του Ιsrael Shamir*
Ας ξεκινήσουμε με το καλό το νέο: αμερικανική ηγεμονία, τέλος. Το θηρίο δαμάστηκε. Περάσαμε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, συμβολικά, τον Σεπτέμβριο 2013. Με τη συριακή κρίση, ο κόσμος στο σταυροδρόμι των δρόμων πήρε τη σωστή στροφή. Ήταν μια στιγμή τόσο επικίνδυνη όσο ήταν κατά τη διάρκεια της πυραυλικής κρίσης της Κούβας το 1962. Υπήρξαν μεγάλες πιθανότητες  να ξεκινήσει ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, στο μέτρο που οι χαλύβδινες θελήσεις της Αμερικής και της Ευρασίας αναμετρήθηκαν στην ανατολική Μεσόγειο. Θα μας πάρει κάποιο χρόνο προτού να αντιληφθούμε το έργο που εκτελέσαμε στη σκιά, πράγμα τελείως φυσιολογικό για γεγονότα τέτοιου μεγέθους. Οι αναταραχές στις ΗΠΑ, από την τρελή πορεία που ακολούθησε η Ουάσιγκτον μέχρι το κλείσιμο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και η πιθανότητα αδυναμίας πληρωμής, αποτελούν τις συνέπειες αυτής της ιστορικής στιγμής.

Ας θυμηθούμε την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Όταν κατέρρευσε, ήμουν στη Μόσχα, έγραφα για την  Haaretz. Είχα πάει σε μια συνέντευξη Τύπου με μέλη του Πολιτικού Γραφείου στο ξενοδοχείο President, και τους είχα ρωτήσει εάν νόμιζαν ότι ήταν το τέλος της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού συστήματος. Είχαν γελάσει μαζί μου, επειδή ήταν μια πάρα πολύ δυσάρεστη κατάσταση για αυτούς. Όχι, έλεγαν με μια φωνή. «Ο σοσιαλισμός θα ανθίζει, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της πτώσης του Τείχους». Δύο χρόνια αργότερα, δεν υπήρξε πια η ΕΣΣΔ. Η μνήμη μας τα βλέπει όλα αυτά σε συντόμευση τώρα, σαν μικρό συμβάν. Αλλά μας πήρε κάποιο χρόνο.

Η κορύφωση της έντασης, αυτό το τελευταίο Σεπτέμβριο 2013,

Όμοιος ομοίω αεί πελάζει Ο άνθρωπος από τη φύση του τείνει να προσεγγίζει ανθρώπους που του μοιάζουν, τείνει να συναναστρέφεται τους ομοίους του. -Επιβεβαίωση..:

Τα γονίδια καθορίζουν τους φίλους μας;

23 Απριλίου 2012, 17:53

Το δικό τους ρόλο στη δημιουργία των δικτύων φίλων που αναπτύσσουν οι άνθρωποι φαίνεται πως παίζουν τα γονίδια, σύμφωνα με νέα έρευνα του γνωστού Ελληνοαμερικανού επιστήμονα Νικόλα Χρηστάκη του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του συνεργάτη του Τζέημς Φάουλερ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας.

Οι δύο ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι ομάδες και τα δίκτυα των φίλων δείχνουν σημάδια γενετικών ομοιοτήτων. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από δύο ανεξάρτητες γενετικές μελέτες, ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που διαθέτουν ένα γονίδιο (DRD2), το οποίο κωδικοποιεί τον υποδοχέα της ντοπαμίνης D2 και έχει σχετιστεί με τον αλκοολισμό, τείνουν να κάνουν παρέα, πιθανώς επειδή ευχαριστιούνται να πίνουν μαζί (κάτι που, παρεμπιπτόντως, μπορεί να επιδεινώσει τον αλκοολισμό και των δύο).

Αντίθετα, όσοι διαθέτουν ένα άλλο γονίδιο (CYP2A6) που έχει σχετιστεί με τον μεταβολισμό ξένων προς τον οργανισμό ουσιών όπως η νικοτίνη, καθώς και με μια προσωπικότητα ανοιχτή σε νέες ιδέες, δεν γίνονται συνήθως φίλοι μεταξύ τους.

Οι επιστήμονες -οι οποίοι ανέλυσαν περισσότερα από 3.000 ζευγάρια φίλων όσον αφορά έξι γονίδια και την πιθανή επίδρασή τους στη σύναψη φιλίας- δεν έχουν, προς το παρόν, κάποια εξήγηση για αυτή τη διαπίστωση, αλλά υποθέτουν ότι αποτελεί ένα είδος αμυντικού μηχανισμού. Κάτι ανάλογο, όπως λένε, έχει παρατηρηθεί στα ζευγάρια, όπου ενστικτωδώς αποφεύγονται οι πιθανοί σύντροφοι, οι οποίοι είναι ευάλωτοι σε ίδιες ασθένειες.

Ωστόσο η μελέτη δεν μπόρεσε να εντοπίσει κάποια σχέση ανάμεσα στα δίκτυα φίλων και σε άλλους τέσσερις γενετικούς παράγοντες από τους συνολικά έξι που μελέτησε.

Ο Φάουλερ δήλωσε ότι το συνηθισμένο αίσθημα του να συμπαθούμε ή να αντιπαθούμε ενστικτωδώς κάποιον άλλο (οπότε τον κάνουμε φίλο μας ή όχι), θα μπορούσε σε ένα βαθμό να εξηγηθεί από το «ταίριασμα» του DNA, αν και κάτι τέτοιο, όπως είπε, απαιτεί περισσότερες έρευνες για να διερευνηθεί περαιτέρω. Όπως εκτίμησε πάντως, είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί ασυνείδητα να «ανιχνεύουν» στους γύρω τους ορισμένα γονίδια και έτσι, ανάλογα, να ταυτίζονται ευκολότερα μαζί τους ή το αντίθετο.

Όμως δεν δέχονται όλοι οι επιστήμονες τα συμπεράσματα των δύο ερευνητών. Ορισμένοι γενετιστές, όπως ο Ντέηβιντ Αλτσούλερ του Ινστιτούτου Broad του Κέμπριτζ και ο Στάνλεϊ Νέλσον του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, αντέδρασαν, επισημαίνοντας ότι ο Φάουλερ και ο Χρηστάκης δεν ανέλυσαν αρκετά γονίδια, ούτε εξέτασαν εναλλακτικές ερμηνείες, πριν βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
http://www.madata.gr/diafora/science/189437.html 

Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

02 Δεκεμβρίου 2011, 15:45

Μότσαρτ ή Αϊνστάιν, γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Αυτό τουλάχιστον είναι το συμπέρασμα των ειδικών, που βάζει τέρμα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες πολλών γονιών, οι οποίοι καταπιέζουν τα παιδιά τους ώστε αυτά να γίνουν «διάνοιες».
Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι Ντέιβιντ Χάμπρικ και Ελίζαμπεθ Μέιντζ διαπίστωσαν ότι το ταλέντο και όχι η μεγάλη προσπάθεια είναι αυτό που μετρά. Οι ψυχολόγοι ζήτησαν από επαγγελματίες πιανίστες να διαβάσουν χωρίς προετοιμασία μια σειρά από παρτιτούρες. Οσοι είχαν μεγαλύτερη πείρα, αποδείχτηκαν καλύτεροι από εκείνους που είχαν λιγότερη.
Ομως από τους καλύτερους ξεχώρισαν ορισμένοι που είχαν μεγαλύτερη ικανότητα απομνημόνευσης, οπότε διάβαζαν τις νότες πολύ πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Αυτοί ήταν οι πλέον ταλαντούχοι και όπως έδειξαν ειδικές εξετάσεις, οι νευρώνες του εγκεφάλου τους λειτουργούσαν διαφορετικά.
Στο βιβλίο του «Ο Κώδικας του ταλέντου» ο Ντάνιελ Ντόιλ εξηγεί ότι στους ανθρώπους με μεγάλο ταλέντο παίζει ρόλο η μυελίνη, μία λιποειδής ουσία που περιβάλλει τα νεύρα και βοηθά στη λειτουργία των νευρώνων.
Η μυελίνη παράγεται από τη λευκή ουσία, που έχει σημαντική συνεισφορά στη διαδικασία της μάθησης, ενώ ελέγχει επίσης τα σήματα μεταξύ των νευρώνων και συντονίζει τις εργασίες διάφορων περιοχών του εγκεφάλου. Η λευκή ουσία ήταν σε πολύ μεγάλη ποσότητα στον Αϊνστάιν κι ας μην ήταν καλός μαθητής στο σχολείο.
βλ.: Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι! 02 Δεκεμβρίου 2011, 15:45 Μικρότερα γράμματα Μεγαλύτερα γράμματα Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι! Μότσαρτ ή Αϊνστάιν, γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Αυτό τουλάχιστον είναι το συμπέρασμα των ειδικών, που βάζει τέρμα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες πολλών γονιών, οι οποίοι καταπιέζουν τα παιδιά τους ώστε αυτά να γίνουν «διάνοιες». Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι Ντέιβιντ Χάμπρικ και Ελίζαμπεθ Μέιντζ διαπίστωσαν ότι το ταλέντο και όχι η μεγάλη προσπάθεια είναι αυτό που μετρά. Οι ψυχολόγοι ζήτησαν από επαγγελματίες πιανίστες να διαβάσουν χωρίς προετοιμασία μια σειρά από παρτιτούρες. Οσοι είχαν μεγαλύτερη πείρα, αποδείχτηκαν καλύτεροι από εκείνους που είχαν λιγότερη. Ομως από τους καλύτερους ξεχώρισαν ορισμένοι που είχαν μεγαλύτερη ικανότητα απομνημόνευσης, οπότε διάβαζαν τις νότες πολύ πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Αυτοί ήταν οι πλέον ταλαντούχοι και όπως έδειξαν ειδικές εξετάσεις, οι νευρώνες του εγκεφάλου τους λειτουργούσαν διαφορετικά. Στο βιβλίο του «Ο Κώδικας του ταλέντου» ο Ντάνιελ Ντόιλ εξηγεί ότι στους ανθρώπους με μεγάλο ταλέντο παίζει ρόλο η μυελίνη, μία λιποειδής ουσία που περιβάλλει τα νεύρα και βοηθά στη λειτουργία των νευρώνων. Η μυελίνη παράγεται από τη λευκή ουσία, που έχει σημαντική συνεισφορά στη διαδικασία της μάθησης, ενώ ελέγχει επίσης τα σήματα μεταξύ των νευρώνων και συντονίζει τις εργασίες διάφορων περιοχών του εγκεφάλου. Η λευκή ουσία ήταν σε πολύ μεγάλη ποσότητα στον Αϊνστάιν κι ας μην ήταν καλός μαθητής στο σχολείο. Espressonews.gr
Espressonews.gr   

Πολυτονικό ή μονοτονικό;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Κύριε Διευθυντά,

Στὴν "Κ" τῆς 15/10, στὸ ἀφιέρωμα γιὰ τὸ πολυτονικό, ὁ κ. Βατόπουλος διερωτᾶται: "Ὑπάρχουν νέοι ποὺ δὲν διδάχθηκαν τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν;" Ναί, ὑπάρχουν, καὶ μάλιστα οὐκ ὀλίγοι, μὲ συνέπεια ποὺ ἐκπλήσσει (δηλαδὴ παντοῦ, ἀκόμα καὶ στὰ διαδικτυακὰ "τσάτ"). Ἡ ἐπιλογή τους αὐτὴ σὲ καμία περίπτωση δὲν προκύπτει ἀπὸ κοινὲς πολιτικὲς ἢ θρησκευτικὲς συνισταμένες, καὶ ἐξυπακούεται πὼς ἀναφερόμαστε σὲ χρήση τῆς φρέσκιας δημοτικῆς γλώσσας. Ἐπιτρέψτε μας νὰ προτείνουμε τὴν ἀκόλουθη ἱεράρχηση τῶν αἰτιῶν, μετὰ ἀπὸ σχετικὲς συζητήσεις:

(α) Θεωροῦν πὼς μὲ τὸ πολυτονικὸ διασώζεται καίρια καὶ σημαντικὴ πληροφορία στὴν λέξη καὶ κυρίως στὴν πρόταση, πληροφορία ὄχι κατ' ἀνάγκην φωνητική.

(β) Ἀντιμάχονται τὴν ἄρση περίπου δισχιλιετοῦς συνέχειας τῆς ὀπτικῆς (βιωματικῆς) ἀποτύπωσης τῆς γλώσσας. (Δὲν θεωροῦν τὴν Βουλὴ ἁρμόδια γιὰ μιὰ τέτοια ἀπόφαση, καὶ δὴ μὲ τροπολογία καὶ 30 βουλευτές, ὅπως συνέβη.)

(γ) Ἀποστρέφονται τὴν τραγικὰ λανθασμένη de facto διχοτόμηση τῆς γλώσσας σὲ "ἀρχαῖα" καὶ "νέα", δηλαδὴ σὲ ὅ,τι τυπώθηκε πρὶν τὸ 1982 καὶ μετὰ τὸ 1982 ἀντίστοιχα (γιὰ τοὺς μαθητὲς τῶν λυκείων μας, ὁ Ἐλύτης γράφει "στὰ ἀρχαῖα", ἐπειδὴ τυπώνεται σὲ πολυτονικό. Ρωτῆστε τους). Ἢ τὴν θεώρηση τῆς πολυτονισμένης δημοτικῆς γλώσσας ὡς "καθαρεύουσας", θεώρηση κρατικὰ ὑποβοηθούμενης ἡμιμάθειας.

(δ) Διαπιστώνουν πὼς τὸ πολυτονικὸ εἶναι πιὸ λειτουργικό, "λογικὸ" τονικὸ σύστημα, μὲ ἐσωτερικὴ συνέπεια ποὺ στὴν μονοτονία ἀντικαθίσταται μὲ δύσκαμπτες τονικὲς συμβάσεις ("ὁ δάσκαλός του"- ὁ δεύτερος τόνος ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸ πουθενὰ κ.ἄ.).

(ε) Κρίνουν πὼς ἂν σὲ γλωσσικὰ ζητήματα προκρίνουμε τὸ κριτήριο τῆς χρησιμότητας/εὐκολίας, καλύτερα νὰ κάνουμε τὴ δουλειὰ σωστά: νὰ υἱοθετήσουμε ἐπισήμως φωνητικὴ γραφή, γκρῆκλις/λατινικὸ ἀλφάβητο ἢ ἀκόμα καλύτερα τὰ διεθνῆ ἀγγλικά. Δυστυχῶς, τὰ ἑλληνικὰ εἶναι δύσκολα καὶ ἀφοροῦν μιὰ πολὺ μικρὴ ἀγορά. Πρὸς τί τόση ταλαιπωρία;

(ς) Πέραν τούτων, τὸ προτιμοῦν καὶ αἰσθητικά.

Τέλος, πολὺ ἁπλά, συχνὰ ἔχουν πειστεῖ ἀπὸ τὶς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη, τοῦ Σαββόπουλου, τοῦ Γιανναρᾶ, τοῦ Καστοριάδη, τοῦ Ράμφου, τοῦ Παπάζογλου (παρεμπιπτόντως, ἅπαντες δημοτικιστές), τῆς Ντὲ Ρομιγὶ καὶ ἄλλων. Ἐνῷ δὲν τυγχάνουν ἀκριβῶς θαυμαστὲς τοῦ Ἐλ. Βερυβάκη, ὑπουργοῦ Παιδείας τότε, ἢ τῶν ἐμμονῶν τοῦ κ. Κριαρᾶ, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξη νέων ἀνθρώπων ποὺ πολυτονίζουν- δηλαδή, τὴν ὕπαρξή μας. Οὔτε πείθονται ἀπὸ τὴν ζωτικὴ προτεραιότητα τῆς ἥσσονος προσπάθειας.

Πολὺ σωστὰ ἐπισημάνθηκε στὰ ἄρθρα πὼς οἱ οἰκονομικοὶ λόγοι τῆς ἐπιβολῆς τῆς μονοτονίας ἔχουν πλέον ἐκλείψει. Τὰ πολυτονικὰ ἑλληνικὰ εἶναι ἤδη ἐγκατεστημένα σὲ ὅλες τὶς τελευταῖες ἐκδοχὲς τῶν Windows τὴν τελευταία δεκαετία (Greek polytonic), χρειάζονται ἁπλῶς ἐνεργοποίηση καὶ ἀξιοποιοῦν εἰδικὴ διάταξη τοῦ πληκτρολογίου. Πλέον, ὅλες οἱ συνηθισμένες γραμματοσειρὲς (π.χ. Times New Roman ἀπὸ Vista κι ἑξῆς) ἔχουν σχεδιαστεῖ καὶ γιὰ τονισμένα ἑλληνικά.

Σωτήρης Μητραλέξης (23, φοιτητής, Βερολίνο Γερμανίας),

Δημήτρης Ζάχος (26, φοιτητής, Ἀθήνα),
Γιάννης Ντάγκας (23, φοιτητής, Ἀθήνα),

Ἀπόλλων Μπαζάντε-Κωστόπουλος (33, φοιτητής, Ἀθήνα),

Στέλιος Θεοδωράκης (20, φοιτητής, Ἀθήνα),

Κυριάκος Παπαδόπουλος (30, φοιτητής, Μπέρμινγκχαμ Ἀγγλίας)

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3405

Ωκυτοκίνη: Η ορμόνη της αγάπης και του ρατσισμού!

Επιστήμη

Η ωκυτοκίνη έχει χαρακτηριστεί ως η ορµόνη της αγάπης. Η δράση αυτού του µικρού χηµικού µορίου στον εγκέφαλο δηµιουργεί, µεταβάλλει αλλά και θεµελιώνει τα βασικότερα συναισθήµατα του ανθρώπου.
Οπως φάνηκε όµως σε νέα µελέτη, η δράση της ορµόνης περιορίζεται µόνο σε όσους έχουν κοινά χαρακτηριστικά µε εµάς.
Η πρώτη φορά που εµφανίζεται η ωκυτοκίνη στη ζωή κάποιου είναι στα βρέφη, κατά την επαφή τους µε τη θηλή της µητέρας. Γι’ αυτό και παλαιότερα την αποκαλούσαν «µητρικό φίλτρο». Στην ενήλικη ζωή είναι επίσης ιδιαίτερα σηµαντική, καθώς είναι αυτή που προκαλεί το αίσθηµατης εµπιστοσύνης.

Αλλά και µεταξύ των ζώων, η ορµόνη της αγάπης, όπως έχει φανεί σε εκτεταµένες µελέτες σε ποντίκια του αγρού, όταν βρίσκεται σε αυξηµένα επίπεδα στα αρσενικά, τα κάνει να είναι ιδιαίτερα πιστά στη σύντροφό τους.

Οσο περισσότερο µελετούν οι ειδικοί την ωκυτοκίνη σε τόσο πιο σηµαντικά συµπερά σµατα καταλήγουν.Πρόσφατα ανακάλυψαν πως το αίσθηµα εµπιστοσύνης που προκαλεί η ορµόνη δεν αφορά όλο τον κόσµο,αλλά είναι επικεντρωµένη σε συγκεκριµένες οµάδες ατόµων που έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Ετσι, οι ψυχολόγοι που επιχείρησαν ναδώσουν έναν συγκεκριµένο ρόλο στην ορµόνη κατέληξαν στο συµπέρασµα πως πρόκειται για µια «εθνική» ή «φυλετική» ορµόνη, η οποία µάλιστα έχει συγκεκριµένα όρια και στην πραγµατικότητα µετατρέπει τα άτοµα σε «πράκτορες εθνοκεντρισµού».

Ο CarstenKW DeDreu, ψυχολόγος στο Πανεπιστήµιο του Αµστερνταµ, διάβασεκαι συνέκρινε πολλές πρόσφατες έρευνες γιατις επιπτώσεις της ωκυτοκίνης και συµπέρανε πως, βάσει εξελικτικώναρχών, κανένας που εµπιστεύεται τυφλά τουςάλλους δεν µπορεί να επιβιώσει. Ετσι, υπέθεσε πως θα πρέπει να υπάρχουν όρια στην «ικανότητα» της ορµόνης να προκαλεί αίσθηµα εµπιστοσύνης και άρχισε την έρευνα.

Οι δηµοσκοπήσεις
Στα πρώτα ευρήµατα της µελέτης του, που δηµοσιεύτηκαν χθες στην επιστηµονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Science», o Carsten προέκτεινε για πρώτη φορά τα αποτελέσµατα που έχει η δράση της ορµόνης στη συµπεριφορά ενός λαού. ∆ηµοσκοπήσεις που είχαν γίνει τα προηγούµεναχρόνια στην Ολλανδία έδειξαν ότι οι Ολλανδοί εκφράζουν αρνητική γνώµη για τους µουσουλµάνους και τους Γερµανούς. Βασιζόµενοι σε αυτές τις δηµοσκοπήσεις οι ειδικοί σχεδίασαν ένα πείραµα µε ολλανδούς φοιτητές.

Στο πλαίσιο της µελέτης δόθηκε σε µια οµάδα από τους εθελοντές να µυρίσουν ωκυτοκίνη 40 λεπτά πριν από τη δοκιµασία. Ακολούθως, ζητήθηκε από όλους να πατούν ένα πλήκτρο όταν προβάλλονταν δύο λέξεις. Η µια λέξη είχε αρνητική χροιά, ενώ η άλλη ήταν απλώς ένα όνοµα, είτε ολλανδικό είτε γερµανικό ή µουσουλµανικό. Αυτό που µετρήθηκε ήταν η ταχύτητα µε την οποία πίεζαν οι συµµετέχοντες το κουµπί.

Οταν και οι δύο λέξεις είχαν την ίδια συναισθηµατική αξία (και οι δύο αρνητικές ή και οι δύο θετικές), οι συµµετέχοντες πίεζαν πολύ γρήγορα το κουµπί. Στις περιπτώσεις που ήταν διαφορετική, η αντίδρασή τους ήταν πιο αργή, επειδή ο εγκέφαλος χρειαζότανπερισσότερο χρόνο για να επεξεργαστεί τις λέξεις. Τα άτοµα που βρίσκονταν στην οµάδα που είχε µυρίσει την ωκυτοκίνη είχαν τηντάση να πατούν πιο γρήγορα το κουµπίόταν έβλεπαν ολλανδικά ονόµατα.

Το δεύτερο σκέλος του πειράµατος είχε σχέση µε ηθικά διλήµµατα. Οι συµµετέχοντες που είχαν µυρίσει ωκυτοκίνη ήταν πολύ πιο πιθανό να «θυσιάσουν» θεωρητικά µουσουλµάνους αντί για Ολλανδούς.

Οµοιοι µε οµοίους
Οι ειδικοί τείνουν να καταλήξουν στο συµπέρασµα πως η ορµόνη αυτή ενισχύει περισσότερο τασυναισθήµατααφοσίωσης στους όµοιούς µας παρά τα συναισθήµατα µίσους για τους «ξένους». Εντούτοις, δεν είναι ξεκάθαρο εάνη ορµόνηµεσολαβεί και σε άλλες κοινωνικές συµπεριφορές,εκτός απόαυτές που σηµαίνουν στενούς δεσµούς ή ταύτιση. Με βάσητα πειράµατα του Carsten, ηωκυτοκίνη ίσως υποβοηθά τον εθνοκεντρισµό. «Εξελικτικά η ωκυτοκίνηφαίνεται πωςβοήθησε στο πέρασµα των αιώνων τους ανθρώπους να δηµιουργήσουνοµάδες µεόµοιούς τους προκειµένου να επιβιώσουν.

Ως παρενέργεια, όµως, εµφανίστηκε το φαινόµενο του εθνοκεντρισµού και κατ’ επέκταση ο ρατσισµός, αφού σχηµάτιζαναρνητική γνώµη για όσους ήταν διαφορετικοί», εξηγεί ο ίδιος.
Αλλο συναίσθηµα, άλλο λογική

ΑΠΟ ΤΗΝ πλευρά του, ο ειδικός στις συναισθηµατικές διεργασίες του εγκεφάλου Bruno B.Averbeck από το Εθνικό Ιδρυµα Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ υποστηρίζει πως η άποψη πουδιεξήγαγε από τη µελέτη του ο Carstenείναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά όχι απαραίτητα η επικρατούσα.

Σύµφωναµετον Bruno, oεγκέφαλος αναζητάσυνεχώς τοισοζύγιο στις συναισθηµατικές συµπεριφορές, όπως αυτές «υπαγορεύονται» από την ωκυτοκίνη,αλλά και σεσυνδυασµό µε τις πληροφορίες που διαθέτει το συνειδητό, δηλαδή τις εµπειρίες.

Αν δεν υπάρχει γνωστική πληροφορία καταγεγραµµένη στον εγκέφαλο για κάποια απόφαση που πρέπει να ληφθεί, όπως τοεάν πρέπει να εµπιστευτούµε ένανξένο, ο εγκέφαλος θααναζητήσει συναισθηµατικ ή συµβουλή απότοσύστηµα συναισθηµάτος πουανήκει ηορµόνη ,αλλά αυτό που θα έχει τελικά τη µεγαλύτερη βαρύτητα θα είναι τα ορθολογικά δεδοµένα, ταοποία είναι ικανά να εξουδετερώσουν την επίδραση της ωκυτοκίνης και να λάβουν διαφ ορετική την απόφαση.∆ηλαδή απόφαση βάσει λογικής και όχι βάσει συναισθήµατος.
ΤΑ ΝΕΑ

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.madata.gr/diafora/science/87594.html

Αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι ανακάλυψαν το παλάτι του Οδυσσέα

Στη βόρεια Ιθάκη

20/08/2010 | 21:38 Τελευταία Ενημέρωση 22:40 20/08/2010

---

Σοβαρά ευρήματα υποστηρίζουν ότι έχουν ανακαλύψει οι αρχαιολόγοι στην Ιθάκη, τα οποία τους κάνουν να πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά στο ομηρικό παλάτι του Οδυσσέα.

Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων συνεχίζουν εδώ και περίπου 16 χρόνια τις ανασκαφές στην περιοχή της Εξωγής Ιθάκης.

Όπως δήλωσε στην Τηλεόραση του ΣΚΑΪ ο καθηγητής Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Θανάσης Παπαδόπουλος, οι ανασκαφές έφεραν στο φως ένα τριμερές κτίριο με διαστάσεις ανακτόρου, παρόμοιες με εκείνα που έχουν ανακαλυφθεί στις Μυκήνες, την Πύλο και την Τίρυνθα.

Επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο κ. Παπαδόπουλος, ένα ακόμα εύρημα που τους κάνει να πιστεύουν ότι έχουν ανακαλύψει το παλάτι του Οδυσσέα είναι και μία κρήνη, η οποία χρονολογείται το 13ο αιώνα π.Χ, περίοδο δηλαδή κατά την οποία έζησε ο Οδυσσέας.

βλ.: http://www.skai.gr/news/culture/article/150308/arhaiologoi-pisteyoyn-oti-anakalypsan-to-palati-toy-odyssea-/

Τους τιμώρησε ο Αλλάχ; ΝΕΚΡΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ …ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ του 1996!

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους εθνικιστές τουρκόφρονες και τους Γενίτσαρους Πομάκους. Όλοι τους χρησιμοποιούν την πίστη μας στο Ισλάμ για να τρομοκρατούν τους αδελφούς μας Πομάκους. Αυτοί τους τρομοκρατούν στα τζαμιά, λέγοντάς τους ότι πρέπει να δηλώνουν Τούρκοι επειδή είναι μουσουλμάνοι, ενώ όσοι δεν δηλώνουν Τούρκοι, αλλά επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι, είναι άπιστοι και γκιαούρηδες. Και ακόμα παραπέρα, τους απειλούν ότι θα τους τιμωρήσει ο ίδιος ο Θεός και τους περιμένει η κόλαση!

Θέλουμε λοιπόν να ρωτήσουμε ποιους πραγματικά τιμωρεί ο Θεός; Μήπως αυτούς που βλάπτουν και κάνουν κακό σε άλλους ανθρώπους, στη χώρα που ζούν ή σε άλλες χώρες;

Να θυμίσουμε εδώ την τύχη που είχε στη ζωή του ο Τούρκος πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές ο οποίος οργάνωσε τις καταστροφές σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στις 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 και λίγο αργότερα πέρασε από δίκη (1961) και τον κρέμασαν οι ίδιοι οι Τούρκοι.

Μήπως και το κακό που έπραξε ο Αχμέτ Σαδίκ στη Θράκη και στην Ελλάδα είχε ως αποτέλεσμα την τιμωρία του από το Θεό; Είναι μια απλή προκατάληψη ή θεία δίκη; Ή μήπως, όπως έγραφαν οι Τουρκικές εφημερίδες, ήταν ελληνικό σαμποτάζ το αυτοκινητιστικό δυστύχημα (24.7.1995) που του στοίχισε τη ζωή;

Ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ ο οποίος ηρωοποιήθηκε στην Τουρκία λόγω της εισβολής στην Κύπρο το 1974, είχε φρικτό τέλος στα γεράματά του καθώς βασανίστηκε πάρα πολύ (2006).

Ακόμα ένα Μεγάλο Μυστήριο εξελίχθηκε στην Τουρκία και με τους 12 Τούρκους κομάντος οι οποίοι αποβιβάστηκαν το 1996 πάνω στα Ίμια. Παρασημοφορήθηκαν και έγιναν ήρωες στην Τουρκία. Όμως ο Θεός και η μοίρα τους, άλλα είχαν γράψει.

Λίγους μήνες μετά την 30η Ιανουαρίου 1996, οι κομάντος ξεκίνησαν με ελικόπτερο Cougar για άσκηση. Όταν απογειώθηκε, μία ξαφνική και μεγάλη έκρηξη κατάστρεψε το ελικόπτερο στον αέρα και όλοι οι «ήρωες» βυθίστηκαν στα κρύα νερά της Μαρμαρίδας. Για καλή τους τύχη έλειπαν δύο κομάντος με άδεια και ο διοικητής τους, ο Τούρκος ταγματάρχης Ζεκί Σεν, αξιωματικός των καταδρομών, μέλος της πολυδιαφημισμένης ομάδας Su Alt1Taaruz/ SAT. Η τύχη τους όμως δεν κράτησε και πολύ. Μέσα σε τρεις μήνες και οι δύο κομάντος που απουσίαζαν με άδεια σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Ο «ήρωας» Τούρκος ταγματάρχης Ζεκί Σεν τρομοκρατημένος από τη σκέψη ότι τον κυνηγούν οι Έλληνες σαμποτέρ, εξαφανίστηκε (στην Ελληνική αργκό αυτό λέγεται έκλασε μέντες… ή επί το κοσμιότερον γέμισε τα βρακιά του!) και μετατέθηκε κρυφά εκτός Τουρκίας στην Γεωργία στην ειρηνευτική δύναμη του Ο.Η.Ε.

Τα ίχνη του χάθηκαν για 7 ολόκληρα χρόνια, ώσπου το 2003 γύρισε στην Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα ότι τον ξέχασαν οι Έλληνες και σταμάτησαν να τον κυνηγούν. Στις 6 Μαΐου του 2003 γιόρτασε τα γενέθλιά του στην γνωστή τουριστική περιοχή Ορτάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης και τη νύχτα κοιμήθηκε στο πανάκριβο σουλτανικό ξενοδοχείο CIRAGAN PALACE HOTEL. Την άλλη μέρα το μεσημέρι στις 3.30΄ δέχθηκε επίθεση από αγνώστους στην πλατεία Ταξίμ οι οποίοι τον κατέσφαξαν.

Έτσι, σκοτώθηκε και ο τελευταίος Τούρκος «ήρωας» που πάτησε το πόδι του ως εισβολέας στο Ελληνικό νησί των Ιμίων. Προσοχή λοιπόν...

ΠΗΓΗ:

http://ellinikesaxies.blogspot.com/2010/06/1996.html 

 

σχόλιον: είθε ο Αλλάχ να φαίνεται πάντα δίκαιος!

Διαβάζουμε και συστήνουμε

Κυκλοφορεί από Δευτέρα,22 Φεβρουαρίου


Περιεχόμενα:
Της Σύνταξης: Προς τους φίλους του Ρεσάλτο

Στην αιχμή της βροντής:
Ηλίας Σιαμέλας: Ελλάδα και Αϊτή: βίοι παράλληλοι…
Θάλεια Βεργή: Εμπρός για νέα «Κρυφά Σχολειά»

Χρονογράφημα:
Δοκιμαζόμενος Πολίτης: Ιστορικό παρόν-Ανιστόρητο μέλλον

Πολιτικές αιχμές:ΡΕΣΑΛΤΟ: Στο μέσο μιας ιστορικής πολεμικής θύελλας
Θ. Παπανικολάου: Συναίνεση: η αιχμή της εθνικής μας διάλυσης
Ρεπόρτερ: Η συναινετική παράκρουση
Ρεπόρτερ: Ο θίασος της πολιτικής κερδοσκοπίας
Π. Λέφας: Το «εθνικό συμφέρον», πατριώτες και δοσίλογοι
Ν. Πικρός: Η απάτη της διάσπασης του «Εθνικού» από το «Κοινωνικό»
Ναταλία Δάρρα: Ο φαρισαϊσμός των απολογητών της εξουσίας
Κύρα Αδάμ: «Συμπατριωτισμός»: Η Οθωμανική Νέα Τάξη
Γ. Αντύπας: Απεργοσπαστικοί μηχανισμοί
Αντ. Πλάκας: Τα παραμύθια για το «κατάντημα» της Ελλάδας

Ιστορία και εθνική συνείδηση:
Αναστασία Βούλγαρη: Ένας λαός τίποτα, λοιπόν;
Στέφ. Ληναίος: Οι «γκουρού» της εξουσίας
Αντ. Πλάκας: Οι δημοσιογραφικές «πόρνες»
Κων. Χολέβας: Η συνέχεια του ελληνισμού…
Δ. Νατσιός: «Όλβιος όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν»
Πατριωτική Πρωτοβουλία Χανίων

Μεταναστευτικό:
Ν. Πικρός: Ιθαγένεια: Ο βασικός στόχος αποκρύπτεται
Στεφ. Ληναίος: Η πατρίδα του μετανάστη
Παντελής Λέφας: Θρήνοι πάνω από το «φέρετρο» της Αθήνας
Στεφ. Ληναίος: Τα θέατρα θύματα τα ζούγκλας της Αθήνας

Ορθοδοξία και κοινωνία:
π. Γ.Δ. Μεταλληνός: Η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης (Δ΄Μέρος)
Γ. Κολοβός: Μετανάστευση, «ξενοφοβία» και Χριστιανισμός

Φιλοσοφικά σημειώματα:
Θ. Παπανικολάου: Αυτό-είδωλο: Ειδωλολατρία της παρακμής

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Δημ. Παρασκευόπουλος: Μεταξύ Αβύσσου και Τρέλας…
Ιωάννης. Γ. Γκεζερλής: Ιθάκη
Ηλίας Σιαμέλας: Η σιωπή που μου λέει

"ρήξη" Αρ. Φύλλου 61, 06/03/2010

Αξιόλογη μηνιαία "εφημερίδα" πολιτικού προβληματισμού επικαιρότητας και όχι μόνον.

Την συνιστούμε άνευ επιφυλάξεων, βεβαίως η κριτική ανάγνωση είναι πάντα απαραίτητη.

όρα  http://www.ardin.gr/  ο "τόπος"  των εκδόσεων.