική φιλολογία στη Scuola Normale Superiore τής Πίζας και στην Ζυρίχη, όπως αναφέρεται στο σύντομο βιογραφικό του σημείωμα, "ή ίδια ή ύλη, πού είναι αμφιλεγόμενη, επέβαλλε νά γράψει κάτι που είναι ανάμεσα σ' ένα δοκίμιο ερμηνείας και σ' ένα εγχειρίδιο. Για τη διαμόρφωση των πολλών, διαφορετικών μεταξύ τους, θεωριών για την προέλευση των ποιημάτων, που κρατούν ακόμη χωρισμένους τους κριτικούς, σκέφθηκε ότι είναι αρκετές, λίγες βασικές πληροφορίες στο εισαγωγικό μέρος".

Αυτές λοιπόν οι «λίγες βασικές πληροφορίες» —πού παρ' όλον ότι αντιτίθενται μεταξύ τους, οι «αντιθέσεις» τους δεν ξεπερνούν ποτέ τα όρια Τών κατεστημένων αντιλήψεων— θά μας απασχολήσουν έδω.

Ο συγγραφεύς ξεκινώντας τήν ανάλυση μας λέει ότι σήμερα "η συσσώρευση αρχαιολογικών, γλωσσικών και λοιπών δεδομένων μας αποκαλύπτει έναν Όμηρο όχι πια απομονωμένο και χαμένο μέσα στα σκοτάδια, αλλά τοποθετημένο σ' ένα σημείο —που ολοένα ορίζεται καλύτερα— της πορείας που έφερε τήν Ελλάδα άπ' τήν μυκηναϊκή εποχή στην λεγόμενη αρχαϊκή περίοδο". Παρά ταύτα ο συγγραφεύς αντι να ενδιαφερθεί σαν μελετητής του Ομήρου να αποσπάσει σπουδαίες κι έγκυρες πληροφορίες από τον ίδιο τον Όμηρο για την χρονολόγηση του πολιτισμού της λεγομένης «αρχαϊκής περιόδου», αντιπαρέρχεται τις υποδείξεις του Giambauista Vico (l730), πού ο φιλόσοφος αυτός της Ιστορίας, προκειμένου για τον Όμηρο, έκανε, γράφοντας: για να ξαναβρεί κανείς την αλήθεια γιά την εποχή του Ομήρου και για την πατρίδα του μόνο στον ίδιο τον Όμηρο μπορεί να την άναζητήσει (Delia discoverta del vero Omero).

Αντίθετα παρ' όλο ότι και ο ίδιος ο Codino πιστεύει ότι μέ τόν G. Vico "η ομηρική κριτική βγήκε απ' τις προκαταλήψεις του κλασσικισμού" (σελ. 41), συνεχίζει να ερευνά την εποχή τού Ομήρου στηριζόμενος αποκλειστικά στό "συσωρευμένο υλικό" τών κατεστημένων θεωριών προσπαθώντας νά βρεί το δικό του δρόμο. Αυτή τη στάση του, που δύσκολα κανείς μπορεί ακριβώς νά τήν εντοπίσει, δηλαδή να καθορίσει τι πράγματι πιστεύει ή τι δεν πιστεύει απ' όλους τους περί τόν Όμηρο αντικρουόμενους ισχυρισμούς, μου επιτρέπει να σχηματίσω μια δική μου γνώμη για τις επιλογές πού έκανε για να στηρίξει την δική του εργασία.

Δέχεται λοιπόν ό F. Codino ότι: "Στην Ελλάδα, στην αρχή της δεύτερης χιλιετίας, έγινε είσβολή λαών που μιλούσαν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και είχαν έρθει άπ' την ανατολική Ευρώπη. Η οικονομία τους ήταν αποκλειστικά ή κυρίως ποιμενική. Οι εισβολείς κυριάρχησαν πάνω σ' έναν παλιότερο πολιτισμό [...] που ήταν ήδη έν μέρει αστικοποιημένος. Μπορούμε να ονομάσουμε «Πρωτοέλληνες» αυτούς τους εισβολείς που εισήγαγαν τη γλώσσα πού επρόκειτο να κυριαρχήσει στη χερσόνησο.

Πρέπει όμως να μην δώσουμε πολύ μεγάλη σημασία στο όνομα και να μην παρανοήσουμε τη σημασία του όρου "Ινδοευρωπαίοι" που έχουν συντελέσει στην καλλιέργεια του ύποπτου μύθου για τον ασύγκριτο "Έλληνα άνθρωπο" και στην νόθευση πολλών ερμηνειών της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Το  να αποδώσει κανείς τις μετέπειτα επιτυχίες των Αρχαίων Ελλήνων σε αίτια φυλετικά — χρειάζεται ακόμη και σήμερα να το επαναλαμβάνουμε;— είναι τουλάχιστον "σάν να θέλει να μπερδεύει τη φυλή με την κουλτούρα, όταν δεν πρόκειται για προκατάληψη, όπως είναι η λατρεία του Βόρειου άνθρωπου. Τα ελληνικά είναι γλώσσα ινδοευρωπαϊκή, όμως φυλή ινδοευρωπαϊκή δέν ύπήρξε ποτέ (Robert M. Cook)" (σελ. 17).

Παρ' όλην όμως την τοποθέτηση του αυτή ο Codino γράφει (σελ. 20): "Έδώ και πολύν καιρό έχει ωστόσο παρατηρηθεί ότι ο Όμηρος φαίνεται ν' αγνοεί τελείως μια δωρική εισβολή που θα κατέστρεψε τα βασίλεια της Πελοποννήσου." Εψαξα να δω μήπως αυτή η παρατήρηση τον προβλημάτισε κι αποφάσισε να ερευνήσει εξονυχιστικότερα τον Όμηρο, τουλάχιστον στο θέμα της γλώσσας. Δυστυχώς ούτε έδώ ο Όμηρος δεν έγινε «βακτηρία» για να στηριχθούν τα δήθεν ισχυρά επιχειρήματα των γλωσσολογούντων που "τοποθέτησαν την ελληνική γλώσσα στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών" (σελ. 38). Και όμως ο Όμηρος στην Οδύσσεια μας λύνει αυτό τό μυστήριο τής ελληνικής γλώσσας. Γράφει (τ, 172-177):

Κρήτη τις γαι' εστι, μέσω οίνοπι πόντω
καλή και πίειρα, περίρρυτος. Έν δ' άνθρωποι
πολλοί, απειρέσσιοι και εννενήκοντα πόληες.
Άλλοι δ' άλλων γλώσσα μεμιγμένοι έν μεν Αχαιοί,
εν δε Ετεοκρήτες μεγαλήτορες, εν δε Κύδωνες
Δωριέες τε τριχάικες δίοι τε Πελασγοί.

[Η Κρήτη είναι μια χώρα, στο μέσο του φουρτουνιασμένου σάν μεθυσμένου Πόντου, όμορφη, εύφορη και μέ τρεχούμενα νερά. Οι άνθρωποι που την κατοικούν είναι χιλιάδες πολλές και έχει έννενήντα πάλεις. Η γλώσσα της είναι κράμα γλωσσών τών κατοίκων της, πού είναι oι Αχαιοί, oι μεγαλόψυχοι και γενναίοι Έτεόκρητες, oι Κύδωνες, οι τρεις φυλές τών Δωριέων (Υλαίοι, Δυμάνες, Πάμφυλοι) και οι Πελασγοί, που η παρουσία τους ξεκινάει άπ' την εποχή του Δία].

Ο Όμηρος στους στίχους αυτούς θεωρεί, ότι τα γλωσσικά ιδιώματα των ανθρώπων του ελληνικού χώρου «τείνουν» δια των μίξεων, που οφείλονται σε διάφορες αίτιες, στην δημιουργία μιας περίπου κοινής γλώσσας. Έτσι λοιπόν αντί να στρεφόμαστε προς τά πίσω αναζητώντας από τις διαλέκτους την "κοινήν έλληνικήν" και από αυτήν την "ινδοευρωπαϊκή", είτε κατ' ευθείαν είτε με ενδιαμέσους σταθμούς, πρέπει, αντίθετα, από τις διαλέκτους να συναγάγουμε την αιτία και τον τρόπο που σχηματίσθηκε βαθμιαία η γλώσσα. Η ρίζα της γλώσσας δεν είναι κάποια παλιά κοινή γλώσσα, άπ' τήν οποία προήλθαν τά ιδιώματα. Αλλά τα "ιδιώματα", δηλαδή οι τοπικές γλώσσες, αναπτύσσονταν συνεχώς και επηρέαζαν τον σχηματισμό της κοινής ελληνικής.

Ή θέση βέβαια του Codino είναι η γνωστή θέση της κατεστημένης φιλολογίας και της ιστορίας. Η έκ μέρους του παραδοχή ότι ινδοευρωπαϊκή φυλή δέν υπάρχει, δεν άλλαξε σε τίποτα τους ιστορικούς του προβληματισμούς. Οι χρονολογίες 1600, 1400, 1200 π.Χ. εξακολουθούν νά θεωρούνται ιστορικά "ταμπού", που ο συγγραφεύς δέν θέλει να θίξει. Ό Codino αποδέχεται και αυτός ότι τα ιστορικά συμβάντα ξεκινούν και αποκορυφώνονται στους πολιτισμούς της Κρήτης και των Μυκηνών μέσα στους λίγους αυτούς αιώνες (1600-1200). Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι ο Όμηρος παρέχει αποδείξεις αυτών των ισχυρισμών. Ο Όμηρος δεν στηρίζει αυτές τις απόψεις. Αντίθετα oι παραλείψεις του ή η άγνοια που έχει (π.χ. δεν γνωρίζει τα ονόματα Θεσσαλία, Σμύρνη) σε χαρακτηριστικά ονόματα περιοχών έπρεπε να μας προβληματίσουν και να μην έπιτρέψουνε την συναγωγή αβασάνιστων συμπερασμάτων.

Ένα άλλο ερώτημα είναι: Γιατί αποκαλεί ο Codino τους εισβολείς "Πρωτοέλληνες"; Ποιά είναι κατά τον συγγραφέα η σχέση "Πρωτοελλήνων" και "Ινδοευρωπαίων"; Αφού δέχεται, όπως και ο Robert Cook, ότι "φυλή Ινδοευρωπαϊκή δέν υπήρξε ποτέ", τότε σέ τι συμπέρασμα οδηγούμεθα; Ότι oι Πρωτοέλληνες είναι oι ομίλησαντες τήν «Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα»; Δηλαδή πώς απέκτησαν γλώσσα; Γυρίζοντας σαν νομάδες στα βουνά της Ανατολής δανείζονταν τη γλώσσα άπό τους λαούς που ήταν πιο άξεστοι άπ' αυτούς; Και οτι αυτήν την γλώσσα την επέβαλαν στους ντόπιους αστικοποιημένους; Κι αυτοί πάλι κατόρθωσαν υιοθετώντας την γλώσσα των νομάδων βοσκών εισβολέων, μέσα σε λίγους αιώνες, να φθάσουν την νέα γλώσσα τους στην τελειότητα της γλώσσας του Ησιόδου και Ομήρου;

Γράφει ακόμη ο F. Codinο: "θυμίζουμε ότι η Ελλάδα δεν χρησιμοποίησε την γραφή μισή χιλιετία. Εμείς σήμερα, πιό τυχεροί από τους συγχρόνους του Όμηρου, διαβάζουμε μυκηναϊκά κείμενα. Η Κρήτη γνώριζε μια γραφή τουλάχιστον απ' τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, πρώτα μια ιδεογραφική γραφή, κατόπιν μια συλλαβική, που σέ μια τροποποιημένη μορφή υιοθετήθηκε από τους Μυκηναίους για να γράφουν τα ελληνικά τους. Αυτή η γραφή (γραμμική Β) αποκρυπτογραφήθηκε τό 1952 (Μ. Ventris). Τα ντοκουμέντα πού μπορούμε τώρα να διαβάσουμε είναι πινακίδες άπό άργιλο, που βρέθηκαν στην Κρήτη, στην Πύλο και στις Μυκήνες, πάνω στις όποιες ήσαν χαραγμένες απογραφές, παρτίδες εμπορευμάτων, κατάλογοι προσώπων. Χρησίμευαν σε άμεσους πρακτικούς σκοπούς, και γι' αυτό δεν ψήνονταν (αυτές πού διατηρήθηκαν ψήθηκαν απ' τις πυρκαγιές, πού καταστρέφοντας τα οίκοδομήματα μας διατήρησαν τις γραφές). (σελ. 20).

Συνεχίζει όμως λέγοντας: "Τά ομηρικά ποιήματα μιλάνε για μυκηναϊκά πράγματα καί γεγονότα, αλλά ο ομηρικός κόσμος για να κυβερνηθεί δεν χρειάζεται τή γραφή". Προσθέτει όμως ο συγγραφεύς σαν επιβεβαιώσεις της υπάρξεως του μεγάλου πολιτισμού των Μυκηνών τα μνημειώδη οικοδομήματα, την περίπλοκη ιεραρχική δομή του πληθυσμού, οργανωμένου σέ πολλές οικονομικές κατηγορίες ειδικευμένων, για να τελειώσει τονίζοντας ότι "τα ανάκτορα κυβερνιόταν ήδη περισσότερο από το στυλό του γραφέα παρά τό σπαθί (Fshachermyer)".

Ομολογώ, ότι τα συμπεράσματα αυτά που αλληλοσυγκρούονται δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς τοποθετούνται σάν "είσαγωγή στον Όμηρο". Τα ερωτήματα πού έπρεπε να τον απασχολήσουν είναι, πρώτον, αν η γλώσσα των εισβολέων και η γλώσσα των ντόπιων "αστικοποιημένων" ήταν ιδιώματα που συμπεριλάμβαναν λέξεις καταληπτές και στους δύο. Δεύτερον, oι εισβολείς διέθεταν γραφή; Τρίτον, πιστεύει ότι oι Μυκηναίοι υιοθέτησαν τη γραφή της Κρήτης "γιά νά γράφουν τά ελληνικά τους", όπως λέει; Και τέλος, πώς φθάνουμε από τα σύντομα αυτά υπηρεσιακά σημειώματα, γραμμένα μέ σύμβολα, στην τέλεια ομηρική γλώσσα. Πώς δέν ανακαλύφθηκαν και πινακίδες που να περιέχουν —όπως θα ήταν φυσικό— καταγραμμένες και κάποιες πανάρχαιες γνώσεις που αναφέρονται στον Όμηρο, όπως π.χ. αστρονομικές, κοσμολογικές. γεωγραφικές, περί Ωκεανού, Πόντου, ποταμών και τόσων άλλων; Ο Δημόκριτος έλεγε: "Λόγος έργου σκιά". Είναι δυνατόν ένας πολιτισμός να είχε φθάσει σ' ένα τόσο υψηλό τεχνικό επίπεδο και η γραφή του, έστω και αυτή των συμβόλων, να χρησιμοποιούσε τον πηλό για να εξυπηρετεί μόνο τις απλές του ανάγκες; Ήταν δύσκολο μέσα στό απέραντο τούτο οικοδόμημα της Κνωσσού, "σ' αύτό το καλλιτέχνημα από καλαισθητικής πλευράς και υψηλής τεχνικής στάθμης έπιστημονικόν έργον πού επληρούσε τας συγχρόνους αντιλήψεις από απόψεως υγιεινής, καθαριότητος και γνώσεως τής ζωής", όπως λέει ο Σ.Ν. Μαρινάτος, να διατηρούνται σαν αρχαιολογικής αξίας αντικείμενα τα πανάρχαια αυτά γραπτά, δηλαδή η πανάρχαια γραφή. Είναι σαν λέμε π,χ. ότι σήμερα οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές οφείλονται στους Μαορί της Αυστραλίας. Θα προσθέσω όμως ακόμη κάτι για όσους θα ισχυριστούν ότι τα συμπεράσματα τους περί των πινακίδων στηρίχτηκαν στους τρόπους που η επιστήμη σήμερα χρησιμοποιελι για να χρονολογήσει τα κεραμεικά. Αντιγράφω άπ' το βιβλίο του καθηγητού της 'Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Α· Ζώη "Μαθήματα Αρχαιολογίας" [Εκδοση τού Πανεπιστημίου, 1980, σελίδες 86-87]. "Η μέθοδος αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί σε κεραμεικά αντικείμενα που κατά την όπτησή τους είχαν θερμανθεί στους 500° C ή παραπάνω: η ακρίβεια της χρονολόγησης είναι σχετική, με πιθανό περιθώριο λάθους συν πλην 25%, που μειώνεται στό συν πλην 10% σε περίπτωση που είναι δυνατός και ο έλεγχος της θέσης εύρεσης τού αντικειμένου.

Ή μέθοδος στηρίζεται στο γεγονός ότι τα κεραμεικά αντικείμενα, αν περιέχουν κρυστάλλους χαλαζία και feldspar (πράγμα συνηθισμένο στον πηλό των αντικειμένων και στα χώματα, μέσα στα όποια βρίσκονται), αποθηκεύουν βαθμιαία ενέργεια με την απορρόφηση σωματιδίων άλφα άπό ραδιενεργές ύλες του περιβάλλοντος (ουράνιο, θόριο, κάλιο) στους κρυστάλλους του χαλαζίτη και feldspar όπου δημιουργούνται ηλεκτρόνια ακανόνιστης δομής (ιονισμός των κρυσταλλικών μορίων με τις ακτίνες α, β, γ της ακτινοβολίας του ραδιενεργών στοιχείων).

Όσο πιο πολύ καιρό είναι εκτεθειμένο τό αντικείμενο στην ακτινοβολία αυτή, τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό ενεργείας που "αποθηκεύεται" με την δημιουργία της ακανόνιστης δομής ηλεκτρονίων. Όταν το αντικείμενο θερμανθεί εκ νέου στο εργαστήριο, η ενέργεια αυτή αποβάλλεται με τη μορφή εκπομπής φωτός (θερμοφωταύγεια). Η μέτρηση της έντασης του φωτός καί άλλες συναφείς μετρήσεις οδηγούν στη χρονολόγηση της στιγμής της πρώτης όπτησης τού αντικειμένου, οπότε η αποθηκευμένη στον πηλό του δείγματος ενέργεια είχε πλήρως αποβληθεί, αν η θερμοκρασία ήταν επαρκής.

Η μέθοδος τής θερμοφωταύγειας δεν μπορεί να έχει ευρεία πρακτική εφαρμογή, γιατί τα πολύ καλά ψημένα κεραμεικά χρονολογούνται καλύτερα μέ τις συνήθεις αρχαιολογικές μεθόδους, ενώ τα προϊστορικά έχουν σε πολλές περιπτώσεις ψηθεί σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες. Μια σημαντική δυσκολία είναι ότι τα δείγματα πρέπει να συγκεντρωθούν στην ανασκαφή με πολλές προφυλάξεις, ώστε ν' αποφευχθεί η επίδραση του φωτός, και να συσκευαστούν φωτοστεγώς. Δεν αποκλείεται όμως η μέθοδος να δώσει πολύ χρήσιμες χρονολογίες σε υλικό του όποιου είναι πολύ δύσκολη η χρονολόγηση με τη συνήθη αρχαιολογική μέθοδο, όπως π.χ. η ρωμαϊκή κοινή κεραμεική απ' την Σπηλιά Α' Βρυσών Κυδωνίας".

Μέ αυτά λοιπόν τα επιστημονικά δεδομένα "οι πινακίδες από άργιλο που βρέθηκαν στην Κρήτη, στην Πύλο και στις Μυκήνες, πάνω στις όποιες ήσαν χαραγμένες απόγραφες, παρτίδες εμπορευμάτων, κατάλογοι προσώπων και χρησίμευαν σέ άμεσους πρακτικούς σκοπούς, και γι' αυτό δεν ψήνονταν (αυτές που διατηρήθηκαν ψήθηκαν απ' τις πυρκαγιές, που καταστρέφοντας τα οικοδομήματα μας διατήρησαν τις γραφές), όπως μας λέει ο Fausio Codino, πώς είναι δυνατόν να θεωρηθούν κατάλληλο υλικό για αξιόπιστες χρονολογήσεις; Το συμπέρασμα πάντως που εγώ βγάζω είναι, ότι όχι μόνο οι πινακίδες δέν επιτρέπουν νά καταλήξουμε σέ "χρονολόγηση", αλλά και όλα όσα καλοβολεμένα στέκουν σαν επιγραφές στις προθήκες των Μουσείων των προϊστορικών περιόδων πρέπει νά ξαναεξεταστούν. Γιατί είναι εύκολο να κολλάμε ταμπέλλες αβασάνιστα στα αρχαιολογικά ευρήματα, άλλα έτσι δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να συνεργούμε στη διατήρηση του σκότους πού συντηρεί τις πλάνες και τροφοδοτεί τις κατεστημένες αντιλήψεις περί ιστορίας.

Μια άλλη, ορθή, παρατήρηση του συγγραφέως είναι η ακόλουθη: "Η πρώτη διάταξη πάνω σε χρονολογική βάση του επικο-μυθολογικού υλικού βρίσκεται στον Ησίοδο, τον πιο αρχαίο Έλληνα ποιητή, που μας είναι γνωστός και σαν πρόσωπο. Έζησε όχι πολύν καιρό ύστερα απ' την περίοδο τής τελικής συντάξεως τής Ιλιάδας και της Οδύσσειας στη μητροπολιτική Ελλάδα". Πράγματι, βάση του επικο-μυθολογικού υλικού είναι βέβαια η θεογονία που διέσωσε ο Ησίοδος. Στην σχετική ανακοίνωση μου στο Δαυλό, όχι μόνο συμφώνησα ότι η "θεογονία" είναι έργο που δεν ανήκει στον Ησίοδο, άλλα απέδειξα μέ στοιχεία προερχόμενα από την ίδια την θεογονία ότι έχει γραφεί προ της μεγάλης καταστροφής της Ατλαντίδος, που είναι γνωστή ως "Μεγάλος Κατακλυσμός". Η θεογονία περιέχει όχι μόνο ιστορικά στοιχεία του πανάρχαιου μεγάλου πολιτισμού τών ανθρώπων του ελληνικού χώρου αλλά και τους θησαυρούς της αρχαίας γνώσης περί των νόμων του φυσικού κόσμου και τις απόψεις τους περί τής καταγωγής των όντων. Η αλληγορική γλώσσα [έπη μαντικά] που μεταχειρίζονταν oι ιερείς των Μουσείων, μέ την επελθούσα καταστροφή, που είχε σαν αποτέλεσμα το μεγάλο ιστορικό κενό, έπαψε νά ερμηνεύεται, λησμονήθηκε και έγινε πλέον ακατάληπτη.

Ο συγγραφεύς βέβαια πολύ λίγα γνωρίζει για τον Ησίοδο και για την θεογονία. Γράφει (σελ. 80): "Οι Μούσες του είπαν: Ξέρουμε ψέματα πολλά να λέμε όμοια μ' άλήθειες, μα ξέρουμε, όταν θέλουμε κι αλήθειες να ιστορούμε". Το κείμενο είναι εντελώς διαφορετικό (θεογονία, στίχ. 26-28):

"Ποιμένες άγραυλοι, κάκ'έλέγχεα, γαστέρες οίον, ίδμεν ψεύδεα πολλά λέγειν ετύμοισιν ομοία, ίδμεν δ' εύτ' έθέλωμεν, αληθέα γηρύσασθαι".

[Εμείς οι βοσκοί που ζούμε στην ύπαιθρο ξέρουμε να λέμε ψέματα όμοια μ' αλήθειες, αλλά που, άν θέλουμε, ξέρουμε κι αλήθειες νά αγριοφωνάζουμε].

Είναι οι ποιμένες λοιπόν που ζουν στις πλαγιές του Ελικώνα και όχι οι Μούσες. Η διαφορά, είναι τεράστια και είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του τρόπου μέ τον όποιο "μεταχειρίζονται" πολλοί έκ των φιλολογούντων το πανάρχαιο αυτό κείμενο.

Τό ιστορικό αυτό κείμενο είχε διασωθεί από τους Ακαρνάνες ιερείς των Ελικωνιάδων Μουσών (έχω γράψει στο Δαυλό τι ήταν τα Μουσεία).

Κατά τον Ησίοδο, στην εποχή του διασώζονταν και παραδόσεις από στόμα σέ στόμα ("ποιμένες άγραυλοι") και ιστορικά κείμενα που βρίσκονταν και φυλάσσονταν εντός τών Μουσείων.

Βέβαια ό συγγραφεύς, για το αν τα έπη ήταν γραμμένα δηλώνει ότι αυτό είναι άγνωστο: "Με απόλυτη βεβοιότητα όχι, άλλα αυτό έχει μικρή σημασία, διότι η γραφή εξαφανίστηκε μέ τη δωρική είσβολή κι έγινε η εισαγωγή της ξανά μέ τήν υιοθέτηση του φοινικικού αλφαβήτου γύρω στα μισά τού 8ου αιώνα".

Αυτή η δήλωση ότι «έχει μικρή σημασία» αν υπήρχε γραφή ή όχι είναι πράγματι ακατανόητη. Αν ο συγγραφεύς είχε διαβάσει τό κείμενο της θεογονίας, αυτό και μόνο θα τον είχε πείσει ότι είναι εντελώς αδύνατο να είχε διασωθεί δια της μνήμης.

Άλλα και ο ισχυρισμός ότι αν υπήρχε γραφή, αυτή εξαφανίστηκε μέ τήν δωρική εισβολή και εισήχθη το φοινικικό αλφάβητο γύρω στά μισά του 8ου αιώνα είναι όχι μόνο αυθαίρετος άλλα και ιστορικά ανεπιβεβαίωτος. Το αυθαίρετο εντοπίζεται στη θεωρία ότι η σύνταξη των ομηρικών επών, πρέπει να έγινε τον 8ο αιώνα. Το συμπέρασμα βγαίνει διά τής εις άτοπον απαγωγής. Λέμε: Αφού τα Τρωικά έγιναν γύρω στά 1200, άρα τα έπη πρέπει νά συντάχθηκαν τόν 8ο αιώνα. Τη δωρική όμως εισβολή τη θέλουμε στις αρχές της 2ης χιλιετίας. Και επειδή μέ την εισβολή χάνεται η γραφή, δεν έχουμε δηλαδή διασωθέντα γραπτά, τότε δεχόμαστε ότι η εμφάνιση των επών γίνεται μετά από 500 χρόνια ανυπαρξίας γραφής.

Ο συγγραφεύς επιδιώκοντας και αυτός νά ευθυγραμμισθεί μέ όσους "επί πονήσει των επών καθειστήκεσαν", όπως ο Παυσανίας θα έλεγε, γράφει, συνεχίζοντας κι αυτός την αυθαιρεσία: "Σ' αυτούς τους σκοτεινούς αιώνες η Ελλάδα πέρασε από περίπλοκές μεταλλαγές: έγιναν διάφοροι συνδυασμοί ανάμεσα στις παλιές και στις νέες φυλές, μαζικές μετακινήσεις αλλά και μετακινήσεις μικρών ομάδων, προέκυψαν διαφορές στό πολιτιστικό επίπεδο" κλπ,κλπ", γιά νά αποφθεγματίσει: "Μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα ξανάρχισαν όλα από την αρχή ή ακόμη ότι η αληθινή και κυρίως ελληνική ιστορία αρχίζει γύρω στά 1000 π.Χ.".

Βέβαια πρέπει να μπορούμε να βεβαιώνουμε και όχι να μπορούμε να λέμε ότι όλα ξανάρχισαν μετά την καταστροφή. Αλλά πού το βρήκε ο Codino αυτό το 1000 π.Χ; Οι πρόσφατες αρχαιολογικές εργασίες στη Θήρα απέδειξαν ότι κατά το 1500 π.Χ. ένας ισχυρός σεισμός που κατέστρεψε τη Θήρα συνοδευόταν από μια τέραστια έκρηξη του ηφαιστείου. Η ηφαιστειακή τέφρα έφθασε μέχρι της Αιγύπτου, ολόκληρο το νησί εξαφανίστηκε και ή βούλιαξε κάτω απ' τη θάλασσα ή θάφτηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα κισήρεως και τέφρας ύψους 50 και πλέον μέτρων. Αυτή η καταστροφή υπήρξε τραγική γιά τήν Κρήτη. Κανένα ανάκτορο δεν επέζησε, με μοναδική ίσως εξαίρεση ένα μέρος του ανακτόρου της Κνωσσού.

Τό 1932 ο καθηγητής Μαρινάτος αναζητώντας το επίνειο του Μίνωος στην Αμνισό βρήκε κίσηρι στο υπόγειο ενός κτηρίου, στην παραλία. Δύο χρόνια αργότερα εξέφρασε την άποψη ότι η Κρήτη δεν καταστράφηκε από ανθρώπους άλλα από την μεγάλη έκρηξη της Θήρας. Η έκρηξη αυτή της Θήρας θεωρήθηκε ότι υπήρξε τέσσερες φορές μεγαλύτερη από την έκρηξη τού Κρακατάου, του ηφαιστείου τής Σουμάτρας», που έγινε στις 26/27 Αυγούστου του 1883. Οι εκρήξεις του Κρακατάου ακούστηκαν σε απόσταση 2.000 χιλιομέτρων και τα ηχητικά κύματα έκαναν τρείς φορές το γύρο της γης, προτού σβήσουν. Τα παλιρροϊκά κύματα 30 μέτρων ύψους κατέκλυσαν με τρομακτική ταχύτητα τα παράλια της Ίάβας και της Σουμάτρας και παρέσυραν ογκόλιθους, σιδηροτροχιές και ατμομηχανές σιδηροδρόμων καθώς και πλοία. Πολλές μικρές πόλεις ξεθεμελιώθηκαν και 36.000 άνθρωποι έχασαν τή ζωή τους [Ιστορ. Έλλ. Έθνους, Έκδ. Αθηνών, Α' Τόμ., σελ. 215].

Σήμερα θεωρείται πλέον βέβαιο ότι οι συνέπειες εκείνης τής τρομακτικής εκρήξεως τής Θήρας υπήρξαν και η αιτία του πνιγμού της Κρήτης και του εξαφανισμού του πολιτισμού της από το ιστορικό προσκήνιο. Αλλά αν η Κρήτη υπέκυψε κάτω από το νέο αυτό πλήγμα ενός γεωλογικού σπασμού, είναι δυνατόν να θεωρήσουμε ότι η νέα καταστροφή άφησε ανέπαφη την υπόλοιπη νησιωτική και χερσαία χώρα και τους κατοίκους της; Και το ερώτημα που πρέπει να διατυπωθεί από κάθε καλής πίστεως άνθρωπο είναι: Ο Όμηρος περιγράφει στην Ίλιάδα την συμμετοχή στά Τρωικά της Κρήτης με ογδόντα καράβια και με δύο ξακουστούς αρχηγούς, τον Ιδομενέα τον Δευκαλιδη, γενιά του δοξασμένου Μίνωα [απ. Ηοιών 94,96 καί 16], και τον Μηριόνη. Με βάση τους ισχυρισμούς ότι η εκστρατεία στην Τροία πρέπει να έγινε το 1200 ή 1400, τι πρέπει να συμπεράνει κανείς; Ότι μετά από 100 χρόνια ή έστω 200 η Κρήτη πού σωριάστηκε σε ερείπια είναι σε θέση πάλι να λαμβάνει μέρος σέ εκστρατείες; Και ο Όμηρος περιγράφει την Κρήτη που έλαβε μέρος σαν "έκατόμπολιν" [Ιλ., β, 649], δηλαδή η Κρήτη του 1200 έχει 100 πόλεις πού σφύζουν από ζωή, παρ' όλον ότι υπέστησαν μιά τεράστια καταστροφή μόλις πρό 100 ή 200 ετών; Kαι η προσθήκη ότι ο Ιδομενεύς ήταν Δευκαλίδης από την γενιά του Μίνωα δεν τον τοποθετεί χρονικά κάπου κοντά στον ίδιο τον Δευκαλίωνα που επέζησε της μεγάλης καταστροφής και που αυτός σαν πρώτος βασιλεύς κρατών τα σκήπτρα εκ της ηρωικής εποχής (πρό τής καταστροφής) όρισε τους νέους βασιλείς στον ελληνικό χώρο;

Ποιά ή ανάγκη τόσων περίπλοκων μεταλλαγών; Η μορφολογία, το ανάγλυφο του ελληνικού χώρου με τα πολλά ηφαίστεια (Αίγινα, Μέθανα, Πόρος, Μήλος, Κίμωλος, Πολύαιγον, Φολέγανδρος, Θήρα, Νίσυρος, Κώς, Μυτιλήνη, Χίος, Λήμνος, Ίμβρος, Σαμοθράκη) μέ τους σεισμούς και μέ τις πιθανές συνέπειες τους στους χείμαρρους, στις λίμνες, στους ποταμούς, υπήρξε τό αίτιο μιας έντονης μετακινήσεως των ανθρώπων από περιοχή σε περιοχή, της αναμίξεως αυτών και του σχηματισμού βαθμιαίως μιας κοινής γλώσσας.

Ο Ηρόδοτος που δείχνει ότι πολλές φορές έχει υποστεί σύγχυση και τελεί εν αδυναμία νά "βγάλει άκρη" στο βαρύ φορτίο της έξιστορήσεως τών πανάρχαιων συμβάντων, μας λέει [Πολυμνία, 129]:

"Τήν δε θεσσαλίην λόγος εστί τό παλαιόν είναι λίμνην". [Τον παλαιό καιρό επειδή δέν υπήρχε ακόμη η φάραγξ, και το στενό μέρος της εκροής τών ποταμών (Πηνειός, Απιδανός, Ονόχων, Ενιπεύς και Πάμισος), αυτός καθώς και η Βοιβηίς λίμνη δέν ονομάζονταν όπως σήμερα, έρρεαν όμως καθώς και τώρα, μεταβάλλοντας όλη τη Θεσσαλία σε πέλαγος. Οι Θεσσαλοί λέγουν ότι ο Ποσειδώνας έκανε τη χαράδρα, μέσω της οποίας ρέει ο Πηνειός. Και λέγουν ορθά, γιατί πιστεύεται ότι ο Ποσειδών σείει την γη και όλα τα σχίσματα της γης που προέρχονται από σεισμό είναι έργα του Ποσειδώνος).

Τό όνομα βέβαια "Θεσσαλία" υποδηλώνει "θέσιν αλός", δηλαδή τόπο που άλλοτε υπήρχε θάλασσα. Το ερώτημα που μένει μέχρι στιγμής αναπάντητο είναι: Πότε η θάλασσα έγινε ξηρά; Και τέλος πότε άραγε ονομάσθηκε η περιοχή Θεσσαλία; Γιατί ο Όμηρος δεν γνωρίζει το όνομα "Θεσσαλίη";

Ο Ηρόδοτος είναι ακόμη ο υπεύθυνος της δημιουργηθείσης εντυπώσεως ότι τα στοιχεία του αλφαβήτου που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα είναι προελεύσεως φοινικικής. Γράφει στήν ιστορία του [Τερψιχόρη, 58-59]:

"Οι δε Φοίνικες που μαζί με τον Κάδμο ήλθαν, εκ των οποίων κατάγονταν οι Γεφυραίοι, έκτος από πολλά που μετέφεραν μαζί τους κατά την εγκατάσταση τους σ' αυτή τή χώρα, εισήγαγαν την επί πληρωμή (διδασκάλια) διδασκαλία στούς Έλληνες και εισήγαγαν ακόμη και τα στοιχεία του αλφαβήτου, τα οποία κατά τήν γνώμη μου δεν υπήρχαν πρωτύτερα στούς Έλληνες. Κατ'αρχήν αυτά τα στοιχεία του αλφαβήτου τα χρησιμοποιούσαν όλοι oι Φοίνικες, με την πάροδο δε του χρόνου ταυτόχρονα με την ομιλία μετέβαλλαν και την μορφή και το οχήμα των γραμμάτων.

Κατοικούσαν δέ εκείνη τήν εποχή στα περισσότερα μέρη τα γύρω απ'αυτούς εκ των Ελλήνων oι Ίωνες, oι όποιοι παραλαμβάνοντας με τη διδασκαλία από τους Φοίνικες τα στοιχεία του αλφαβήτου και τροποποιήσαντες λίγα απ' αυτά τα μεταχειρίζονταν κι έφ' όσον τα μεταχειρίζονταν, καθώς ήταν και δίκαιο επειδή τα εισήγαγαν στην Ελλάδα οι Φοίνικες, τα ονόμασαν φοινικικά. Ακόμη δε και τους παπύρους (βύβλους) oι Ίωνες άπό παλαιά συνήθεια ονομάζουν διφθέρες, διότι κάποτε, όταν υπήρξε έλλειψη παπύρων, μεταχειρίζονταν διφθέρες (δέρματα κατεργασμένα) αιγών και προβάτων ακόμη και στην εποχή μου πολλοί από τους βαρβάρους γράφουν πάνω σέ τέτοιες διφθέρες (58).

Είδα και ο ίδιος γράμματα τής εποχής τού Κάδμου (Καδμήια γράμματα) στο Ιερό του Ισμηνίου Απόλλωνος στη Βοιωτική Θήβα, χαραγμένα (ή ανάγλυφα και κολλημένα επάνω) σε τρεις τρίποδες, πολλά από τά όποια ήταν όμοια μέ τά σημερινά ιωνικά" (59).

Ας δούμε όμως αυτά που λέει ο Ηρόδοτος κάτω από το Φως της "Θεογονίας", που, όπως φαίνεται, δεν τον είχε απασχολήσει και προβληματίσει όσον έπρεπε. Είχε γράψει [Ευτέρπη, 53]:

"Διότι νομίζω, ότι ο Ησίοδος και ό Όμηρος υπήρξαν αρχαιότεροι μου κατά τετρακόσια χρόνια και όχι περισσότερο. Αυτοί είναι που έγραψαν την θεογονία για τους "Ελληνες, και έδωσαν στους θεούς τίς επωνυμίες και μοίρασαν σ' αυτούς τιμές και τέχνες και υποτύπωσαν τις μορφές τους".

Ας αφήσουμε όμως προς στιγμήν τον Ηρόδοτο και ας ξεκινήσουμε από τόν Κάδμο. Κατά την θεογονία ό Κάδμος ζει στην εποχή του Διός. Ο Κάδμος είναι μεγαλόψυχος άλλα και οξύθυμος. Παντρεύτηκε την κόρη του Άρη και της Κυθέρειας, την Αρμονία (θεογονία, στίχος 937):

"Άρμονίην θ' ήν Κάδμος υπέρθυμος θετ' άκοιτιν".

Από τον γάμο αυτόν (Θεογονία στίχ. 915-918) γεννήθηκαν η Ίνώ, η Σεμέλη, ή Αυτονόη καί ο Πολύδωρος "ευστεφάνω ενί Θήβη" [στην περιτριγυρισμένη από όμορφα τείχη Θήβα]. Η Θεογονία (πού είναι έργο προκατακλυσμιαίο) αγνοεί οποιαδήποτε σχέση του Κάδμου με το όνομα Φοίνιξ. Αλλά και στους ηρωικούς χρόνους η Θήβα αποκαλείται "επτάπυλος" και "Καδμηίς γαίη". [Έργ. Ήμέραι, στίχ. 161], δηλαδή επτάπορτη και χώρα του Κάδμου.

Τό αναφερόμενα στην Οδύσσσεια (λ. 260-265) ότι τήν Θήβα έκτισαν ο Αμφίονας και ο Ζήθος, που ήταν παιδιά της Αντιόπης, της κόρης του Ασωπού, δέν αναφέρονται στην Θεογονία, η όποια κανένα άπό τα ονόματα αυτά δέν γνωρίζει. Ίσως είναι μεταγενέστερα. Ο Ησίοδος (Ασπίς Ηρακλέους, στίχ. 95) επίσης δεν γνωρίζει τίποτα περί "Φοινίκων" και το μόνο που αναφέρει είναι τα "φοινικόεντα", δηλαδή τα κοκκινοβαμμένα ηνία των ωκυπόδων ίππων.

Ο Όμηρος όμως μας μιλάει για τον Φοίνικα που έλαβε μέρος στα Τρωικά και τον αποκαλεί "Διός φίλον" [Ιλ. Ι.168]. Αυτός όμως κατοικούσε "εσχατιάς Φθίης, Δολόπεσσιν ανασσών". Βασίλεψε στα πέρατα της Φθίας πού τήν κατοικούσαν οι Δόλοπες.

Στην Οδύσσεια όμως γίνεται λόγος για τη χώρα των Φοινίκων που ήταν πλησίον τής Κύπρου (δ, 83). Περί αυτών των Φοινίκων η γνώμη του Ομήρου είναι φοβερή. Γράφει:

"Ένθα δέ Φοίνικες ναυσίκλυτοι ήλυθον άνδρες τρώκται, μυρί' άγοντες αθύρματα νηί μελαίνη" (Ο, 415. 4Ι6), δηλαδή άνθρωποι πανούργοι (κερδαλέοι, απατεώνες), που χιλιάδες ψευδοπράγματα κουβαλούσαν με το μαύρο πλοίο τους. Αυτούς λοιπόν τους αχρείους έμπορους, όπως τους περιγράφει ό Όμηρος, ό Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσέας (490 ή 480-425 π.Χ,;), ο οποίος αβασάνιστα, όπως λέει ο Θουκυδίδης (Α, 20. 1), πολλές ανακρίβειες διατύπωνε, θεώρησε ότι τους μετέφερε ό «Τύριος Κάδμος» (Ευτέρπη, 49) στην Βοιωτική Θήβα. Από αυτούς τους Φοίνικες, από τους όποιους κατάγονταν οι Γεφυραίοι, έλαβαν (κατά τόν Ηρόδοτο) οι Έλληνες τα στοιχεία του αλφαβήτου. Ο Κάδμος όμως, όπως είδαμε, βασιλεύει στην εποχή του Δία.

Ο Ηρόδοτος όμως, όπως είπαμε, συμπληρώνει (και ή μαρτυρία του αυτή είναι εξαιρετικά χρήσιμη και αποτελεί ιστορική απόδειξη), ότι ο ίδιος μέ τα μάτια του είδε "Καδμήια γράμματα..., τα πολλά όμοια εόντα τοισί Ιωνικοίσι" χαραγμένα επάνω σε τρεις τρίποδες στό ιερό τού Ισμηνίου Απόλλωνος στή Βοιωτική Θήβα. Ο Ηρόδοτος δηλαδή άθελα του επιβεβαιώνει ότι τα στοιχεία του αλφαβήτου, τα Καδμήια γράμματα, είναι όμοια με αυτά που χρησιμοποιούσαν και οι κάτοικοι της Ιωνίας. Βεβαιώνει ακόμη, ότι οι Ίωνες κάποτε χρησιμοποιούσαν αντί παπύρων (βύβλων) διφθέρες, για να γράφουν. Τέλος το γεγονός και μόνον ότι το αλφάβητο, που αβασάνιστα θεωρεί Φοινικικό, τό αποκαλεί "Καδμήια γράμματα" σημαίνει ότι το προελθόν από την καταβύθιση της Άτλαντιδας "Ιστορικό κενό" δεν το αντελήφθη. Και επηρεασμένος από τις βαρβαρικές "άντεπιδράσεις" των λαών του ελληνικού περιγύρου, που στους προ-ηρωικούς και ηρωικούς χρόνους είχαν δεχθεί έν σπέρματι τον μεγάλο πολιτισμό, θεώρησε τους πολιτισμούς αυτούς, που διαμορφώθηκαν κυρίως μετά την καταστροφή, ως προηγηθέντας του Ελληνικού Πολιτισμού.

Η σύγχυση βέβαια αυτή δέν είναι μόνο "πάθημα" του Ηροδότου: ολόκληρη σχεδόν η κλασσική περίοδος, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, δεν διέλυσε ποτέ την ομίχλη που σκέπασε τον μεγάλο πολιτισμό. Πιστεύω όμως ακόμη, ότι όταν το φως άρχισε νά διαλύει τήν ομίχλη του μύθου και να διαφαίνεται το τεράστιο για την ανθρωπότητα έργο τών ανθρώπων του ελληνικού χώρου, τότε την διπλή καταστροφή, Ατλαντίδας-Θήρας, την διαδέχθηκε μια τρίτη, πολιτιστική αυτή, που οφείλετο στη Ρώμη.

Τελειώνοντας την κριτική των βασικών στηριγμάτων της μελέτης του Fausto Codino (τa κεφάλαια περί ομηρικής μοναρχίας κλπ δεν έχω σκοπό να τα σχολιάσω) θεωρώ αναγκαίο να απαριθμήσω τα συμπεράσματα στα όποια μια καλόπιστη έρευνα (αν είχε γίνει) θα μας οδηγούσε:

(α) Τα περί "Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας" είναι δημιουργήματα των πλαστογράφων τής Ιστορίας.

(β) Από τις τοπικές γλώσσες των ανθρώπων του ελληνικού χώρου (η γλωσσική διαφοροποίηση οφειλόταν αρχικά στο ανάγλυφο τής ελληνικής γης) δημιουργήθηκε έν συνεχεία κάτω άπό τήν πίεση φυσικών συμβάντων και ανθρωπίνων αναγκών, με τη συνεχή ανάμιξη, η λεγομένη "κοινή ελληνική", που και αυτή ουδέποτε μιλήθηκε από το σύνολο τών ανθρώπων του μητροπολιτικού χώρου ή των ανθρώπων του μικρού ή ευρύτερου περιγύρου.

(γ) Αυτές oι τοπικές γλώσσες, που συνέκλιναν εξελισσόμενες στην "κοινή ελληνική", επηρέασαν την ανάπτυξη όλων των γλωσσών ως προβαδίζουσες σε πλούτο λέξεων λόγω της πρωτοπορίας των ανθρώπων του ελληνικού χώρου στον πολιτισμό. Η πρωτοπορία στον πολιτισμό οφειλόταν στην ταχύτητα με την όποια oι άνθρωποι τού ελληνικού χώρου τελειοποίησαν τη γλώσσα. Η ταχύτητα οφειλόταν στην μοναδικότητα της μορφολογίας της ελληνικής γης και στην ένταση των πρώτων ερεθισμάτων για τήν απόκτηση γλώσσας, πού είναι οι ήχοι και oι εικόνες.

(δ) Είναι παρανοϊκό να δέχεται κανείς την τελειότητα μιας γλώσσας και ν' αναζητάει το αλφάβητο της γλώσσας στους "κερδαλέους Φοίνικες", όπως τους ονομάζει ο Όμηρος. Η ύπαρξη τέλειας γλώσσας προϋποθέτει την ύπαρξη τέλειου αλφαβήτου.

Κλείνω τα βασικά αυτά συμπεράσματα με την ευχή όπως προς το συμφέρον της ανθρωπότητας και όχι μόνο του 'Ελληνισμού κάποτε παύσει το παιχνίδι τής πλαστογραφίας. Πρέπει να βοηθήσουν όλοι όσοι κατά τεκμήριον θεωρούνται είδικοί στην αποκατάσταση της αλήθειας, αποκατάσταση που προϋποθέτει την ανατροπή των δογμάτων —των θρησκοπολιτικοκοινωνικών αλλά και "επιστημονικών" δογμάτων.

από το περιοδικό Δαυλός
Ψηφιοποίηση Hellas on the Web.Org

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/1064-2011-01-20-23-17-40

Που πάμε μέσα στο δαίδαλο των μύθων που μας παραπλανούν !

                                                                     1. Εισαγωγή

Περπατώντας βιαστικά στον εμπορικό δρόμο την ώρα που ο δυνατός αέρας ταρακινούσε τις πραμάτειες, μία σκιά ορμούσε πάνω μου, χτυπούσε το κούτελό μου και με την ίδια ανύποπτη ταχύτητα χάνονταν ανάμεσα στους περαστικούς.
Μεγαλύτερος ο τρόμος από το κακό, κοκκινίλα στο μέτωπο από ένα σπασμένο κλαδί, κάποιο παρασυρόμενο ρούχο,  κανένας δεν φάνηκε να έχει την παραμικρή ιδέα ή ευθύνη μέσα στο κομφούζιο που επικρατούσε.
Κάτι ήταν, ποιός όμως θα μπορούσε να το περιγράψει. Το ίδιο το υποσυνείδητό μου έκανε το επόμενο βράδυ μία αξιέπαινη προσπάθεια να δώσει μία μορφή στην αίσθηση, να ικανοποιήσει κάποια ξεχασμένη γνώση ότι τάχα τα κοράκια έλκονται από τις γυαλιστερές επιφάνειες, γιά να στήσει ένα όνειρο όπου ένα πουλί πήρε την φαλάκρα γιά αυγό.
Ταραγμένος λοιπόν, περιμένοντας να κοπάσει η κακοκαιρία, μπήκα σε κάποια γκαλερί που γιόρταζε τον μισό αιώνα ενός ζωγράφου, πληροφορώντας μας ότι το εκπληκτικό σχέδιό του τοποθετεί τα έργα του στο επίπεδο των εκατομμυρίων δολαρίων ενώ, νέος, λίγο πριν πεθάνει, έλεγε το φυλάδιο, οι θαμώνες των μπιστρό τού δίναν μερικά φράγκα, απωθώντας με μια γρήγορη ματιά, τις προσφορές των έργων του.
Που βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια, αν θέλουμε να ξεχωρίσουμε το γεγονός από την περιγραφή του γεγονότος, την μάζα που χτυπάει το κούτελο, τις χρωματισμένες επιφάνειες, το συγκεκριμένο αντικείμενο, το ακριβό ταμπλό, την βιο-λογική οντότητα, το οίκο-λογικό σύνολο και το φυσιο-λογικό πλαίσιο, πότε και πως η δομή γίνεται αντικείμενο και αντίστροφα, πότε ο παρατηρητής είναι αντικειμενικός ή τμήμα της δομής, ποιά είναι η σχέση του φαινομενικού φορμαλισμού και της οντολογικής δομής, της λογικής και της φυσικής, της σχετικότητας. 


2. Τμήματα της ψυχής

Αντιλαμβανόμαστε, σκεπτόμαστε, δρούμε, γύρο από τον άξονα τού σώματος, ακριβέστερα, από την εικόνα του σώματος, διαχρονικό υπαρξιακό στήριγμα, με στόχο την πράξη που βαφτίζουμε φαινόμενο ή, ακομα πιό άστοχα, αντικείμενο.
Αντίληψη-Σκέψη-Δράση.  Ας το πούμε Α-Σ-Δ το τρίο που δένει τις ψυχικές εργασίες,  για να μην επαναλάβουμε τις προτάσεις που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχουν γεμίσει,δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες τόμους,  μέσα από τις οποίες  μπορούμε να στηρίξουμε πολλές, πάρα πολλές, θεωρίες.
Είναι γεγονός ότι αντιλαμβανόμαστε. Αισθήσεις και αισθήματα καταλήγουν στο στήσιμο ενός  διαρθρωμένου περιβάλλοντος, ενός έσω-εξωτερικού κόσμου, που έχει λογική, περιεχόμενο και συνοχή. Πρόκειται για το σύστημα Α.
Είναι γεγονός ότι σκεπτόμαστε. Η δομική λειτουργία του εγκεφάλου κτίζει, ηθελημένα και άθελα, μέσω μιάς λεκτικού τύπου διεργασίας, ένα υπόβαθρο, μία βάση, που θα στηρίξουν τους εν δυνάμει κόσμους. Σύστημα Σ.
Είναι επίσης γεγονός ότι δρούμε, από αντανακλαστικά μέχρι στρατηγικά. Όχι μόνο η ξύπνια μας ζωή χαρακτηρίζεται από την δράση, την συμπεριφορά, αλλά ακόμα και ο ύπνος μας σφύζει από περιόδους έντονης δράσης, αποκομμένη, ευτυχώς, από τους μύες. Σύστημα Δ.
Το υπέρ-σύστημα Α-Σ-Δ είναι οι τρείς διαστάσεις που διαμορφώνουν και προσανατολίζουν τον ψυχολογικό χώρο, όπου κάθε ύπαρξη, στην ουσία κάθε πράξη, κάθε γεγονός, βαφτίζεται ψυχολογικό φαινόμενο, ανθρώπινα σωματικά κατανοητός κόσμος (και χαρακτηρίζουν το Ατομικό, το Συμβολικό και το Συλλογικό, φαινομενολογική αντιστοιχία με το φρουδικό Εγώ, Ιδεώδες του Εγώ ή Υπερ-Εγώ και Εκείνο)...

3. Όνειρο και Πραγματικότητα

Πιστεύουμε ότι υπάρχει μία διαφορά ουσίας μεταξύ της  εμπειρίας του ονείρου και της πραγματικότητας ενώ στο βάθος πρόκειται για την ίδια ψυχική διαδικασία υποκείμενης σε διαφορετικούς μηχανισμούς γέννεσης και ελέγχου, ενός συν-κινητικού σχήματος.
Η αντίληψη της πραγματικότητας γεννιέται με την διάρθρωση των αισθητών από την σκέψη πού συνεχώς  διορθώνεται και αναπροσαρμόζεται  με το φιλτράρισμα που της επιβάλει η δράση.
Κάτι που βρίσκεται σε καταφανή αντίφαση με την υπαρξιακή συμπεριφορά χάνει την θέση του από την αντίληψη ή γίνεται αυταπάτη και η φέρουσα σκέψη χαρακτηρίζεται σαν φαντασίωση.
Η εμπειρία του ονείρου όμως βρίσκει την πηγή που της προσφέρει  η σκέψη, αν όχι παντελώς ελεύθερη από τις αισθήσεις, έστω αυτές που προέρχονται από τις σωματικές μας λειτουργίες, πάντως πολύ πιο εύπλαστη, Tα συγκινησιακά-γνωστικά-λεκτικά σενάρια που η ολογραφική μνήμη έχει στην διάθεσή της προσφέρονται έτσι για την κατασκευή μιας ονειρικής πραγματικότητας που να ικανοποιεί επιθυμίες και να διασκεδάζει φόβους συνδέοντας φαντασίωση, θέση και πράξη.
Το ίδιο υπερσύστημα Α-Σ-Δ, καθώς και η σωματική δραστηριοποίηση και απεικόνιση, βρίσκονται, στις δύο περιπτώσεις, σε λειτουργία με διαφορετικές ποσοτικές διαβαθμίσεις των αντιστοίχων συστημάτων για τις δύο όψεις της φαινομενολογικής πραγματικότητος. Με τις ρίζες στην πραγματικότητα και τα λουλούδια στην φαντασίωση συντίθεται το υπαρξιακό "είναι", εκφραζόμενο στην πράξη μεταξύ αντικειμένου και φαντάσματος, παιγνίδι ύπαρξης του μη υπάρχοντος και μη ύπαρξης του υπάρχοντως, από φαινομενολογική ή οντολογική σκοπιά

4. Το κεντρικό ερώτημα

Πριν αγγίξουμε διάφορα ψυχολογικά θέματα, τίθεται η ερώτηση: είναι ο κόσμος, ιδιαίτερα το φαινόμενο της ζωής, αποκωδικοποιήσιμος, δηλαδή κατανοητός, ακόμα και εάν γνωρίζουμε λιγότερο ή περισσότερο καλά μερικές μόνον πτυχές του συστήματος, ή, οποιαδήποτε απεικόνιση, όσο ισχυρή και αν είναι, δεν δίνει παρά μία στατική περιγραφή ενός συνεχώς, άρα φύσει μη αποκωδικοποιήσιμου, εξελισσόμενου σύμπαντος ή μορφής ζωής, εκτός και εάν αυτή αναγνωριστεί διαχρονικά και υπερβατικά με  υπολογιστική ισοδυναμία πεδίου,
// που είναι και η δομή στην οποία υπάρχει το στοιχείο και ο χρόνος με την d Angular Momentum x d Action - Fxsxt-, ΔΦxΔΤ σε ενοποιημένη έκφραση (d relative field torsion x d t ) να ελαχιστοποιείται ( με φάση την γεωμετρική τοποθέτηση σε μιγαδικό υπερ-χώρο , άποψη που λύνει το μυστήριο της δόμησης του σύμπαντος με μία ενεργειακό-μορφική λογική, σχετική μεταξύ εμπραγμάτων και αναλογική μεταξύ μορφών και  Ε= Me(iφt)=Mcosφt+Misinφt, όπου φ εκφράζει την σχετική φάση πεδίου με την πηγή του φωτονίου σε ένα σύστημα και t τον χωροχρόνο, όπου πέρνει διάσταση αριθμού, Μ την ύλη, την αδράνεια, το δυναμικό σε ενοποιημένο σύστημα αναφοράς)//.
Στα μαθηματικά, ένα καθαρά συμβολικό πεδίο γνώσης, αφού  ορίζουμε το μαθηματικό αντικείμενο (και οι δύο προτάσεις έχουν τους υποστηρικτές τους), φαίνεται ότι, διακρίνοντας επίπεδα δράσης είναι δυνατόν να δημιουργηθούν αυτόνομα εξελισσόμενε πεδία του συστήματος που είναι αδύνατον να προβλεφθούν με τις αρχικές διαδικασίες αν και προκαθορισμένα, γιατί προυποθέτουμε συνεχείς μεταβλητές εκεί που είναι ασυνεχείς.
Στην φύση και ιδιαίτερα στην εκδήλωση της ζωής, μία τέτοια λειτουργία μεταφράζεται στην ύπαρξη αδήλων υποσυστημάτων που καθορίζουν τις αρχές δομής των απροσδιόριστων πρόδηλων μορφών πριν εκδηλωθούν σε εναργείς, φαινομενικά εκδηλωμένες και οντολογικά  προσδιορισμένες, συμπεριφορές και αντικείμενα, πράγμα που αναιρεί την αντίθεση μεταξύ εξέλιξης και προκαθορισμού, αναγνωρίζοντας την προσαρμογή βασικών δομών.
Αυτό που οι διάφοροι πολιτισμοί έχουν κατά καιρούς ονομάσει δημιουργία  και οι επιστήμες εξέλιξη, φαίνεται να συγκλίνει στην θέαση μίας υπερβατικής πηγής περιοδικά, και κατ΄ακολουθία χρονικά, κατανοητών φαινομένων τα οποία μπορούν και να υφίστανται την αποδόμηση της εντροπίας.
Ο Κόσμος εκφράζεται με μία μιγαδική γεωμετρία όπου το πραγματικό τμήμα διαγράφει την υλική συνιστώσα και το φανταστικό την  κυματική, μή ευκλείδεια, οντολογία του αιθερικού κενού, ή ακομα καλλίτερα ότι η πραγματικότητα έχει μία φυσική και μία μετα-φυσική έκφραση όπου φαινομενολογία αλλά και οντολογία υπάρχουν όταν συμβολίζονται από μαθηματικό λογισμικό, χωρίς να μπορούμε τελικά να διακρίνουμε αν πρόκειται για φαινομενολογικό φορμαλισμό ή οντολογική δομή, για χρόνο ή φάση (με από-πτωση ή κατά-πτωση από την τοπολογία στην ενέργεια, ενώ για κάθε παρατηρητή υπάρχει ένα σχετικό σύμπαν ) .
Ετσι επανερχόμεθα στον κύριο προβληματισμό, της συνείδησης (συμβολικής επικοινωνίας), και του αδιανόητου της αφάνησής της, φιλοσοφίες, θρησκείες, την βλέπουν να επεκτείνεται σε άλλους κόσμους, τεχνολογίες την ψάχνουν και κάπου αλλού στην απεραντωσύνη του σύμπαντος για να την δουν σαν σπάνιο αλλά αναγκαίο φαινόμενο.


5. Το υποσυνείδητο και η σκέψη

Το άδηλο, όπως το ονόμαζαν οι επικουρικοί φιλόσοφοι, το σημερινό υποσυνείδητο, εξ ορισμού "άπιαστο¨, φορέας  σωματικών δεδομένων και εμπειρικών προσαρμογών, μπορεί να μην είναι άμεσα παρατηρήσιμο, κατανοητό και περιγράψιμο, ψηλαφίζεται όμως από την δομική επίδρασή του στην συμβολική, την δια των ειδών σκέψη,  το προ συνειδητό για μερικούς, και, κυκλικά, στην αντίληψη, το συνειδητό, καθώς και στην δράση, την συμπεριφορά, δηλαδή το σύστημα Α-Σ-Δ.
Μπορούμε να συλλογιστούμε το υποσυνείδητο σαν μία συνεχή εντολή που δίνεται στην σκέψη για να προσαρμοστεί και να εξελιχθεί ανάμεσα στην αντίληψη και την δράση. Έτσι το αντιμετωπίζουμε σαν ένα ενδογενές πρόγραμμα, την προέλευση του οποίου δεν θα γνωρίσουμε ποτέ, τουλάχιστον όσο το βλέπουμε καθισμένοι πάνω στις φευγαλέες και ανελισσόμενες δημιουργίες του. Το συνειδητό δινει το μέτρο της περιγραφής του συστήματος Α-Σ-Δ.
Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος κεντρικός αλγόριθμος, ας θυμηθούμε τον "ρυσμό" του Δημόκριτου, γεννάει την φευγαλέα, μεταβαλλόμενη και αναγνωρίσιμη φαινομενική πραγματικότητα, το υποσυνείδητο δίνει τον λόγο στην σκέψη, κρατώντας κλειστά τα χαρτιά τού Λόγου, που "εν αρχή ήν" ώστε ποτέ κάποιος ανθρώπινος νους από την τοπογραφία της παροδικής του στέγης να μην συμπεράνει την δομή της παντοτινής του κατοικίας.
Η Σκέψη-Λόγος είναι και το κλειδί της συμβολικής Πράξης, αντιληπτικό επιφαινόμενο προς μίμηση,  που έκτεισε, δόμισε, ένα είδος Sapiens σαν διέξοδο στην υπερβολική ανάπτυξη αυτού του φορέα, ανάμεσα στην Αντίληψη και στην Δράση, έναντι του Neanderthal και έφερε στην κορυφή η δαναική εφυία.
Ας έρθουμε όμως σε πιο πρακτικούς στοχασμούς, που δεν έχουν σαν στόχο την αντικατάσταση μύθων από μύθους αλλά την αμφισβήτησή τους σαν απόλυτη αλήθεια, ερευνώντας την λειτουργικότητά τους και οριοθετώντας την ισχύ τους.

6. Ψυχανάλυση

Ίσως από τις πιο παρεξηγημένες και πάρα-εξηγημένες τόσο γνωστικές λειτουργίες όσο και αναγνωρισμένα επαγγέλματα. Ο καθένας έχει άποψη, από την φιλοσοφική διατριβή μέχρι την ανόητη καρικατούρα, σοφοί ψυχαναλυτές συγχέονται με δογματικούς ψυχιάτρους, αγνοώντας την δομική ανάλυση της ψυχοσύνθεσης και των συμπλεγμάτων, συγχέοντας συ-ζήτηση και κατά-ληψη, φαινομενολογία και οντολογία.
Η ψυχανάλυση, όπως χτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα, λύση στα αδιέξοδα του Charcot, συγγενεύει με την ψυχό-ανάλυση που κάτω από μύριες διαφορετικές μορφές γνώρισε, από γεννησιμιού της, η ανθρωπότητα. Παρ΄ όλο ότι η ψυχανάλυση δανείστηκε μεθόδους και ορολογία από την ευρύτερη ψυχό-ανάλυση, συχνά μη αναφέροντας την ιστορική και συμβολική πολυπλοκότητα, πήρε σαν ακρογωνιαίο λίθο την λύση  του οιδιπόδειου μύθου, όχι σαν γεγονός αλλά σαν δομική σταθερά, σαν στοιχείο μεταξύ άλλων, γιά την εξάλειψη των νευρωτικών εκδηλώσεων, μέσα σ΄ένα ιουδαϊκό ομολογείν και όχι απολογείν, που απολυτρώνει την σκέψη, διαγράφει την συμπεριφορά και οδηγεί την πράξη, συχνά απελεθερώνη την φαλική ερμηνεία στις προ-φαλικές λειτουργίες. 
Ενώ, η ψυχανάλυση, έδινε τον λόγο στον υποκειμενικό κόσμο, διάρθρωνε τα συναισθήματα κι τις εμπειρίες, συγχρόνως εστίαζε το αιτιολογικό πεδίο αναφοράς σε αυτό το ανακατασκευασμένο οιδιπόδειο σύμπλεγμα που χρησιμοποιούσε για να εξαρτίσει άλλα ερωτηματικά σχετικά με την δόμηση των διαπροσωπικών σχέσεων και ιδιαίτερα την έκφραση των γενετήσιων ορμών και εμπειριών στα πρώτο-παιδικά χρόνια (που τόσο τόνισε η φρουδική σχολή), την  κατανομή των εξουσιών και της δομικής ανέλιξης, θέλοντας να δει τις ερωτικές επιθυμίες σαν πηγή και όχι αποτέλεσμα ή σύμπραξη άλλων ορμών, ιδιαίτερα της αγάπης και του μίσους, της στάσης και της ανέλιξης, της συναισθηματικής, γνωσιολογικής, υπαρξιακής και οικονομικής εξάρτησης. 
Ένας υποκειμενικός λόγος  και ένας αντικειμενικός Λόγος, ταυτιζόταν εσχατολογικά με το υποσυνείδητο και μία συμφωνία "κυρίων"  φίλτραρε από τις δυο  πλευρές, τα λόγια της αναδυόμενης, στο ψυχαναλυτικό πλαίσιο, σκέψης, με την ηθελημένη αυταπάτη της ελεγχόμενης γνώσης του υποσυνειδήτου και την αποστροφή από την ανάλυση της σωματικής απεικόνισης, γεγονός που έδωσε στην γνωσιολογική ψυχολογία ένα πάτημα για να γεμίσει ορισμένα κενά και στην ψυχολογία της συμπεριφοράς να διαλευκάνει ορισμένους αυτοματισμούς.
Με απλά λόγια μπορούμε να πούμε τι είναι η ψυχανάλυση, σαν υποδομή πολιτισμού, αλλά και τι έκανε σαν ψυχοθεραπεία όταν έδωσε λεκτική, δηλαδή συνειδητή, (δευτερογενή) έκφραση στις ορμές  (βασικά σχετιζόμενες στο εκτενές οιδιπόδιο πεδίο) που έβρισκαν, κατ' ανάγκη, εικονική, κινητική και συγκινησιακή διέξοδο (talking cure) στο πρωτογενές σενάριο.


6.β    Ψυχανάλυση
Ας ξανάρθουμε όμως σε αυτήν την τόσο παρα-εξηγημένη και παρεξηγημένη διαδικασία, την ψυχανάλυση καθώς και τα διάφορα παράγωγά της.
Βασικά η ψυχανάλυση είναι η δια-λεκτική - δηλαδή λέμε κάτι σε κάποιον που ακούει και μπορεί να ακούει χωρίς να δίνει απαντήσεις βασισμένες στα προσωπικά του προβλήματα - των υποσυνείδητα αναδυόμενων παραστάσεων που δημιουργούνται μέσα στην σχέση ψυχαναλυτή-ψυχαναλυόμενου.
Σε αυτή την πολύ συνοπτική παρουσίαση θα πούμε ότι η ψυχανάλυση δεν είναι ούτε μία συζήτηση σαλονιού ούτε μάθημα, το υποσυνείδητο του αναλυόμενου θα φέρει στο πλαίσιο του αποκλειστικά λεκτικού πεδίου το πεπλεγμένο δράμα του, που, από μόνο του, παρουσιάζει τις δομικές συντεταγμένες του.
Ένα άλλο λεπτό σημείο είναι τα λεγόμενα εξελικτικά στάδια, που έχουν ευρύτερες λειτουργίες, αφού περνώντας από την ανέλεγκτη ικανοποίηση, στον έλεγχο και ακόμα στην επιθετική συμπεριφορά, όταν η λίμπιντο διαπλέει σε ζωτικά όργανα και λειτουργίες, ακόμα και της κατανόησης, εκφράζουν συναισθήματα, οριοθετούν περιοχές, ταιριάζουν άτομα, δομούν αντιλήψεις και γνωσιολογικά συστήματα, ικανοποιύν χωρίς να καταστρέφουν.
Η σύνθεσή τους ξεπερνάει τα κλασικά  ψυχαναλυτικά πλαίσια και ανάγεται σε μία ευρύτερη ηθολογική και εθολογική ( βλ. Desmond Morris - the Naked Ape - καθ[ως και την άποψη περί φυλετικών συμπεριφορών ) κατανόηση.
Είναι πάντως σαφές ότι η κλασική, σύντομη - γιατί όσο συγκινησιακά φορτισμένη και να είναι, εσωκλείει ηδονή και εθισμό -  ψυχανάλυση είναι η οδός για την μελλοντική αποφυγή των αδιεξόδων στα οποία οδηγεί η σύγκρουση παραμυθιών και δεν παρουσιάζεται σαν φαρμακολογική ψυχιατρική επιστημονικά αντικειμενική αλλά συνεργάζεται με την βούληση και επιθυμία  του υποκειμένου στον χώρο του συμβολικού συστήματος Α-Σ-Π.

7. Συμπλέγματα ή ενοχοποιήσεις;

Χωρίς λοιπόν να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη ορισμένων συμπλεγμάτων καλλίτερα είναι να διερωτηθούμε για τον βαθμό διαστρέβλωσης που έχουν υποστεί, είτε από την  υπέρ απλοποίησή ή την  μυθοποίησή τους, αυτά τα μνημο-συναισθηματικά σενάρια συμπεριφοράς, που, στην, τελευταία ανάλυση, δεν γίνεται λόγος για την κατανόηση, την αποδοχή και την τοποθέτησή τους στο ιδανικότερο πλαίσιο που οι διαστάσεις της φύσης και της κουλτούρας προσδιορίζουν, αλλά χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν, να ενοχοποιήσουν και να επαiσχύνουν τον οποιοδήποτε από ειδικούς και μή.
Πρόκειται λοιπόν αφ'ενός γιο το οιδιπόδειο σύμπλεγμα σε μία υπεραπλουστευμένη έκφρασή του που έχει αποβάλει τα περισσότερα κοινωνικά, πολιτικά και ψυχολογικά στοιχεία  του μύθου ή της ψυχαναλυτικής φαντασματικής ανάπλασής του, συγχέοντας την φύση των φορέων, τους ρόλους τους, την διαχρονική φυσιολογική και γνωσιολογική εξέλιξή τους, το ιστορικό περιβάλλον, το νομικό πλαίσιο, την ψυχαναλυτική λειτουργία, χάνοντας τελικά από το πεδίο ανάλυσης τον πυρήνα και την δομή του συμπλέγματος, για να καταλήξει σε μία σαδιστική έκφραση εξουσίας.
Αφ΄ετέρου έχουμε να κάνουμε με την ομοφυλοφιλία, που πέρα από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις τής ψυχολογικής μορφής της, που είναι δομικά συνδεδεμένη με ένα άλυτο οιδιπόδειο σύμπλεγμα που έχει σχέση με κάποιο παρεμβαλλόμενο τρίτο  με ναρκισσιστικό διεστραμμένο χαραχτήρα, ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιείται με τον πιο αισχρό, καταχρηστικό και ανίδεο τρόπο για να ρίξει μία σκιά, πράξη που ούτε η ψυχιατρική ούτε η πολιτεία πλέον στηρίζουν, και να αποδιοργανώσει, με τα κατάλοιπα των προκαταλήψεων, την υπαρξιακή και ναρκισσιστική υπόσταση του ¨κατηγορουμένου".


8. Δίψα για μύθους

Θα μπορούσαμε να διερωτηθούμε γιατί μας σερβίρουν τόσους μύθους που τόσο αποτελεσματικά μας πλέκουν ένα γνωσιολογικό περιβάλλον και κατόπιν ένα πεδίο δράσης μέσα στο οποίο καλούμεθα να δημιουργήσουμε και να καταστρέψουμε, να παράγουμε και να καταναλώσουμε, χωρίς την  παραμικρή από μέρους μας αμφισβήτηση για την σκοπιμότητα, προέλευση και θεμελίωσή τους.
Φόβος, ανασφάλεια, μοναξιά ή κάτι άλλο μας κάνει να αποδεχόμεθα μύθους που μας εξασθενούν και εξουθενώνουν, ή, απλά άγνοια; Λίγο από όλα αυτά, ασφαλώς, αλλά στο κέντρο υπάρχει η ανάγκη της εγωτικής ανάδειξης, πολύ συχνά με τάση  υπερτροφίας, που προκύπτει λιγώτερο από αντικειμενική υστέρηση διάφορων υπαρξιακών παραγόντων αλλά περισσότερο από το κυνήγι κάποιου αλλότριου σεναρίου στημένου με τον μηχανισμό της "κλικ-κλακ απάντησης" (9).
Η εξάρτηση από τον δικό μας μύθο οδηγεί στην αποδοχή ενός ολόκληρου συστήματος μύθων. Η συνάντηση με έναν ψυχολόγο-ψυχαναλυτή μπορούν να ρίξουν ένα πρώτο φως στο περιεχόμενο του "προσωπικού" μας μύθου πριν ακολουθήσει, μέσα από μία εκτενέστερη ανάλυση, η αποδόμηση και αναδόμηση της εικονικής μας προσωπικότητας.
Με αυτό το πρώτο βήμα αποδεσμεύεται η γνωστική ικανότητα και η δυνατότητα αναγνώρισης του μυθοποιητικού μηχανισμού, που, εν κατακλείδι, υπερβαίνει το ατομικό πλαίσιο και γίνεται ένα συλλογικό και αναμφισβήτητο σύστημα αναφοράς.

9. Κλικ-κλακ απάντηση

Με βάση τις ορμές, τις επιθυμίες, αν μείνουμε σε μία γενετική αντίληψη του όρου, μαζί με τα ενδογενή δομικά υποστρώματα και τις αντιληπτικές ικανότητες σε κάποιο στάδιο ανάπτυξης, κτίζονται οι διάφορες συμπεριφορές, με θετική ή αρνητική, κλασική ή, πολύ αποτελεσματικότερα, λειτουργική ενίσχυση των αντιδράσεων.
Εάν στην αντικειμενική εκδήλωση της συμπεριφοράς συμπεριλάβουμε την υποκειμενική διαμόρφωση της σκέψης ή ακόμα και σωματικές λειτουργίες, τότε βρισκόμαστε στην θέση να επηρεάσουμε, για να μην πούμε διαμορφώσουμε, χαρακτήρα, προσωπικότητα και παθολογία.
Όποιος κάνει άλογο ξέρει ότι μπορούμε να συνδυάσουμε ένα θόρυβο, κλικ, ας πούμε, με μία λιχουδιά και την ζητούμενη συμπεριφορά, όχι αναγκαστικά κάθε φορά, αλλά αρκετά συχνά ώστε μόνον ο θόρυβος να δίνει το ζητούμενο αποτέλεσμα, με τον ίδιο τρόπο έναν άλλο ήχο, κλακ, με κάτι που ενοχλεί λίγο το άλογο, μία μικρή πίεση με το δάχτυλο, ένα βλέμμα αδιαφορίας, με κάτι που δεν θέλουμε να κάνει.
Χειρίζοντας έντεχνα τους ήχους αυτούς και   δραστηριοποιώντας κατά καιρό τα κίνητρα ή αντικίνητρα, καταφέρνουμε, σε ένα "νορμάλ" άλογο, γιατί υπάρχουν και εδώ ακραίες νευρωτικές και ψυχωτικές καταστάσεις (με πολύ απλά λόγια και με λειτουργικά κριτήρια νευρωτικός είναι αυτός που μπερδεύει κίνητρα και αντικίνητρα, ψυχωτικός αυτός που δεν τα αντιλαμβάνεται), να σταθεροποιήσουμε ένα πλέγμα συμπεριφορών, να χαράξουμε ένα χαρακτήρα.


10. Και στον άνθρωπο;

Θα περιμέναμε τα πράγματα να είναι πολύ πιο περίπλοκα στον άνθρωπο, λόγω της ευφυίας του, της νοημοσύνης του. Σε πολλές όμως περιπτώσεις είναι απλούστερα γιατί έχει αδρανοποιήσει το αίσθημα του κορεσμού που τα περισσότερα ζώα έχουν διατηρήσει.
Δεν χρειάζεται  μεγάλη επιστημονική παρατήρηση για να καταλάβει κανείς ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού που είναι υπέρβαρο έχει παραδοθεί στο έλεος του κολατσιού με μία απ' ευθείας εξάρτηση από το κίνητρο και με μικρή σχετικά λειτουργική μάθηση ως προς την διαφήμιση και τον μιμητισμό.
Σε άλλες όμως περιπτώσεις η δύναμη της υποβολής εικόνων, ιδεών και αντιδράσεων σε συνδυασμό με το αταβιστικό υπόβαθρο της αγέλης για την ιεραρχική κατάταξη του ατόμου στην ομάδα, σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην φάση του πιθηκανθρώπου, είναι τέτοια που ο δευτερογενής ναρκισσισμός, κατά κάποιο τρόπο η ιδέα που σχηματίζουμε και προβάλουμε για τον εαυτό μας, υποσκελίζει τον πρωτογενή ναρκισσισμό, την αίσθηση και αναζήτηση μίας λειτουργικής και ευχάριστης σωματικής και πνευματικής κατάστασης, ομοιοστασίας.
Θα μπορούσαμε ακόμα να επικαλεσθούμε τις διανοητικές ικανότητες του λεγομένου homo sapience, για να εξηγήσουμε τις  επιτεύξεις του, που πέρα από το δομικό εγκεφαλικό υπόστρωμα, ανάγονται σε ευρύτερα κοινωνικά φαινόμενα υποβολής, όπως, ένα πρόσφατο πείραμα απέδειξε, όπου ένας διάσημος βιολιστής έπαιζε ινκόγκνιτο στο μετρό της Νέας Υόρκης  κάτω από την απόλυτη αδιαφορία των περαστικών.

11. Ο μύθος της οικονομίας

Μετά από τις λίγες γενικότητες που συζητήσαμε, ας έρθουμε σε θέματα πιο συγκεκριμένα όπως αυτό της οικονομίας που βασικά ταυτίζουμε με την συσσώρευση πλούτου και, απλούστερα, με την απόκτηση χρήματος, αποσυνδέοντας το από το "ευ-ζείν", τόσο το ψυχολογικό, το κοινωνικό αλλά ακόμα και το υλικό.
Ξεχνάμε ότι μεγιστάνες του πλούτου, πανίσχυροι αρχηγοί, λίγους αιώνες πριν, μπορούσαν να υποφέρουν τα πάνδεινα για κάτι που ο ασήμαντος "προλετάριος", στις ημέρες μας βρίσκει ανακούφιση στο ιατρείο της γειτονιάς, ότι τα χρυσά κουτάλια δεν έφερναν τις πλεονάζουσες θερμίδες που κατακλύζουν τον υπέρβαρο τηλεθεατή και ότι οι στολισμένες καρότσες δεν πεταγόντουσαν στην άλλη άκρη της γης για να  αλλάξει τοπίο ο αγχωμένος συνταξιούχος.
Τόσο περίεργη είναι η συσχέτιση πλούτου, χρήματος και επίλυση αναγκών ή ικανοποίηση επιθυμιών, που κάποιο νούμερο καθορίζει ιδέες, σκέψεις και συμπεριφορές, συχνά υποκαθιστώντας ακόμα και τα ίδια τα αγαθά, όπου το αντί-κείμενο χάνει τον ρόλο του σαν καταλύτη της πράξης.
Τέτοια είναι  η αλλοτρίωση της κρίσης που ο μέσος πολίτης-καταναλωτής δεν έχει αντίληψη των δυνατών και αδύνατων όψεων της  τεχνολογίας που χρησιμοποιεί, την αλληλεξάρτησή της από τις ενεργειακές μορφές (αγνοεί ότι για την διαθέσιμη τεχνολογία, όλα καταλήγουν στην ενέργεια ), ούτε βέβαια της πραγματικής αξίας και κόστους της ή ακόμα τις διαδικασίες δημιουργίας διανομής και επιβολής της. Όσο για τις εναλλακτικές μορφές της, πολύ περισσότερο, δεν τοποθετεί τις επιλογές του σε ένα γενικότερο γνωσιολογικό πλαίσιο.
Έτσι ο πρωτογενής ναρκισσισμός της χρήσης  μετατίθεται σε ένα δευτερογενή ναρκισσισμό της απόκτησης όπου η συμβολική ικανοποιήσει ανοίγεται στον συστηματικό εξωτερικό έλεγχο.
Η δομική κρίση του 2009 είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι το οικονομικό παραμύθι στην διάθεσή μας επί δεκαετίες απείχε απίστευτα από τις στοιχειώδεις βάσεις για μία σταθερή, φιλική και ορθολογική καταναλωτική κοινωνία. Η προσφορά χρήματος που έπρεπε, απουσία κάποιου Bretton Woods, να βασίζεται, για μία νομισματική ομάδα, στα κέρδη των εισηγμένων μείον το κόστος των δημοσίων ελλειμάτων, στηρίχθηκε σε λογικές κερδοσκοπίας.

Ο κύκλος αγορά, κατοχή δεν κλείνει με την αντίστοιχη προσωπική ανέλιξη, αλλαγή της συμπεριφοράς, πράγμα που οδηγεί σε πολλαπλές, επαναλαμβανόμενες ταυτόσημες αγορές, καλιεργώντας το συναίσθημα της ματαιότητας αυξανόμενο σε ένα πιστωτικό σύστημα που αναγκαστικά καλεί τις κρίσεις για την απορρόφηση των πληθωριστικών τάσεων (το τραπεζικό σύστημα τροφοδοτεί την αγορά με τέτοιες ποσότητες  λογιστικού χρήματος που, αν δεν υπάρχει σημαντική ανάπτυξη συνδεδεμένη με την ανανέωση προιόντων και υπηρεσιών, οδηγεί στην κρατική χρεοκοπία, την χρηματιστηριακή φούσκα, την ιδιωτική φτώχεια, ακριβώς για να αποφύγει έναν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό τύπου Βαιμάρης). 

12. Αγέλη και κοινωνία

Η παντελής απουσία "οπλικών" οργάνων στον άνθρωπο δείχνει την απόλυτη εξάρτησή του τόσο από την ομάδα όσο και από κάποιο, έστω και στοιχειώδες, εργαλείο, πράγμα που μαρτυράει ότι η επικοινωνία και η δομική σύλληψη είναι πρωτογενείς λειτουργίες, δηλαδή, δεν εξαρτώνται για την ανάδυση τους από κάποια εμπειρική εξωτερική συγκυρία.
Απλά το είδος θα είχε εξαφανιστεί εάν περίμενε κάποια φυσική επιλογή που θα ξεχώριζε και σταδιακά ανέπτυσσε αυτές τις λειτουργίες.  Το πως έγινε, ή σωστότερα το πώς γίνεται αυτό, δεν το γνωρίζουμε. Διαπιστώνουμε όμως ότι η ανθρώπινη αγέλη ήταν ήδη μία κοινωνία όπου οι γνωσιολογικές ικανότητες, χαρακτηριστικά του homo sapience sapience. δομούσαν επικοινωνία και εργαλεία μέσα σε μία οργανωμένη και σύνθετη κοινωνία.
Το ερωτηματικό είναι περισσότερο κατά πόσο η φύση περνάει μέσα από αυτό που αποκαλούμε πνεύμα για να δημιουργήσει τον φορέα της πράξης που ταυτίζουμε, στην ευρύτερη έννοια, με τον πόλεμο, εναντίωση σε αυτό που μας απειλεί, και κατά πόσο μετατρέπει την καταστρεπτική συνιστώσα της σε εποικοδομητικό έργο.
Είμαστε σε θέση να στηρίξουμε την πρόταση ότι οι λεγόμενες πρωτόγονες κοινωνίες μόνον πρωτόγονες δεν ήταν, αποτελούμενες, ορισμένες, από άτομα ίσης, αν όχι ισχυρότερης διανοητικής ικανότητας από πολλές σύγχρονες και ότι αυτό που ονομάζουμε εξέλιξη δεν είναι, συχνά, άλλο από μία μιμητική ακολουθία, πολλές φορές χωρίς συνοχή, δομών σκέψης και διαδικασιών παραγωγής, όπως αυτών που διοχετεύουν οι "περιθωριακοί" από εκατοντάδες αιώνες.


13. Η αυτ-απάτη της γνώσης

Εάν δεχθούμε ότι η γνώση είναι συσχετισμένη με την ευφυία που, με την σειρά της, ανάγεται στην ικανότητα αναγνώρισης δομών (pattern recognition), ξανασυναντήσαμε το σύστημα Α-Σ-Δ, Αντίληψη-Σκέψη-Δράση(2), με την γλωσσική συνιστώσα να παίξει ένα ιδιαίτερο ρόλο.
Κατέχουμε τεράστια αποθέματα πληροφορίας για να μπορούμε να επιβιώνουμε και για να πραγματοποιούμε αυτήν την συνεχή συναλλαγή με το περιβάλλον μας, την φύση. Τόσα πολλά που ούτε να τα φανταστούμε μπορούμε ούτε πολύ περισσότερο να τα πούμε.
Από την πληροφορία, πρόγραμμα, που βρίσκεται κωδικοποιημένη στα κύτταρά μας μέχρι αυτήν που διέπει τα γαλακτικά συστήματα, για να μην κάνουμε νύξη αυτής που δομεί τον ατομικό και υπο-ατομικό κόσμο, που γράφουν την φυσική, κοινωνική και ατομική ιστορία, έχουμε, εν δυνάμει, γνώση των φαινομένων που η γλωσσική μας ικανότητα μπορεί να περιγράψει και, στην πράξη, αυτών που το εκάστοτε κατεστημένο επιτρέπει να ειπωθούν.
Διπλό φίλτρο, φυσικό και κοινωνικό, στην γνώση, το πέρασμα από την  γλωσσική έκφραση. Αφενός γιατί ακόμα και εάν σαν αρκετά ισχυρό σύστημα μπορεί να προσομοιώσει έστω και σε γενικές γραμμές την φύση δεν παύει να είναι μία φαινομενολογία όσο βρίσκεται δέσμιο της μονοδιάστατης γλωσσικής έκφρασης υποκαθιστώντας κάθε σωματική εκδήλωση, έχοντας αντίληψη του επιπέδου σύγκλησης φαινομενολογίας και οντολογίας που ζητάμε ή που είναι εφικτό, ενώ γνωσιολογικά είναι πολύ πιό αποδοτικό να λέμε ότι τα πράγματα είναι σαν..., παρά ότι είναι.
Αυτή λοιπόν η αυταπάτη, που σε κάποια σημεία θα χαρακτηρίζαμε ευεργετική, μετατρέπεται σε απάτη όταν άμεσα ή έμμεσα προσβάλει το φυσικό και σωματικό ευ ζειν.


14. Δεν είστε ένοχοι

Ένοχοι γιατί, εκ φύσεως υπάρχετε, είσαστε ακέραιοι/ες, γνώστες. Προσπαθούν λοιπόν να σας πείσουν άτι χρωστάτε την ύπαρξή σας, ασχημίζουν με κάθε τρόπο την φυσική και ψυχική εμφάνισή σας, αρχής γενομένης από την σωματική καταστροφή σας και σας πείθουν ότι είστε ανίδεοι και ότι πολύ δουλειά θα χρειαστεί για να μάθετε, αυτά που θα διαστρεβλώσουν την έμφυτη τάση σας για αναζήτηση ορθών δομών.

Όχι ότι ο επιθετικός, ζηλιάρης πιθηκάνθρωπος και η αγέλη του μετατρέπονται δια μαγείας σε φιλόσοφους σε μία ουτοπική κοινωνία, αλλά, συνήθως, στην φάση της  εφηβείας δομούνται στην προσωπικότητα τα θετικότερα στοιχεία της κοινωνίας, που με έντεχνο τρόπο θα προσπαθήσει να καταστρέψει ή να ελέγξει, με την ετικέτα της προσαρμογής στην πραγματικότητα, κάποιο κατεστημένο, ραμμένο με ατομικά και ομαδικά στερεότυπα και συμφέροντα.

Πρώτο και καλλίτερο εργαλείο γι'αυτό δεν είναι η διαλεκτική και η λογική στήριξη των επιχειρημάτων, αλλά η δημιουργία ενός συναισθήματος όπου πλανάται ένα αίσθημα ενοχής όχι τόσο συσχετισμένο με τις πράξεις αλλά με τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τα όνειρά του ατόμου, περνώντας από όλες τις ενδιάμεσες φάσεις της πρακτικής και διανοητικής ζωής, από τον ερωτισμό στον έρωτα, σε σημείο που ο προσαρμοσμένος νέος/α να νομίζει ότι μιλάει ενώ, στην ουσία, απολογείται.

Αλίμονο λοιπόν σε όποιον προσαρμόζεται ή σε όποιον παραμένει έφηβος/η, διπλό αδιέξοδο εάν δεν υπήρχε ο ψυχολόγος-ψυχαναλυτής που αποκωδικοποιεί την λεγόμενη πραγματικότητα, διαλευκάνει τις επιθυμίες και αναλύει τις πράξεις, απελευθερώνει τον λόγο από την θέση της απολογίας, βήμα προς την ολοκλήρωση.


                                        
15. Ο μύθος της εξέλιξης

Έχουμε υποθέσει, σε σχεδόν όλους τους τομείς της ύπαρξης, ότι η εξέλιξη είναι ένας μηχανισμός που οδηγεί από το απλούστερο  στο πιο σύνθετο, από το σχετικά πρωτόγονο στο εξελιγμένο.
Εάν όμως αυτός δεν είναι ο κανόνας, εάν αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε ¨εντροπία της εξέλιξης¨ λαμβάνει χώρα και η μετά-δομή είναι υποδεέστερη της προ-δομής. Εάν το άτομο, το βακτηρίδιο είναι ¨καλλίτερες¨ δομές από το μόριο ή το κύτταρο ;
Εάν κάποια δομική τελειότητα έχει επιτευχθεί, δεν είναι παράλογο να υποθέσουμε ότι κάποια εξέλιξη θα την αποδομήσει. Εάν κάποιο ανθρωποειδές με πνευματικές ικανότητες και κοινωνικές λειτουργίες εντελώς διαφορετικές προ υπήρξε, γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος και ο λεγόμενος πολιτισμός του δεν είναι μία αποδομημένη μορφή του ;
Την στιγμή που η αρχή της εντροπίας διέπει τα φυσικά φαινόμενα και εναντιώνεται μόνον με την ενεργειακή αρωγή, ποια είναι η αντίστοιχη παροχή για την ζωή, την κοινωνία, την ψυχή που μπορεί να διαρθρώσει το δομικό μοντέλο μετά τις γεωλογικές μεταβολές των δέκα τελευταίων χιλιάδων ετών ( Earth in Upheaval by  Immanuel Velikovsky ) ;
Όσο αφορά στην τελευταία, στην λειτουργία της ψυχής, μπορούμε να πούμε ότι για να μην υφίσταται την αποδόμηση της εντροπίας, μία περιοδική αναδιάρθρωση τόσο του περιεχομένου όσο και των λειτουργιών της, με την συνοδεία ψυχολόγου, είναι επιθυμητή, ανεξάρτητα από τους ενδεχόμενους προσωπικούς προβληματισμούς.

                                      
16. Ψυχωτικοί και Νευρωτικοί χαρακτήρες

Θα μείνουμε στο επίπεδο του χαρακτήρα, γιο να μην μπούμε στα χωράφια της ψυχιατρικής, όταν δηλαδή το άτομο, με την ιδιοσυγκρασία του, με τις ιδιαιτερότητές του,  καταφέρνει ακόμα να ανταποκριθεί στην καθημερινότητα.
Διακρίνουμε λοιπόν την ψυχωτική (στην ελληνική ορολογία αναφερόμεθα συχνά στην ψυχασθένεια, πράγμα που μας βγάζει από αρκετές δυσκολίες) και την νευρωτική διάθεση.
Οι δύο προδιαθέσεις έχουν τις πηγές τους στο υποσυνείδητο, στο σύστημα σκέψης, που μπορεί να είναι άδηλη, πρόδηλη ή εναργής, στο σύστημά Σ, όπως ορίσαμε στην παράγραφο 2  ένα από τα τρία μέρη της ψυχής, μαζί με τα άλλα δύο, το Α, την αντίληψη και το Π, την πράξη.
Στην πρώτη περίπτωση το σύστημα Σ επηρεάζει υπέρμετρα το Α, την αντίληψη, διαστρεβλώνοντας συνήθως τα φυσικά και ηθικά όρια της αντικειμενικής και κοινωνικής πραγματικότητας, με πιθανές εκδηλώσεις υπέρβασης ορίου, ενώ στην δεύτερη το Σ φορτώνει με πληθώρα αντικρουομένων ορίων το σύστημα Π, την πράξη, διαταράσσοντας την συμπεριφορά και οδηγώντας, ίσως, στην απραξία.
Η συμβολική ανάπλαση και αναπαράσταση της πραγματικότητας, χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους μεταφέρει αυτές τις επιδράσεις και στα διανοητικά έργα του ατόμου και, κατ΄επέκταση, της κοινωνίας.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι πολλά ψυχολογικά φαινόμενα πηγάζουν από την σκέψη, το Σ ακριβέστερα, και ότι η ψυχολογική αντιμετώπιση φέρνει απαντήσεις, όσο τουλάχιστον σωματικά και νευρολογικά δεδομένα, γνωστά ή άγνωστα δεν κυριαρχούν.
Ας μην ξεχνάμε όμως  ότι υπάρχει ένας χώρος, αυτός της σχιζοφρένειας, ούτε ιδιοτροπία του χαρακτήρα, ούτε ψυχολογική διαταραχή, αλλά οδυνηρή ψυχιατρική ασθένεια όπου η αποδομημένη αντίληψη του εγώ και του εαυτού προκαλούν πληθώρα σοβαρών προβλημάτων, χαρακτηρισμένων από την αρχαιότητα, σε αντίθεση με τις υστερικές εκδηλώσεις, πηγή της μετέπειτα ψυχολογίας.

17.  Σεξ και θρησκεία.

Μεγάλο τμήμα, της ψυχολογίας και ειδικά της ψυχανάλυσης ασχολείται με τα προβλήματα που έχουν σαν πυρήνα το σεξ, είτε σαν πράξη, είτε σαν κρίκο στις σχέσεις, είτε ακόμα σαν  διαταραχή, φέρνοντας στο φως πολλά στοιχεία που αφορούν σε αυτή την τόσο ευχάριστη, τις περισσότερες φορές, σχέση.
Όσο για την ψυχανάλυση, η διασύνδεση μεταξύ σεξ και ενοχής και η λύσης της είναι η κεντρική της ενασχόληση, συχνά αδιαφορώντας για την μετέπειτα τύχη τόσο του σεξ όσο και της ντροπής.
Ο χριστιανισμός δίνει από τα πρώτα του εγκόσμια βήματα κάποιες απλές, αλλά κυρίως, ηθικές αλλά και ρεαλιστικές εφαρμόσιμες απαντήσεις.
Τοποθετώντας το σεξ μέσα στο πλαίσιο του γάμου και οριοθετώντας τις εκφράσεις του με το σεβασμό του σώματος σαν οίκο του Θεού, αποσυνδέει σεξ και ενοχή αποθώντας παράλληλα κάθε διαστρεβλωμένη μορφή του, επιτρέποντας έτσι στο ζευγάρι και τον ψυχολόγο να το δουν με μία διαφορετική λογική.
Η ίδια πράξη παρουσιάζεται σαν φορέας προβλημάτων κάθε μορφής ή σαν βάση εμπιστοσύνης, χαράς και δημιουργίας και η κατανόησή της καθώς και η έκφρασή της  μπορούν να αντιμετωπισθούν σε ένα κλίμα σύγκλησης ψυχολογίας και θρησκείας.

18. Μιγαδικές συναρτήσεις


Έτσι λοιπόν σε ένα κόσμο που η πληρότητά του διαγράφεται από τις μιγαδικές συναρτήσεις η οποιαδήποτε φαινομενική πραγματικότητα αποτελείται από δύο συνιστώσες, την υλική και την κβαντική, που εκφράζονται με δύο διαφορετικές γεωμετρίες, την γραμμική, ευκλείδεια και την τοπολογική του Riemann, με γραμμικές ή μιγαδικές συναρτήσεις, όπου χρόνος και ενέργεια διατηρούνται ή εναλλάσσονται περιοδικά με σχέσεις - παράλληλης ή αντιπαράλληλης- φάσης (ο συντονισμός των φάσεων συμπεριφέρεται σαν οδικό σήμα που κατευθύνει την ηλεκτρονική ενεργειακή ροή).

Φιλοσοφικά συστήματα, επιστημονικές θεωρίες αλλά και θρησκείες και μυστικισμός προσπαθούν να συλλάβουν και κυρίως να αποδώσουν το διπλό υπαρξιακό μυστήριο, της φυσικής και της ψυχολογίας, της μεταφυσικής και της παραψυχολογίας όπου το μετά-φυσικό  υπάρχει σαν μαθηματική διαχρονική τοπολογική οντότητα σε διαφορετική διάσταση προβαλλόμενο στην κάποια γραμμική χρονική πραγματικότητα.

Τοπολογικά μαθηματικά, κβαντική φυσική, πλατωνικές ιδέες, χριστιανικός μυστικισμός,  καβαλιστική, μας είναι σχετικά γνώριμα πεδία έρευνας και μας επιτρέπουν να  κινηθούμε τόσο στην λογική όσο και να συνυπάρξουν στο τοπογραφικό ολόγραμμα που μπορεί να προβληθεί ιδιόμορφα σε κάθε γραμμικό χώρο,

Οι ορθολογικές μέθοδοι και η διαχρονική δομική επικοινωνία συνθέτουν το ολόγραμμα από το οποίο ξεπηδούν τα φαινόμενα, τόσο της φύσης όσο και της συνείδησης.

Ψυχολογία και Παραψυχολογία μπορούν να συμμετάσχουν στην κατανόηση αλλά και στην αλληλεπίδραση των  φαινομένων και να δράσουν τόσο στα εναργή όσο και στα πρόδηλα και τα άδηλα, αναγνωρίζοντας τον ρυθμό, ρυσμό, του Δημόκριτου σαν την Φάση του Πεδίου στην οποία συγκλίνει η έκφραση του ενεργειακού φαινομένου.

Η κβαντομηχανική μας εθίζει στην σκέψη ότι μεταξύ δύο εναργών καταστάσεων που μπορούμε να παρατηρήσουμε μπορεί  να υπάρχει ένα υπαρκτό τοπογραφικό  χάος που  προ-δηλώνει τις δυνητικές εκφράσεις των φαινομένων τα οποία του αντικαθρεφτίζουν τις πιθανές συνθέσεις τους. Μόνο ο μαθηματικός φορμαλισμός μπορεί να εκφράσει το τοπολογικό τοπίο που περιοδικά τέμνει τον μετρικό χώρο των πραγματικών αριθμών και παράγει το φαινόμενο, που για να γίνει αλήθεια πρέπει να είναι, τουλάχιστον, αλγόριθος, δηλαδή να μπορεί να γραφτεί σαν πρόγραμμα υπολογιστού.
Έτσι περνάμε από την υλιστική αντίληψη της φύσης στην μεταφυσική υπόθεση του ιδεαλισμού δια μέσου της μαθηματικής πηγής του σύμπαντος, βρίσκοντας στην βάση της μερικής κοσμολογικής ασυμετρίας την κατανόηση των νόμων της φυσικής μέχρι την εκδήλωση της ζωής, περιγράφοντας την προβολή της τοπολογικής οντότητας σε μία λίγο ή περισσότερο αναλυτική γραμμική δομή . Στην τοπολογική οντότητα ο χρόνος είναι διάσταση (των μορφών) ενώ στην γραμμική δομή παράμετρος (της ενέργειας).  Η τοπολογική-κοσμολογική Μορφή το άδηλο των εναργών φαινομενικών δομών (Feynman, broken symmetry and non conservation of parity in reflexive translation), ή, με απλά λόγια, η ασυμμετρία των στοιχείων και του φωτός στον χωρό-χρόνο εκφραζόμενη σε ένα αλγόριθμο δίνει τις δομές.
Ευτυχώς για τον χριστιανό, ο Θεάνθρωπος Χριστός αναλαμβάνει το ρόλο της σύζευξης του υλικού και ¨άλλου¨ - που δεν περιγράφεται αλλά με τον οπόίο επικοινωνούμε - Κόσμου, προστατεύοντας τον πιστό από τους δαίμονες του "άλλου κόσμου" (της Πηγής), με μόνο αντίκρισμα την πίστη στον Χριστό και την τήρηση των δέκα εντολών. Θα έλεγα ότι κοινωνίες διαλυθήκαν γιατί οι θεότητές τους, για τον α ή β λόγο, έπαυσαν να προστατεύουν τα μέλη τους.

18. ΨΥΧΟ-ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧ-ΙΑΤΡΟΣ

Δύο λόγια για μία διευκρίνιση ... Ο ψυχολόγος είναι, στις καλλίτερες περιπτώσεις ένας φιλόσοφος της, φαινομενικά, ανθρώπινης συμπεριφοράς, πάντως όχι γιατρός, δεν έχει την θεωρητική κατάρτιση, την πρακτική εμπειρία αλλά και την άδεια να δρα φαρμακευτκά ή χειρουργικά στο οποιοδήποτε ανθρώπινο όργανο. Εχει την θέση του στο να διαλευκάνει το λογισμικό της "ψυχής", αναγκαίο βήμα για τις ορθολογικές οικονομικές και τεχνολογικές επιλογές.

Ο ψυχίατρος, θα πείτε, είναι γιατρός, αλλά στο σημείο αυτό γιά ποιό όργανο; Ξέρουμε, και ο Πλάτωνας μας το υπενθυμίζει,  ότι η ψυχή είναι άυλη οντότητα και όχι συγκεκριμμένο όργανο. Ασφαλώς σαν γιατρός, σαν νευρολόγος, έχει τις γνώσεις, την ικανότητα όπως και την υποχρέωση να γιατρέψει το άρρωστο, οντολογικά, όργανο.
Η ιδιαιτερότητα του ψυχαναλυτού συνίσταται στην παραδοχή, αναγνώριση και ανάλυση μίας άλλης συνιστώσας της ψυχικής λειτουργείας, του ασυνειδήτου,  και στον τρόπο που συνθέτει αντίληψη, σκέψη και πράξη.  Τόσο δομικά όσο και φαινομενολογικά η  ψυχανάλυση ¨σώζει" (από το ψυχολογικό αδιέξοδο) παρά θεραπεύει από κάποια  ψυχιατρική ασθένεια.  
Ο νοών νοείτο, ο άνθρωπος είναι σύστημα οργάνων αλλά και  συμβολικό αποτέλεσμα ιστορικής  διάρθρωσης, προσωπικής επιλογής και  ανάγνωσης ευκαιριών... διαλέγουμε και πέρνουμε ... φιλόσοφο ή γιατρό (το ένα δεν αποκλειει το άλλο, αλλά ο διαχωρισμός πρέπει να είναι συνειδητός), η κατά καιρούς αναδιάρθρωση της συμπεριφοράς με την συμμετοχή του φιλοσόφου της συμπεριφοράς είναι δυνατό να  οδηγεί σε καλές και ευχάριστες επιλογές, ίσως με τελικό κριτήριο την ικανότητα συμβολικής αναπαράστασης της ιδίας συμπεριφοράς. 

Αναδημοσίευση, βλ.:http://andro.pblogs.gr/2008/01/poy-pame-mesa-sto-daidalo-twn-mythwn-poy-mas-paraplanoyn.html

Το μετέωρο βήμα της δημοκρατίας " Ένα επίκαιρο και εύστοχο κείμενο, που αξίζει..."

Ο 20ος αιώνας ήταν -κατά κοινή ομολογία- μια πολύ σπουδαία περίοδος όσον αφορά στην πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας. Μολονότι σημαδεύτηκε από δυο καταστροφικούς πολέμους, και πολλούς άλλους τοπικούς, ωστόσο υπήρξε η πλέον  ουμανιστική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνον εξ΄ αιτίας των τεχνολογικών και επιστημονικών επιτευγμάτων που ώθησαν τον άνθρωπο στην βελτίωση του βιοτικού και πνευματικού του επιπέδου, αλλά  συνάμα, εξαιτίας της απίστευτης προόδου που συντελέστηκε στο πεδίο της κατάκτησης και κατοχύρωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που έως τότε θεωρούνταν αδιανόητα. Η κατάκτηση της ατομικής ελευθερίας, ασφαλώς δεν έγινε αναίμακτα, αλλά αντιθέτως χρειάστηκαν επίπονοι και αιματηροί αγώνες και αδιάκοπη λαϊκή πάλη αφού οι εξουσιαστές δεν είχαν καμιά διάθεση να παραχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα θα έθετε υπό αμφισβήτηση την απόλυτη εξουσία τους. Στην αυγή, λοιπόν, του 21ου αιώνα υπήρξαν ιδιαίτερα αυξημένες οι προσδοκίες των λαών για ακόμη μεγαλύτερη πρόοδο και ελευθερία. Οι κατακτήσεις της επιστήμης ιδιαίτερα στον τομέα της Ιατρικής (που είχε ως κύρια συνέπεια την αύξηση του προσδοκώμενου ορίου ζωής), τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που υπόσχονταν μεγαλύτερο πλούτο με λιγότερο μόχθο, η ανεμπόδιστη για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία πρόσβαση κάθε ανθρώπου στη γνώση και στην πληροφόρηση με νέο όχημα το διαδίκτυο, έδιναν ελπίδες για έναν πραγματικά χρυσό αιώνα, κατά τον οποίον θα μπορούσε η ανθρωπότητα να ξεπεράσει τα εκ φύσεως ελαττώματα της, να αποκηρύξει τους πολέμους και τις συγκρούσεις, να εξελίξει σε υπέρτατο βαθμό τη δημοκρατία, να εργαστεί για την βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντος και να κινηθεί ανεμπόδιστα προς την εξερεύνηση του κοσμικού μυστηρίου. Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με το προσδόκιμο και επιθυμητό, αλλά εκτροχιάστηκαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Από την αρχή σχεδόν του νέου αιώνα που προδιαγραφόταν ως ο πιο ανθρωπιστικός στην ιστορία, σημειώθηκε η λυσσώδης αντεπίθεση των δυνάμεων της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης με κύριο στόχο την αναίρεση των λαϊκών κατακτήσεων και την επιστροφή των κοινωνιών σε δουλοκτητικά πρότυπα. Για τον σκοπό αυτό η σκοταδιστική άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε πλείστα όσα μέσα, ποικιλότροπα και ανατριχιαστικά στη σύλληψη και την εκτέλεση. Άναυδοι παρακολουθήσαμε την πρωτοφανή σε θράσος και εξόχως ύποπτη σε σχεδιασμό τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, που στοίχισε τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας και την αποψίλωση των ελευθεριών εκατομμυρίων άλλων. Η τρομοκρατία ήταν το πρώτο ισχυρό άλλοθι της άρχουσα τάξης για να καταστείλει τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών. Αρχικώς ο δυτικός κόσμος παραπλανήθηκε, θεωρώντας πως οι περιορισμοί θα στραφούν αποκλειστικά κατά των μουσουλμανικής θρησκείας ή αραβικής καταγωγής συνανθρώπων μας. Αυτό εφησύχασε τις -όχι και τόσο αλτρουιστικές- συνειδήσεις των Ευρωπαίων και Βορειο-αμερικανών πολιτών. Το πρώτο ταρακούνημα της αλλοτριωμένης τους συνείδησης συνέβη όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των φυλακισμένων στο Γκουαντάναμο. Η αθλιότητα των κρατουμένων στη φυλακή του Γκουαντάναμο Η αμερικανική στρατιωτική βάση του Γκουαντάναμο, μετετράπη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σύντομα αναβαθμίστηκε σε κολαστήριο ψυχών και σωμάτων. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που ο δυτικός πολιτισμός έπεσε τόσο χαμηλά ώστε επισήμως να επιτρέπει τις απαγωγές 'υπόπτων', τους εγκλεισμούς χωρίς την ύπαρξη έστω και των ελάχιστων ενδείξεων ενοχής, τα βασανιστήρια όχι για την απόσπαση ομολογίας, αλλά απλά και μόνο για την ανώμαλη διασκέδαση των δεσμοφυλάκων. Ήταν η πρώτη φορά που το δικαιϊκό σύστημα του δυτικού κόσμου εξευτελίστηκε τόσο βάναυσα ώστε το θέσφατο 'ουδείς ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου' να φαντάζει τόσο κενό νοήματος. Ασφαλώς το Γκουαντάναμο, δεν ήταν η μόνη περίπτωση τέτοιας φυλακής-κολαστηρίου. Απλά υπήρξε το πρότυπο για τη δημιουργία σε διάφορα μέρη του κόσμου παρόμοιων απαράδεκτων στρατοπέδων, όμοια των οποίων θα μπορούσε κανείς να βρει μόνο στην περίοδο της ναζιστικής Γερμανίας. Κι όμως ο πολιτισμένος δυτικός πολίτης καθηύδε, εθελότυφλος και τραγικά παραιτημένος και παραδομένος στην αποχαυνωτική του ευμάρεια, βαυκαλιζόμενος ότι όλα αυτά αποτελούν -δυσάρεστα μεν, αλλά- αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Μόνο αρκετά αργότερα, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η απειλή της τρομοκρατίας δεν ήταν παρά το πρόσχημα (και κατά τη γνώμη πολλών, μεταξύ των οποίων και του γράφοντος, το τέχνασμα) για τη γενικότερη περιστολή της ατομικής ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρχισε να αφυπνίζεται και να ανησυχεί για την πορεία των πραγμάτων. Όμως το ολιγοκρατικό παγκόσμιο σύστημα βρήκε και άλλους τρόπους για να λυγίσει την αφυπνιζόμενη συνείδηση των λαών. Διέδωσε φήμες για τρομερές ασθένειες, γρίπες πτηνών, αγελάδων και χοίρων, ανεξέλεγκτες επιδημίες που απειλούσαν δήθεν αυτή καθαυτή την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, αόρατες μάστιγες που παρά την επικινδυνότητα και την αμεσότητα του κινδύνου παρέμεναν και παραμένουν πάντα αόρατες ως μη εκδηλούμενες. Η επιχείρηση του κατεστημένου να τρομοκρατήσει τον κόσμο βρήκε έτσι κι ένα δεύτερο όχημα, μετά την τρομοκρατική απειλή, και εφάρμοσε βοηθεία των απανταχού, απολύτως ελεγχόμενων ΜΜΕ, την υπνωτιστική του μέθοδο παροτρύνοντας τους πολίτες να μείνουν στα σπίτια τους, βυθισμένοι στο μόνο ασφαλές μέρος της γης, τον αναπαυτικό τους καναπέ, απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασής τους. 'Με διαφορά λίγων χρόνων το σκηνικό ξαναστήνεται. Ο πανικός που προκαλούσαν τα πουλερικά επανέρχεται με μορφή χοίρων. Ο βομβαρδισμός των πολιτών με σκηνές τρόμου ξαναπαίρνει τα πρωτεία. Όμως, δεν είναι πρώτη φορά που η γρίπη των χοίρων επισκέπτεται την αμερικανική ήπειρο, όπου η σχέση πολιτικής και φαρμάκων είναι πολύ στενή. Οι πολιτικοί -και από κοντά οι δημοσιογράφοι- ξαναντύνονται με τη λευκή στολή και τη μάσκα του επιδημιολόγου για να μας ξαναμιλήσουν για την απειλή της πανδημίας γρίπης.' (Πηγή: iospress - Το κόλπο των χοίρων) Από το athens indymedia Η μόνη επιτρεπτή διαδρομή, για όποιον δεν θα ήθελε να υποστεί τις συνέπειες των φοβερών ασθενειών, είναι αυτή μεταξύ της εργασίας και του καναπέ του. Κάθε άλλη εκδήλωση, συμμετοχή, ανησυχία απαγορεύτηκε για λόγους δημόσιας υγείας. Επόμενος στόχος των απανταχού εξουσιαστών υπήρξε ο έλεγχος της πληροφόρησης δηλαδή της επικοινωνίας. Η επιχείρηση ελέγχου του διαδικτύου δεν είναι φυσικά καινούργια υπόθεση. Ωστόσο με πρωτοφανή ένταση τα τελευταία χρόνια επιχειρείται μια ολοκληρωτικής νοοτροπίας πολιτική ελέγχου στη ροή της πληροφορίας. Σε όλο τον κόσμο λοιπόν ίσχυσαν μια σειρά νομοθετικών μέτρων προσπαθώντας να περιορίσουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών: 'Οι επιμέρους περιορισμοί στο Διαδίκτυο δεν ικανοποιούν πια. Επιδίωξη είναι ο πλήρης έλεγχος, αλλά και η χρήση του ως οχήματος για την εισβολή ενός ηλεκτρονικού χαφιέ σε κάθε σπίτι που διαθέτει ηλεκτρονικό υπολογιστή συνδεδεμένο στο Διαδίκτυο. Πολιορκητικός κριός για την απεμπόληση από τους λαούς και τους «πολίτες» ακόμα και αυτών των αστικών δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι - όπως έχει φανεί από την αρχή του αιώνα - το θέμα της ασφάλειας σε όλες του τις εκδοχές: εξασφάλιση από τις λεγόμενες «τρομοκρατικές απειλές», εξασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής των οικονομικών πράξεων της καπιταλιστικής αγοράς, που είναι πια βαθύτατα συνδεδεμένη τεχνικά με τη λειτουργία του Διαδικτύου και των υπολογιστικών συστημάτων, εξασφάλιση των παιδιών από τους «δράκους» - παιδεραστές και πάει λέγοντας. Είναι προφανές ότι ακριβώς λόγω του αυξημένου ρόλου του Διαδικτύου στη λειτουργία του συστήματος, η εξασφάλιση του πλήρους ελέγχου του Internet θα δώσει στρατηγικό πλεονέκτημα στον ιμπεριαλιστή που θα την πετύχει.' (πηγή: Ριζοσπάστης Κυριακή 25/01/2009) Στο στόχαστρο των εξουσιαστών μπήκαν όχι μόνον ανεξάρτητα ΜΜΕ, αλλά και τα blogs και οι ισότοποι που δεν συμμορφώνονται προς τις γενικές οδηγίες για την αποδεκτή από το κατεστημένο εκδοχή της δημοκρατίας. 'Σύμφωνα με την γνωμοδότηση τα μπλογκ δεν καταλαμβάνονται από το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας, που προβλέπει το άρθρο 19 του Συντάγματος. Ειδικότερα. Στην γνωμοδότήση του ο Σανιδάς καταλήγει: «1)Το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει α) την επικοινωνία μέσω του διαδικτύου (Internet) και β) τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (ονοματεπώνυμα και λοιπά στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, διάρκεια συνδιάλεξης κ.λ.π.)' (Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24-06-2009) Παράλληλα με δικούς τους εγκάθετους στο διαδίκτυο επεχείρησαν να το δυσφημίσουν ως τόπο όπου ανθεί η ερωτική ανωμαλία, η παιδοφιλία, η οικονομική και συναισθηματική απάτη, η διακίνηση ναρκωτικών, η αρνητική ψυχολογική επιρροή που οδηγεί σε αυτοκτονίες εφήβων, διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων, δημιουργία ανθρώπων-τεράτων και serial killers ή στρατολόγηση τρομοκρατών: 'Πληροφορίες που διέρρευσαν πρόσφατα, από το Κογκρέσο, έκαναν γνωστό ότι οι ΗΠΑ ξεκινούν την ανάπτυξη ενός σχεδίου που έχει ως στόχο τον εντοπισμό τρομοκρατών στον εικονικό κόσμο. Το σχέδιο βαφτίστηκε Ρέιναρντ (Reynard) και οι δημιουργοί του ελπίζουν ότι, όταν ολοκληρωθεί, θα «αναγνωρίζει» όσους «δεν επιδεικνύουν φυσιολογική συμπεριφορά στο διαδίκτυο» - ότι κι αν αυτό σημαίνει- και θα βοηθά στην κατασκευή των σωστών «εργαλείων» και παγίδων για τη σύλληψη τρομοκρατών.' (Πηγή: http://www.athina984.gr 6/3/2008) Οι φροντίδες του σκοταδισμού για την επιτυχία των απάνθρωπων σκοπών τους επεκτάθηκαν σιγά - σιγά σε κάθε τομέα της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων. Κάμερες άρχισαν να φυτρώνουν σα μανιτάρια, αρχικά για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας κι εν συνεχεία για την διατήρηση της δημόσιας τάξης που απειλείται είτε από την εγχώρια εγκληματικότητα είτε από το κύμα λαθρομεταναστών (που οι ίδιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν). Η δημόσια τάξη έγινε θέμα ταμπού σε όλο τον δυτικό κόσμο. Ειδικές συνθήκες (Σέγκεν) υπογράφηκαν με σκανδαλώδη προθυμία και βιασύνη, όταν αποφάσεις για άλλα θέματα, πολύ σπουδαιότερου ενδιαφέροντος(π.χ. η υπερθέρμανση του πλανήτη), χρονοτριβούν παραπαίοντα σε επιτροπές και αέναες συζητήσεις. Τελευταίας τεχνολογίας δορυφόροι στήνουν αυτί σε κάθε δημόσια και ιδιωτική συζήτηση, και επιχειρούν να εντοπίσουν υπόπτους, δήθεν για τρομοκρατικές ενέργειες, στην πραγματικότητα υπόπτους για ελεύθερη σκέψη, ώστε να προλάβουν την έκρηξη της λαϊκής οργής. Τα κινητά τηλέφωνα κατασκοπεύονται, οι κινήσεις στο Internet παρακολουθούνται, η ιδιωτική μας ζωή έχει μπει στο ακοίμητο μάτι ενός κτηνώδους big brother, ος τα πανθ' ορά, και τα πάντα ελέγχει. Οι σκοταδιστές εξουσιαστές, αφού δημιούργησαν ένα μάτριξ, ένα αποστειρωμένο περιβάλλον διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής με σύμμαχο-ναρκωτικό την οικονομική ευμάρεια που παρείχαν στους λαούς, αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι ήρθε η ώρα να αφαιρέσουν και αυτή την οικονομική άνεση που εξυπηρέτησε πρόσκαιρα τα σχέδια τους, τους κόστιζε όμως αρκετά δολάρια. Εφηύραν λοιπόν, μια οικονομική κρίση. Τεχνηέντως απέσυραν το χρήμα που έως τότε έρεε άφθονο καλύπτοντας την παράλογη υπερκαταναλωτική μανία των πολιτών του δυτικού κόσμου. Η καταναλωτική πίστη που στηρίζονταν για μισό περίπου αιώνα από τις τράπεζες ξαφνικά στέρεψε. Οι οφειλέτες κλήθηκαν να επιστρέψουν όσα είχαν με τόση αφροσύνη δανειστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το παραμύθι περί παγκόσμιας ύφεσης στηρίχθηκε αποτελεσματικά από τα ΜΜΕ του καπιταλιστικού κατεστημένου. Με μια υπέρτατης σύλληψης συνδυασμένη επιχείρηση, εγκάθετοι οικονομικοί αναλυτές, πολιτικοί παράγοντες και τα δημοσιογραφικά τους φερέφωνα τρομοκράτησαν τον κόσμο, τον έσυραν στο άλλο άκρο της υπερβολικής μείωσης ακόμη και των στοιχειωδών καταναλωτικών αγαθών, επιτυγχάνοντας αριστοτεχνικά καθίζηση της αγοράς, κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων -που φυσικά δεν διέθεταν τα κεφάλαια των πολυεθνικών ώστε να αντεπεξέλθουν στην κάθετη πτώση της καταναλωτικής ζήτησης- και κατά συνέπεια  οδήγησαν στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους. Παράλληλα οι εξωνημένες στους πανίσχυρους οικονομικούς παράγοντες κυβερνήσεις, φορολογώντας εντελώς άδικα τα ίδια τα θύματα της κρίσης, επεχείρησαν κι επέτυχαν να στηρίξουν τις μεγάλες επιχειρήσεις με την πρόφαση ότι δήθεν ήταν ο μόνος τρόπος ώστε το χρήμα να διοχετευτεί και πάλι στην αγορά. Το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη βίαιη αναδιανομή του πλούτου και πάλι προς όφελος των εχόντων: 'Η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει χρηματιστήρια, επενδυτικές Τράπεζες και οργανισμούς παροχής στεγαστικών δανείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη έχει ορισμένα περίεργα χαρακτηριστικά. Ενώ εκ πρώτης όψεως οι πάντες πανικοβάλλονται και οι απλοί καταθέτες αισθάνονται από νευρικότητα μέχρι και απόλυτη ανασφάλεια κάποια στοιχεία της κρίσης κάνουν ανθρώπους έμπειρους και διορατικούς να σηκώνουν τα φρύδια. Πως μπορούμε να μιλάμε για μεγάλη οικονομική κρίση που οδηγεί το τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση, και την ίδια ώρα τράπεζες να συγκρούονται για το δικαίωμα εξαγοράς χρεοκοπημένων πιστωτικών ιδρυμάτων;' (Πηγή : Α. Ανδριανόπουλος από το e-rooster 10-10-2008) Το παγκόσμιο οικονομικό διευθυντήριο προκλητικά ολιγοπωλιακό, ακραία αντιλαϊκό και βαθύτατα αντιδημοκρατικό, επιδίδεται άπληστα στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου αποκρύπτοντας για ακόμη μια φορά το δομικό πρόβλημα του καπιταλισμού που δεν είναι άλλο  από την ίδια του την ιδεολογία περί αέναης -και συνήθως εκτός ορίων- κερδοφορίας. Το σημαντικότερο όμως επίτευγμα της κατασκευασμένης οικονομικής κρίσης ήταν η δημιουργία μιας τάξης νεόπτωχων, όχι απόλυτα εξαθλιωμένων, αλλά απόλυτα εξαρτημένων, υποτελών, έτοιμων να δουλέψουν (κυριολεκτικά) για οποιοδήποτε αφέντη, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, με τις ελάχιστες απολαβές (που μετά βίας εξασφαλίζουν την επιβίωση). Η τάξη αυτή, που συνεχώς διευρύνεται, στην πραγματικότητα εκπαιδεύεται στη σιωπή και το σκύψιμο του αυχένα. Ο στόχος των εξουσιαστών δεν είναι η πρόσκαιρη οικονομική της ανέχεια. Αυτό είναι το μέσον. Απώτερος στόχος είναι η εξάλειψη κάθε κοινωνικής συνείδησης. Κάθε προσπάθειας διαμαρτυρίας, διεκδίκησης, απαίτησης. Υπό την απειλή της απόλυσης και κατά συνέπεια της πλήρους οικονομικής εξαθλίωσης, οι νέοι δούλοι του συστήματος, που μόνον κατ' επίφαση και καταχρηστικά αποκαλείται δημοκρατικό, υποχρεώνονται στην σιωπή και την δουλοφροσύνη. Έτσι εξυπηρετείται άριστα η αρχική επιδίωξη των αρχόντων του μάτριξ που δεν είναι άλλη από την απονέκρωση της νεωτεριστικής αμφισβήτησης, τη συντριβή της ελεύθερης σκέψης, εν τέλει, την εθελούσια λοβοτομή του ανθρώπινου πνεύματος. Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός, ότι μέσα σε μια δεκαετία, απωλέσθησαν δικαιώματα που αποκτήθηκαν με ιδρώτα και αίμα, και με υπεράνθρωπη πάλη δια μέσου όλων των προηγούμενων αιώνων. Είναι επίσης ολοφάνερο ότι έχει επιτευχθεί μια ανησυχητικών διαστάσεων και διαρκής μετακίνηση της παγκόσμιας κοινωνίας προς όλο και συντηρητικότερες θέσεις, οφειλόμενη ασφαλώς στην αγωνία των μελών της να διασφαλίσουν όσα θεωρούν εκ των ουκ άνευ για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή. Και η συντηρητικοποίηση αυτή εκδηλώνεται παντού, στην πολιτική, στην ιδιωτική ζωή, στην τέχνη και τον πολιτισμό κι εν τέλει σ' αυτές καθαυτές τις ανθρωπιστικές αξίες, που φαίνονται να υποχωρούν δραματικά προς όφελος του φιλοτομαρισμού και του νέο-βαρβαρισμού που προκαλεί ο ατομικισμός. Η επιχείρηση του σκοταδισμού συνεχίζεται. Ο τελικός στόχος προσώρας δεν επετεύχθη. Ακόμη υπάρχει καιρός και εκείνοι το γνωρίζουν. Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να μας κρατήσουν υπνωτισμένους. Άπρακτους. Το μόνιμο επιχείρημά τους είναι η αναγκαιότητα της 'λελογισμένης' περιστολής των ατομικών δικαιωμάτων μας χάριν -δήθεν- της δικής μας ασφάλειας. Ας τους απαντήσουμε με τη ρήση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που έτυχε να αναδειχθεί στην πολιτική ελισσόμενος ανάμεσα στα σκοταδιστικά γρανάζια τους. Του Thomas Jefferson:"Ο λαός που θυσιάζει την ελευθερία του για την ασφάλειά του, δεν αξίζει ούτε την μία ούτε την άλλη και τελικά χάνει και τις δύο..." Πηγές: http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article177 http://www.amnesty.org.gr/library/reports/2006/report2006/pressrelease.htm http://www.patrides.com/feb07/candet.htm http://archive.enet.gr/online/online_text/c=111,id=3906379 http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1027474 http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090503.htm http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4910051&publDate=25/1/2009 http://www.athina984.gr/node/603 http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/06/2009_286481 http://e-rooster.gr/10/2008/967 http://www.dpk.tee.gr/Oikonomiki%20Krisi/02.11.2008_1.htm Άρης Σείριος Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.outer.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=363:2009-10-14-15-01-08&catid=113:2009-03-04-22-45-45&Itemid=228