Macedonians cities

Pella, Jordan

Posted by Antiochos in Ancient Historians, Ancient Macedonian History, Ancient Macedonian Kings, Archaeology, Articles, ancient macedonian cities, ancient macedonian ethnicity

VN:F [1.9.6_1107]

please wait...

Vote Saved. Rating: 10.0/10

Map of the Decapolis showing the location of Pella.

Pella (known in Arabic as Tabaqat Fahl (طبقة فحل)) is a village and the site of ancient ruins in northwestern Jordan. It is half an hour by car from Irbid, in the north of the country.
Pella is located in the Jordan valley some 130 km north of Amman, and the site has been continuously occupied since Neolithic times. First mentioned in the 19th century BC in Egyptian inscriptions, its name was Hellenised to Pella, perhaps to honour Alexander the Great‘s birthplace. The Roman city, of which some spectacular ruins remain, supplanted the Hellenistic city. During this period Pella was one of the cities making up the Decapolis.^[1] The city was the site of one of Christianity’s earliest churches. According to Eusebius of Caesarea it was a refuge for Jerusalem Christians in the 1st century AD who were fleeing the Jewish–Roman wars.

Children playing football in the ancient ruins of Pella in September 2004.

Easy AdSense by Unreal

Pella, Jordan Classical Pella, 2005

The city proper was destroyed by the Golan earthquake of 749. A small village remains in the area. Only small portions of the ruins have been excavated.

The University of Sydney and the Jordanian Department of Antiquities have been conducting excavations at Pella since 1979. In recent years, led by Stephen Bourke, the focus has been on the site’s Bronze Age and Iron Age temples and administrative buildings.^[2] A Canaanite temple was uncovered from 1994 to 2003.^[3] In May 2010 Stephen Bourke announced the discovery of a city wall and other structures, dating back to 3400BC, indicating that Pella was a formidable city-state at the same time the cities of Sumer were taking shape.^[4]
Just below the ancient site is a mosque which commemorates the death of one of the Companions of the Prophet Mohammed, who fell in battle here during the Battle of Fahl in January 635 AD.
http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page

Share on Facebook

βλ.: http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/11/28/pella-jordan/

Alexander of Macedon, known to us as 'the Great'. Uniting the fractious Greek city-states, he led them on a crusade against the old enemy, Persia. (BBC Two)

Return of the King on BBC Two

In Richard Miles's epic story of civilization, there have been plenty of examples of the great men of history, but none came close to the legend of Alexander of Macedon, known to us as 'the Great'. Uniting the fractious Greek city-states, he led them on a crusade against the old enemy, Persia, and in little more than a decade created an empire that stretched from Egypt in the west to Afghanistan in the east.
But it was Alexander's successors, the Hellenistic Kings, who had to make sense of the legacy of this charismatic adventurer. By knuckling down to the hard graft of politics, taxation and public works, they created something far more enduring than a mere legend - they built a civilization.
Richard traces Alexander's battle-scarred route through Turkey, Syria and Lebanon to Egypt and ultimately to the western Punjab, Pakistan, where he discovers fascinating traces of a city where Greek west and Buddhist east were united in an intriguing new way.

Related Links

• Guide to museums featured in the series
• The New Library of Alexandria (www.bibalex.org)
• Taxila - Ancient Capital of Eastern Punjab (www.livius.org)

Clip (1)

• Following in Alexander's steps to the oasis at Siwa (04.00)

Vergina

The site of the ancient Macedonian capital is between the Vermio mountains and the Haliakmon plain in northern Greece. In recent years the tomb of Philip II has been discovered containing a wealth of exquisite valuables and weapons including Philip’s armour. A Greek team led by Dr. Angeliki Kottaridis is currently restoring the palace above the town. At the foot of the hill below the palace lie the ruins of the amphitheatre where Philip was assassinated, to be succeeded by his son, Alexander.
Museums of Macedonia - Vergina

Athens

The modern Greek capital had experienced its golden-age in the 5th century BC under the leadership of Pericles. It declined in prosperity and power during the Peloponnesian wars and their aftermath and by the time Alexander came to the throne Athens had come under the sway of the Macedonian kings who many in Athens claimed weren’t even ‘real’ Greeks.

Saqqara

The step pyramid of Djoser at Saqqara is the oldest of the pyramids in Egypt. It is situated on the Nile to the south of Cairo, adjacent to Memphis, where Alexander was crowned Pharoah after leading his army unopposed into Egypt.

Siwa

Siwa Oasis lies deep in the Sahara desert, 350 miles from Cairo and was the site of the famous oracle of Zeus-Amon. Alexander the Great risked his army and his life to travel across the endless desert to consult the oracle who reputedly told him that he was not the son of Philip II but of Zeus.

Alexandria

The port city on Egypt’s Mediterranean coast was founded by Alexander in 332 BC. Although Alexander had chosen a site with no fresh water and a perilous approach to the harbour his successors in Egypt, beginning with Ptolemy I Soter succeeded in turning the city into the cultural and intellectual centre of the Hellenistic world. The city was famed for the great lighthouse or Pharos, the remains of which can be seen in the harbour today. The new library recently opened in the city aims to continue the legacy of the Ptolomies’ ancient library as a research institution, museum and cultural centre in addition to its collection of texts.

Sirkap, Taxila, Pakistan

Alexander the Great’s conquests extended the influence of the Greek world far into Asia. When this city in Northeastern Pakistan was rebuilt over a century after Alexander’s conquest it was based around a Greek Hippodamaean or gridiron town plan. Greek influences can be seen in the artefacts and architecture produced in the region for centuries after mixing with local styles to produce unique examples of Greco-Buddhist art.

Erice

This fortress on the coast of Western Sicily towers above the modern city of Trapani. The former Phoenician colony was besieged by Pyrrhus during his Sicilian campaigns against the Carthaginians. Once the Romans took control of Sicily after the first Punic war the site became famous for the temple of Venus at its summit.

Corinth

About 50km west of Athens, Corinth is famous for the impenetrable citadel of the Acrocorinth which stands over half a kilometre above the sea on a strategic isthmus between the Peloponnese and the Greek mainland. The ancient city was destroyed in 146BC by a Roman army before being re-established by Julius Caesar in 44BC.
Corinth History

Macedonia

The majority of the ancient kingdom of Macedonia is in the Northeast of modern day Greece. The kingdom was made up of rugged mountains and fertile plains. Its people lived according to the same warrior codes as the archaic Greeks of the Illiad and were considered wild and barbarous by the more ‘civilised’ Greeks of the Poleis to the south.
History of Macedonia

Epirus

Pyrrhus was the most famous king of the rugged kingdom in the north west of Greece. The Hellenistic warlord followed the example of Alexander the Great to campaign against the Carthaginians and the Romans in Sicily and mainland Italy. Although he won battles against the Romans at Heraclea and Asculum, he lost so many troops in the process that according to Plutarch he remarked "Another such victory, and we are undone". This type of victory has been known ever since as a Pyrrhic victory.
History of Epirus
from: http://www.bbc.co.uk/programmes/b00wdpl1

Foundation of the Hellenic World: The excavation of FHW and NAIM-BAS in Halka Bunar

The Hellenistic site at Halka Bunar in Bulgaria functioned probably as a commercial centre, like the nearby site of Pistiros. Until today, our knowledge about the penetration of the Greek element in the interior of Thrace remains extremely limited. That is why the FHW chose to excavate in the area of the Odrysoi Thracians, hoping to throw some light on the degree of Greek influence in the most Hellenized from all the neighbouring peoples of the ancient Greeks, apart from the already known colonies on the coasts of the Black Sea which have been intensely researched.
Full story: www.fhw.gr

MACEDONIA -The Hellenistic Family

The Cambridge Companion to the Hellenistic World

5 The Hellenistic Family

Dorothy J. Thompson

In the seventh year of the reign of Alexander son of Alexander, when Ptolemy was satrap for the fourteenth year, in the month of Dios. Marriage contract of Herakleides and Demetria. Herakleides from Temnos takes as his lawful wife Demetria from Kos, a free man a free woman, from her father Leptines from Kos and her mother Philotis. She brings into the marriage her clothing and jewellery worth 1,000 drachmas. Herakleides shall provide Demetria which all that befits a free woman and we shall live together wherever seems best to Leptines and Herakleides conferring together in common counsel. If Demetria is found to be doing any harm to the shame of her husband Herakleides, she shall be deprived of everything which she brought into the marriage, but Herakleides must prove whatever he accuses her of before three men, approved by them both. Herakleides is not to be allowed to bring in any other wife to the insult of Demetria, nor may he have children by another woman nor do any wrong to Demetria on any pretext. If Herakleides is caught doing any of these and Demetria proves it before three men whom they both approve, Herakleides shall return to Demetria the dowry which she brought with her of 1,000 dr. and in addition pay a fine of 1,000 dr. of the silver coinage of Alexander. This deed shall carry the force of law for Demetria and those acting with her in their levy on Herakleides and all Herakleides' property both on land and water

http://cco.cambridge.org/extract?id=ccol0521828791_CCOL0521828791A006 

Ανησυχίες σχετικά με τη σκοπιμότητα των παροτρύνσεων του ειδικού συμβούλου του ΕΛΙΑΜΕΠ Δρ. Ε. Κωφού

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ

Κριτική συνεπειών

Ανησυχίες σχετικά με τη σκοπιμότητα των παροτρύνσεων του ειδικού συμβούλου του ΕΛΙΑΜΕΠ Δρ. Ε. Κωφού για την επίλυση της διαφοράς της ονομασίας της ΠΓΔΜ μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων

Νοέμβριος 2010

Αγαπητέ Δρ. Κωφέ,

Με αφορμή την εισήγησή σας στο σεμινάριο Rose-Routh στα Σκόπια στις 20 Οκτωβρίου του 2010 στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ λόγω της περιπλοκής της Ελλάδας με τη βόρεια γείτονά της, και τις πρόσφατες ειδήσεις προερχόμενες από τα Σκόπια αναφερόμενες σε σας, εμείς οι αντιπρόσωποι των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, επιθυμούμε να υποβάλλουμε τις παρατηρήσεις μας. Θεωρούμε ότι οι Παμμακεδονικές Ενώσεις, ως προπύργιο του Ελληνισμού της Μακεδονίας, θα πρέπει να είναι μια σημαντική φωνή και αναπόσπαστο στοιχείο των ακαδημαϊκών, πολιτικών και ιστορικών συζητήσεων στο θέμα του ονόματος της γείτονος. Είμαστε οι εκπρόσωποι των εκατομμυρίων των Μακεδόνων στην Ελλάδα και τη Διασπορά. Είμαστε διαχρονικοί, και ανεξάρτητοι από όλα τα πολιτικά κόμματα.

Σεβόμαστε τις προσπάθειές σας των τελευταίων πέντε δεκαετιών στην αντιμετώπιση του Μακεδονισμού των Σκοπίων, ωστόσο αντιτασσόμαστε έντονα στη ιδέα που εσείς και οι συνάδελφοί σας του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν προωθήσει προς τους πολίτες της Ελλάδας και της Διασποράς, σε διάφορους υπουργούς της Ελληνικής Δημοκρατίας και τώρα τελευταία σε πολιτικούς και δημοσιογράφους των Σκοπίων.

Καθ' όλη τη διατριβή σας παρατηρούμε πως ενώ δεν χρειάζεται, εσείς αναφέρεστε σ’ αυτή τη χώρα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αντί της ΠΓΔΜ. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιείτε το αίτημά τους να ονομαστούν «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αποκαλώντας τους έτσι εσείς τους περιγράφετε στο πλαίσιο που αυτοί θέλουν να γίνονται αντιληπτοί.

Το πρόβλημα με το χωριστό γεωγραφικό προσδιορισμό για ονομασία μιας χώρας:

Ο γεωγραφικός προσδιορισμός που προτείνετε στη διατριβή σας θα είναι τελικά καταστροφικός για την Ελλάδα, επειδή υπονοεί ότι υπάρχει μια ολόκληρη οντότητα με την ονομασία Μακεδονία, η οποία είναι γεωγραφικά διαιρεμένη - δια της βίας, όπως ακριβώς διδάσκεται στην ΠΓΔΜ. Μήπως θα πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι η “Vardarska Makedonija” γεννήθηκε από τον Παν-Σλαβικό αλυτρωτισμό; Επομένως αφήνετε την πόρτα ανοιχτή για τη συνέχιση του μύθου της Μακεδονίας του Αιγαίου - ακριβώς μια άλλη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας ...υπό κατοχή. Η χώρα τους θα είναι το ΚΡΑΤΟΣ, ενώ η Ελλάδα θα έχει μόνο μια περιοχή που υποτίθεται θα είναι σε μια σφαίρα γεωπολιτικά άλλη. Προτείνοντας ένα γεωγραφικό προσδιορισμό, υποβάλλετε τα 2,5 εκατομμύρια Μακεδόνων Ελλήνων σε συνεχείς κινδύνους. Εκτός από τις απορίες που έχουμε ως προς την ανάγκη του προσδιορισμού, σας απευθύνουμε την ερώτηση δημοσίως: γιατί πρέπει να υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός γι’ αυτούς και εθνικός για εμάς; Δεν είναι αυτοί Σλάβοι, ενώ εμείς είμαστε Έλληνες; Τέλος, οποιαδήποτε ονομασία που έχει έναν ξεχωριστό προσδιορισμό στον όνομα «Makedonija / Μακεδονία» θα εξαφανιστεί και ο όρος «Makedonija / Μακεδονία» θα παραμείνει ο οριστικός. Αυτό έχει συμβεί ήδη με την «ΠΓΔΜ»: Το «ΠΓΔ» είναι επίσης ένα ξεχωριστός προσδιορισμός, αλλά τα Σκόπια έχουν παραβιάσει αμέτρητες φορές την Ενδιάμεση Συμφωνία που υπέγραψαν και την έχουν μονομερώς παρακάμψει πιέζοντας για τον όρο Δημοκρατία της «Μακεδονίας». Για παράδειγμα και μόνον ας εξετάσουμε την παλιά σημαία που ακόμη κοσμεί σχεδόν κάθε κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική εκδήλωση του κράτους και της Διασποράς του - κάτι που είναι εναντίον της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Αντί εσείς να δημιουργείτε «Μακεδονικές» ταυτότητες στα Σκόπια στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ έπρεπε να τους είχατε πει ξεκάθαρα πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτραπεί σε κανένα κράτος να χρησιμοποιεί έναν όρο εθνολογικά ο οποίος πολιτιστικά και ιστορικά ανήκει σε άλλο έθνος για αιώνες.

Σημαντικές λύσεις ή δημιουργία γλωσσολογικού λαβυρίνθου;

Με όλο τον σεβασμό, θα θέλαμε να συζητήσουμε τις απόψεις σας ως σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ και της Eλληνικής κυβέρνησης. Στο δοκίμιό σας του 2009 για το ΕΛΙΑΜΕΠ με τίτλο “The Current Macedonian Issue between Athens and Skopje: Is there an Option for a Breakthrough?”, και στην ομιλία σας στο Σεμινάριο του Rose-Routh στα Σκόπια τον περασμένο μήνα, προτείνατε ως «τροφή για σκέψη» για μελλοντικούς «υποψηφίους διαμεσολαβητές» στο θέμα του ονόματος και προωθήσατε μια περίπλοκη νομικίστικη προσέγγιση, η οποία είναι δύσκολο να ακολουθηθεί από διεθνείς οργανισμούς και πόσο μάλλον από το κοινό άτομο. Εκτός από το όνομα της χώρας, υποδεικνύετε ότι μια πιθανή λύση θα ήταν να χρησιμοποιηθεί ο σλαβικός όρος σε μια αμετάφραστη μορφή για το όνομα της εθνικότητας, της γλώσσας, και του πολιτισμού των κατοίκων της ΠΓΔΜ. Το εθνικό όνομα θα είναι «Mακεντόντσι» και το παράγωγο θα είναι «Μακεντόνσκι» από τη Σλάβο / Βουλγαρική γλώσσα. Στην Ελληνική λετε πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί ο εθνικός προσδιορισμό «Μακεδόνες» για το ουσιαστικό, και «Μακεδονικός» για το παράγωγο και συμβουλεύετε πως αυτά επίσης θα πρέπει να μεταφερθούν σε άλλες γλώσσες ως έχουν. Ωστόσο, στο Rose-Routh Σεμινάριο προχωρείτε και αντιγράφετε μερικά από αυτά χρησιμοποιώντας Σλαβικές καταλήξεις: «Μakedonsko vino» για το κρασί τους (στα Ιταλικά / Ισπανικά), λες και ο κόσμος πρέπει να μάθει να κλίνει επίθετα στα σλαβικά!

Επιπλέον, δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίσουμε ότι στη Σλαβική γλώσσα, οι καταλήξεις των γενών είναι -ski (αρσενικό), -ska (θηλυκό), και -sko (ουδέτερο) για τα επίθετα. Εξάλλου, το ουσιαστικό στον πληθυντικό είναι «Μακεντόντσι», αλλά ο ενικός είναι «Μακεντόνετς». Όπως γνωρίζετε, η Ελληνική έχει επίσης καταλήξεις ουσιαστικών, καθώς και επιθέτων. Είστε ασαφής εάν το σύνολο ή μόνο μία από τις Σλαβικές / Ελληνικές καταλήξεις στον πληθυντικό / ενικό αριθμό κάθε γλώσσας θα πρέπει να χρησιμοποιούνται. Υπονοείτε ότι ο κόσμος πρέπει να μάθει πώς να κλίνει ουσιαστικά και επίθετα στα Σλαβικά και τα Ελληνικά ή εσείς συμβουλεύετε ότι οι όροι αυτοί πρέπει να αντιγραφούν σ’ όλες τις γλώσσες, αγνοώντας έτσι τους λεπτούς γλωσσικούς κανόνες που διαμορφώνουν κάθε γλώσσα; Πιο συγκεκριμένα, είναι το ΕΛΙΑΜΕΠ διατεθειμένο να δημιουργήσει νέα γραμματική και γλωσσικούς κανόνες για όλες τις γλώσσες του κόσμου; Στα Αγγλικά είναι πιο εύκολο, γιατί δεν υπάρχουν γένη για τα ουσιαστικά και τα επίθετα και επιπροσθέτως δεν κλίνονται, αλλά δεν μπορείτε να στηρίζεστε μόνο στην Αγγλική, ειδικά για τις γλώσσες των οποίων τα ουσιαστικά και τα επίθετα κλίνονται και διαθέτουν διάφορες πτώσεις. Από την άλλη πλευρά, η φράση «the Makedonskianization of the new immigrants» ακούγεται γελοία ακόμα και στα Αγγλικά.

Αν έτσι, στα Αγγλικά θα αναφέρεται «the makedoniki woman» ή θα αποκαλείται «the makedonikan woman» όταν κάποιος θα αναφέρεται στη γυναίκα από τη Βόρεια Ελλάδα; Στα Αγγλικά θα είναι «the makedonski book» ή «the makedonsko book»-ή οι καταλήξεις θα εφαρμόζονται μόνον σε γλώσσες που τα ουσιαστικά και τα επίθετά τους κλίνονται;

Αν είναι το πρώτο, τότε υποχρεώνετε τον κόσμο να μάθει Σλαβικά, και εάν πρόκειται για το τελευταίο, τότε συμβουλεύετε ότι κάποιες γλώσσες πρέπει να αντικαταστήσουν τις δικές τους καταλήξεις με τις Σλαβικές. Πώς στην ευχή θα μπορούσε ένας Έλληνας να εκφράσει μια φράση σαν «της Μακεντονσκικής πρωτεύουσας»; Θα είναι αυτή – ή η γραμματικώς εσφαλμένη φράση «της Μακεντόνσκι πρωτεύουσας»; Πώς ο Έλληνας θα προφέρει τον όρο «Μακεντόντσι»; Θα γίνει «οι Μακεντόνστηδες» στον πληθυντικό για τους άνδρες και «οι Μακεντόντσισσες» για γυναίκες - ή θα είναι απλώς η γραμματικώς εσφαλμένη φράση «οι Μακεντόντσι»; Πώς το ΕΛΙΑΜΕΠ θα διδάξει και θα διασφαλίσει ότι οι Γάλλοι θα λένε «la capitale Makedonski et le vin Makedonski» αντί «la capitale Makedonskienne et le vin Makedonskien»; Θα αποκαλούν άραγε οι Γάλλοι «les Makedontsi» και για τα δυο γένη αντί «les Makedontsiens» για τους άνδρες και «les Makedontsiennes» για τις γυναίκες;

Επιπλέον, υπάρχει επίσης το πρόβλημα του πληθυντικού και ενικού αριθμού του ουσιαστικού της Σλαβικής «Makedonsti». Η επιπολαιότητα τονίζεται στην Ισπανική εκδοχή της φράσης: «Πήγαμε στην Μακεντόνσκι(κη;) πρωτεύουσα των Σκοπίων και συναντήσαμε πολλούς Μακεντόντσι(δες;) και άλλα Μακεντόνσκι(κα;) παιδιά κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης με όνομα Nεολαία Μακεντόνετς»: «Viajamos al capital Skopje y en contramos los muchos ninos Makedontsis y a la otra gente Makedonets qui atendieron una conferencia de juventud Makedonets.»

Τέλος, θα θέλαμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί με τον καθιερωμένο όρο «Macedonian» που έχει χρησιμοποιηθεί σε όλη την ιστορία (από την αρχαία έως την νεωτέρα) ο οποίος περιγράφει τους βόρειους Έλληνες, συμπεριλαμβανομένου και εσάς. Αναφερθήκατε σ’ αυτόν τον όρο ως «τέταρτη διάσταση» στην εργασία σας, αλλά δεν προσφέρατε λύση. Εκατό χρόνια από τώρα, όταν κάποιος διαβάζει στα Αγγλικά Πλούταρχο, Hammond, και Dakin, θα αναγνωρίζει άραγε αυτόν τον όρο;

Εις του ΕΛΙΑΜΕΠ την διατριβή σας αναφέρατε ότι όταν οι δυο πλευρές συμφωνήσουν, θα ζητήσουν από κοινού τον κόσμο να υιοθετήσει αυτούς τους γλωσσικούς κανόνες. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι ενώ τα μέλη του ΕΛΙΑΜΕΠ θα νομίζουν ότι έδωσαν την λύση στο πρόβλημα και θα απολαμβάνουν τα συγχαρητήρια του κόσμου, οι Σκοπιανοί θα εξασφαλίζουν πως τα μέσα ενημέρωσης εκτός της χώρας τους, θα χρησιμοποιούν τον όρο «Macedonian» και όχι «Makedonski». Πιστεύουμε ακράδαντα σ’ αυτή την άποψη ότι είναι ουσιαστικά αδύνατο να επιβληθεί αυτό το σκεπτικό σε διεθνές επίπεδο, και να διασφαλίσετε πως τα Σκόπια δεν θα προωθήσουν την αλλαγή του. Έχουμε τονίσει το πρόβλημα αυτό σε διάφορες γλώσσες για να καταστήσουμε σαφές ότι πιστεύουμε ότι τα Σκόπια θα απορρίψουν αυτή τη δυσκίνητη νέα γλωσσική οντότητα και θα κάνουν κάθε προσπάθεια άπαντες να τους αποκαλούν «Μακεδόνες» - και ένας γλωσσικά εξοργισμένος κόσμος θα συμφωνήσει. Το ίδιο ακριβώς πράγμα έχει συμβεί με τον εξίσου επαχθή όρο «ΠΓΔΜ». Θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να είστε σαφής σε όλες τις έννοιες που προαναφέρθηκαν, διότι ειλικρινά μας προκάλεσαν σύγχυση.

Ιστορικές Ανακρίβειες:

Δρ. Κωφέ, λανθασμένα υπονοείτε ότι το θέμα του ονόματος μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων είναι κατά κάποιο τρόπο μια συνέχεια του «Μακεδονικού Προβλήματος» πάνω από 100 χρόνια πριν. Αναφέρεστε ότι το «παραδοσιακό» πρόβλημα, όπως το αποκαλέσατε ήταν για επικράτεια αλλά παραλείψατε να αναφερθείτε ποιος αμφισβητούσε την επικράτεια. Δίνετε έτσι την εντύπωση ότι οι Έλληνες πολέμησαν «Μακεδόνες» για τον έλεγχο της «Μακεδονίας» και αυτό ιστορικώς είναι λάθος. Δεδομένου ότι αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, και όπως αναφέρεται από την έκθεση Carnegie για την έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων - κατ 'ουσίαν, όπως μας διδάσκει η ιστορία –αυτοί που πολέμησαν ήταν οι Έλληνες, οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι εναντίον της «μεγάλης άρρωστης» πλέον Ευρωπαϊκής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή καμιά εθνική Μακεδονική ταυτότητα. Αν υπήρχε, το Μανιφέστο του Κρούσεβο θα την είχε καθορίσει. Όλες οι «Μακεδονικές» επαναστατικές κινήσεις ήταν είτε Ελληνικές είτε Βουλγαρικές, και ήταν η σύγκρουση αυτών των δύο εθνοτήτων (μετά την προώθηση για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την αυτοκρατορική Ρωσία), που καθόρισε το απόγειο της Ελληνικής ιστορίας στα τέλη του 19ου- αρχές του 20ού αιώνα. Το σημερινό πρόβλημα δεν έχει να κάνει τίποτε με το «Μακεδονικό Πρόβλημα». Είναι το αποτέλεσμα του Παν-Σλαβικού Κομμουνιστικού ονείρου που συνέβαλλε απτά στη δεκαετία του 1930 και επισήμως το 1944 με στόχο τις Γιουγκοσλαβικές επεκτατικές βλέψεις. Επιπλέον, ποτέ δεν υπήρξε καμιά «Βαρδαρική Μακεδονία» επίσημα. Η περιοχή στην οποία σήμερα βρίσκεται η ΠΓΔΜ, ξεκίνησε ως Παιονία / Δαρδανία στην αρχαιότητα και κατέληξε ως Vardarska Banovina πριν ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο επιλέξει να δημιουργήσει τη «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» το 1944. «Vardarksa Makedonija» είναι το όνομα που χρησιμοποιήθηκε αλυτρωτικά από κομμουνιστές και Μακεδονιστές για να υποδηλώνει ότι είναι μέρος μιας «διαιρεμένης περιοχής».

Δρ. Κωφέ, οι Έλληνες δεν «αντιλαμβάνονται» ότι η αρχαία Μακεδονική ταυτότητα είναι βασικό συστατικό του Ελληνισμού μας - γνωρίζουμε ότι αυτή υπάρχει μέσα από ένα αδιάσπαστο Ελληνικό στοιχείο και την παρουσία του στη Μακεδονία από την αρχαιότητα. Η αντίληψη είναι μια λέξη που συνεπάγεται με την άποψη που δεν είναι αναγκαστικά αποδεκτή από άλλους. Αφήνει την πόρτα ανοιχτή για ερμηνεία που μπορεί να είναι μια συλλογική αυταπάτη. Αυτό υποστηρίζεται από τον Μακεδονισμό, ο οποίος είναι η ίδια απατηλή δύναμη που προσπαθεί να σφετεριστεί οτιδήποτε Μακεδονικό ως μη Ελληνικό. Δυστυχώς για τους Μακεδονιστές, η ιστορία μας επιβεβαιώνεται από πολλούς και είναι επίσημη.

Επιπλέον, η δήλωσή σας στα Σκόπια ότι οι «Μακεδόνες» είναι το ιστορικό όνομα με το οποίο οι «Ελληνόφωνοι» του αρχαίου Μακεδονικού βασιλείου προσδιορίζονταν μας προκαλεί μεγάλη απορία και κυριολεκτικά μας μπερδεύει. Ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες απλά «Ελληνόφωνοι»; Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, ο Μακεδονισμός διδάσκει τη νεολαία του, ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες και ότι ήταν απλά Ελληνόφωνοι ή εξελληνισμένοι. Η ομιλία σας στα Σκόπια δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώσει αυτή η θεωρία. Σχεδόν, 400 κλασικιστές παγκοσμίου φήμης διαφωνούν μαζί σας: (http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html).

Τα Ψηφίσματα των Ελλήνων:

Τα μέλη του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στο συνέδριό τους στο Σικάγο το 2007, καθώς και το Ελληνοαμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο ενέκριναν ομόφωνα την απόφαση της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ σχετικά με το θέμα της ονομασίας του γειτονικού κράτους. Πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου συνεδρίου στο Μόντρεαλ του Καναδά, τον Ιούλιο του 2010, η ΑΧΕΠΑ παρείχε επίσης την υποστήριξή της στο ψήφισμα της Παμμακεδονικής Ένωσης. Επιπλέον, περίπου εκατό Μακεδονικές οργανώσεις από την Ελλάδα δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχτούν τη συμπερίληψη του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία της ΠΓΔΜ. Ζητούν από την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την πολιτική του γεωγραφικού προσδιορισμού και να συμπεριλάβει στη διαπραγμάτευση και τα ζητήματα του καθορισμού της ονομασίας του έθνους, της υπηκοότητας και της γλώσσας, ώστε να αποτραπεί η χρήση του όρου Μακεδονία. Καλούν την Κυβέρνηση να αρνηθεί την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΠΓΔΜ, καθώς και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ ή σε άλλους Διεθνείς Οργανισμούς, στους όποίους η χώρα μας έχει το δικαίωμα της αρνησικυρίας, προτού λυθούν τα προβλήματα του ονόματος, της εθνότητας, της υπηκοότητας και της γλώσσας.

Νομικά επιχειρήματα και η υποχρέωση της Ελλάδας στο λαό της:

Έχουμε επίγνωση των επιχειρημάτων σας ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλει νομίμως την εθνικότητα ή το όνομα σε μια ομάδα ατόμων και η Ελλάδα δεν έχει καμία νομική προτεραιότητα να ζητήσει αλλαγή της εθνότητας των βορείων γειτόνων της. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το ΕΛΙΑΜΕΠ (με τις δικές σας συμβουλές) έχει προωθήσει την ιδέα του αμετάφραστου Σλαβικού λεξιλογίου για την ταυτότητά τους, και του «Vardarska Makedonija» για το όνομα της χώρας. Με άλλα λόγια, εσείς ΕΠΙΣΗΜΑ προωθείτε να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» στη γλώσσα τους, και ότι το όνομα της χώρας τους θα πρέπει να αποτελεί αναχρονισμό του Ψυχρού Πολέμου το οποίο για πρώτη φορά επινοήθηκε από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Με άλλα λόγια, τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1944. Επομένως, εσείς πιστεύετε ότι δεν έχουμε καμία δυνατότητα νομικής προσφυγής και η μάχη είναι χαμένη για μας και αυτό μας ενοχλεί πολύ. Τα επιχειρήματά σας αυτά είναι ίδια με αυτά των Σκοπίων και της Διασποράς τους όταν υποστηρίζουν τις απόψεις τους σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Τα δικά μας επιχειρήματα όμως μπορεί να γίνουν πιο εύγλωττα, με απόλυτη νομική χροιά εν συγκρίσει με τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από εσάς και αυτές του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Πρώτον, γιατί θα πρέπει να σεβαστούμε την επιθυμία ενός κομμουνιστή δικτάτορα που αποφάσισε να επεκτείνει την «Μακεδονία» μέσω της Νότιας Γιουγκοσλαβίας με σκοπό τη μελλοντική προσάρτηση Ελληνικών εδαφών; Στην πραγματικότητα και όπως αναφερθήκατε στη διατριβή σας του 2009 για το ΕΛΙΑΜΕΠ, είναι η αρχική Ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας που μεταλλάσσεται τα τελευταία 70 χρόνια. Πού είναι η νομιμότητα σε αυτό και γιατί δεν έχετε προωθήσει τη σύγχρονη ιστορική αλήθεια σ 'αυτούς και τον κόσμο; Δεύτερον, αντί να τους βαπτίζετε και να τους ζητείτε να δεχτούν όρους που δύσκολα θα μπορούσαν να υιοθετηθούν διεθνώς από ένα μη Σλαβικό κόσμο, το ΕΛΙΑΜΕΠ πρέπει να προωθεί τις Σλαβικές και Βουλγαρικές ρίζες τους στην προσπάθειά να βρουν την ταυτότητά τους μέσα στο σύγχρονο κόσμο. Δεν πρέπει να τους λέμε τι είναι αλλά μπορούμε να τους πούμε τι δεν είναι βασιζόμενοι σε αυτό που είμαστε εμείς, και αυτό έχει νομική προτεραιότητα.

Αναρωτιόμαστε ποιος ακριβώς είναι ο στόχος του ΕΛΙΑΜΕΠ σε όλα αυτά; Είναι πολιτικά και στρατηγικά έξυπνο να προσφέρει κάποιος κλαδί ελιάς υιοθετώντας μια αντιληπτά μαλακή βάση Ελληνικής επιχειρηματολογίας, σε μια κυβέρνηση και μια κοινωνία που έχει διδαχθεί να μισεί τον Ελληνισμό και να αμφισβητεί την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και την ταυτότητά μας; Από τη στιγμή που συζητάτε ταυτότητες, θα θέλαμε εσείς και το ΕΛΙΑΜΕΠ να διευκρινίσετε ποιος έχει στην κατοχή του τη Μακεδονική ταυτότητα το μακρύτερο;

Ως εκ τούτου, είμαστε διαφανείς ισχυριζόμενοι ότι εμείς είμαστε οι αυτόχθονες της ιστορικής Μακεδονίας και προσπαθούμε να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας που απορρέουν από τα άρθρα 8, 9, 15 και 18 της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Λαών που εγκρίθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 2007. Έχουμε αγωνιστεί για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας ως Μακεδόνες έναντι της αδιαλλαξίας του Μακεδονισμού των Σκοπίων για έξι δεκαετίες, και είμαστε απογοητευμένοι από τις δήθεν υπέρ-Ελληνικές ομάδες, όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, ΚΕΜΟ, και CDRSEE οι οποίες υποστηρίζονται όλες χρηματικά ή πνευματικά από μη Ελληνικές οργανώσεις και συμβουλεύουν την Ελληνική κυβέρνηση για το θέμα του ονόματος. Αυτό συμβαίνει χωρίς τη συμμετοχή και τις συμβουλές των Μακεδόνων Ελλήνων και των Παμμακεδονικών Ενώσεων. Αυτό είναι απαράδεκτο και μη δημοκρατικό. Του λόγου δε το ασφαλές μπορεί να διαπιστωθεί στο Άρθρο 18 της Διακήρυξης:

Άρθρο 18

Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων σε θέματα τα οποία μπορούν να επηρεάσουν τα δικαιώματά τους, μέσω των εκπροσώπων που επιλέγουν οι ίδιοι, σύμφωνα με τις δικές τους διαδικασίες, καθώς και να διατηρήσουν και να αναπτύξουν τα δικά τους αυτόχθονα θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων τους.

Ποιος έχει επιλέξει το ΕΛΙΑΜΕΠ να μας εκπροσωπεί σε αυτή τη διαδικασία; Γιατί συνεχώς αποφευγόμαστε και μάλιστα αποκαλούμαστε αδιάλλακτοι εθνικιστές όταν διαφωνούμε με τις μηχανορραφίες των ομάδων, όπως αυτές που είναι συνδεδεμένες με εσάς; Το Ελληνικό Δημόσιο έχει την υποχρέωση να προωθήσει τις επιθυμίες των Μακεδόνων Ελλήνων, καθώς και να μορφώσει τον υπόλοιπο κόσμο για την ταυτότητά μας. Αυτό είναι επίσης πολύ σαφές στο άρθρο 15.1 της δήλωσης των Ηνωμένων Εθνών:

Άρθρο 15.1

Οι αυτόχθονες λαοί έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την πολυμορφία των πολιτισμών τους, των παραδόσεων, της ιστορίας και τις επιδιώξεις που πρέπει να αντικατοπτρίζονται καταλλήλως σε εκπαίδευση και ενημέρωση του κοινού.

Δρ. Κωφέ, δεν υπάρχει καμία δύναμη και ασφαλώς κανένα ΕΛΙΑΜΕΠ το οποίο υποστηρίζεται από τις Ανοιχτές Κοινωνίες του Τζορτζ Σόρος και άλλες μη Ελληνικές πηγές, που θα μπορέσουν να υπερισχύσουν τη θέληση των Ελλήνων και αν νομίζετε ότι οι Σλάβοι θα συνετιστούν εάν εμείς δώσουμε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας μας, λανθάνετε οικτρά. Για 60 χρόνια και με την ίδια αδιαλλαξία επιμένουν και λένε "ΟΧΙ ... ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ! ΤΕΛΕΙΑ και ΠΑΥΛΑ». Αυτό που έχει καταφέρει η δική μας αποτυχημένη διπλωματία μέχρι σήμερα είναι να τους καλεί να συνεχίσουν τη μαξιμαλιστική πολιτική τους. Τώρα, στο Σεμινάριο Rose-Routh στα Σκόπια δημιουργήσατε μια νέα «Μακεδονική» ταυτότητα για να ταιριάξει στους στόχους τους, ενώ θέλετε εμείς να δώσουμε σφραγίδα έγκρισης για την άγνοια, έλλειψη προσπάθειας, και συνάφειας προς τα Ελληνικά εθνικά θέματα από τους ίδιους πολιτικούς που έκαναν τη χώρα να γονατίσει.

Γιατί τώρα εσείς και οι συνάδελφοί σας του ΕΛΙΑΜΕΠ (συμπεριλαμβανομένων και του πρώην Πρέσβη της Ελλάδας στις ΗΠΑ Αλέξανδρου Μαλλιά, και του Αντιπρόεδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ Θάνου Βερέμη) ταξιδεύετε στα Σκόπια και παρακαλείτε να δεχθούν ότι είναι ...«Μακεδόνες» στη γλώσσα τους; Με αυτόν τον τρόπο προσπαθείτε να κατευνάσετε έναν υπέρ-εθνικιστικό ξένο στοιχείο, με τη δημιουργία ταυτοτήτων για αυτούς που προσβάλλουν εμάς τους Μακεδόνες. Επομένως θα θέλαμε μεγαλύτερη διαφάνεια από το ΕΛΙΑΜΕΠ.

Με εκτίμηση,

Πρόεδρος Επιτροπής Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου-Νίνα Γκατζούλη

Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ-Δρ. Αντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος

Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

Email: ninagatz@comcast.net
Τel: 603-742-0466
Fax: 603- 617-2977

Greece: Birthplace of the modern world? It had paid-up intellectuals and progressive politics, yet ancient Greece was less civil than we are inclined to remember, says Paul Cartledge

BFR92R The Acropolis, Athens, Greece as it would have appeared in ancient times. Photograph: Classic Image/Alamy

E pluribus unum: "out of many – one". The one-time motto of the US reminds us that, much like most of the larger nation states today, ancient Greece was a mosaic of very different components: about 1,000 of them at any one time between c600BC and AD330. That is, there were a thousand or so separate, often radically self-differentiated political entities, most of which went by the title of polis, or citizen-state. Our term "Greece" is derived from the Romans' Latin name, Graecia, whereas the ancient Greeks spoke of Hellas – meaning sometimes the Aegean Greek heartland, at other times the entire, hypertrophied Hellenic world – and referred to themselves as "Hellenes". In the foundational epics attributed to Homer, however, you won't find Greeks referred to as "Hellenes" but as "Achaeans", "Danaans", or "Argives". That was because the epics are set in a period before "Hellas" and "Hellenes" had become common currency – before, that is, the eighth century BC, when Greeks first started emigrating permanently from the Aegean basin and settling around the Mediterranean and Black Seas. By the time of Plato, around 400BC, Hellas stretched from the Pillars of Heracles (straits of Gibraltar) in the west to Phasis in Colchis (in modern Georgia) in the far east. Later, following the conquests of Alexander the Great, the pale of Hellenic settlement was extended even further eastwards, as far as Afghanistan and the Indus Valley of Pakistan. Everyone who was not a Hellene by birth, language or culture was labelled a barbaros. Originally an onomatopoeic description of anyone who spoke a non-Greek, unintelligible language, barbaros came to acquire the pejorative connotations of "barbarous" and "barbaric". The Romans took the same sort of view of all non-Romans – excepting only Hellenes – which is how those emotive terms entered our own language.

United Greece

Alexander the Great fighting in the Battle of Issus, ca. 310 B.C., based on Roman Mosaic from the House of the Faun, Pompeii, Italy Photograph: © Bettmann/CORBIS The transformational turning point came in the first decades of the fifth century BC, in the course of the epic conflict known from the Greek standpoint as the Persian Wars. The mighty Persian empire, the fastest growing and largest oriental empire yet, had threatened to swallow up mainland Greece as well as those Greeks who lived within the bounds of what the Persians considered their own sphere – Asia. But on the battlefields of Marathon, Salamis, Plataea and Mycale, a relative handful of Greek communities managed to unite long enough to repulse that threat – for ever, as it turned out. Indeed, Alexander turned the tables by conquering the old Persian empire and starting to create a new Helleno-Persian successor: oriental in its underlying administrative and symbolic structure, but Greek in unifying language and high culture. Furthermore, the Greeks' unexpected victories over the Persians of 490 and 480-479BC unleashed an era of unparalleled cultural creativity – from Aeschylus's tragic drama Persians of 472BC to the mathematical genius of Archimedes. However, united though they were by religion and common social customs and by at least partly fictional self-images, these Greeks were very much not united by one of their major contributions to the sum of human achievement – politics. Much of our everyday political language is of ancient Greek derivation: monarchy, tyranny, oligarchy, aristocracy, plutocracy, democracy – not to mention the word "politics" itself. Much of the rest is Latin-derived: constitution, republic, empire, among others. But the Latin for "democracy" was democratia, a loan-word, because actually the Romans didn't do democracy – at least not in the original ancient Greek sense of the term; and they recognised, as we all do or should, that in this sphere the Greeks had been the original pioneers. However, the ancient Greeks' demokratia was hugely different not just in scale but in kind from any modern political system that claims the title of "democracy". That was partly because the fundamental ancient Greek political unit, the polis, was a strong community in a very exclusive sense: only adult male citizens could consider themselves politically entitled. Even then, the ancient Greeks typically ruled themselves directly, in that they did not select rulers to rule over and for them. Theirs were direct, participatory self-governments, whereas ours are notionally "representative". But democracy, so far from being the ancient Greek norm, was at first a rare and rather fragile plant: only later did it become about as widely distributed as various forms of oligarchy. And only in a few cases – in Athens, above all – was it both deeply rooted and conspicuously radical. At all times and in all places it remained more or less controversial. And there was a good linguistic reason for this. Demokratia was a compound of demos and kratos. But whereas kratos unambiguously meant "grip" or "power", demos could be interpreted to mean either "people" (in a vague sense, as in Abraham Lincoln's famous words at Gettysburg: "government of the people, by the people, for the people") or very specifically "the masses": the poor majority of the enfranchised citizen body (which might range in size from as few as 500, as on the island-state of Melos in the Cyclades, to as many as the 50,000 citizens of democratic Athens). So if you liked demokratia, it could mean People Power, but if you hated it – if, say, you were a member of the wealthy elite – then it could stand for the ancient Greek equivalent of Lenin's dictatorship of the proletariat. By and large the Romans took the second view, which is why they went to great lengths to stamp it out within their empire – the eastern half of which was basically Greek – in the end with total success. It therefore took a great deal of effort and ingenuity in the 19th century to rehabilitate "democracy" as a viably positive term of political discourse – and even then only at the cost of draining it of the active, participatory, class-conscious dimension the Athenians had given it.

Worship and sacrifice

A popular proverb says that the ancient Greeks "had a word for it". But actually they didn't always. A conspicuous example is that they had no word for our "religion", which is taken from Latin. Our manifold and multifarious legacy from the ancient Greeks does not include their polytheistic religion – which was superseded and suppressed by various forms of Judaeo-Christianity and then Islam. These latter faiths are all based on the presumption of a single deity, and on privileged hierarchies of vocational officials who interpret their sacred texts and dogmas. The ancient Greeks' "things of the gods", on the other hand, needed no clergy, dogma or doctrine: formulaic rituals mattered above all. It is easy for us today to be over-impressed by the standing remains of monumental temples such as those on the Acropolis of Athens or of Greek Acragas (Agrigento in Sicily), or by reports of now lost wonders such as the huge seated cult-statue of Zeus at Olympia, crafted by master sculptor Pheidias of Athens in the 430sBC. For most Greeks the object of their greatest devotion was an altar, whether domestic or public. The most characteristic act of religious worship was the performance of a sacrifice, such as a gift of olive oil, wine or grain, or the killing of a pig or chicken. These offerings symbolised both communion between the god or goddess and their mortal worshippers, as well as the unbridgeable gulf that separated the human from the super-human. Though the Greeks' gods and goddesses were represented in human shape, they were regarded rather as powers – immeasurably more powerful than puny mortals.

Myths

Another unique feature about the Greek deities was that they didn't have a hand in creating the world. In fact, they themselves were created only after a void state of chaos. We refer to these stories about the Greek gods' supernatural origins and functions as "myths". But for the Greeks a myth was a traditional tale that could have a purely secular, mortal content. Indeed, it was a prime marker of advanced intellectuals' sceptical, rational, critical outlook that "myth" came to be downgraded as a derogatory term meaning something like a romantic fiction. And it was a condition of the Greeks' achievements in philosophy and the natural sciences that they managed to reason without invoking mythology, conducting their ideas on the understanding that the natural and human worlds could in principle be explained without recourse to the hypothesis of supernatural intervention. The Greek world's first paid-up intellectual was Thales of Miletus (on the Aegean seaboard of western Turkey today), who lived around 600BC. He not only fell down wells while contemplating the heavens (as all proper intellectuals should), but also predicted a total solar eclipse (here he was fortunate to be heir to the discoveries and records of Babylonians and Egyptians before him), thus robbing it of potential divine mystique, and once made a substantial profit by successfully predicting a bumper olive harvest. Thales and his followers had a particular interest in the kosmos: a non-human universe that was hypothetically ordered and orderly. The way to study it was through historia: empirical enquiry or research.

Science

The results they came up with were hardly what we would call scientific. That was left for the doctors of the school of medicine, founded by Hippocrates in the fifth century BC on the east Aegean island of Kos; and the astronomers attached to the museum and library of Alexandria in Egypt in the third century BC. The latter spawned intellectual giants such as Eratosthenes from Cyrene in today's Libya, who successfully measured the Earth's circumference to within a small margin of error. Despite these giant steps, it is important to remember that most ordinary Greeks were not persuaded to adopt a rationalist, non-theistic world outlook, nor were they always tolerant of the eccentric intellectuals they harboured in their midst – especially not at times of great societal crisis such as the Peloponnesian War (431–404BC). A case in point was the trial and execution of Socrates at Athens, by a democratic jury of 501 mostly "ordinary" Athenian citizens, in 399BC. Socrates was convicted of "introducing brand-new, publicly unrecognised divinities" without the Athenian people's say-so, and of "corrupting the young". Both charges carried particular weight in the fraught circumstances of 399BC: this was just a few years after the Athenians' total defeat in the Peloponnesian war by Sparta, an enemy that prided itself on its conservative traditionalism in all matters concerning the gods. That its oligarchic junta had done to death many hundreds of ordinary Athenians was still fresh in the memory. The trial of Socrates and its outcome should remind us that democratic Athens, despite being a relatively open society, was no liberal paradise of principled religious tolerance.

Economics

Socrates is the main participant in a fictional dialogue composed by the versatile Athenian historian Xenophon (c428-355BC), entitled (in Latin transliteration) Oeconomicus. Yet "economics" in our sense is not what the discourse is about, but rather the management of an oikos or "household". The Greeks "did" economics, practically speaking, but they did not theorise it as we do. This was partly because they did not develop a suitable macro-economic technical vocabulary but also because, like their politics and religion, their economic realities were very different from those of a capitalist, let alone a globalised, economy. Most Greeks lived on and from the land. This is not to deny that local, regional and international trading networks could be crucially important, not least when the commodity being traded was a life-giving staple such as grain. But as much as 80% of the typical population of a typical polis were employed in peasant-style, non-market-oriented agriculture, working to satisfy needs rather than maximise profit.

Women and slaves

Detail from a pyxis showing a scene from the women's quarter, c450BC Photograph: British Musuem Women, whose public valuation by men was often distressingly low, were economically crucial within the household, where they processed food, produced children and clothing, and managed the free or unfree workforce. The modern Greek term for housewife, noikokyra ("lady of the household") had its ancient counterpart, especially in Sparta, where women vied not just to control but to own more than one household property. Elsewhere in Greece, women's property rights were severely limited. Indeed, it wouldn't have been uncommon for a wealthy Greek house-lord to think of his womenfolk as little better than the chattel slaves he owned. Ordinary Greeks, of course, might not have had the luxury of owning even a single slave, greatly desirable though that was thought to be. Most slaves were individually and privately owned, having been bought on the market as commodities. But some slaves – such as the gaolers of Socrates – were public servants. At Athens, there was an exceptional concentration of slave worker personnel in the state-owned silver mines, who were economically vital: the product of their labours paid for Athens' navy and a wide variety of other public and political services. In Sparta they managed their servile system very differently. Although there were some chattel-type (privately owned) slaves, the dominant form of servitude here was a kind of collective serfdom, known as helotage. And whereas most chattel slaves were dispossessed, non-Greek foreigners, the Helots were born into inherited bondage: this, perhaps, a final reminder of just how alien ancient Greece can be, for all its status as one of the fountainheads of western civilisation. Paul Cartledge is AG Leventis Professor of Greek culture at Cambridge University and the author of several books, most recently Ancient Greece: A History in Eleven Cities (Oxford University Press) ΠΗΓΗ: http://www.guardian.co.uk/culture/2010/nov/07/ancient-world-greece

Macedonia truths and lies:

ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΣΤΟ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ"

του ΜΑΡΚΟΥ Α. ΤΕΜΠΛΑΡ
...βλ. http://www.greece.org/themis/macedonia/factsgr.htm#1

Who gave you the right to negotiate my name...

Με την ελπίδα η αφίσσα αυτή να φτάσει σε κάθε γωνιά του κόσμου,  κυρίως όμως στον Πρωθυπουργό της χώρας, Γιώργο Παπανδρέου (στην ηλεκτρονική διεύθυνση gpapandreou@parliament.gr) καθώς και στο Υπουργείο Εξωτερικών (στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/MailForm.aspx?UICulture=el-GR)

Καιρός να ενωθούν οι Έλληνες παγκοσμίως.

Εάν δεν υψώσουμε και τώρα τη φωνή μας, καλύτερα να σωπάσουμε για πάντα.

Παρακαλούμε αντιγράψτε, αναδημοσιεύστε και προωθήστε την αφίσσα σε όλους όσους γνωρίζετε. Κυρίως όμως στείλτε το κείμενο που ακολουθεί στους παραπάνω αναφερόμενους παραλήπτες.

ΑΣ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΩΝΗ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Όσες οργανώσεις, σύνδεσμοι, σύλλογοι, ιστότοποι, ιστολόγια κλπ επιθυμείτε να συμμετέχετε ενεργά στην εκστρατεία, παρακαλούμε στείλτε μας τα στοιχεία σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση campaign@macedoniaontheweb.eu



ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΣΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ;

Δεν μας ξεγελούν οι όροι "διεθνής, διμερής, συνταγματική"

Δεν μας ξεγελούν οι "γεωγραφικοί" προσδιορισμοί "βόρεια, άνω, Μακεδονία του Βαρδάρη" (με ή χωρίς παρένθεση)

Η "βόρεια" Μακεδονία συνεπάγεται και "νότια". Η "άνω" Μακεδονία συνεπάγεται και "κάτω".

Η συγκατάθεση στη σύνθετη ονομασία συνεπάγεται με το ξεπούλημα της εθνικής μας κληρονομιάς. Συνεπάγεται με συνένεση στον αλυτρωτισμό των Σκοπίων. Συνεπάγεται με έσχατη προδοσία.

Οι χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια με τη συνταγματική τους ονομασία, συμπεριλαμβανομένου και του ΟΗΕ, έχουν συμφωνήσει πως θα δεχθούν το όνομα που θα προκύψει από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο χωρών. Γιατί εκχωρείτε λοιπόν χωρίς δεύτερη σκέψη το όνομα 2,5 εκατομμυρίων Μακεδόνων;

Πείτε Όχι στη σύνθετη ονομασία. Ανατρέψτε τα δεδομένα. Δεν είναι δικό μας το πρόβλημα αλλά της πΓΔΜ. Δε χρειαζόμαστε εμείς "διμερή" λύση, αλλά αυτοί. Όσες χώρες στον κόσμο κι αν τους αναγνωρίσουν, η Ελλάδα έχει την τελευταία λέξη.

Σας απευθύνουμε έκκληση: Μην ξεπουλήσετε το όνομα μας.

Ποιός είναι αυτός που έχει το δικαίωμα, Έλληνας ή όχι, να στερήσει σε εμάς τους Μακεδόνες, το δικαίωμα μας στην ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, και να παραχωρήσει την ταυτότητα μας σε ένα νεοσύστατο Σλαβικό έθνος;

Η Μακεδονία, ένα ζωτικό τμήμα του Ελληνικού κόσμου από τις απαρχές της ιστορίας μας, είχε επανειλλημένως χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο της επεκτατικής πολιτικής των Βούλγαρων, Σλάβων και Σοβιετικών, που ήθελαν πρόσβαση στο Αιγαίο.

Η π.Γ.Δ.Μ, ήταν γνωστή ως Βαρντάρσκα έως τα μέσα της δεκαετίας του 1940, όταν ο Γιόζιπ Μπροζ Τίτο άλλαξε το όνομα της και παραχάραξε το όνομα της και την πολιτιστική της κληρονομιά στην προσπάθεια του να αρπάξει την Μακεδονία από την Ελλάδα.

Γιατί πρέπει ξαφνικά να αναγνωρίσουμε ένα "Μακεδονικό" κράτος και έθνος από τη στιγμή που η χρήση αυτού του όρου από μη-Έλληνες αποτελεί προσβολή της κληρονομιάς μας;

Όπως δήλωσε ο πρώτος πρόεδρος της πΓΔΜ, Κίρο ΓΚλιγκόρωφ: «Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ.… Δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όσα συμβαίνουν στην χώρα μου. Έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί ότι και ο παράδεισος είναι Μακεδονικός…»

Κοινή λογική. Θα διαπραγματευόταν ποτέ κάποια άλλη χώρα την εθνική της κληρονομιά;

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ

Την εκστρατεία συνυπογράφουν έως τώρα:

Ανεξάρτητο Ελληνικό Δίκτυο - Πανμακεδονικές οργανώσεις Υφηλίου (Καναδά, ΗΠΑ, Ευρώπης, Αυστραλίας και Αφρικής) - Ελληνο Αμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο (HANC) - Ελληνικό Ηλεκτρονικό Κέντρο (HEC) - Ελληνικό Κογκρέσσο του Κεμπέκ - Κίνηση για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ - Αυστραλιανό Μακεδονικό Γνωμοδοτικό Συμβούλιο (AMAC) 

Support the campaign for Macedonia.
To get the banner code press here

Participants

WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS

HellasOnTheWeb   •   MacedoniaHellenicLand

Hellenic-American National Council (HANC)

Hellenic Electronic Center

Hellenic Congress of Quebec

Movement for FREEDOM & JUSTICE IN CYPRUS

Australian Macedonian Advisory Council

Hellenic League Of America 

Cyprus Action Network of America (CANA)

Hellenic Community of Ireland

Hellenic Heritage Institute

Ματιές στον ελληνιστικό κόσμο.

http://commodebariatric.com/videos/Hellenistic-Civilization.html#

Hellenistic Civilization Videos:

http://commodebariatric.com/videos/Hellenistic-Civilization.html#

Ελληνικοί τρόποι, πώς οι Έλληνες δημιούργησαν τον δυτικό πολιτισμό, Συγγραφείς: Bruce Thornton

Θέμα:  Φιλολογία-Αρχαιολογία-Μυθολογία Εκδότης: Ανατολικός Μετάφραση:  Γιάννης Καρβέλας -  Πέτρος Τσαπίλης Σελίδες:  283 Ημ. Έκδοσης: 01/01/2007

[...]Οι Ελληνικοί Τρόποι δεν είναι μόνο η συνέχεια του Ελληνικού Τρόπου της Χάμιλτον ή η αντεπίθεση στους μεταμοντέρνους κλασικιστές που έχουν κατακλύσει πολλά τμήματα κλασικών σπουδών διαφόρων αμερικανικών ιδρυμάτων, αλλά πάνω απ όλα είναι μια παθιασμένη πανεπιστημιακή εργασία που καλύπτει μια ευρύτατη γκάμα έργων, από τον Όμηρο και τον Ησίοδο ώς τον Αριστοτέλη και τον Δημοσθένη. Ο Μπρους Θόρντον μας δείχενι τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για το σεξ, τον έρωτα, την πολιτική, τη φιλοσοφία, τον πόλεμο και τι σημαίνουν οι ιδέες τους σήμερα για τη Δύση. Οι αρχαίοι Έλληνες αναβιώνουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Θόρντον και ο αναγνώστης μαθαίνει ότι για τα πολλά επιτεύγματά τους η ανθρωπότητα τους χρωστά ακόμη περισσότερα." Ντίνος Σιώτης, ποιητής και συνεκδότης του περιοδικού (δε)κατα, Το ΒΗΜΑ, 24/06/2001 Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Τι λόγους έχουν οι σημερινοί άνθρωποι και, κυρίως οι νέες γενιές, να ασχολούνται με τους αρχαίους Ελληνες και τον πολιτισμό τους; Χρωστάει κάτι η Δύση και ο κόσμος γενικότερα σ αυτόν τον πολιτισμό, που είναι νεκρός εδώ και 25 αιώνες; Σε τέτοια ερωτήματα που του γίνονταν από τους φοιτητές του αποπειράται να απαντήσει ο καθηγητής Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Μπρους Θόρτον. Ταυτόχρονα βρίσκει την ευκαιρία να απαντήσει στους επικριτές του ελληνικού πολιτισμού και της παράδοσής του στη Δύση, οι οποίοι εμφανίστηκαν τα τελευταία περίπου πενήντα χρόνια ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς. Από αυτούς μια τάση ακολουθεί τον μεταμοντερνισμό και η άλλη, τη θεωρία της πολυτισμικότητας, εισάγοντας μια πολιτισμική σχετικότητα (δηλαδή, «όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι και δεν μπορούν να συγκριθούν και να χαρακτηριστούν ως ανώτεροι ή κατώτεροι», ενώ η άλλη άποψη «βλέπει την ιστορία ως θεραπευτικό μελόδραμα, μια σάγκα γεμάτη από τα κακά της Δύσης, όπως σεξισμός, ρατσισμός, αποικιοκρατία ιμπεριαλισμός κ.λπ..). Αυτό που χρωστάμε στους Ελληνες, λέει ο Θόρτον, και πρέπει να μελετούμε, είναι το γεγονός ότι πρόσφεραν -αυτοί και κανένας άλλος αρχαίος λαός- ιδανικά που ακόμη και σήμερα διαμορφώνουν τον πολιτισμό μας. Οι Ελληνες δανείστηκαν πολλά από τους γείτονές τους, αλλά ήταν οι μόνοι που ξέφυγαν από την κυριαρχία του ιερατείου θέτοντας σε λειτουργία το κριτικό πνεύμα που τους επέτρεψε «να εξηγήσουν την ανθρώπινη ύπαρξη ορθολογικά και με συνέπεια, και να βρουν νόημα στην εμπειρία», για να προχωρήσουν στη λογική, φυσική, κριτική, ιστορία, διάλογο, τραγωδία, ανάλυση, και τις λέξεις που τελειώνουν σε «-ολογία». Ολα αυτά συνιστούν το περίφημο «ελληνικό θαύμα», που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του δυτικού πολιτισμού.

Macedonians sites: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - SOCIETY FOR MACEDONIAN STUDIES

http://www.ems.gr/

Macedonians sites:

From the Editors...

The traditional “Macedonian Question” has undergone drastic changes in our days, mainly as a result of the dissolution of the former S.F.R. of Yugoslavia and the emergence of an independent Macedonian state under the provisional international name of Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM).

Whereas political disputes involving territories do persist (most notably in connection with an emerging Albanian irredenta over the western regions of FYROM, fanned also by the crisis in neighboring Kosovo), it is true that the core of the debate has shifted to issues of cultural heritage and identifies in the wider Macedonian region.

Such issues involve the origins and development of the national identity of the Slavs living in FYROM and the wider Macedonian geographical region; the relationship—or lack of it—of the [Slav]Macedonian language with the Bulgarian; the existence, identification and self-assertion of various ethnic and religious groups in FYROM, the Macedonian province of Greece, and the Macedonian districts of Bulgaria and Albania; claims of identification with, and/or monopolization of historical and cultural events, monuments, cultural works, symbols and personalities; the making of national “myths” and their transmission over to new generations and to the Diaspora; and last, but not least, the dispute over the definition and the contents of the Macedonian name.

Samuel Huntington’s well known theory about the future clash of civilizations—though critically contested—perceives in cultural difference and heritage the harbingers of future potential political crises. If that is the case, then it is worth studying and analysing such differences in the wider Balkan sub-region, and Macedonia in particular. Could this region become a testing ground for Huntington’s controversial theory?...

...

http://www.macedonian-heritage.gr/editorial.html

Τα ημαρτημένα του Λεξικού Μπαμπινιώτη

Τα ημαρτημένα του Λεξικού Μπαμπινιώτη Μια πρώτη επιλογή... και έπεται η συνέχεια Συγγραφείς:    Βασίλης Φίλιας -  Γιάννης Πρινιανάκης   Θέμα:  Ελληνικά λεξικά Εκδότης: Παπαζήσης Σελίδες:  765 Ημ. Έκδοσης: 27/05/2010
Η παρούσα εργασία, στηριζόμενη σε ισχυρή τεκμηρίωση και με συγκεκριμένα στοιχεία, καταρρίπτει την ινδοευρωπαϊκή θεωρία. Σκοπός των συγγραφέων είναι να καταδείξουν το ετοιμόρροπο και ασταθές του ινδοευροωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά και το πώς αυτό οδηγεί στην ακατανοησία της ελληνικής γλώσσας, και όχι να προσθέσουν μια ακόμα επίκριση στο έργο του κ. Μπαμπινιώτη. Το λεξικό Μπαμπινιώτη αποτελεί κατά τη γνώμη μας, την χαοτική έκφραση μιας αντιεπιστημονικότητας, γι αυτό και επικρίνεται τόσο για τις αστήρικτες ετυμολογίες του όσο και για το ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυθαίρετης εφαρμογής αυτής της αστήρικτης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας στην πράξη. Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Σχόλιον: ευχαριστούμε τους συγγραφείς για την οξυδερκή και τολμηρή τους εργασία, η οποία συμβάλλει στην διασαφήνιση ενός θολού θέματος και την αποκάλυψη των ψεμμάτων των εχθρών της αλήθειας και της ανθρωπότητας.

Ποιός χρειάζεται τους Έλληνες; Ποιός χρειάζεται τα Ελληνικά;

Συγγραφείς:   Σάιμον Γκόλντχιλ   Θέμα:  Φιλολογία-Αρχαιολογία-Μυθολογία Εκδότης: Ενάλιος Μετάφραση:  Γιώργος Κουσουνέλος Επιμέλεια:  Ελένη Κεκροπούλου Σελίδες:  538 Ημ. Έκδοσης: 01/11/2003

Ενδιαφέρουν κανέναν τα ελληνικά; Ποιόν και γιατί; Είναι οι Έλληνες σημαντικοί για την ιστορία του Δυτικού πολιτισμού; Αυτή η διεπιστημονική μελέτη επικεντρώνεται σε χρονικές στιγμές της ιστορίας κατά τις οποίες έγιναν σφοδρές αντιπαραθέσεις σχετικά με τους Έλληνες συγγραφείς και την αρχαία ελληνική γραμματολογία -αντιπαραθέσεις σχετικά με το αν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς έπρεπε να μελετώνται και να διδάσκονται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης κατά την Αναγέννηση. Ο συγγραφέας διερευνά διεξοδικά την πολεμική που αναπτύχθηκε στη Δύση εναντίον της μελέτης των ελληνικών -μια αναγκαιότητα που υποστήριξαν τα μεγάλα πνεύματα της Δύσης- πολεμική η οποία στρεφόταν κυρίως σε μια σημαντική προσωπικότητα από το Ρότερνταμ: τον Έρασμο, υπέρμαχο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας.

Υπογεννητικότητα, πολυπολιτισμός και η στροφή του κράτους κατά του έθνους

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου

Πολλά μεγάλα προβλήματα του ελληνικού έθνους έχουν γίνει πλέον ορατά σε όλους εκτός από την πολιτική ηγεσία, η οποία, παρακάμπτοντας τον κοινό νου, στοχεύει επίμονα αλλού. Αυτό δημιουργεί σε κάποιους την απορία μήπως η ηγεσία είναι τόσο εξωκοσμική, τόσο αθώα, που πραγματικά αδυνατεί να συλλάβει ειδικά το προφανές. 

Ως εξ αυτού, αναπτύσσεται εις το διηνεκές μια «συμβουλευτικού» τύπου αρθρογραφία, από καλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν γνωστά πράγματα, προτρέποντας, εκλιπαρώντας ή απειλώντας τους υπεύθυνους να δράσουν. Η αγαθή πρόθεση των κυβερνώντων υπέρ του έθνους, του λαού, του δικαίου κ.λπ. προϋποτίθεται. Λίγη πληροφόρηση τους λείπει μόνο, ίσως και λίγη θέληση να υπερνικήσουν την αδράνεια. Αν τους τα παράσχουμε, τι θα τους εμποδίσει πλέον να δράσουν υπέρ του κοινού οφέλους;

Έτσι κάπως σκέφτεται και ο απλός άνθρωπος, όταν σε μικρό κύκλο προσφέρεται να κάνει την κριτική του, να βάλει νοερά σε τάξη τα κακώς κείμενα, να παροτρύνει τους κυβερνήτες να δράσουν επιτέλους όπως -έτσι νομίζει- θα επιθυμούσαν και οι ίδιοι, αν ήξεραν μόνο το πώς, για το καλό του τόπου.

Από καιρού εις καιρόν πέφτει κανείς παρά ταύτα επάνω σε κάποιον αυτόπτη μάρτυρα, κάποιο γεγονός και ντοκουμέντο που αποτελεί απόδειξη ότι οι ιθύνοντες όντως γνωρίζουν τα πράγματα πολύ καλά και αν αργότερα φάνηκαν να λένε ή να πράττουν τα αντίθετα, μόνο αθώοι δεν ήταν.

Ένα τέτοιο ντοκουμέντο είναι το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος του Φεβρουαρίου 1993. Στην επιτροπή αυτή συμμετείχαν, εκτός από βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Κρητικός, ο Στέλιος Παπαθεμελής, o Μιχαήλ Στυλιανού και ο Μανώλης Δρεττάκης, και οι κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη και Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.

Το πόρισμα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι με την υπογεννητικότητα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος «παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις που μπορούν να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα». Η πτώση του δείκτη γεννητικότητας από 2,09 το 1982 σε 1,4 το 1990, συνεχίζει το πόρισμα, «απειλεί πλέον σοβαρά την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής».

Ώστε το 1993 ακόμα και ο Συνασπισμός έβλεπε κινδύνους για την ελληνική φυλή, ενώ σήμερα αποφαίνεται ότι όποιος αμφισβητεί την ελληνικότητα των... Πακιστανών ή των όποιων λαθρομεταναστών αποκτούν ελληνικά χαρτιά είναι ρατσιστής! Και η κ. Φάνη Πετραλιά εμάχετο το 1993 υπέρ της εθνικής μας ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας ως αγαθών υπό διακινδύσευσιν, ενώ η κ. Μπενάκη, ως πρόεδρος της Βουλής, δώδεκα χρόνια αργότερα εξηγούσε ψύχραιμα στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, εκπροσωπούσα τους τριακόσιους βουλευτές της Βουλής της Ελλήνων, ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της... ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη»! Όντως, νέα μηνύματα κομίζει η πολιτική μας ελίτ για το έθνος!

Το πόρισμα του 1993 αναφέρεται και στις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης, αλλά με διαμετρικά αντίθετη θεώρηση από σήμερα: Αφού χαιρετίζει πρώτα την είσοδο ομογενών Ποντίων και Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα, των οποίων «οι κοινές πολιτιστικές ρίζες και η Ορθοδοξία βοηθούν πολύ στην προσαρμογή και αφομοίωσή τους από την ελληνική κοινωνία», καταγγέλλει την «αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών-αλλοδαπών, κυρίως μουσουλμάνων από αφρικανοασιατικές χώρες», που «δημιουργούν σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα (προστριβές στην αγορά εργασίας, αύξηση της εισφοροδιαφυγής με μεγάλες συνέπειες στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αύξηση εγκληματικότητας, διακίνηση ναρκωτικών κ.λπ.)».

Αυτοί «δεν μπορούν να προσαρμοστούν προς την ελληνική κοινωνία λόγω του τελείως διαφορετικού πολιτισμού του Ισλάμ». - Για δες που καμώνεται σήμερα η πολιτική ελίτ ότι οι αλλοδαποί δήθεν θα σώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την κατάρρευση! Και όσο για την εγκληματικότητα, ή μας καθησυχάζει ότι δεν αυξήθηκε, ή αποκρύπτει όνομα και χώρα καταγωγής των δραστών (για να μην τονωθεί, αναμφισβήτητα, ο «ρατσισμός» των θυμάτων, δηλαδή των Ελλήνων). Όσο για τα ναρκωτικά, το κράτος ασχολείται με την ήπια κάνναβη των Κρητικών (Ζωνιανά) και κλείνει τα μάτια στην επιθετική πολιτική πωλήσεων σκληρών ναρκωτικών από μαύρους και Πακιστανούς, καταμεσής στην πρωτεύουσα του κράτους, δύο δρόμους πίσω από την Ομόνοια! (Αποτέλεσμα: Από 2.000 εξαρτημένους ηρωινομανείς το 1980, φτάσαμε αισίως στον αριθμό των... 200.000 χρηστών, κυρίως μέσα στη νεολαία.)

Ούτε ο εθνικός κίνδυνος από τη λαθρομετανάστευση διέφυγε από τους συντάκτες του πορίσματος του 1993: «Τα πληθυσμιακά κενά που δημιουργούνται σε διάφορα γεωγραφικά διαμερίσματα (νησιά Αιγαίου, Ιονίου κ.λπ.)», μας εφιστούν την προσοχή, «υπάρχει ο κίνδυνος να καλυφθούν από αλλοδαπούς (κυρίως μουσουλμάνους) με εξαιρετικά δυσμενή επακόλουθα». - Τι λες; Σήμερα δεν θεωρούν ούτε καν τους μουσουλμάνους ολόκληρης της Τουρκίας ως κίνδυνο για τα νησιά, γι' αυτό αγωνίζονται να βάλουν την Τουρκία στην Ευρώπη...

Επίσης, στέλνουν καθηγητές από την Αθήνα να τουρκοποιήσουν τους έλληνες Πομάκους της Θράκης, σε αγαστή συνεργασία με το εκεί τουρκικό προξενείο. Ακόμα, επιτρέπουν στους Τσάμηδες, πρώην δωσίλογους, νυν λαθρομετανάστες, να εγκατασταθούν αθόρυβα στα παλιά τους σπίτια στην Ήπειρο, ώστε να υπάρχει εκεί αλβανικό προγεφύρωμα όταν το θέμα «Τσαμουριά» μετά την αναγνώριση του Κοσόβου θα τεθεί δυναμικά από αλβανικής πλευράς. Άλλαξε 180 μοίρες η κατεύθυνση του ανέμου στην ελληνική πολιτική ελίτ!

Οι κίνδυνοι που εγκυμονεί η ελληνική υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με τη λαθρομετανάστευση δεν διέφυγαν την προσοχή της διακομματικής επιτροπής που συνέταξε το ιστορικό μας πόρισμα: «Η επιδείνωση των δημογραφικών δεικτών, που άρχισε από το 1985, δημιουργεί σοβαρά πληθυσμιακά προβλήματα στη χώρα μας», λέει η επιτροπή και συνεχίζει: «Τα κενά που δημιουργούνται καλύπτονται κατά το μεγαλύτερο μέρος από... μουσουλμάνους της Ασίας και της Αμερικής και από άλλους που εισδύουν παράνομα στον ελληνικό χώρο (και παραμένουν με ποικίλες ψευτοϊδιότητες, προσθέτοντας νέα προβλήματα)». - Προβλήματα; Σήμερα λόγος γίνεται μόνο για ευεργετήματα. Ο Γ. Παπανδρέου, απευθυνόμενος στους αφρικανούς λαθρομετανάστες, τούς ευχαρίστησε που... επέλεξαν την Ελλάδα (!) και ακολούθησαν με ταυτόσημες δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Π. Παυλόπουλου...

Το 1993 η Επιτροπή της Βουλής δεν εγνώριζε ακόμα τον πολυπολιτισμό ως έννοια, όμως δεν παρέλειψε να κάνει κριτική της ουσίας του: «Εάν για την ανανέωση του εργατικού μας δυναμικού και γενικά την πορεία της οικονομίας μας και των ασφαλιστικών ταμείων στηριχθούμε στους μετανάστες της Ασίας και της Αφρικής, πολύ γρήγορα θα δημιουργηθούν προβλήματα σοβαρά, με κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις, σύμφωνα με την εμπειρία των περασμένων δεκαετιών σε χώρες της Δ. Ευρώπης». Στο υποκεφάλαιο «διοικητικά μέτρα» η επιτροπή πάλι αποφαίνεται ότι «πρέπει να γίνεται αυστηρός έλεγχος για τη νομιμότητα της εισόδου στη χώρα μας και για τη νόμιμη παραμονή και απασχόληση», ενώ στο υποκεφάλαιο «Προτάσεις» η επιτροπή προτείνει «να τονώνεται σε κάθε κατάλληλη στιγμή η ελληνική παράδοση και το θρησκευτικό συναίσθημα (πρακτικά με πρωτοβουλία της Εκκλησίας)».

Είναι προφανές ότι και σ' αυτά τα θέματα η ελληνική ελίτ έχει πλέον -με πλήρη επίγνωση- πάρει την αντίθετη θέση, εφόσον και τον πολυπολιτισμό ευαγγελίζεται σε όλο το εύρος της εκπαίδευσης και της επίσημης ιδεολογίας και τα σύνορα αφήνει ανοιχτά και τους λαθρομετανάστες νομιμοποιεί (με ορίζοντα πολιτικών δικαιωμάτων) και τον εκλιπόντα Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο εδίωξε επειδή μόνον αυτός έθεσε σε εφαρμογή τις προτάσεις εκείνες του πορίσματος που ευρίσκοντο μέσα στη σφαίρα της ευθύνης της Εκκλησίας.

Ακόμα το 1999 η Ελλάδα ήταν κατά του πολυπολιτισμού, εφόσον σε προτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τον αποδεχθεί η Ελλάδα απάντησε τότε εγγράφως ότι τον απορρίπτει διότι «δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικώς». Όμως όλα άλλαξαν όταν το 2007 ο Σημίτης εδήλωσε ότι ο πολυπολιτισμός την εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι θετικό φαινόμενο, το οποίο οφείλουμε να προωθήσουνε ενεργά.

Το κράτος πλέον ανοιχτά κατά του έθνους και του γένους των Ελλήνων!

Σημειωτέον ότι το πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής δεν αποσιώπησε τον αλβανικό κίνδυνο: Ο αλβανικός πληθυσμός σε όλα τα εδάφη των Βαλκανίων θα αυξηθεί -με την αλβανική γεννητικότητα- από 6 σε 12 εκατομμύρια περί το 2025, είπε η επιτροπή, δηλαδή θα είναι κατά 25% μεγαλύτερος του ελληνικού πληθυσμού. Η Αλβανία θα είναι η πιο νεανική χώρα της υφηλίου, ενώ η Ελλάδα η πιο γερασμένη των Βαλκανίων! Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις ως προς το τι σημαίνουν όλα αυτά, η επιτροπή του 1993 επισημαίνει ότι μέσα σε 45 χρόνια οι Αλβανοί διά της υπεργεννητικότητας από 50% έγιναν ως το 1990 77% του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου. - Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε σήμερα πολύ καλά...

Εννοείται ότι όλες οι περαιτέρω υποδείξεις της επιτροπής υπέρ της βελτίωσης του δείκτη γεννήσεων των Ελλήνων αγνοήθηκαν από τις κυβερνήσεις έκτοτε, ή ελήφθησαν ακόμα και τα αντίθετα μέτρα: Ούτε ερευνητικά δημογραφικά ινστιτούτα και θέσεις στα ΑΕΙ για τη δημογραφία δημιουργήθηκαν, ούτε δωρεάν κατοικία για τους πολύτεκνους δόθηκε, ούτε θέσεις εργασίας για τους νέους δημιουργήθηκαν, ούτε στηρίχθηκε η ελληνίδα αγρότισσα, τα χωριά και οι κωμοπόλεις, ούτε οι γεννήσεις έγιναν δωρεάν με πλήρεις αποδοχές στις εγκύους Ελληνίδες, ούτε το Αιγαίο και η Θράκη ενισχύθηκαν.

Όχι, αντ' αυτών, προχωρήσαμε στον «Καποδίστρια Ι» και ετοιμάζουμε τον «Καποδίστρια ΙΙ», που θα περιθωριοποιήσει ακόμα περισσότερο τις παραδοσιακές αγροτικές κοινότητες, δημιουργήσαμε τη γενιά των 700 ευρώ προκειμένου να φύγουν πάλι οι έλληνες νέοι στη μετανάστευση (δες ειδήσεις σχετικά των «Financial Times»), γκετοποιήσαμε πλήρως τις πόλεις με τους λαθρομετανάστες και τους παραδώσαμε την ύπαιθρο χώρα να τη νέμονται ως τις απόκρημνες βουνοκορφές, εγκαταλείψαμε υπέρ του «πολυπολιτισμού» την ελληνική παιδεία, επιτρέψαμε να πέσει ο δείκτης γεννήσεων στο 0,9. Το 1980 η Ελλάδα ήταν δεύτερη στον δείκτη γονιμότητας ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ. Το 1999 κατείχε τη 12η θέση. Και σήμερα;

«Χθες η Ελλάδα ήταν παιδότοπος, σήμερα είναι γηροκομείο, αύριο θα είναι νεκροταφείο» (Evangelos Rigos). Σε πέντε χρόνια οι αλλοδαποί μαθητές παρουσίασαν αύξηση 300%. Οι έλληνες μαθητές είχαν μείωση 30%. Το 1980 είχαμε 1.000.000 παιδιά στο Δημοτικό. Το 2000 643.475. Σε 30 χρόνια δεν θα υπάρχει μαθητής στο Δημοτικό!

Στον λόγο της Ψαρούδα-Μπενάκη περί περιορισμού των εθνικών συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας υπάρχει μια περαιτέρω παράγραφος που αναφέρεται στο πολίτευμα: «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές», λέει η πολιτική αυτή Πυθία, «καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των καθιερωμένων» (τι κρυπτική φράση και μετά τα βάζουμε με τους «συνωμοσιολόγους») και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί ενδεχομένως από νέες μορφές διακυβέρνησης» (δηλαδή τι, δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα; Ας ερμηνεύσουν τον χρησμό όποιοι μπορούν).

Για τα ατομικά δικαιώματα μίλησε τελευταία στη Βουλή των Ελλήνων ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης. Η εθνική κυριαρχία αντιστρατεύεται τα ατομικά δικαιώματα, είπε ο ρηξικέλευθος αυτός θεωρητικός. Οφείλουμε να την περιορίσουμε κατά τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου... να προστατεύσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η κατάργηση της αυτονομίας της ελληνικής Δικαιοσύνης με την υπαγωγή της στην ευρωπαϊκή (δημιουργία μονάδας «ευρωπαϊκής δικαστικής συνεργασίας» Eurojust) θα δώσει μόνη αυτή στο «δικαίωμα αυτό καθεαυτό» τον χώρο που απαιτεί για να «μπορεί να σταθεί».

Το έθνος είναι για τον κ. υπουργό εμπόδιο στη Δικαιοσύνη, εφόσον, όπως είπε, ο «μεγαλύτερος εθνολόγος του 20ού αιώνα, ο Γκέλνερ, ''όλα τα έθνη είναι επιθετικά''. Ο εθνοτισμός όμως είναι καλός, είναι τα πολιτισμικά στοιχεία ενός λαού, τα ήθη και τα έθιμα και οι θρησκείες...»

Να ξεδοντιαστεί το ελληνικό έθνος, υποβιβαζόμενο σε γυμνή εθνότητα, δίχως την υπεράσπιση που προσφέρει το δικό του κράτος, όπως την εποχή της οθωμανικής δουλείας. Και να μοιράζεται με τις άλλες εθνότητες που προέκυψαν από τη λαθρομετανάστευση τα πάλαι ποτέ ελληνικά εδάφη. Έως ότου εξαφανιστεί σύντομα από την υπογεννητικότητα και την ξενοκεντρική εκπαίδευση.

Και αν το ελληνικό έθνος δεν συμφωνήσει με τον ρόλο που η ελίτ έχει προβλέψει γι' αυτό; Μα, ας μην ξεχνάμε ότι δεν βρισκόμαστε στο 1993 του γνωστού μας πατριωτικού διακομματικού πορίσματος! Εν τω μεταξύ, το κράτος έχει εξαγορασθεί και στραφεί εναντίον του έθνους, το οποίον εντέλλεται να υπερασπισθεί. Το κράτος αυτό έχει μηχανισμούς καταστολής, νομοθετικούς και εκτελεστικούς. Με αυτούς θα κάμψει -ευελπιστεί- κάθε αντίσταση των Ελλήνων.

Το πώς και γιατί στο μεγάλο πείραμα «Ελλάς» το κράτος στράφηκε μέσα σε μια δεκαετία κατά του έθνους, θα το ανακαλύψουν σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος. Το στοίχημα είναι όμως να το ανακαλύψουμε (όσοι δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα) τώρα, προτού οι δρομολογούμενες εξελίξεις γίνουν μη αναστρέψιμες.

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=28853&page=2&mode=1&page=3&mode=1&page=1&mode=1

Σχόλιον: τα λέει όλα, ας θυμόμαστε όλα ταα κάστρα από μέσα πέφτουν!