Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Το τέλος της ενωμένης Ευρώπης;


Είναι καταδικασμένη η Ηνωμένη Ευρώπη σε διάλυση;
Δεν θέλουμε να χαλάσουμε τις διακοπές εκείνων που ακόμα πιστεύουν στην Ενωμένη Ευρώπη, αλλά τα νέα από το μέτωπο είναι άσχημα. Δεν είναι μόνο το τελευταίο έντυπο του αμερικάνικου περιοδικού Time (12 Ιουλίου), που χαρακτηρίζει την Ευρώπη ως «χαμένη ήπειρο», ούτε η τελευταία έκδοση του Newsweek (12 Ιουλίου), που θεωρεί τις ευρωπαϊκές τράπεζες χειρότερες από την Wall Street.
Υπάρχει κάτι πιο σοβαρό, μια έρευνα της αναγνωρισμένης αμερικάνικης επιθεώρησης «The American Interest» (Ιούλιος-Αύγουστος 2010) θέτει ένα απλό ερώτημα: «Μπορεί η Ευρώπη να ξαναξεκινήσει;»
Απάντηση: τίποτα δεν είναι πιο αβέβαιο.
Οκτώ δοκιμιογράφοι, τέσσερεις από τις ΗΠΑ και τέσσερεις από τη παλαιά ήπειρο, αναρωτιούνται για το μέλλον του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Κανένας από τους Αμερικανούς δεν μπορεί να κατηγορηθεί για «yankee» ή ότι κατέχεται από ευρωφοβία του τύπου των πρώτων σελίδων της Wall Street Journal, αντίθετα. Ομοίως, κανένας από τους Ευρωπαίους δεν ανήκει στο στρατόπεδο των Ευρω-σκεπτικιστικών. Εντούτοις, η διάγνωσή τους είναι ίδια. Εκτός απροόπτου, μάλλον απίθανο, η πτώση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), ως ιδιαίτερη οικονομική και πολιτική δύναμη, κρίνεται σχεδόν μη αναστρέψιμη. Θα ήταν το τέλος μιας όμορφης ιστορίας, ο αναγγελθείς θάνατος μιας αντίληψης που ανήκει στον εικοστό αιώνα.
Πρώτα απ’ όλα υπάρχει πρόβλημα πίστης. Για να συνεχίζει να υπάρχει η Ευρώπη ως πολιτικό σχέδιο, πρέπει καταρχήν οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι να πιστεύουν σ’ αυτό το σχέδιο και όχι μόνο μερικοί της ελίτ, όσο σοφοί και καλοπροαίρετοι κι αν είναι. Όμως, οι Ευρωπαίοι αμφιβάλουν, λέει ο αμερικανός Kurt Volker, ειδικός στις διατλαντικές σχέσεις στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins University, σχολή προηγμένων διεθνών σπουδών. "Γιατί να έχει πίστη ο κόσμος σε ένα μοντέλο που οι Ευρωπαίοι οι ίδιοι φαίνονται να μη πιστεύουν πια;".
Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς σ’ αυτόν τον πρώην Πρεσβευτή των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ ότι οι δημοσκοπήσεις για τη δημοτικότητα της Ευρώπης στους ίδιους τους Ευρωπαίους δεν είχαν ποτέ σταθερή κατεύθυνση: μια προς τα κάτω, μια προς τα πάνω - ποτέ τίποτα οριστικό. Αλλά εάν το επιχείρημα της πίστης μπορεί να αμφισβητηθεί, πιο ισχυρή φαίνεται να είναι η απουσία μιας κοινής κατεύθυνσης: οι Ευρωπαίοι δεν συμφωνούν με το τι θα έπρεπε να είναι η Ένωση. Ο Γερμανός δημοσιογράφος της Welt, Michael Stürmer πιστεύει ότι οι ηγέτες της γηραιάς Ηπείρου θα μπορούσαν να αποφύγουν την κατάρρευση της ΕΕ. Δεν μπορούν ωστόσο να κρύψουν την αδυναμία τους να συμφωνήσουν στα ζητήματα εκείνα που θα καθιστούσαν την Ένωση πολιτικά ισχυρή , εντός και εκτός, ικανή να ασκήσει επιρροή σε όλο το κόσμο. Το ίδιο πιστεύει και ο Walter Laqueur, αυτός ο μεγάλος αμερικανός ιστορικός γερμανικής καταγωγής . Απογοητευμένος εραστής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγραφε το 2007 ένα βιβλίο θλίψης, με τον δραματικό τίτλο: «Οι τελευταίες ημέρες της Ευρώπης». Παρατείνοντας αυτή τη λυπημένη κραυγή στο The American Interest, παρατηρεί ότι η ΕΕ είναι, βεβαίως, μια ευρεία περιοχή ελεύθερου εμπορίου, αλλά τίποτα περισσότερο. Πέρα από μια συζητήσιμη κοινή αγροτική πολιτική και των διαρθρωτικών βοηθειών στις πιο καθυστερημένες περιοχές της, η Ένωση δεν υπάρχει: ούτε κοινή ενεργητική πολιτική, ούτε κοινή άμυνα, ούτε ιδιαίτερα κοινή διπλωματία που θα την προσδιόριζε σαν Μεγάλη μεταξύ Μεγάλων αυτού του κόσμου. Το συμπέρασμα του Laqueur είναι άγριο. Γράφει: Το Ευρωπαϊκό πρότυπο προσεγγίζει αυτό της Λατινικής Αμερικής. Αυτές οι χώρες που είναι έτοιμες να καθιερώσουν μια περιοχή ελεύθερου εμπορίου, «διατηρούν μια κοινή αρχαία κουλτούρα», «ζουν γενικά ειρηνικά μεταξύ τους και απέχουν να κάνουν ζημιά στον υπόλοιπο κόσμο»…
Η ΕΕ στερήθηκε από τύχη. Δεν έχασε το ραντεβού με τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Τις ενσωμάτωσε, αλλά αυτή η διεύρυνση – με καλό σκοπό - έγινε εις βάρος της εκβάθυνσής της. Ο παλαιός αυτός διαπληκτισμός δεν ανήκει στη ρητορική. Με είκοσι επτά χώρες η Ευρώπη δυσχεραίνεται, «στο σημείο που να μην μπορεί να πάρει μια απόφαση» για θέματα που ναι μεν ενοχλούν, αλλά που θα της προσέδιναν ένα βασικό σώμα: ενεργητική πολιτική, σχέσεις με το Ρωσία, σχέσεις με το Ισλάμ , σχέσεις με τη Τουρκία, κ.λπ.
Ο Pierre Hassner, Γάλλος ειδικός για τις διεθνείς σχέσεις, εξηγεί ότι αυτή η παράλυση έχει οδηγήσει τις μεγάλες χώρες - Γερμανία και Γαλλία – να επανεθνικοποιήσουν μερικές από τις πολιτικές τους. Όταν η διεύρυνση απαιτούσε διοίκηση με αυξημένο ομοσπονδιακό χαρακτήρα, «οι κύριες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έπαψαν να αυξάνουν τις εθνικές εξουσίες τους».
Η κρίση του Ευρώ αποκάλυψε την ίδια εσωτερική αντίφαση. Η διαχείριση ενός κοινού νομίσματος απαιτεί μια εναρμόνιση των δημοσιονομικών πολιτικών, κάτι που εκθείασε η Γαλλία αλλά αρνήθηκε η Γερμανία . Πάντα το ίδιο εμπόδιο: η ύπαρξη του Ευρώ, όπως και της διεύρυνσης, υπέθεσε μια αύξηση «του ομοσπονδιακού συστήματος» στην ίδια στιγμή πού η έκφραση αυτή καταργήθηκε πολιτικά, δηλωνόταν αρνητικά και υποτίθεται ότι έφερνε επανάσταση στους πολίτες, εν ολίγοις σόκαρε τη δημοκρατία. Ιδού ο τρόπος της Ευρώπης να κάνει τα μισά πράγματα, μέχρι την αναπόφευκτη συνάντηση με τον τοίχο της πραγματικότητας.
Εσωτερική αντίφαση πάντα: σύμφωνα με το Βούλγαρο Ιβάν Krastev, η οικονομική Ευρώπη απαιτεί μια μεγαλύτερη μετανάστευση, ενώ η πολιτική Ευρώπη δεν το δέχεται. Η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής δημογραφίας, η γήρανση του πληθυσμού καλούν περισσότερους μετανάστες, ενώ οι χώρες μέλη εμφανίζονται να μη είναι σε θέση να το ανεχτούν. Το κοινωνικό μέλλον της ΕΕ - χρηματοδότηση της υγείας και των συντάξεων - θα απαιτούσε να αναπροσανατολιστεί το Κράτος Πρόνοιας ευνοώντας τις δαπάνες της ένταξης των μεταναστών.
Καταδικάζουν την Ευρώπη τα τόσα χαμένα ραντεβού με την Ιστορία ; Οι συντάκτες υποτιμούν το επίπεδο της ολοκλήρωσης των νομοθεσιών μέσα στην ΕΕ, ένα ισχυρό παράγοντα της εσωτερικής εναρμόνισης. Παραμελούν ένα από μέρος του χαρακτήρα της. Είναι μια τρομερή μηχανή παραγωγής ενός Κράτους Δίκαιου, αλλά βεβαίως εσωτερικά των συνόρων. Εντούτοις θέτουν ερωτήματα που πονούν, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν τα θέτουν καθόλου ή δεν τα θέτουν αρκετά.
Ο Alain Frachon είναι δημοσιογράφος και διευθυντής ειδήσεων στη Le Monde.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/07/blog-post_2367.html
 
Σχόλιον: Το άρθρο του Αλαίν Φρασόν (Alain Frachon), διευθυντού ειδήσεων της   εφημερίδας Le Monde μάλλον αξίζει να μελετηθεί. Ποιό είναι το μέλλον της ηνωμένης Ευρώπης, οδηγείται στην παταγώδη αποτυχία και την διάλυση; Και για να γελάσει κάθε πικραμένος πατριώτης: ... οι λεγόμενοι "Ευρωλιγούριδες"- "Ευρω πέοι", που μας είχαν ζαλίσει με τις  δηλώσεις και τις προσπάθειες να μας πείσουν ότι δεν πρέπει να αισθανόμαστε  Έλληνες, αλλά μόνον Ευρωπαίοι.

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

Ποιός χρειάζεται τους Έλληνες; Ποιός χρειάζεται τα Ελληνικά;

Ποιός χρειάζεται τους Έλληνες;
Συγγραφείς:   Σάιμον Γκόλντχιλ
 
Θέμα:  Φιλολογία-Αρχαιολογία-Μυθολογία
Εκδότης: Ενάλιος
Μετάφραση:  Γιώργος Κουσουνέλος
Επιμέλεια:  Ελένη Κεκροπούλου
Σελίδες:  538
Ημ. Έκδοσης: 01/11/2003

Ενδιαφέρουν κανέναν τα ελληνικά; Ποιόν και γιατί; Είναι οι Έλληνες σημαντικοί για την ιστορία του Δυτικού πολιτισμού; Αυτή η διεπιστημονική μελέτη επικεντρώνεται σε χρονικές στιγμές της ιστορίας κατά τις οποίες έγιναν σφοδρές αντιπαραθέσεις σχετικά με τους Έλληνες συγγραφείς και την αρχαία ελληνική γραμματολογία -αντιπαραθέσεις σχετικά με το αν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς έπρεπε να μελετώνται και να διδάσκονται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης κατά την Αναγέννηση. Ο συγγραφέας διερευνά διεξοδικά την πολεμική που αναπτύχθηκε στη Δύση εναντίον της μελέτης των ελληνικών -μια αναγκαιότητα που υποστήριξαν τα μεγάλα πνεύματα της Δύσης- πολεμική η οποία στρεφόταν κυρίως σε μια σημαντική προσωπικότητα από το Ρότερνταμ: τον Έρασμο, υπέρμαχο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας.

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΗΜΙΚΟΥΣ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΥΣ(Chemtrail)

βλ.: http://www.youtube.com/watch?v=Af_y2LVDvuk&feature=player_embedded

σχόλιον: ό,τι και να είναι χημικά ή/και μύκητες είμαι βέβαιος ότι δεν είναι για το καλό μας, για το καλό του κοπαδιού.

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

Υπογεννητικότητα, πολυπολιτισμός και η στροφή του κράτους κατά του έθνους

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου
Πολλά μεγάλα προβλήματα του ελληνικού έθνους έχουν γίνει πλέον ορατά σε όλους εκτός από την πολιτική ηγεσία, η οποία, παρακάμπτοντας τον κοινό νου, στοχεύει επίμονα αλλού. Αυτό δημιουργεί σε κάποιους την απορία μήπως η ηγεσία είναι τόσο εξωκοσμική, τόσο αθώα, που πραγματικά αδυνατεί να συλλάβει ειδικά το προφανές. 
Ως εξ αυτού, αναπτύσσεται εις το διηνεκές μια «συμβουλευτικού» τύπου αρθρογραφία, από καλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν γνωστά πράγματα, προτρέποντας, εκλιπαρώντας ή απειλώντας τους υπεύθυνους να δράσουν. Η αγαθή πρόθεση των κυβερνώντων υπέρ του έθνους, του λαού, του δικαίου κ.λπ. προϋποτίθεται. Λίγη πληροφόρηση τους λείπει μόνο, ίσως και λίγη θέληση να υπερνικήσουν την αδράνεια. Αν τους τα παράσχουμε, τι θα τους εμποδίσει πλέον να δράσουν υπέρ του κοινού οφέλους;
Έτσι κάπως σκέφτεται και ο απλός άνθρωπος, όταν σε μικρό κύκλο προσφέρεται να κάνει την κριτική του, να βάλει νοερά σε τάξη τα κακώς κείμενα, να παροτρύνει τους κυβερνήτες να δράσουν επιτέλους όπως -έτσι νομίζει- θα επιθυμούσαν και οι ίδιοι, αν ήξεραν μόνο το πώς, για το καλό του τόπου.
Από καιρού εις καιρόν πέφτει κανείς παρά ταύτα επάνω σε κάποιον αυτόπτη μάρτυρα, κάποιο γεγονός και ντοκουμέντο που αποτελεί απόδειξη ότι οι ιθύνοντες όντως γνωρίζουν τα πράγματα πολύ καλά και αν αργότερα φάνηκαν να λένε ή να πράττουν τα αντίθετα, μόνο αθώοι δεν ήταν.
Ένα τέτοιο ντοκουμέντο είναι το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος του Φεβρουαρίου 1993. Στην επιτροπή αυτή συμμετείχαν, εκτός από βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Κρητικός, ο Στέλιος Παπαθεμελής, o Μιχαήλ Στυλιανού και ο Μανώλης Δρεττάκης, και οι κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη και Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Το πόρισμα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι με την υπογεννητικότητα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος «παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις που μπορούν να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα». Η πτώση του δείκτη γεννητικότητας από 2,09 το 1982 σε 1,4 το 1990, συνεχίζει το πόρισμα, «απειλεί πλέον σοβαρά την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής».
Ώστε το 1993 ακόμα και ο Συνασπισμός έβλεπε κινδύνους για την ελληνική φυλή, ενώ σήμερα αποφαίνεται ότι όποιος αμφισβητεί την ελληνικότητα των... Πακιστανών ή των όποιων λαθρομεταναστών αποκτούν ελληνικά χαρτιά είναι ρατσιστής! Και η κ. Φάνη Πετραλιά εμάχετο το 1993 υπέρ της εθνικής μας ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας ως αγαθών υπό διακινδύσευσιν, ενώ η κ. Μπενάκη, ως πρόεδρος της Βουλής, δώδεκα χρόνια αργότερα εξηγούσε ψύχραιμα στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, εκπροσωπούσα τους τριακόσιους βουλευτές της Βουλής της Ελλήνων, ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της... ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη»! Όντως, νέα μηνύματα κομίζει η πολιτική μας ελίτ για το έθνος!
Το πόρισμα του 1993 αναφέρεται και στις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης, αλλά με διαμετρικά αντίθετη θεώρηση από σήμερα: Αφού χαιρετίζει πρώτα την είσοδο ομογενών Ποντίων και Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα, των οποίων «οι κοινές πολιτιστικές ρίζες και η Ορθοδοξία βοηθούν πολύ στην προσαρμογή και αφομοίωσή τους από την ελληνική κοινωνία», καταγγέλλει την «αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών-αλλοδαπών, κυρίως μουσουλμάνων από αφρικανοασιατικές χώρες», που «δημιουργούν σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα (προστριβές στην αγορά εργασίας, αύξηση της εισφοροδιαφυγής με μεγάλες συνέπειες στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αύξηση εγκληματικότητας, διακίνηση ναρκωτικών κ.λπ.)».
Αυτοί «δεν μπορούν να προσαρμοστούν προς την ελληνική κοινωνία λόγω του τελείως διαφορετικού πολιτισμού του Ισλάμ». - Για δες που καμώνεται σήμερα η πολιτική ελίτ ότι οι αλλοδαποί δήθεν θα σώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την κατάρρευση! Και όσο για την εγκληματικότητα, ή μας καθησυχάζει ότι δεν αυξήθηκε, ή αποκρύπτει όνομα και χώρα καταγωγής των δραστών (για να μην τονωθεί, αναμφισβήτητα, ο «ρατσισμός» των θυμάτων, δηλαδή των Ελλήνων). Όσο για τα ναρκωτικά, το κράτος ασχολείται με την ήπια κάνναβη των Κρητικών (Ζωνιανά) και κλείνει τα μάτια στην επιθετική πολιτική πωλήσεων σκληρών ναρκωτικών από μαύρους και Πακιστανούς, καταμεσής στην πρωτεύουσα του κράτους, δύο δρόμους πίσω από την Ομόνοια! (Αποτέλεσμα: Από 2.000 εξαρτημένους ηρωινομανείς το 1980, φτάσαμε αισίως στον αριθμό των... 200.000 χρηστών, κυρίως μέσα στη νεολαία.)
Ούτε ο εθνικός κίνδυνος από τη λαθρομετανάστευση διέφυγε από τους συντάκτες του πορίσματος του 1993: «Τα πληθυσμιακά κενά που δημιουργούνται σε διάφορα γεωγραφικά διαμερίσματα (νησιά Αιγαίου, Ιονίου κ.λπ.)», μας εφιστούν την προσοχή, «υπάρχει ο κίνδυνος να καλυφθούν από αλλοδαπούς (κυρίως μουσουλμάνους) με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα». - Τι λες; Σήμερα δεν θεωρούν ούτε καν τους μουσουλμάνους ολόκληρης της Τουρκίας ως κίνδυνο για τα νησιά, γι' αυτό αγωνίζονται να βάλουν την Τουρκία στην Ευρώπη...
Επίσης, στέλνουν καθηγητές από την Αθήνα να τουρκοποιήσουν τους έλληνες Πομάκους της Θράκης, σε αγαστή συνεργασία με το εκεί τουρκικό προξενείο. Ακόμα, επιτρέπουν στους Τσάμηδες, πρώην δωσίλογους, νυν λαθρομετανάστες, να εγκατασταθούν αθόρυβα στα παλιά τους σπίτια στην Ήπειρο, ώστε να υπάρχει εκεί αλβανικό προγεφύρωμα όταν το θέμα «Τσαμουριά» μετά την αναγνώριση του Κοσόβου θα τεθεί δυναμικά από αλβανικής πλευράς. Άλλαξε 180 μοίρες η κατεύθυνση του ανέμου στην ελληνική πολιτική ελίτ!
Οι κίνδυνοι που εγκυμονεί η ελληνική υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με τη λαθρομετανάστευση δεν διέφυγαν την προσοχή της διακομματικής επιτροπής που συνέταξε το ιστορικό μας πόρισμα: «Η επιδείνωση των δημογραφικών δεικτών, που άρχισε από το 1985, δημιουργεί σοβαρά πληθυσμιακά προβλήματα στη χώρα μας», λέει η επιτροπή και συνεχίζει: «Τα κενά που δημιουργούνται καλύπτονται κατά το μεγαλύτερο μέρος από... μουσουλμάνους της Ασίας και της Αμερικής και από άλλους που εισδύουν παράνομα στον ελληνικό χώρο (και παραμένουν με ποικίλες ψευτοϊδιότητες, προσθέτοντας νέα προβλήματα)». - Προβλήματα; Σήμερα λόγος γίνεται μόνο για ευεργετήματα. Ο Γ. Παπανδρέου, απευθυνόμενος στους αφρικανούς λαθρομετανάστες, τούς ευχαρίστησε που... επέλεξαν την Ελλάδα (!) και ακολούθησαν με ταυτόσημες δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Π. Παυλόπουλου...
Το 1993 η Επιτροπή της Βουλής δεν εγνώριζε ακόμα τον πολυπολιτισμό ως έννοια, όμως δεν παρέλειψε να κάνει κριτική της ουσίας του: «Εάν για την ανανέωση του εργατικού μας δυναμικού και γενικά την πορεία της οικονομίας μας και των ασφαλιστικών ταμείων στηριχθούμε στους μετανάστες της Ασίας και της Αφρικής, πολύ γρήγορα θα δημιουργηθούν προβλήματα σοβαρά, με κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις, σύμφωνα με την εμπειρία των περασμένων δεκαετιών σε χώρες της Δ. Ευρώπης». Στο υποκεφάλαιο «διοικητικά μέτρα» η επιτροπή πάλι αποφαίνεται ότι «πρέπει να γίνεται αυστηρός έλεγχος για τη νομιμότητα της εισόδου στη χώρα μας και για τη νόμιμη παραμονή και απασχόληση», ενώ στο υποκεφάλαιο «Προτάσεις» η επιτροπή προτείνει «να τονώνεται σε κάθε κατάλληλη στιγμή η ελληνική παράδοση και το θρησκευτικό συναίσθημα (πρακτικά με πρωτοβουλία της Εκκλησίας)».
Είναι προφανές ότι και σ' αυτά τα θέματα η ελληνική ελίτ έχει πλέον -με πλήρη επίγνωση- πάρει την αντίθετη θέση, εφόσον και τον πολυπολιτισμό ευαγγελίζεται σε όλο το εύρος της εκπαίδευσης και της επίσημης ιδεολογίας και τα σύνορα αφήνει ανοιχτά και τους λαθρομετανάστες νομιμοποιεί (με ορίζοντα πολιτικών δικαιωμάτων) και τον εκλιπόντα Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο εδίωξε επειδή μόνον αυτός έθεσε σε εφαρμογή τις προτάσεις εκείνες του πορίσματος που ευρίσκοντο μέσα στη σφαίρα της ευθύνης της Εκκλησίας.
Ακόμα το 1999 η Ελλάδα ήταν κατά του πολυπολιτισμού, εφόσον σε προτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τον αποδεχθεί η Ελλάδα απάντησε τότε εγγράφως ότι τον απορρίπτει διότι «δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικώς». Όμως όλα άλλαξαν όταν το 2007 ο Σημίτης εδήλωσε ότι ο πολυπολιτισμός την εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι θετικό φαινόμενο, το οποίο οφείλουμε να προωθήσουνε ενεργά.
Το κράτος πλέον ανοιχτά κατά του έθνους και του γένους των Ελλήνων!
Σημειωτέον ότι το πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής δεν αποσιώπησε τον αλβανικό κίνδυνο: Ο αλβανικός πληθυσμός σε όλα τα εδάφη των Βαλκανίων θα αυξηθεί -με την αλβανική γεννητικότητα- από 6 σε 12 εκατομμύρια περί το 2025, είπε η επιτροπή, δηλαδή θα είναι κατά 25% μεγαλύτερος του ελληνικού πληθυσμού. Η Αλβανία θα είναι η πιο νεανική χώρα της υφηλίου, ενώ η Ελλάδα η πιο γερασμένη των Βαλκανίων! Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις ως προς το τι σημαίνουν όλα αυτά, η επιτροπή του 1993 επισημαίνει ότι μέσα σε 45 χρόνια οι Αλβανοί διά της υπεργεννητικότητας από 50% έγιναν ως το 1990 77% του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου. - Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε σήμερα πολύ καλά...
Εννοείται ότι όλες οι περαιτέρω υποδείξεις της επιτροπής υπέρ της βελτίωσης του δείκτη γεννήσεων των Ελλήνων αγνοήθηκαν από τις κυβερνήσεις έκτοτε, ή ελήφθησαν ακόμα και τα αντίθετα μέτρα: Ούτε ερευνητικά δημογραφικά ινστιτούτα και θέσεις στα ΑΕΙ για τη δημογραφία δημιουργήθηκαν, ούτε δωρεάν κατοικία για τους πολύτεκνους δόθηκε, ούτε θέσεις εργασίας για τους νέους δημιουργήθηκαν, ούτε στηρίχθηκε η ελληνίδα αγρότισσα, τα χωριά και οι κωμοπόλεις, ούτε οι γεννήσεις έγιναν δωρεάν με πλήρεις αποδοχές στις εγκύους Ελληνίδες, ούτε το Αιγαίο και η Θράκη ενισχύθηκαν.
Όχι, αντ' αυτών, προχωρήσαμε στον «Καποδίστρια Ι» και ετοιμάζουμε τον «Καποδίστρια ΙΙ», που θα περιθωριοποιήσει ακόμα περισσότερο τις παραδοσιακές αγροτικές κοινότητες, δημιουργήσαμε τη γενιά των 700 ευρώ προκειμένου να φύγουν πάλι οι έλληνες νέοι στη μετανάστευση (δες ειδήσεις σχετικά των «Financial Times»), γκετοποιήσαμε πλήρως τις πόλεις με τους λαθρομετανάστες και τους παραδώσαμε την ύπαιθρο χώρα να τη νέμονται ως τις απόκρημνες βουνοκορφές, εγκαταλείψαμε υπέρ του «πολυπολιτισμού» την ελληνική παιδεία, επιτρέψαμε να πέσει ο δείκτης γεννήσεων στο 0,9. Το 1980 η Ελλάδα ήταν δεύτερη στον δείκτη γονιμότητας ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ. Το 1999 κατείχε τη 12η θέση. Και σήμερα;
«Χθες η Ελλάδα ήταν παιδότοπος, σήμερα είναι γηροκομείο, αύριο θα είναι νεκροταφείο» (Evangelos Rigos). Σε πέντε χρόνια οι αλλοδαποί μαθητές παρουσίασαν αύξηση 300%. Οι έλληνες μαθητές είχαν μείωση 30%. Το 1980 είχαμε 1.000.000 παιδιά στο Δημοτικό. Το 2000 643.475. Σε 30 χρόνια δεν θα υπάρχει μαθητής στο Δημοτικό!
Στον λόγο της Ψαρούδα-Μπενάκη περί περιορισμού των εθνικών συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας υπάρχει μια περαιτέρω παράγραφος που αναφέρεται στο πολίτευμα: «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές», λέει η πολιτική αυτή Πυθία, «καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των καθιερωμένων» (τι κρυπτική φράση και μετά τα βάζουμε με τους «συνωμοσιολόγους») και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί ενδεχομένως από νέες μορφές διακυβέρνησης» (δηλαδή τι, δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα; Ας ερμηνεύσουν τον χρησμό όποιοι μπορούν).
Για τα ατομικά δικαιώματα μίλησε τελευταία στη Βουλή των Ελλήνων ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης. Η εθνική κυριαρχία αντιστρατεύεται τα ατομικά δικαιώματα, είπε ο ρηξικέλευθος αυτός θεωρητικός. Οφείλουμε να την περιορίσουμε κατά τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου... να προστατεύσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η κατάργηση της αυτονομίας της ελληνικής Δικαιοσύνης με την υπαγωγή της στην ευρωπαϊκή (δημιουργία μονάδας «ευρωπαϊκής δικαστικής συνεργασίας» Eurojust) θα δώσει μόνη αυτή στο «δικαίωμα αυτό καθεαυτό» τον χώρο που απαιτεί για να «μπορεί να σταθεί».
Το έθνος είναι για τον κ. υπουργό εμπόδιο στη Δικαιοσύνη, εφόσον, όπως είπε, ο «μεγαλύτερος εθνολόγος του 20ού αιώνα, ο Γκέλνερ, ''όλα τα έθνη είναι επιθετικά''. Ο εθνοτισμός όμως είναι καλός, είναι τα πολιτισμικά στοιχεία ενός λαού, τα ήθη και τα έθιμα και οι θρησκείες...»
Να ξεδοντιαστεί το ελληνικό έθνος, υποβιβαζόμενο σε γυμνή εθνότητα, δίχως την υπεράσπιση που προσφέρει το δικό του κράτος, όπως την εποχή της οθωμανικής δουλείας. Και να μοιράζεται με τις άλλες εθνότητες που προέκυψαν από τη λαθρομετανάστευση τα πάλαι ποτέ ελληνικά εδάφη. Έως ότου εξαφανιστεί σύντομα από την υπογεννητικότητα και την ξενοκεντρική εκπαίδευση.
Και αν το ελληνικό έθνος δεν συμφωνήσει με τον ρόλο που η ελίτ έχει προβλέψει γι' αυτό; Μα, ας μην ξεχνάμε ότι δεν βρισκόμαστε στο 1993 του γνωστού μας πατριωτικού διακομματικού πορίσματος! Εν τω μεταξύ, το κράτος έχει εξαγορασθεί και στραφεί εναντίον του έθνους, το οποίον εντέλλεται να υπερασπισθεί. Το κράτος αυτό έχει μηχανισμούς καταστολής, νομοθετικούς και εκτελεστικούς. Με αυτούς θα κάμψει -ευελπιστεί- κάθε αντίσταση των Ελλήνων.
Το πώς και γιατί στο μεγάλο πείραμα «Ελλάς» το κράτος στράφηκε μέσα σε μια δεκαετία κατά του έθνους, θα το ανακαλύψουν σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος. Το στοίχημα είναι όμως να το ανακαλύψουμε (όσοι δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα) τώρα, προτού οι δρομολογούμενες εξελίξεις γίνουν μη αναστρέψιμες.
Σχόλιον: τα λέει όλα, ας θυμόμαστε όλα ταα κάστρα από μέσα πέφτουν!

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

Γι αυτό έχουν σημασία οι Έλληνες !



Γι αυτό έχουν σημασία οι Έλληνες
Γι αυτό έχουν σημασία οι Έλληνες
Συγγραφείς:   Τόμας Καχίλ
 
Θέμα:  Ιστορία Αρχαίου Κόσμου
Εκδότης: Ωκεανίδα
Μετάφραση:  Όλγα Παπακώστα
Σελίδες:  419
Ημ. Εκδόσεως: 01/05/2004









Γιατί ήξεραν να πολεμούν όπως ο Αχιλλέας χωρίς να χάνουν την ανθρωπιά τους, ήξεραν να αισθάνονται και να δακρύζουν όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα χωρίς να χάνουν τη λογική τους, ήξεραν να γλεντούν και να μεθούν χωρίς να χάνουν το χιούμορ τους. Κυβερνήτες του εαυτού τους, ήξεραν να κυβερνηθούν απ τους ομοίους τους. Έμαθαν να βλέπουν τον κόσμο πέρα απ αυτό που έβλεπαν τα μάτια τους και ν απολαμβάνουν το αισθητό με τα έργα της τέχνης τους. Γι αυτό έχουν σημασία οι Έλληνες, σήμερα περισσότερο από ποτέ.

...στο μυαλό είναι ο στόχος!

«Τον νου σου ρε! Στο μυαλό είναι ο στόχος.»


"«Δεν συμφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»
Με αυτή την αυτονόητη ελευθερία λόγου μεγάλωσε η δική μου γενιά. Τόσο αυτονόητη, που ποτέ δεν κατάλαβα την μάνα μου κάθε φορά που εναντιωνόμουν σε καθηγητή στο σχολείο, που μου ‘λεγε «μην μιλάς, θα σε διώξουν, μην μιλάς θα σε κόψουν». Και θύμωνα ακόμα περισσότερο μαζί της και...

φωνάζοντας της έλεγα:

«Aυτός δηλαδή θα είναι ο αντίλογός τους στις δικές μου απόψεις, η τιμωρία; Αν δεν έχουν επιχειρήματα για να με αντικρούσουν θα καταφύγουν στη βία της εξουσίας; Αν δεν μπορούν να κάνουν διάλογο μαζί μου θα με φιμώσουν για παραδειγματισμό;»

«Εγώ για το καλό σου το λέω, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» μου απαντούσε και έσκυβε στη δουλειά της.

Ποτέ δεν φοβήθηκα την εξουσία και την τιμωρία της, δεν έσκυψα το κεφάλι σ’ αυτήν. Η τιμωρία τους θα ήταν έπαινος για μένα και φόβος γι’ αυτούς.

Η αλαζονεία της εξουσίας επιβάλλεται με τα όπλα. Ορατά και αόρατα.

Εξουσία και αντιεξουσιαστές. Οι δύο άκρες του κύκλου που ενώνονται, για να γίνουν ένα.

«Τον νου σου ρε! Στο μυαλό είναι ο στόχος.»"
βλ.: http://troktiko.blogspot.com/2010/07/blog-post_4831.html
Σχόλιον: τι μου θυμίζει η "κατάσταση"; το 1984 του Όργουελ και πόσο επίκαιρο είναι σήμερα!

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010

θέματα ουσίας από τον Σαντορινιό.

http://santo-rinios.blogspot.com/

Γιατί δεν παραχωρούμε την Μακεδονία μας στους Σκοπιανούς

Γιατί δεν παραχωρούμε την Μακεδονία μας στους Σκοπιανούς 

Του Μιχάλη Βάρδα

Με πολλή θλίψη και ανησυχία παρακολουθούμε οι σκεπτόμενοι Έλληνες την Ευρωπαϊκή και “ισχυρή” Έλλάδα να εκλιπαρεί διαχρονικά διά στομάτων της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη και του κυρίου Γεωργίου Παπανδρέου τους επήλυδες των Σκοπίων όπως στέρξουν στην αποδοχή μίας σύνθετης αμοιβαία αποδεκτής ονομασίας γιά το γειτονικό κρατίδιο. Οι προτεινόμενες από την Ελληνική πλευρά ονομασίες Άνω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, Νέα Μακεδονία κλπ έχουν ήδη κατηγoρηματικά απορριφθεί από την αλαζονική ελίτ της χώρας αυτής, με συνέπεια οι σχετικές διαβουλεύσεις να έχουν αποτελματωθεί. Ας δεχθούμε όμως ότι οι Σκοπιανοί, ύστερα από Αμερικανική πίεση, μας κάνουν την μεγάλη χάρη να αποδεχθούν κάποια από τις προτεινόμενες από εμάς σύνθετες ονομασίες ή έστω την τελευταία πρόταση “Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη” !
Πως θα αποκαλούνται τότε αυτοί από εμάς και από την διεθνή κοινότητα; Μήπως θα αποκαλούνται Ανωμακεδόνες, Βορειομακεδόνες ή Νεομακεδόνες ή Βαρδαρομακεδόνες ; Όχι βέβαια! Θα συνεχίσουν να αποκαλούν εαυτούς και αλλήλους Μακεδόνες. Μετά δε από μερικά χρόνια θα εκλείψει και από τα επίσημα έγγραφά τους και ο οποιοσδήποτε επιθετικός ή συνοδευτικός προσδιορισμός και θα έχουμε πλέον εμείς αναγνωρίσει και αποδεχθεί de facto την ψευδεπίγραφη δημοκρατία της Μακεδονίας…
Η πρόταση λοιπόν περί σύνθετης ονομασίας των Σκοπίων που θα περιέχει την λέξη Μακεδονία είναι αδιέξοδη και επικίνδυνη γιά τον πιό πάνω λόγο αλλά και γιά άλλους λόγους. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η άρνηση της πατρίδας μας να αποδεχθεί και να συναινέσει σε οιανδήποτε σύνθετη μακεδονική ονομασία δεν παράγει, ως γνωστόν, έννομα αποτελέσματα. Ισχυρίζονται και διατυμπανίζουν προς κάθε κατεύθυνση οι βόρειοι γείτονές μας ότι έχουν το δικαίωμα του εθνικού των αυτοπροσδιορισμού. ‘Ομως, όλοι όσοι αναφέρονται πιεστικά και επιτακτικά σε αυτό το δικαίωμα, συνήθως παραβλέπουν ή αγνοούν ότι σύμφωνα με όλες τις αρχές Δικαίου, δεν επιτρέπεται η κατάχρηση ουδενός δικαιώματος.
Ή Ελλάδα λοιπόν οφείλει να θεωρεί καταχρηστική την μονοπώληση ενός κατ΄εξοχήν Ελληνικού εθνικού ονόματος, το οποίον είναι επί 2500 χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ελληνισμό, την ιστορία του και τις παραδόσεις του. Ο όποιος αυτοπροσδιορισμός οφείλει να σέβεται την πολύ μεγάλη Ελληνική Μακεδονία και τους αδιαμφισβήτητους εθνολογικούς , ιστορικούς και φυλετικούς τίτλους της, αλλιώς το δικαίωμα αυτό ασκείται καταχρηστικά,άρα μη δεσμευτικά γιά την Ελλάδα και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί! Γιά τον στρατηγό Ντε Γκώλλ υπήρχε μόνον μία Βρετάννη, η ομώνυμη Γαλλική επαρχία και έτσι πειθαναγκάσθηκε η γηραιά Αλβιών να αποδεχθεί την ένταξή της στην Ενωμένη Ευρώπη (τότε ΕΟΚ) ως Ηνωμένο Βασίλειο.

Η σημερινή Ελλάδα φαίνεται να μην έχει την δύναμη να επιβάλει στους Σκοπιανούς το όνομα της αρεσκείας της, όμως σε καμμία περίπτωση δεν είναι αναγκασμένη ή υποχρεωμένη να αποδεχθεί ένα όνομα που ενέχει σαφή μελλοντική επεκτατική απειλή και προσβάλλει τις εθνικές ευαισθησίες του συνόλου σχεδόν του λαού μας. Επιθυμώ, με βάση τα προαναφερθέντα, να επισημάνω ότι πρέπει σήμερα να καταγγείλουμε την προσβλητική, υβριστική και αήθη συμπεριφορά των γειτόνων Σκοπιανών και να αποσύρουμε πάραυτα τις ήδη απορριφθείσες προτάσεις της μας. Ας σταματήσουμε, επί τέλους, να αλληλοεμπαιζόμεθα ότι, δήθεν, δεν συμπράξαμε στην άνετη είσοδό των στο ΝΑΤΟ χθες και στην ΕΕ αύριο. Τίποτα δεν μας εμποδίζει, στα πλαίσια μίας νέας εθνικής Στρατηγικής να αποφασίσουμε να τους αποκαλούμε “Αλβανοσλάβους” και το κρατίδιό τους “Αλβανοσλαβία”, μέχρις ότου αυτοί αντιληφθούν την ανάγκη, κάτω από την ασκηθησόμενη πολιτική πίεση, να προσέλθουν σε έντιμη διαπραγμάτευση γιά όλες τις μεταξύ των δύο κρατών εκκρεμότητες. Όσο και αν η προτεινόμενη, διά της παρούσης, ονοματοδοσία θα ενοχλούσε την κυβέρνηση της Αλβανοσλαβίας, πάντως κατά τον λόγο που εκείνη δεν αισθάνεται την ανάγκη της συναίνεσης με την ευλόγως ενοχλημένη Ελλάδα κατά τον αυτοπροσδιορισμό της, κατά τον ίδιο τρόπο και γιά τους ίδιους λόγους έχουμε και εμείς το δικαίωμα να την αποκαλούμε όπως αυτή πραγματικά συγκροτείται εθνολογικά, φυλετικά και όχι γεωγραφικά, δημιουργώντας ταυτοχρόνως και τις αναγκαίες προϋποθέσεις περαιτέρω αυτοπροσδιοριστικών τάσεων εντός των συνόρων της !
ΠΗΓΗ:http://www.antinews.gr/?p=54665

Σχόλιο: ..και που κρύβεται αν υπάρχει η συλλογική συνείδηση, η συλλογική ψυχή των Ελλήνων και η οποία νομίζω είναι απόλυτη προϋπόθεση εθνικής δράσεως;  ..και γιατί δεν μιλούμε εμείς για τις αλύτρωτες πατρίδες και τον ξεριζωμό των ομοεθνών από τον βορρά; (Βλ. Μοναστήρι -Ηράκλεια κ.λπ.)

Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

Macedonian Library - Hellenistic Cosmos

Οι Έλληνες οι Ρωμαίοι και εμείς

Οι Έλληνες οι Ρωμαίοι και εμείς
Η επικαιρότητα του αρχαίου κόσμου
Συγγραφείς:   Συλλογικό
Θέμα:  Φιλολογία-Αρχαιολογία-Μυθολογία
Εκδότης: Αλεξάνδρεια
Μετάφραση:  Κώστας Κουρεμένος
Επιμέλεια: Roger - Pol Droit
Σελίδες:  559
Ημ. Έκδοσης: 01/01/1992


Η επικαιρότητα του αρχαίου κόσμου. 
Συλλογικός τόμος - επιμέλεια Roger-Pol Droit
«Πόσο σύγχρονοι είναι οι αρχαίοι; Αν κρίνουμε από το πλήθος που ήρθε στη γαλλική πόλη Μαν για να συμμετάσχει στο φόρουμ με θέμα "οι Ελληνες, οι Ρωμαίοι και εμείς", η απάντηση είναι: Ναι, οι αρχαίοι εξακολουθούν να ενδιαφέρουν πολύ. Επί τρεις ολόκληρες ημέρες, επτακόσια ώς οκτακόσια άτομα πήραν μέρος στο φόρουμ αυτό, που οργανώθηκε από την εφημερίδα Le Monde και τις δημοτικές αρχές του Μαν. Και η συμμετοχή τους ήταν ενεργή, σε σημείο που κάθε μέρα, μετά τη λήξη των εργασιών του συνεδρίου, στα μπαρ της πόλης, μέσα σε καπνούς και με την υπόκρουση της ροκ, ξεσπούσαν ατέλειωτοι καβγάδες γύρω από τον Πλάτωνα (...) Οι εισηγητές μίλησαν στη γλώσσα όλου του κόσμου και απάντησαν στις ερωτήσεις που τους τέθηκαν» (LEVENEMENT/ΤΑ ΝΕΑ).
Ο τόμος περιλαμβάνει τις πρωτότυπες εισηγήσεις που παρουσίασαν σ αυτό το συνέδριο πάνω από είκοσι ιστορικοί, φιλόλογοι, φιλόσοφοι, ανθρωπολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, θρησκειολόγοι και κριτικοί της τέχνης (μεταξύ των οποίων οι Βερνάν, Βεν, Ντετιέν, Λορώ, Αρτόγκ, Τερραί, Μορέν, Καστοριάδης)· ακόμη αποσπάσματα των συζητήσεων που είχαν μεταξύ τους και με το κοινό, καθώς και μια σειρά από κατατοπιστικά σημείωματα του επιμελητή. Ζητήματα όπως η διάκριση Ανατολής και Δύσης, το νόημα της ελευθερίας, της ισότητας και της δημοκρατίας, η αντίληψη του σώματος και του εαυτού, η σχέση με το θείο και με το θάνατο, εξετάζονται εδώ μέσα από ένα διπλό πρίσμα: πώς τέθηκαν με τρόπο πρωτότυπο και μοναδικό στην ιστορία από τους Αρχαίους; πώς επανατοποθετήθηκαν και γονιμοποιήθηκαν ή παραχαράχθηκαν από τους Νεότερους; Η επικαιρότητα του αρχαίου κόσμου αναδεικνύεται έτσι τόσο μέσα από τις απροσδόκητες ομοιότητες όσο και μέσα από τις αγεφύρωτες διαφορές του προς τη δική μας νεωτερική (και μεταμοντέρνα;) κατάσταση. Όπως λέει ο επιμελητής του τόμου στο προοίμιό του:
«Τη στιγμή που τα τείχη έχουν πέσει, που οι Ανατολικές χώρες επανεμφανίζονται, που τίθεται και πάλι το ζήτημα της ταυτότητας, του πολιτισμού και των πολιτικών της Ευρώπης, τη στιγμή επίσης που η Λερναία Υδρα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ξαναβγάζει κεφάλια και επικαλείται την Ελλάδα ή την ινδοευρωπαϊκή κληρονομιά, δεν είναι καθόλου παράταιρο να αναρωτηθούμε πως μπορούμε να συλλάβουμε σήμερα την εφεύρεση της δημοκρατίας από τους Αθηναίους ή τη "διαπολιτισμική" κοινωνία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (...) Προφανώς κάτι συμβαίνει στην σχέση του πολιτισμού μας με την Αρχαιότητα, κάτι που είναι πια αρκετά διαρκές, ευρύ και πολύμορφο, ώστε να μην μπορεί να μας ικανοποιήσει η εξήγηση ότι πρόκειται για μόδα". ........................................................................................-Σκοπός της συγγραφής του βιβλίου ετούτου είναι να φωτιστεί αυτό το σημείο.

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

Προσκυνημένοι παντού και σε θέσεις κλειδιά...ανεκτικοί λένεν οι οθωμανοί...

“Γκιαούρ ετισί”. Παλαιά Φώκαια: Όποιος λησμονεί την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Ιουλίου 2, 2010
Μοντέλο ανεκτικότητας η Οθωμανική αυτοκρατορία:
“στα τσιγγέλια των κρεοπωλείων της πόλης ήταν αναρτημένα τεμάχια ανθρωπίνου κρέατος με τη μακάβρια ταμπέλα: “Γκιαούρ ετισί” δηλαδή ελληνικό κρέας”
“Τη νύχτα ήρξατο η λεηλασία της πόλης. Μας διηγείται μια γυνή ετοιμοθάνατος διότι εβιάσθη υπό 17 Τούρκων. Απήγαγαν κόρη 18 χρονών υπό τα όμματα της οποίας εφόνευσαν τους δύο γονείς.
Η Παλαιά Φώκαια είναι πόλη κτισμένη στο Β.Δ. μέρος της Μικρασιατικής χερσονήσου. Ιδρύθηκε τον 8ο π.Χ. αιώνα από αποίκους της Φωκίδας με αρχηγό τον Αθηναίο Φιλογένη. Οι κάτοικοι ήτανε τολμηροί θαλασσινοί και πρώτοι κατασκευάσανε «πεντηκοντόρους νήες», ελαφρά πλοία με πενήντα κουπιά. Αποκτήσανε πλούτο και δύναμη με το εμπόριο κι ιδρύσανε πολλές αποικίες.
Ήταν μια από τις 12 Ιωνικές πόλεις και το εμπορικό της ναυτικό συναγωνιζότανε το ναυτικό των Φοινίκων. Πρώτοι οι Φωκιανοί θαλασσινοί ταξιδέψανε με τα πλοία τους μέχρι το Γιβραλτάρ κι έχτισαν εμπορικούς σταθμούς σε πολλά σημεία της Μεσογείου. Από τον 7ο αιώνα π.Χ. άρχισαν να ιδρύουν αποικίες. Σπουδαιότερες είναι: Λάμψακος στις ακτές του Ελλησπόντου, Ελαία στη κάτω Ιταλία, Αλαρ(ή λ)ία το 565  π.X. με πολύ μεγάλο λιμάνι στη Κορσική, Tαρτησός στις ακτές της Ιβηρικής χερσονήσου. ‘Aλλη σπουδαιότερη είναι η Μασσαλία το 600 π.X. που ίδρυσε νέες αποικίες όπως της Νίκαιας (Κυανή ακτή), την Ολίβια (ακτή των Υέρων). Από τη Μασσαλία διαδόθηκαν τα γράμματα στους γειτονικούς λαούς κι οι Φωκαείς έγιναν οι πρώτοι φορείς πολιτισμού στη δύση πριν τους Ρωμαίους.
Όταν το 540 π.X. κατακτήθηκαν από τους Πέρσες μπήκανε στα καράβια τους και ζήτησαν ν’ αγοράσουν τις Οινούσες, νησιά της Χίου για να εγκατασταθούν. Οι Χίοι όμως αρνήθηκαν κι έτσι φύγανε για τις άλλες αποικίες τους. Η Φώκαια έκοψε και χρυσό νόμισμα το Φωκαϊκό στατήρα. Ο κόλπος της χωριζότανε σε δύο λιμάνια: το Ναύσταθμο (μεγάλο γιαλό) και το Λαμπτήρα (Μικρό γιαλό). Ο Πυθέας μεγάλος Έλληνας θαλασσοπόρος, που... βλ.: http://olympia.gr/2010/07/02/marseil/#more-23455

σχ.: αναρωτιέμαι τι αναπολούν ακριβώς οι προσκυνημένοι ραγιάδες.

Το Πείραμα Συμμόρφωσης / The Asch Conformity Experiment, ψάξτε το...


΄Έχουμε ξανασυζητήσει για το πέιραμα αυτό και την σημασία του για την ανθρώπινη αντίληψη και συμπεριφορά.
(συνδέστε: κοινωνική ψυχολογία και μηχανική, ή μέχρι εχθές προπαγάνδα απλά)
Ένα ενδιαφέρον βίντεο με το οποίο εξηγείται το πως συμβαίνει οι άνθρωποι γύρω μας να συμμορφώνονται σύμφωνα με μια πλαστή και "στημένη" πραγματικότητα, ακόμα και όταν χρειάζεται να αγνοήσουν τα πιο οφθαλμοφανή γεγονότα, όπως π.χ. το γεγονός ότι η χώρα μας τελεί υπό κατοχή.

Ποιό είναι το υπερόπλο του ...φακελώματος σήμερα;

Το παλαιό αυτό Πείραμα Συμμόρφωσης του πολωνοεβραίου
ψυχολόγου Solomon Asch αποκαλύπτει με έναν απλό και κατανοητό τρόπο, την δύναμη επιβολής των ΜΜΕ στην κοινή γνώμη και ερμηνεύει την ύπνωση η οποία μας έχει επιβληθεί, σύμφωνα με την οποία είναι μόνο ζήτημα χρόνου να
λυθούν τα οικονομικά μας προβλήματα και ότι δήθεν το μόνο που χρειάζεται
είναι οικονομικές θυσίες, υπομονή, υπακοή και ελπίδα.


Στην προκειμένη περίπτωση η οφθαλμοφανής
πραγματικότητα που καταπιέζεται σε ατομικό επίπεδο για τον εξεταζόμενο στο πείραμα, κάτω από την επιρροή των διπλανών του –δήθεν συνεξεταζομένων-, καταπιέζεται και για ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας σε μαζικό επίπεδο κάτω από την επιρροή των ΜΜΕ.


Τους κάνει να αγνοούν δηλαδή εξ ίσου εξωφρενικά μια πραγματικότητα, επειδή δεν αναφέρεται ποτέ ρητά από τα μεγάλα ΜΜΕ: Ότι με μέτρα όπως αυτά που έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι αυταπόδεικτο, μαθηματικά
εξακριβωμένο και οφθαλμοφανέστερο του ηλίου, ότι καλούμεθα να
συμμορφωθούμε με την "αναγκαιότητα" της πλήρους καταστροφής μας.





Τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση και βεβαίως δεν έχουν θέση στα πανεπιστήμια!

Η ΕΓΚΡΙΤΗ “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΥΤΟ ΘΕΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΤΟ UDEMAND



ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ”

ΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ BLOGS ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΝ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΟΙΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ



Του Γιαννη Βαρουφακη*
Ποιο το καθήκον μας απέναντι στους φοιτητές μας; Κατά μία άποψη, καθήκον μας είναι να τους δίνουμε τα εφόδια γνώσεων που θα χρειαστούν για να επιτύχουν στην κοινωνία που ζούμε. Δεν είναι η δική μου άποψη.

Καθήκον μας είναι να τους απελευθερώσουμε από τις προκαταλήψεις με τις οποίες προσέρχονται στα αμφιθέατρα. Με άλλα λόγια, να τους βοηθήσουμε να μορφωθούν..Πώς διαφέρει αυτό από την παροχή γνώσεων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν; Διαφέρει στον (μεγάλο) βαθμό που η γνώση και η μόρφωση πολλές φορές γίνονται εμπόδιο ανυπέρβλητο για την επιτυχία. Σε μια κοινωνία που τελούσε (τουλάχιστον ώς το 2008) υπό την πλάνη ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας ήξερε τι έκανε, ότι αξιολογούσε ορθολογικά τους κινδύνους, ότι παρήγαγε χρήσιμα για την κοινωνία «προϊόντα», ο δάσκαλος που κατάφερνε να απελευθερώσει τους φοιτητές του από αυτήν την ανόητη πίστη δεν ήταν ο δάσκαλος που τους βοηθούσε να «επιτύχουν» (π.χ. να βρουν μια καλή θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα). Από την εποχή του Σωκράτη, η αλήθεια, η γνώση και η κριτική διάθεση δεν οδηγούσαν πάντα στα πλούτη και στην εξουσία.

Στον βαθμό, λοιπόν, που το πανεπιστήμιο στοχεύει στη μόρφωση και όχι στην «επιτυχία» των φοιτητών του (θεωρώντας την επιτυχία, όταν έρχεται, ένα ευχάριστο υποπροϊόν, αλλά ποτέ αυτοσκοπό της μόρφωσης), είναι υποχρεωμένο να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο για όλες τις διαστάσεις της πανεπιστημιακής ζωής. Μία από αυτές αφορά τον φοιτητικό συνδικαλισμό.

Ολοι συμφωνούμε ότι πέρασε η εποχή που ο φοιτητικός συνδικαλισμός υποκινείτο από συγκρουόμενες ιδεολογίες, από μια ρομαντική διάθεση αλλαγής του κόσμου, από τη θέληση να βελτιωθεί το πανεπιστήμιο αποβάλλοντας τον αυταρχισμό, τις ιδεοληψίες και ενστερνιζόμενο μια «κοινοτική» προσέγγιση προς την παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης. Εδώ και καιρό ο φοιτητικός συνδικαλισμός αποτελεί μια διαδικασία που δίνει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να ασκηθούν στη νομή της εξουσίας (στον πανεπιστημιακό χώρο) πριν εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Κάποιοι φοιτητές απέχουν από τον συνδικαλισμό θέτοντας ως προτεραιότητά τους την απόκτηση εφοδίων που θα τους βοηθήσουν να επιτύχουν στον ιδιωτικό τομέα. Αλλοι φοιτητές επικεντρώνονται στον συνδικαλισμό με στόχο την απόκτηση εφοδίων που θα τους επιτρέψουν να ανέλθουν εντός κομματικών μηχανισμών, αρχικά, και κρατικών θεσμών αργότερα. Απομένει μια μειοψηφία φοιτητών που απέχουν και από τις δύο αυτές διαδικασίες, είτε θέτοντας ως στόχο την πραγματική μόρφωση είτε αντιμετωπίζοντας το πανεπιστήμιο ως ένα ευχάριστο χάσιμο χρόνου - μια παύση πριν αρχίσει η ρουτίνα της ζωής.

Οσοι πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο έχει καθήκον να προσφέρει τα εφόδια γνώσεων που χρειάζονται για την κοινωνική και οικονομική «επιτυχία» δεν έχουν λόγο να εναντιώνονται στον φοιτητικό συνδικαλισμό. Τους αρκεί να ζητούν από τα κόμματα να επιβάλουν μια κάπως πιο κόσμια (από την παρατηρούμενη) συμπεριφορά εκ μέρους των συνδικαλιστών. Οσοι όμως συμφωνούν με τη δική μου, καθαρά μειοψηφική, άποψη ότι στόχος του πανεπιστημίου πρέπει να είναι η απελευθέρωση των φοιτητών από τις προκαταλήψεις τους (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν το πώς διανοούνται οι ίδιοι οι φοιτητές το «συμφέρον» τους), βλέπουν πως μόνο μία λύση υπάρχει: Η άμεση κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στη νομή της πανεπιστημιακής «εξουσίας».

* Ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης είναι καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών.

δείτε το άρθρο μας
http://udemand.blogspot.com/2010/06/blog-post_2834.html

από το UDemand, συμφωνούμε! Να φύγουν τα κόμματα απότα πανεπιστήμια.

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

2,500-year anniversary of Battle of Marathon - 2500 χρόνια από την μάχη του Μαραθώνος και κανείς δεν το πήρε είδηση...

2,500-year anniversary of Battle of Marathon

The 2,500th anniversary of the Battle of Marathon will be commemorated with a number of events to take place at the archaeological site of Delphi, in south-central Greece, on July 2-4 within the framework of the annual European Cultural Centre of Delphi.
The events include a symposium entitled “Marathon: The Day After”, the screening of a movie-documentary entitled “2,500 years since the Battle of Marathon”, directed by Maria Hatzimichali-Papaliou as well as an exhibition of paintings and sculptures entitled “Marathon: Eight Greek artists on Marathon”.
Additionally, the National Theatre of Northern Greece will stage Aristophanes’ comedy “Acharnians”.
“Generations of people worldwide live and will continue to live with the ‘myth of Marathon’ and it is very important for everybody to learn the true story of Marathon,” Administration Council of the European Cultural Centre of Delphi President and University of Europe President Helene Ahrweiler said.
The events will be held under the aegis of the president of the Hellenic Republic and the ministry of culture and tourism.
Caption: The archaelogical site of the Battle of Marathon tomb
(source: ana-mpa)
http://greece.greekreporter.com/2010/06/24/2500-year-anniversary-of-battle-of-marathon/

σχόλιον:  Κάποιο ανάλογο ιστορικό γεγονός στην επέτειό του για τους αποκαλούμενους π.χ.Τούρκους, Fyromians κ.λπ. θα σήμαινε τριήμερους πανεθνικούς εορτασμούς  και διεθνή προβολή.  Εμείς είμαστε υπέρ Άνω φαίνεται! Ε ρε, ρεεε!

In Macedonias capital Thessaloniki for the Greek Language...

International Meeting for the “Greek Language” in Thessaloniki

From the 28th to 30th of june 2010, the International Work Meeting for “the Greek Language and the linguistic action” will take place in Thessaloniki. 65 Greek and foreign experts will participate in this meeting, among whom R. Hunter, the royal professor of Ancient Greek in Cambridge, the professors David Holton (Cambridge), H. Tonnet (INALCO of Paris), V. Gonzalez (University of Malaga) Lucia Marcheselli (University of Tergest), M. Fantuzzi (Colymbia USA) etc.
This closed Work Meeting is conducted by the Centre of the Greek Language, an institution of research and applications which is also a consultative organization of the Ministry fro Education concerning issues of linguistic action and policy. Organized in seven round tables, the meeting will cover thoroughly important aspects of the language and the linguistic action. More specifically, teaching of Modern Greek as a mother tongue, Greek Language and Mass Media, Ancient Greek in Greece, teaching of Modern Greek in the education of the Greeks abroad, teaching of Modern Greek as a second and foreign language to adults, teaching of Modern Greek as a second language to students (in Greece), Modern Greek in the Third Level Education.
Great emphasis will be given to three major works of the Centre: the promotion of the “Certificate of the knowledge of Greek” as a tool for the Greek language to be known abroad, the “Routes”, a system of long-distance education of “teacher of Modern Greek as a foreign language abroad” and finally the incorporation of New Technologies in the teaching of language (“Gate for the Greek Language”: www. Greek-language.gr)
The International Work Meeting is under the aegis of the Ministry of Education, as the Minister Anna Diamantopoulou gives great importance to this meeting for the national strategy concerning the language. However, showing the same interest, higher officials from the Ministries of Foreign Affairs and Culture are participating in the meeting.
In addition, great personalities such as: the Professors Emeritus of classical philology D. Maronitis of Aristotle University of Thessaloniki and F. Kakridis (University of Ioannina), the former President of Athens Academy, classical philologist N. Konomis, the President of the Council of Greek Emigrants St. Tamvakis and several
Scientific members of the pedagogical institute.
Finally, in this international work meeting, the potential establishment of a new institution, the “National Council for the Language”, is to be discussed.

http://greece.greekreporter.com/2010/06/27/international-meeting-for-the-%E2%80%9Cgreek-language%E2%80%9D-in-thessaloniki/