Άλλο Αλβανός και άλλο Αρβανίτης. Άλλο Δανός και άλλο Δαναός.

Αλβανοί, Αρβανίτες και η διαστρέβλωση του 1821

Όταν διάβασα την είδηση ομολογώ ότι δεν εξεπλάγην. Αλβανικό τηλεοπτικό κανάλι παρουσιάζει αποσπάσματα από την τηλεοπτική σειρά του ελληνικού ΣΚΑΙ για το 1821 με στόχο να αποδείξει ότι οι Έλληνες είναι αλβανικής καταγωγής. Προφανώς οι γείτονες αξιοποιούν τα ανιστόρητα στοιχεία του διαστρεβλωτικού εκείνου ντοκυμανταίρ, τα οποία ταύτιζαν τους Αρβανίτες με τους Αλβανούς. Τα ολισθήματα των «μεταμοντέρνων» Ελλήνων ιστορικών αλείφουν βούτυρο στο ψωμί του Αλβανικού εθνικισμού.
Άγνοια η και διαστρέβλωση της Ιστορίας προδίδει η καινοφανής άποψη που ακούσθηκε ότι δηλαδή μεγάλοι ήρωες του 1821 και των μετέπειτα εθνικών αγώνων υπήρξαν Αλβανοί. Γίνεται σύγχυση με τους Αρβανίτες, τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Άλλο, όμως, Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και εξηγούμεθα: Ο Μάρκος Μπότσαρης, στη μνήμη του οποίου ασεβούν πολλοί, ήταν Έλλην αρβανιτόφωνος, όπως όλοι οι Σουλιώτες. Η ελληνική του συνείδηση φαίνεται και από την περίφημη φράση που είπε όταν πρωτοπάτησε στα Επτάνησα : Ο Έλλην δεν μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος εκεί όπου κυματίζει η Βρετανική σημαία". Το δε Λεξικό που έγραψε ήταν της αρβανίτικης - όχι αλβανικής - και ρωμαίικης απλής (νεοελληνικής). Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έχει αλβανική εθνική συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο εμφανίζεται μόλις το 1878 με την Λίγκα της Πριζρένης - Κοσσυφοπεδίου και μάλιστα ως τεχνητό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων και θρησκευτικών προπαγανδών. Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών. Οι κάτοικοι της σημερινής Αλβανίας διεκρίνοντο με κριτήριο την θρησκεία τους. Οι Ορθόδοξοι ήσαν Ρωμιοί, εντεταγμένοι στο ίδιο Γένος με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι Μουσουλμάνοι ένοιωθαν Τούρκοι, εξ ου και ο όρος Τουρκαλβανοί. Εάν μιλούμε για αλβανική συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση δεν πρέπει να αναφερόμαστε στους Μποτσαραίους, την Μπουμπουλίνα και τους Κουντουριώτηδες, αλλά στους Τουρκαλβανούς που χρησιμοποιήθηκαν από την άλλη πλευρά ως σφαγείς των Ελλήνων.
Οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν Αλβανούς στην Βαλκανική. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ονομάζει Αλβανούς μία φυλή του Καυκάσου. Ο Γεώργιος Καστριώτης - Σκεντέρμπεης, που θεωρείται εθνικός ήρωας των σημερινών Αλβανών, ονόμαζε εαυτόν Ορθόδοξο Ηπειρώτη (15ο αιών). Σε έγγραφα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στα τέλη του 15ου αιώνος η λέξη "Αλβανός" ερμηνεύεται " Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο" χωρίς να αμφισβητείται η ελληνική συνείδησή τους. Η αλβανική συνείδηση είναι οπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα όπως αποδεικνύουν και μαρτυρίες των ιδίων των ενδιαφερομένων. Όταν η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία για δικούς τους λόγους προσπαθούσαν να κατασκευάσουν αλβανικό κράτος ώστε να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής, οι Τουρκαλβανοί ύψωναν στο Δυρράχιο την οθωμανική σημαία !
Προτιμούσαν την τουρκική παρά την άγνωστη σ' αυτούς αλβανική εθνική συνείδηση.
Ο όρος Αρβανίτης που αφορά τους Σουλιώτες, τους Υδραίους, τους Σπετσιώτες κ.α., προέρχεται από τη λέξη "Άρβανον", τοπωνύμιο της Βορείου Ηπείρου, που το βρίσκουμε ήδη από τον 11ο αιώνα στα κείμενα της Άννας Κομνηνής. Από το Άρβανον, δηλαδή από την Ελληνικοτάτη Βόρειο Ήπειρο, κατέβηκαν σε πόλεις και νησιά της Νοτίου Ελλάδος ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν αρβανίτικα. Δηλαδή μία διάλεκτο ανάμικτη με αρχαία ελληνικά, λατινικά, τουρκικά και εντόπια βαλκανικά γλωσσικά στοιχεία. Η σύγχυση μεταξύ των λέξεων Αλβανός και Αρβανίτης δημιουργείται μόνον στην ελληνική γλώσσα, διότι φαίνονται να μοιάζουν οι δύο όροι ηχητικά. Η ομοιότης είναι μόνο επιφανειακή. Στην ουσία διαφέρουν κατά πολύ. Άλλωστε οι ίδιοι οι Αλβανοί αποκαλούν εαυτούς Σκιπετάρ και την χώρα τους Σκιπερία : χώρα των Αετών. Τι κοινό μπορούν να έχουν ένας Σκιπετάρ και ένα Έλλην αρβανιτόφωνος ;
Κωνσταντίνος Χολέβας –Πολιτικός Επιστήμων
17.1.2012
http://www.info-history.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=88:albanians-arvanites-and-the-distortion-of-1821&catid=27:modern&Itemid=38 

Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΩΣ ΒΙΩΜΑ

του Κώστα Χατζή

Όταν ο εκδότης του Patria, τον οποίο και ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία, μου ζήτησε να γράψω ένα άρθρο για την εθνική μας ταυτότητα, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι όσο σημαντικό και τιμητικό είναι το θέμα, άλλο τόσο δύσκολο είναι να καταγράψεις σε μια κόλλα χαρτί πεποιθήσεις και συναισθήματα για το υψηλότερο ιδανικό, χωρίς να υποπέσεις στον κίνδυνο να εκφραστείς με ύφος πομπώδες ή “δασκαλίστικο”.

Κι αυτό γιατί η εθνική συνείδηση έχει το μεγαλείο να είναι ιδεώδες που “ανήκει” σε πολλούς, αλλά ταυτόχρονα να αποτελεί μοναδική, εξατομικευμένη πηγή πίστης και έμπνευσης για τον καθένα, ανάλογα με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεται. Κι αν μη τι άλλο, διαγωνισμοί πατριωτισμού ούτε με εξέφρασαν ποτέ, ούτε, πιστεύω, ωφέλησαν γενικότερα τον τόπο.

Έχοντας τα παραπάνω για οδηγό, δε μπόρεσα να βρω καλύτερο τρόπο αποτύπωσης των σκέψεών μου από την παράθεση βιωμάτων. Άλλωστε, για εθνικές πράξεις οι Έλληνες της γενιάς μου θα ήταν ιερόσυλο να συζητάμε, αναλογιζόμενοι αυτές των προγόνων μας σε αρχαία και νεώτερη ιστορία. Επιστημονικές αναλύσεις και δοκίμια γράφτηκαν και θα γράφονται από ανθρώπους σοφότερους και με λαμπρότερο πνεύμα από τον υπογράφοντα. Δε μένει, συνεπώς, τίποτα άλλο, για την ώρα τουλάχιστον, από το να καταθέσει κανείς πώς βιώνει την έννοια “εθνική ταυτότητα”.

ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Βιώματα λοιπόν...

Βιώματα απλά και καθημερινά, τα οποία, όμως, μέσα στην απλότητα και τη ρουτίνα τους κρύβουν μέσα τους όλη την πεμπτουσία της ελληνικής φυλής.

Όπως το κυριακάτικο τραπέζι με αγαπημένα πρόσωπα, μια συνήθεια με αρχαιοελληνική προέλευση, ιστορική συνέχεια και άμεση αναφορά στην οικογένεια και τους αληθινούς φίλους, έννοιες που εξυψώθηκαν από τον ελληνικό πολιτισμό και αποτελούν στηρίγματα και για τους νέους της γενιάς μου. Έννοιες που αντέχουν, όσο κι αν πλήττονται από την αποθέωση της ατομικότητας και την απαξίωση του φιλότιμου και της μπέσας που προωθούν κυνικά οι νεοταξίτες.

Όπως ο Επιτάφιος κάθε Μεγάλη Παρασκευή, που εδώ και χρόνια συγκεντρώνει εκατοντάδες νέους ανθρώπους. Όχι γιατί απέκτησαν σώνει και καλά έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, ούτε γιατί αποτελεί απόδειξη φιλοπατρίας. Αλλά γιατί αυτό που συμβαίνει το αισθάνονται δικό τους από μικρά παιδιά. Κι ακόμα κι αν το αντιλαμβάνονται ως υποχρέωση ή ως ευκαιρία συνάντησης με παιδικούς φίλους και παλιούς συμμαθητές, εν τέλει λειτουργεί ως ιερός συνεκτικός δεσμός. Δεσμός που στοιχειώνει τους “άθεους” ψευτοπροοδευτικούς που βγάζουν “καντήλες” στη λέξη Ορθοδοξία, αλλά...αγωνιούν για τα δικαιώματα όλων των άλλων θρησκειών.

Όπως η ελληνική φιλοξενία, από τα αστικά κέντρα ως την επαρχία- κυρίως σε αυτή- από ανθρώπους πρόθυμους να “ανοίξουν το σπίτι τους” σε κάθε επισκέπτη, Έλληνα ή ξένο, εύπορο ή φτωχό και να μοιραστούν μαζί του από το φαγητό μέχρι τα ήθη και τα έθιμά τους. Αρκεί να δείξει κι εκείνος ότι στέκεται με σεβασμό απέναντί τους. Σεβασμό που δε δείχνουν οι ορδές των λαθρομεταναστών και των εισαγόμενων εγκληματιών που κατέκλυσαν τη χώρα με τη συνέργεια όλων των πολιτικών και κατ' εντολήν εκείνων που θέλουν να γεμίσουν την Ελλάδα από “Αγ. Παντελεήμονες”. Μόνο που δεν υπολόγισαν στην οργισμένη αντίδραση της σιωπηρής πλειοψηφίας και όσο τη βλέπουν να ξεπροβάλλει σκούζουν και ψελλίζουν “αντιρατσιστικά” αναθέματα, ενάντια στον πιο κοσμοπολίτικο λαό του κόσμου που αναγκάζεται να δώσει μάχη υπέρ “βωμών και εστιών” σε έναν ακήρυκτο πόλεμο.

ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ

Βιώματα λοιπόν...

Βιώματα χαράς, ενθουσιασμού και υπερηφάνειας, έστω για εκείνες τις λίγες φορές που είχαμε την τύχη να τα ζήσουμε.

Όπως εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 2004, όταν η ανεπανάληπτη επιτυχία της Εθνικής ομάδας ποδοσαίρου έβγαλε όλους τους Έλληνες στους δρόμους και τους ένωσε σε μια τεράστια, αόρατη γροθιά. Οι μισοί δεν ήταν καν ποδοσφαιρόφιλοι. Είχαν όμως ανάγκη ένα ξέσπασμα εθνικής ανάτασης, κι ας ήταν από μια αθλητική επιτυχία. Ένα ξέσπασμα που τους προσέδωσε θετική ενέργεια και για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, έστω αυτών των Αγώνων με τους χορηγούς και τις πολυεθνικές. Μόνο τη λύσσα που έβγαζαν τα καλοπληρωμένα δημοσιογραφικά γιουσουφάκια της θολοκουλτούρας να θυμηθούμε, επειδή σε κάθε σπίτι και αυτοκίνητο υπήρχε ελληνική σημαία και επειδή οι πιτσιρικάδες στις πλατείες φορούσαν φανέλες με το εθνόσημο, μάλλον άξιζε τον κόπο.

Όπως την εποχή που προβλήθηκε η ταινία “300”, τότε που δε χόρταινες να βλέπεις νέους να βγαίνουν από τις αίθουσες των multiplex με τα μάτια τους να “γυαλίζουν” και να κάθονται να συζητάνε επί ώρες για όσα παρακολούθησαν, συναισθανόμενοι, ίσως για πρώτη φορά, ποιας “μήτρας” είναι γεννήματα. Κι αν έπρεπε να έρθει το Hollywood και ένα καλογραμμένο κόμικ για να τους το θυμίσει, ας είναι, αρκεί που, πλέον, το όνομα “Λεωνίδας” δεν τους φέρνει στο νου σοκολατάκια..

Όπως τον Ιούλιο του 2009, στα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, όπου αποδείχτηκε ότι το μεγαλείο του χθες μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για νέες πολιτιστικές δημιουργίες στο σήμερα. Κι ας κάθονταν στις πρώτες σειρές μεγαλοεκδότες και κοσμικές κυρίες που περίμεναν να δουν τη φάτσα τους στα βραδινά δελτία προπαγάνδας. Τους επεσκίασαν όλους οι χιλιάδες απλοί Έλληνες που στάθηκαν τις επόμενες μέρες υπομονετικά στις ουρές κρατώντας τα παιδιά τους από το χέρι.

ΘΥΣΙΕΣ

Βιώματα λοιπόν...

Βιώματα από περιόδους κατά τις οποίες ο ελληνισμός δοκιμάστηκε, τραυματίστηκε, αλλά δεν παρέδωσε τα όπλα.

Όπως τη νύχτα των Ιμίων, τον Ιανουάριο του '96, όταν ο ελληνικός στρατός φάνηκε, για μια ακόμη φορά, ανώτερος της ξεπουλημένης πολιτικής ηγεσίας, που διέταξε αποχώρηση των Ο.Υ.Κ. και παρέδωσε βορά στον εχθρό τρεις ήρωες, το Βλαχάκο, το Γιαλοψό και τον Καραθανάση. Τρία παληκάρια που αφύπνισαν την ελληνική νεολαία με αποτέλεσμα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, οι συζητήσεις που γίνονταν στα στέκια και τα μπιλιαρδάδικα μεταξύ των αγοριών να αφορούν την επιθυμία τους να καταταγούν. Πρώτη φορά που ο στρατός δεν έμοιαζε με αγγαρεία, αλλά με πεδίο τιμής για όποιον φόραγε παντελόνια. Κι εμείς οι μικρότεροι να τους ακούμε και να ζηλεύουμε... Και μετά ν'ακούμε τα υποταγμένα “ευχαριστώ” και να σκύβουμε τα κεφάλια από ντροπή.

Όπως λίγους μήνες αργότερα, εκείνο το ματωμένο Αύγουστο που ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δίδαξαν σε εμάς, τους τότε 16άρηδες, τι πραγματικά σημαίνει μάγκας και Έλληνας. Ο ένας αψήφησε το θάνατο στην προσπάθειά του να σώσει το συμμαχητή του, ένας εναντίον όλων, σα να'ταν βγαλμένος από τις ιερότερες σελίδες της ιστορίας του Γένους. Κι ο άλλος, αγνοώντας την υποτιθέμενη “ειρηνευτική“ δύναμη των Τούρκων, ξεκίνησε, μ'ένα τσιγάρο στο στόμα, την ανοδική του πορεία προς το πάνθεον των αθανάτων. Και μας άφησαν, με εκείνο το σφίξιμο στην καρδιά, να φαινόμαστε τόσο μικροί κι ασήμαντοι μπροστά τους.

Όπως τον Απρίλη του 2004, όταν οι “φίλοι” Αμερικάνοι, μαζί με τα γνωστά λόμπι και τους υποτακτικούς τους σε Ελλάδα και Κύπρο, θέλησαν να βάλουν “ταφόπλακα” στον κυπριακό ελληνισμό. Αλλά δεν υπολόγισαν στην αδούλωτη ψυχή των αδελφών μας και στον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο, που έτριψαν το σχέδιο Ανάν στα μούτρα των προσκυνημένων πολιτικών και δημοσιογράφων. Κι έτσι πήγαν στο βρόντο τα εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύτηκαν σε εξαγορά συνειδήσεων και σε επικοινωνιακές εκστρατείες. Γιατί, όσο κι αν πονάει τους διεθνιστές και τους απάτριδες, την ιστορία αυτού του Έθνους την έγραψαν εκείνοι που είπαν τα μεγάλα ΟΧΙ.

ΣΗΜΕΡΑ

Όλα τα προαναφερθέντα συνιστούν εθνική ταυτότητα. Όπως και χιλιάδες άλλα που θα μπορούσε να προσθέσει κάθε Έλληνας, πιθανόν αποδίδοντάς τα και με μεγαλύτερη επιτυχία.

Σε αυτό, όμως, που νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε άπαντες είναι ότι όσα προκλητικά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο δεν συνάδουν με την εθνική μας ταυτότητα, αλλά επιτίθενται βάναυσα εναντίον της.

Εθνική ταυτότητα δεν υπάρχει στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, η οποία, ας μη γελιόμαστε, τελεί υπό την κατοχή αλλοεθνών λαθρομεταναστών και των ψευτοαναρχικών πρακτορίσκων συνεργατών τους.

Εθνική ταυτότητα δε συνιστούν οι χιλιάδες μουσουλμάνοι που βρίσκονται παράνομα στη χώρα και μετέτρεψαν σε τζαμί την πλατεία Κοτζιά και το Πανεπιστήμιο. Όχι γιατί δε δικαιούνται να προσευχηθούν, αλλά γιατί μπορούν να το κάνουν σε ένα γήπεδο (όπως γινόταν άλλωστε) ευχαριστώντας ταυτόχρονα την Πολιτεία που τους επιτρέπει να απολαμβάνουν το προνόμιο της ανεξιθρησκείας εξισώνοντάς τους με τους νόμιμα διαμένοντες και τους γηγενείς πολίτες.

Εθνική ταυτότητα δεν απεικονίζεται στην ψυχολογία που έχει διαμορφωθεί στους Έλληνες εξ' αιτίας της οικονομικής κρίσης, Όχι γιατί δεν έχουμε και εμείς ευθύνες. Αλλά γιατί το σκυμμένο κεφάλι και η μιζέρια δεν αρμόζουν στο DNA μας.

Φυσικά, αφού οι ευθύνες ξεκινούν από “ψηλά”, εθνική ταυτότητα δε συντελεί και η πρωτοφανής ένδεια σε πολιτικό δυναμικό που καταδυναστεύει τη χώρα μας. Και επειδή είναι αδύνατο απλά να εξαφανίστηκαν οι πολιτικοί που προκρίνουν στην ατζέντα τους το εθνικό συμφέρον, ανεξαρτήτως κομμάτων, προφανώς είναι βολική η ανάδειξη των “συστημικών”, των προθύμων να γίνουν “μαριονέτες” στα σχέδια απαξίωσης της Πατρίδας μας.

Ποιο είναι το όπλο μας απέναντί τους ; Η παιδεία, ο μόνος θεσμός που μπορεί να εμφυσήσει στη γενιά μας και σε αυτές που έρχονται τα εθνικά ιδανικά. Μόνο που κι αυτή, στην επίσημη μορφή της, έχει πέσει σε λάθος χέρια εδώ και τρεις δεκαετίες. Ξεκίνησε από εκείνους που την ξερίζωσαν συθέμελα για χάρη της “Αλλαγής” και της “Προόδου”, πέρασε στους μεταλλαγμένους συνεχιστές τους που εισήγαγαν τον πολυπολιτισμό και την παγκοσμιοποίηση, έκανε στάση στους υποταγμένους και φοβικούς σε αλλαγές, που αυτολογοκρίνονται και απολογούνται στους “δικτάτορες” της κουλτούρας και συνεχίζει στα χέρια εκείνων που ενοχλούνται ακόμα κι από τον όρο “εθνικής” γι' αυτό και τον αφαίρεσαν από τον τίτλο του αρμόδιου Υπουργείου.

Δε μένει, λοιπόν, παρά η βιωματική, η ζώσα Παιδεία για να εμπνεύσει ξανά, σε εμάς τους νέους, εθνική συνείδηση. Ας μην περιμένουμε άλλο. Ούτε τα βιβλία του (αντι)παιδαγωγικού ινστιτούτου πρόκειται να αλλάξουν, ούτε οι ακαδημαϊκοί, που επικροτούν την εξαθλίωση των ελληνικών Πανεπιστημίων και εξαγοράζονται από οργανωμένες μειοψηφίες, πρόκειται να χάσουν τις έδρες τους. Ας διδαχθούμε από τους παππούδες μας, τις οικογένειές μας και απ' όσους αποτελούν αληθινά παραδείγματα. Απέναντι σε κάθε Ρεπούση και Δραγώνα, ας παραβάλλουμε μια νέα Χαρά Νικοπούλου. Απέναντι σε κάθε Σόρος, ας αναδείξουμε ένα νέο Σταύρο Λάλα. Και, πάνω απ'όλα, ας σηκωθούμε από τους καναπέδες και τις οθόνες του υπολογιστή μας. Η ελπίδα δε θαρθει ουρανοκατέβατη και δε θα μας τη χαρίσει κανείς, ακόμα κι αν το υπόσχεται πειστικά. Την ελπίδα και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μας ως Έθνος πρέπει να τα κερδίσουμε. Δια πυρός και σιδήρου.

Κι επειδή η τέχνη συνήθως είναι πειστικότερη, αντί επιλόγου θα παραθέσω τις ρίμες δύο ανυπότακτων συνομηλίκων, του Αρτέμη και του Ευθύμη :

Ποιος έχει παλμό;
Ποιος έχει λόγο;
Ποιος δεν δέχεται να πάει με τον όχλο;
Ποιος έχει ψυχή να βγάλει φωνή;
Για ν' ακούσω!
Για να δω!
Πάμε, όσοι ζωντανοί!

Ποιος έχει σφυγμό;
Ποιος έχει πνεύμα;
Ποιος δεν δέχεται να πάει με το ρεύμα;
Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή;
Για ν' ακούσω!
Για να δω!
Πάμε, όσοι ζωντανοί!

Ποιος μπορεί να ξαναβγάλει φωνή ;

Πάμε όσοι ζωντανοί, σαν τον Ιώνα Δραγούμη

* Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο νέο τεύχος του περιοδικού Patria, αρ.25

Αναδημοσίευση, βλ.: http://taxalia.blogspot.com/2011/01/blog-post_6641.html

Η γένεση του σύγχρονου Ελληνικού Έθνους

Σήμερα στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στα ΜΜΕ της χώρας μας έχει στηθεί ένας τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας, συνεπικουρούμενος από φιλοαμερικανικού προσανατολισμού και αγνώστων χρηματοδοτών ΜΚΟ, με σκοπό τη δημιουργία μίας νέας γενιάς μνημοκτομημένων  Ελλήνων,  οι οποίοι δεν θα γνωρίζουν το παρελθόν τους και που θα είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν το μέλλον τους, οι οποίοι και θα σκέπτονται «πολιτικά ορθά», διαπνεόμενοι από τις «αξίες» της «ανοιχτής κοινωνίας», της «δημοκρατίας», του «αντιρατσισμού», του ατομικισμού, του «ορθολογισμού», του «πολυπολιτισμού» κτλ. Στόχοι τους είναι η επιβολή μίας μεταμοντέρνας/μετανεωτερικής(postmodernism) μεθοδολογίας της γένεσης των εθνών, η διαμόρφωση ενός νέου είδους «πολυπολιτισμικού πολίτη ή κοσμοπολίτη», και η αντικατάσταση του «έθνους-κράτουςς» από ένα «διεθνικό πολιτειακό-κράτος».  Δυστυχώς τα τελευταία 15 χρόνια μας το φαινόμενο αυτό έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αφού οι οπαδοί της μεταμοντέρνας(post-modernist) ιστοριογραφίας επιδοτούνται με παχυλή χρηματοδότηση από διάφορα κέντρα (π.χ. ταμεία της ΕΕ και ορισμένες ΜΚΟ), εξασφαλίζοντας παράλληλα την ταχύτατη ακαδημαϊκή τους ανέλιξη, ενώ όσοι δεν συμμερίζονται τις «εκσυγχρονιστικές» τους αντιλήψεις εξοβελίζονται, στηλιτευόμενοι ως «συντηρητικοί», «ρατσιστές» ή «εθνικιστές», ενώ επιχειρείται η τρομοκράτηση και η φίμωσή τους, με σκοπό τη διατήρηση του μονοπωλίου της μίας και μοναδικής «πολιτικά ορθής» άποψης, όπως αυτή εκφράζεται από το «ιερατείο» της λεγόμενης «εθνομηδενιστικής» ελίτ.

Σε αυτό το νήμα θα επικεντρωθώ στο ζήτημα της επιβολής της μεταμοντέρνας/μετανεωτερικής(postmodernism)  μεθοδολογίας της γένεσης των εθνών μιας και είναι ο πυρήνας της κατάρρευσης του Δυτικού πολιτισμού. Αυτή η μεταμοντέρνα «εθνομηδενιστική σχολή» με τις διάφορες παραλλαγές της έχει υιοθετήσει ορισμένα θεμελιώδη αξιώματα, τα οποία και επέχουν τη θέση δόγματος. Αυτά συνοψίζονται στα εξής:

• Το έθνος είναι δημιούργημα του κράτους. Οι κάτοικοι μίας χώρας αισθάνονται ότι ανήκουν σ' ένα έθνος, λόγω της εισαγόμενης καλλιέργειας της ιδέας του εθνικισμού από  μία πνευματική ελίτ(στην περίπτωση μας η διασπορά)
• Το έθνος αποτελεί μία πολιτική ένωση πολιτών και μόνο.
• Το έθνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το κράτος, αποτελώντας μία ενιαία και αδιαίρετη ολότητα, που ονομάζεται «έθνος-κράτος». Δε νοείται έθνος χωρίς κράτος.
• Ο σχηματισμός της εθνικής ταυτότητας σχετίζεται με την άνοδο της εγχώριας αστικής τάξης και με την κατάργηση της φεουδαρχίας και κυρίως με το κράτος και τον εθνικισμό.
• Ο δυτικός πολιτισμός είναι ξεπερασμένος και υπεύθυνος για πολλά δεινά. Η αντικατάσταση του από τον «δυτικό πολυπολιτισμό» επιβάλλεται.
• Ο εθνικός πατριωτισμός και ο εθνικισμός αποτελούν προβληματικές και ξεπερασμένες πολιτικές φιλοσοφίες, αφού ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι εξάλλου μακριά ο καιρός που θα επέλθει το «τέλος της ιστορίας». Για αυτό πρέπει να αντικατασταθούν από τον «συνταγματικό πατριωτισμό» και τον «πατριωτισμό του πολίτη».
• Επιβάλετε η αντικατάσταση του έθνους-κράτους με μία ομοσπονδία κρατών κάτω από μία κοινή ηγεσία. Τα έθνη-κράτη πρέπει να αντιληφθούν ότι το πρόθεμα «έθνος» ενέχει οπισθοδρόμηση και είναι ανασταλτικός παράγοντας στη μετεξέλιξή τους.

Χαρακτηριστικό μάλιστα του τρόπου σκέψης τους, είναι ότι αρνούνται την εγκυρότητα και την αξιοπιστία των ίδιων των ιστορικών πηγών, δεδομένου ότι αυτές επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις. Οι μεταμοντερνιστές, εν ολίγοις, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Κάθε ισχυρισμός είναι ύποπτος, ειδικότερα εάν γίνεται γενικά αποδεκτός ως αληθινός. Τα κίνητρα κάθε ιστορικού πρέπει επομένως να εξετάζονται λεπτομερώς, εκτός από εκείνα των ίδιων των μεταμοντερνιστών[Λέφκοβιτς, Μάθημα ιστορίας, σελ 13]. Υπάρχει επίσης μία τάση κατάργησης στην πράξη της ιστορικής επιστήμης  και αντικατάστασής της από την κοινωνική ανθρωπολογία.

Αυτοί λοιπόν οι  Έλληνες ειδικοί ή  διανοούμενοι μας αποκρύπτουν —ή συσκοτίζουν— , την ύπαρξη τεσσάρων τουλάχιστον διακριτών απόψεων πάνω στο ζήτημα. Δηλαδή τους αρχεγονιστές (primordials), τους εθνοσυμβολιστές (ethnosymbolists), τους μοντερνιστές/νεωτερικούς (modernists) και, βέβαια, τους μεταμοντερνιστές/μετανεωτερικούς (post-modernists).Υπενθυμίζω ότι:

• Κατά ορισμένους(νεωτερικοί/modernists) το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε με βάση τις ιδέες του διαφωτισμού. Στην Ελλάδα δεν θα βρεις σχεδόν κανένα. Ο λόγος;
• Kατά άλλους(μεταμοντέρνους/post-modernists), πιο σκληροπυρηνικούς και υπερσχετικιστές, αποτελεί κατασκευή του νεοελληνικού κράτους. Κοινή διαπίστωση και μόνιμη επωδός η πρόσφατη δημιουργία του ελληνικού έθνους και η σύνδεση της δημιουργίας της με τις επιδιώξεις του εθνικισμού. Συνήθως θα επικαλεστούν ειδικούς επί του θέματος όπως ο Έρνστ Γκέλνερ, ο κ. Μπένεντικτ Άντερσον και ο Έρικ Χόμπσμπωμ. Μάλιστα για αυτούς το σύγχρονο Ελληνικό έθνος είναι μια πανσπερμία φυλών, νεών , ιδεών και γλώσσών, οι οποίες μπήκαν στην χύτρα που λέγεται κράτος, και βγήκε αυτό που λένε «Νέο Ελληνικό Έθνος».
• Το Αρχεγονικό που λέει ότι είμαστε αναλλοίωτοι εδώ και 3000 χρόνια. Παρουσιάζουν το παρελθόν ως την ιστορία των εθνών, που βρίσκονται σε μία διαρκή στιγμή αυτοπραγμάτωσης όπως επίσης ότι τα έθνη ήσαν πρωτογενείς οντότητες, με ρίζες στην φύση και στην ιστορία, αντικειμενικά προσδιορίσιμες, από τον ξεχωριστό τρόπο ζωής, τον εδαφικό προσδιορισμό, την επιθυμία για πολιτική αυτονομία και απορρίπτουν τον πάσης φύσεως ιδεολογικό ρεύμα που προέρχεται από τον νεωτερισμό.
• Και τέλος αυτοί  που λένε ότι προυπάρχουν τα εθνοτικά σύμβολα(γλώσσα, θρησκεία, κουλτούρα, κοινή ζωή και ιστορία) σε μια ομάδα ανθρώπων, διαχωρίζουν το έθνος από το κράτος και κυρίως υποστηρίζουν ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα(ethnicity, ethnic Identity) αποτελούν εθνο-συμβολική κατασκευή, δηλαδή συστήνονται με βάση την επιλογή, το συνδυασμό και την ανακωδικοποίηση αξιών, συμβόλων και μνημών που προϋπάρχουν μέσα στην εθνοτικότητα(ethnie). Αυτοί είναι από Ελληνικής πλευράς οι Βακαλόπουλος, Σβορώνος και Καραμπελιάς , από ξένης ο A.D. Smith όπου υποστηρίζουν ότι το σύγχρονο Ελληνικό έθνος(modern Greek nation) γεννήθηκε κάπου το 13ο αιώνα(1204) ενώ και η Ελληνική εθνική ή εθνοτική ταυτότητα παραμένει εδώ και 2500 χρόνια.

Θα επικεντρωθώ στο στην τελευταία άποψη, διότι στην Ελλάδα αποκρύπτονται  οι θέσεις των εθνοσυμβολιστών μελετητών που αντιτίθενται στην έννοια της σύγχρονης δημιουργίας των εθνών εκ του μηδενός ή μέσω προπαγάνδας και καταδεικνύουν την αρχαιότητα και ιστορική συνέχεια των εθνοτήτων και των εθνοτικών στοιχείων. Ο Άντονι Σμιθ (όπως μας την μετάφρασε το bigfatopinion.net), κατά την περίφημη διάλεξη του στο πανεπιστήμιο του Ουόργουικ, καταθέτει τα εξής για την εθνοσυμβολική προσέγγιση επιτιθέμενος στις απόψεις του Γκέλνερ:

Πιστεύω ότι αυτού του είδους η προσέγγιση, ας την πούμε «εθνο-συμβολιστική», μας βοηθάει περισσότερ στην κατανόηση της ανάπτυξης των εθνών, την άνοδο των εθνικών εθνικισμών και τις σχετικές συγκρούσεις.

Καταρχάς, πρόκειται περί προσέγγισης ή οπτικής, όχι περί θεωρίας. Αμφιβάλλω ότι είμαστε ήδη στην θέση να διαμορφώσουμε μια θεωρία για κάτι τόσο πρωτεϊκό και πολυσύνθετο όσο το φαινόμενο των εθνοτήτων, των εθνών και των εθνικισμών, παρεκτός σε πολύ αφηρημένο επίπεδο.

Δεύτερον, αυτού του είδους η προσέγγιση μπορεί να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε γιατί ορισμένοι πληθυσμοί είναι πιθανότερο να ξεκινήσουν ένα εθνικιστικό κίνημα υπό ορισμένες προυποθέσεις, και τι περιεχόμενο θα έχει αυτό το κίνημα —αν και σε αυτό το τομέα απομένουν να γίνουν πολλά.

Μια διερεύνηση των παλαιότερων εθνικών σχηματισμών θα μας βοηθήσει, κατά την γνώμη μου, να εξηγήσουμε τα σημαντικά ζητήματα και προβληματισμούς των εθνικισμών που ακολούθησαν σε κάποιο πληθυσμό, και να μας δώσει στοιχεία για την πιθανή ανάπτυξη ενός έθνους και ενός εθνικισμού. Η σύγχρονη Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα αυτού του πράγματος. Η διπλή της κληρονομία της αυτοκρατορικής βυζαντινής ορθοδοξίας και της κλασσικής δημοκρατίας της αρχαιότητας καθόρισε τα πρότυπα και τα περιεχόμενα των ελληνικών εθνικισμών του δεκάτου ενάτου αιώνα και μετά —και δείχνει τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε κανείς να περιμένει την ανάπτυξη ενός ισχυρού εθνικιστικού κινήματος στους Έλληνες, και όχι, π.χ. στους γειτονικούς Βλάχους (Campbell and Sherrard 1968, ch. 1; Kitromilides 1989).

Τρίτον, η προσέγγιση που προτείνω δίνει έμφαση στην σημασία της μνήμης, των αξιών, των μύθων και των συμβόλων. Ο εθνικισμός συχνότατα περιλαμβάνει την επιδίωξη συμβολικών στόχων —εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη γλώσσα, απόκτηση τηλεοπτικού σταθμού στην γλώσσα σου, διατήρηση των αρχαίων ιερών τόπων όπως το τζαμί στην Αντιόχεια και το Τείχος των Δακρύων, το δικαίωμα στην ίδια θρησκευτική έκφραση, το να έχει ένας λαός τα δικά του δικαστήρια, σχολεία και τύπο, το δικαίωμα σε συγκεκριμένες φορεσιές και ούτω καθεξής, στόχοι οι οποίοι συχνά καταλήγουν σε εξεγέρσεις και αιματηρές συγκρούσεις, βασισμένες καθώς είναι σε λαϊκές μνήμες, σύμβολα και μύθους. Οι υλιστικές, ορθολογιστικές και μοντερνίστικες θεωρίες πολύ λίγα έχουν να πουν για τα συγκεκριμένα θέματα, ιδιαίτερα για το πολύ σημαντικό στοιχείο της συλλογικής μνήμης (see Connor 1993; Horowitz 1985, ch. 2; Hutchinson 1987; Kapferer 1988; cf. Tonkin, McDonald and Chapman 1989).

Τέταρτον, η εθνο-συμβολιστική προσέγγιση μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε γιατί ο εθνικισμός έχει τόσο συχνά μεγάλη λαϊκή απήχηση. Μπορεί η διανόηση να «προσκαλεί τις μάζες στην ιστορία» και να πολιτικοποιεί αυτές και τις κουλτούρες τους, αλλά γιατί οι μάζες ανταποκρίνονται; Όχι απλά λόγω υλικών ανταμοιβών. Ο λόγος είναι ότι η παραδοσιακή, λαϊκή τους κουλτούρα θεωρείται σημαντική και μετατρέπεται σε θεμέλιο μια καινούργιας, λαϊκής κουλτούρας του έθνους. Επομένως ο εθνικισμός συχνά περιλαμβάνει την λαϊκή κινητοποίηση των μαζών. (Nairn 1977, ch. 2; Smith 1989).

Κατά την γνώμη μου επίσης σημαντικό είναι και το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Άντονι Σμιθ(Nationalism,σελ 106) όπου εξηγεί και αυτός την άποψή του για την γένεση του σύγχρονου Ελληνικού έθνους:

«Μήπως οι Έλληνες εθνικιστές είχαν εντελώς άδικο όταν ισχυρίζονταν ότι το ελληνικό έθνος αναγόταν στη βυζαντινή αυτοκρατο­ρία ή ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα και, αντιθέτως, είχαν δίκιο οι νεωτεριστές στον ισχυρισμό τους ότι το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε μό­λις στις αρχές του 19ου αιώνα με την έλευση της νεωτερικότητας; Εφόσον οι νεωτεριστές ορίζουν το έθνος με όρους συλλογικών πολιτικών δικαιω­μάτων, δημόσιας κουλτούρας και οριοθετημένης εδαφικής επικράτειας, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η έννοια έθνος είναι αδιανόητη πριν από τη μοντέρνα εποχή. Αλλά όμως ένα πιέσουμε αυτά τα κριτήρια (sic:των νεωτεριστών), μπορoύμε να μιλάμε για Ελληνικό έθνος πριν την Ελληνική ήττα του 1922 από τους Τούρκους και την απόρροια ανταλλαγή πληθυσμού και σταθερότητας μέσα στα σύνορα; Οι νεωτεριστές μιλάνε πριν τον 20^ο αιώνα.  Εάν όμως ορίσουμε το έθνος, εμείς (sic: οι εθνο-συμβολιστές) με τους νέο-διαχρονιστές με όρους εθνικότητας(ethnicity), λαϊκής γλώσσας και θρη­σκευτικής κουλτούρας, τότε θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι το ελληνικό έθνος υπάρχει από τους ύστερους βυζαντινούς χρόνους, όπως και από την ορθόδοξη κοινότητα που ακολούθησε και η οποία διοικείτο από Έλληνες και από έναν ελληνόφωνο κλήρο.

Επιπλέον, παρόλο που επήλθε σοβαρή ρήξη στη δημογραφική συνέ­χεια της Ελλάδας εξαιτίας των εισβολών των Αβάρων, των Σλάβων και των Αλβανών τον 6ο αιώνα, θα μπορούσε να υποστηριχτεί ακόμα και η ύπαρξη μιας έντονης πολιτισμικής συνάφειας με την αρχαία Ελλάδα, όπως φαίνεται από την αναβίωση της ελληνικής φιλοσοφίας στην ύστερη Βυζαντινή αυτοκρατορία.»

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω ο Νάσος Βαγενάς,  σε μια μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση με τον Αντώνη Λιάκο που είχε γίνει το 2005 στο «Βήμα της Κυριακής», με θέμα την  εθνογένεση του σύγχρονου Ελληνικού Έθνους, γράφει  μεταξύ άλλων:

Με το Ελληνικό έθνος ο Σβορώνος δεν επιχειρεί μια συνθετική αφήγηση της ελληνικής ιστορίας αλλά παρακολουθεί την πορεία της ελληνικότητας προσδιορίζοντας τα κύρια χαρακτηριστικά των διαφόρων σχηματισμών από τους οποίους πέρασε το ανθρώπινο σύνολο που ονομάζεται ελληνισμός έως ότου φτάσει στη διαμόρφωση μιας εθνικής ταυτότητας. Αν θέλαμε να εντάξουμε την προσέγγισή του στο πλαίσιο των ποικίλων προσεγγίσεων για το έθνος και τον εθνικισμό των τελευταίων πενήντα χρόνων - αρχεγονικές, παλαιικές, μοντερνιστικές, εθνοσυμβολικές, μεταμοντερνιστικές - θα λέγαμε ότι ο Σβορώνος προοικονομεί τις εθνοσυμβολικές.  Απορρίπτοντας την ιδέα της φυλετικής σύστασης του έθνους και συσχετίζοντας τον κοινωνικοοικονομικό παράγοντα με την πολιτισμική παράδοση, ο Σβορώνος μάς δίνει μιαν άποψη για την πορεία του ελληνισμού πειστικότερη από εκείνη των κυρίαρχων σήμερα στη χώρα μας, στο πανεπιστημιακό επίπεδο, μοντερνιστικών και μεταμοντερνιστικών σχημάτων, μιαν άποψη που ενισχύεται από τις πρόσφατες μελέτες των εθνοσυμβολιστών (Perry Anderson, Α Zone of Engagement, 1992 Α. D. Smith, Nationalism, 2001), όπως και από πρόσφατες παρατηρήσεις της κοινωνικής ανθρωπολογίας και της εξελικτικής ψυχολογίας για τον σημαντικό ρόλο των πολιτισμικών στοιχείων και του αισθήματος στη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης. Αλλά και που βρίσκει μιαν απροσδόκητη (ακούσια βέβαια) συνηγορία από τις μεταμοντερνιστικές απόψεις για τη γλώσσα ως απόλυτο διαμορφωτή της πραγματικότητας. Διότι αν «δεν υπάρχει εκτός γλώσσας», όπως υποστηρίζουν οι απόψεις αυτές, αν τον κόσμο μου τον ορίζει η γλώσσα μου, και αφού δεν υπάρχει μία, παγκόσμια, γλώσσα αλλά πολλές και διαφορετικές, τότε η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, που είναι αδιαμφισβήτητη, θα πρέπει να συντηρεί εκείνο που ο Σβορώνος περιγράφει ως λανθάνουσα ελληνική συνέχεια.

Η δικιά μου άποψη είναι ότι το Ελληνικό έθνος στην σύγχρονη μορφή του γεννήθηκε κάπου στην ύστερη Βυζαντινή εποχή. Γεννήθηκε φυσικά υπό το βάρος της κατάρρευσης του πολυεθνικού μονοπολιτιστικού οικοδομήματος του Βυζαντίου και της αναγέννησης της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας στην ελίτ.  Από εκεί και πέρα πέρασε πολλά ώστε να φτάσει στην τελική σημερινή μορφή του. Το 1830 γεννήθηκε το κράτος όπου συμπεριέλαβε μόνο ένα κομμάτι του Ελληνισμού της εποχής.

Θα κλείσω με μία παραφρασμένη δήλωση του Alan Sokal(πολέμιου του μεταμοντερνισμού):
«Oμολογώ πως είμαι απτόητος παλιών αντιλήψεων, ο οποίος ποτέ δεν κατάλαβε πως η «αποδόμηση» μπορεί να βοηθήσει τους Έλληνες. Eίμαι επίσης ένας πληκτικός παλιός ερευνητής που πιστεύει αφελώς ότι υπάρχει εξωτερικός κόσμος, ότι υπάρχουν αντικειμενικές αλήθειες γι' αυτόν τον κόσμο και η μέλιμά μου είναι να ανακαλύψω μερικές.

O βασικός μου σκοπός όμως δεν είναι να υπερασπίσω την Ιστορία από τις ορδές των βαρβάρων της  νεοελληνικής κριτικής (θα επιβιώσουμε μια χαρά, ευχαριστώ). Άλλωστε δεν είμαι ιστορικός, ούτε καν ΑΕΙ δεν έχω τελειώσει. H ανησυχία μου είναι περισσότερο πολιτική, να πολεμήσω την μόδα των μεταμοντερνιστών/μεταδομιστών/κοινωνικών-δομιστών(....) η οποία είναι επιζήμια για τις αρχές και το μέλλον του Ελληνισμού.»

Βιβλιογραφία και Αρθογραφία που χρησιμοποιήθηκε…

1-Anthony Smith, Nationalism, 2001

2-David Miller, National responsibility and global justice, 2007

3-Brian Barry, Culture and Equality

4- Ελληνικό έθνος και «εκσυγχρονιστική» κοσμοαντίληψη, περιοδικό Ρεσάλτο, 2007

5-Άννα Λαγουδάκη, Έθνη-κράτη και πολυπολιτισμικότητα, archive, 2007.

6-Αντώνης Λιάκος, Πως στοχάστηκαν το έθνος αυτοί που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο;,2005

7- www.bigfatopinion.net , Περί εθνών, ιστορίας και άλλων τινών, 2008

8-Μαίρη Λέφκοβιτς, Μάθημα Ιστορίας, 2010

9-Ριτσαρντ Έβανς, Για την υπεράσπιση της ιστορίας, 2007

10- Η εξαιρετική επιχειρηματολογία του Νάσου Βαγενά στις μετανεωτερικές απόψεις του Αντώνη Λιάκου, http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2010/09/blog-post_7495.html
 bl.: http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2011/01/blog-post.html#more

Μήπως εἶστε ἐθνικιστής; (καίριο ερώτημα από την Θράκη...)

Μήπως εἶστε ἐθνικιστής;

Τό ἀνωτέρω γελοῖο ἐρώτημα τό ἔχουμε πολλάκις ἀπαντήσει, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, ἀλλά ἡ προεκλογική ἐκστρατεία τό ἔφερε πάλι μιά δυό φορές μπροστά μας. Ἔτσι, κι ἐπειδή δέν ἔχουμε πάντοτε τήν εὐχέρεια νά ἀπαντήσουμε ὅπως πρέπει, παραθέτουμε κατωτέρω ἕναν διάλογο πού συνοψίζει στό περίπου τήν ἀπάντησή μας.

- Μήπως εἶστε ἐθνικιστής;

- Γιά νά κάνω διάλογο μαζί σας χρειάζομαι μερικές πληροφορίες, ποιός ρωτάει. Ρωτάει ἕνας ἄσχετος; Ἕνα λαμόγιο; Ἤ ἕνας κρετίνος; Γιατί ἄλλη κατηγορία ἀνθρώπων πού νά τήν ἀπασχολεῖ τό ἐρώτημα αὐτό ΔΕΝ ὑπάρχει. Γιά νά ἀπαντήσω λοιπόν κατάλληλα πρέπει νά ξέρω τό πνεῦμα τῆς ἐρώτησης. Λοιπόν; Εἶστε κάποιο ἀπό τά σιχαμένα τρωκτικά πού ψάχνουν τρόπους νά ἐξουδετερώσουν τούς ἐπικριτές τους; Κάποιος ἀπό τούς ΗΠΑνθρωπους πού ποινικοποιοῦν τήν ἀντίσταση τῶν λαῶν καί τήν ἐλεύθερη σκέψη; Ἕνας ἠλίθιος πού τοῦ εἶπαν κάτι καί τό ἀναπαράγει; Ἤ κάποιος πού ἁπλῶς ἄκουσε μιά φήμη καί ρωτάει ὄντως γιά νά μάθει;

- ...

- Ὡραῖα, ἄς πάρουμε τήν καλή περίπτωση, πώς εἶστε μόνον ἕνας ἄσχετος. Θέλω τώρα νά μοῦ πεῖτε τί σημαίνει ἤ τί ἐννοεῖτε μέ τή λέξη «ἐθνικισμός». Γιατί ἄν τό ταυτίζουμε μέ τήν ἀγάπη γιά τό ἔθνος καί τή σχέση οἰκειότητας μέ τήν πατρίδα μας, ναί εἶμαι ἐθνικιστής. Ἄν τό μπερδεύετε μέ θεωρίες γιά «ΕΛ», μέ ναζιστικά ἀπολειφάδια καί αὐταρχικά καθεστῶτα, προφανῶς καί αὐτονοήτως δέν ἔχω καμμία σχέση καί τό ἐρώτημα μέ προσβάλλει.

- Ναί, ἀλλά αὐτή ἡ ἀγάπη γιά τό ἔθνος δέν εἶναι πού φέρνει τόν ἐθνοκεντρισμό, τήν ἀπόρριψη τοῦ Ἄλλου, τήν ξενοφοβία καί τόν ρατσισμό;

- Μέ τή λογική ὅτι ἡ τροφή φέρνει τήν παχυσαρκία καί αὐτή μετά τά ἐμφράγματα κι αὐτά μετά τόν θάνατο, δέν συμφωνῶ. Ἄν ἐσεῖς πιστεύετε ὅτι μή τρώγοντας θά ζήσετε αἰώνια, δικαίωμά σας.

- Μά ὁ ἐθνικισμός ἔφερε τόσα κακά, τόσους πολέμους...

- Τούς πολέμους δέν τούς φέρνει ὁ ἐθνικισμός, γιατί δέν εἶναι τά ἔθνη πού κυβερνᾶνε. Τά καθεστῶτα ἴσως χρησιμοποιοῦν ἐθνικές ἰδέες ἤ συνθήματα γιά νά κινητοποιήσουν πολεμικά τούς λαούς ὅμως οἱ αἰτίες εἶναι ἄλλες. Ἡ ἀντίληψη σήμερα, δυό αἰῶνες μετά τόν Μάρξ καί 2,5 χιλιετίες μετά τόν Θουκυδίδη, ὅτι οἱ ἐθνικισμοί παράγουν πολέμους δέν εἶναι οὔτε γιά Ἀβορίγινες μέ Ἀλτσχάιμερ.

- Ἡ ἀντίληψη γιά τήν ἀνωτερότητα τῆς καταγωγῆς μας δέν εἶναι ἡ μήτρα γιά ἀντιπαραθέσεις καί στερεότυπα.

- Ἐσεῖς ἀγαπᾶτε τή μάνα σας;

- Φυσικά.

- Νά συμπεράνω λοιπόν ὅτι θεωρεῖτε τίς μάνες τῶν ἀλλωνῶν πουτάνες. Ὅτι ἔτσι κρύβετε μιάν ἀνομολόγητη ἀπόρριψη ὅλων τῶν ἄλλων μανάδων καί κατά βάθος θέλετε νά τίς ξεπαστρέψετε;

-......

- Καί τί θά κάνατε ἄν εἴχατε τή μάνα σας στό νοσοκομεῖο καί ἀκούγατε διαρκῶς τίς χειρότερες συκοφαντίες γι'αὐτήν καί μάλιστα ἀπό ἐκείνους πού τήν ἔστειλαν στό νοσοκομεῖο; Τί θά λέγατε ἄν τά ἴδια τ' ἀδέρφια σας συμφωνοῦσαν πώς «ἐντάξει, δέν εἶναι καί τέλεια ἡ μάνα μας ἔχει κάνει τόσα λάθη στή ζωή της», καί νά λέγονται ὅλα αὐτά πάνω ἀπό τό κρεββάτι ὅπου ἐκείνη θά ἔδινε μάχη ζωῆς καί θανάτου;

- Ὅλοι δέν εἴμαστε πατριῶτες; Ὑπάρχει τρόπος νά μετρηθεῖ ὁ πατριωτισμός τοῦ καθενός;

- Φυσικά καί ΔΕΝ εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο πατριῶτες, ὅπως δέν ἦταν ὁ Ἐφιάλτης μέ τόν Λεωνίδα ἤ ὁ Πήλιος Γούσης μέ τόν μοναχό Σαμουήλ. Ὅλοι εἴμαστε τό ἴδιο ἔντιμοι, τό ἴδιο εὐαίσθητοι, τό ἴδιο ὀξύνοες; Πῶς θά εἴμαστε τό ἴδιο πατριῶτες; Ὁ πατριωτισμός τοῦ καθενός μετρᾶται ἀπό τίς πράξεις του.

- Ὅμως τό φαινόμενο τοῦ ἐθνικισμοῦ εἶναι διεθνές, δέν εἶναι μόνον ἑλληνικό.

- Διεθνής εἶναι ἡ προπαγάνδα τῶν ἀφεντικῶν κατά τῶν συνεκτικῶν ἐθνῶν. Ποιός καταγγέλει τόν ἐθνικισμό τῶν ἀμερικανῶν πού συνοδεύει τόν αἱμοποτικό ἰμπεριαλισμό τους ἤ ποιός τολμάει νά καταδικάσει τόν ρατσιστικό ἐθνικισμό τῶν ἰσραηλινῶν; Τό μόνο πού ξέρουν οἱ γελοῖοι τζουτζέδες τῶν ΜΚΟ καί τῶν ΜΜΕ εἶναι νά καταδικάζουν τούς ἕρμους τούς Ἕλληνες πού δέν ἔχουν ἴχνος ξένου αἵματος στά χέρια τους μά καί δέν συναινοῦν στή διάλυση τῆς πατρίδας τους. Σ’ αὐτούς λοιπόν πετᾶνε τίς γνωστές ρετσινιές γιά «ἀντιαμερικανισμό» κι «ἀντισημιτισμό».

- Ἄρα νά συμπεράνω ὅτι θεωρεῖτε τόν ἑαυτό σας πατριώτη.

- Ὄχι, ἁπλῶς θέλω νά πιστεύω ὅτι δέν εἶμαι ἠλίθιος καί προσπαθῶ νά μήν γίνω διαπλεκόμενος. Ὅποιος διαθέτει κοινόν νοῦ καί εἰλικρίνεια δέν χρειάζεται ταμπέλες, πόσο μᾶλλον γιά τά αὐτονόητα. Ὅσο γιά τούς κακόπιστους, τούς ἔχω γραμμένους ἐκεῖ πού τούς ἀξίζει.

Πηγή: http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/12/307.pdf

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ ... και πάλι και πάλι και πάλι!

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ

ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ
Του Σαράντου Καργάκου
Το μονοτονικό επιβλήθηκε στον ελληνικό Λαό από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ -Υπουργός Παιδείας κ. Ελευθ. Βερυβάκης- με τροπολογία που αιφνίδια προτάθηκε, κοντά στα μεσάνυχτα, όταν η Βουλή των Ελλήνων (συνεδρίαση της 11.1.1982) είχε περατώσει τη συζήτηση και είχε ψηφίσει το ένα και μόνο άρθρο του Νόμου 1228, που αποτελούσε «Κύρωση της από 11.11.1981 πράξης του Προέδρου της Δημοκρατίας περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως» και με αυτόν ακριβώς τον τίτλο δημοσιεύθηκε στο Α’ Τεύχος του φύλλου 15/11.2.82 της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.
Ένα κεφαλαιώδες, λοιπόν, εθνικό θέμα, το θέμα του τρόπου γραφής των λέξεων μιας πανάρχαιας γλώσσας -τρόπου καθιερωμένου με εφαρμογή πολλών αιώνων- αντιμετωπίστηκε με ασύγγνωστη, ανατριχιαστική επιπολαιότητα. Διότι: α) εισάγεται προς συζήτηση με άρθρο «της προσκολλήσεως» σε θέμα νόμου άσχετο, β) εισάγεται μεσάνυχτα, όταν η πλειονότητα των βουλευτών απουσιάζει, γ) εισάγεται αιφνίδια (κι αυτό, θα ιδούμε γιατί), δ) εισάγεται αντισυνταγματικά (προσκολλημένο σε νόμο άσχετο) και ε) εισάγεται χωρίς να ερωτηθεί ούτε ο Λαός -ενώ τότε ακριβώς υποστηριζόταν πως για δύο στρατιωτικές βάσεις έπρεπε να γίνει…. δημοψήφισμα- ούτε η Ακαδημία Αθηνών, ούτε τα Πανεπιστήμια της χώρας και ιδίως οι Φιλοσοφικές τους Σχολές, ούτε οι Εταιρίες των Συγγραφέων-Λογοτεχνών -παρά την βαρυσήμαντη απόφανση του σοφού καθηγητή και τότε Γεν. Γραμματέα της Ακαδημίας Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλου πως «Την γλώσσα την αναπτύσσουν μόνον εκείνοι οι οποίοι έχουν να ειπούν κάτι, δηλαδή οι πνευματικοί άνθρωποι, και όχι οι απνευμάτιστοι γλωσσοπλάστες και νομοθέτες… Οι γλωσσικοί νομοθέτες δεν έχουν καμιά αρμοδιότητα και ανακόπτουν απλώς την εξέλιξη του γλωσσικού μας πολιτισμού».
Υπήρξε, βέβαια, πολύ πριν από την ημερομηνία αυτή, εξαγγελία κύκλων του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο για την επιβολή του μονοτονικού αλλά για έσχατη απλοποίηση της γλώσσας μας (ωσάν να είμαστε οι άξεστοι Τούρκοι του Κεμάλ Ατατούρκ και όχι οι φορείς της αρχαιότερης ζωντανής γλώσσας του κόσμου…)· Στο «Δελτίο Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων» (Οκτώβριος 1979) προαναγγέλεται πως «το μονοτονικό είναι ένα βήμα» προς την ταύτιση της γραπτής με την προφορική λαλιά (δεν μας μιμήθηκαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι…), δηλαδή: την κατάργηση των διφθόγγων, των πολλών ι, των δύο ε και ο, -και «σ’ αυτή την επίμονη», λέει το κείμενο, «διεργασία πρωτοστατούν οι δημοσιογράφοι, οι προκηρυξιογράφοι-τοιχοκολλητές, οι μπροσουροποιοί, μανιφεστογράφοι… που θα λυτρώσουν τη γλώσσα μας από την σκουριά αιώνων». Μόνο αυτοί είναι αρμόδιοι…
Καμιά προγενέστερη ευρεία, ανοιχτή και ελεύθερη συζήτηση δεν σημειώθηκε στην χώρα για το μέγα αυτό θέμα μετά από εκείνη την παλιά, αλήστου μνήμης «Δίκη των τόνων», που απόμεινε χωρίς συνέχεια και σποραδικές εδώ κι εκεί απόψεις. Η μόνη που φαίνεται ρωτήθηκε -γιατί ούτε τα Κόμματα ενη­μερώθηκαν, όπως αμέσως θα φανεί- ήταν μια Επιτροπή που συγκρότησε όπως ήθελε ο τότε Υπουργός Παιδείας καθώς και το περιλάλητο ΚΕΜΕ του ίδιου Υπουργείου.
Τι ακριβώς αποφάνθηκε η Επιτροπή και τι είπε το ΚΕΜΕ σαφώς, δεν γνωρίζουμε, ούτε αν υπήρξε και τι ακριβώς υποστήριξε η μειοψηφία. Αλλά ούτε και η Εθνική Αντιπροσωπεία το εγνώριζε, όταν τα μεσάνυχτα της 11.2.1982 εισήχθη εντελώς αιφνίδια το άρθρο της προσκολλήσεως σε αλλότριο νόμο, η παρονυχίδα στον νόμο περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια κ.λπ. Πάντως, ανακοινώνουμε τα ονόματα των μελών της με βαρύτατες εθνικές ευθύνες Επιτροπής εκείνης, για να αναλάβει καθένας την προσωπική του ευθύνη και να μη τους λησμονήσει ο ελληνικός Λαός, που τον έσωσαν, φαίνεται, από την αγραμματοσύνη και την διασπάθιση χρόνου και χρήματος…: Καθηγ. Εμμ. Κριαράς πρόεδρος, Φάνης Κακριδής καθηγ. Παν/μίου,Χρίστος Τσολάκης φιλόλογος, Βασ. Φόρης φιλόλογος, Δημ. Τομπαϊδης σύμβουλος ΚΕΜΕ, Χρ. Μιχαλές Πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Απόστ. Κοτλίττας διδάσκαλος, Αλόη Σιδέρη φιλόλογος της ΟΙΕΛΕ.
Όλα αυτά σημαίνουν, κατά την γνώμη μας, ότι ο αρμόδιος Υπουργός χειρίστηκε το κολοσσιαίο θέμα αλλαγής της γραφής της γλώσσας μας μετά τόσους αιώνες αδιάλειπτης πρακτικής αντιλαϊκά, ως ένα θεματάκι που με μια Επιτροπούλα και με μιά-δυό συνεδριάσεις του ΚΕΜΕ τακτοποιείται….
Τα πρακτικά της συνεδρίασης εκείνης της Βουλής των Ελλήνων, της αιφνίδια κρισιμότατης, παρέχουν συγκλονιστικές πληροφορίες και στοιχειοθετούν τον χαρακτηρισμό της πράξης ως σκανδάλου. Λοιπόν:
α) Προς τα μεσάνυχτα της 11.1.1982 είχε περατωθεί η συζήτηση για την εγγραφή μαθητών των Λυκείων, οπότε τελείως αιφνίδια εισάγεται, της προσκολλήσεως καθώς είπαμε, ως άρθρο 2, ένα εντελώς άσχετο -και εθνικώς μέγα- θέμα: η επιβολή του μονοτονικού (γιατί άλλο πράγμα είναι η αναγνώριση μιας πραγματικότητας που υπάρχει και λειτουργεί, όπως έγινε με την δημοτική γλώσσα, και άλλο η αυταρχική επιβολή μιας ανύπαρκτης πραγματικότητας).
β) Μετά από μιαν άτυχη παρέμβαση του Ευάγγελου Αβέρωφ, που ερώτησε σε ποιο είδος μονοτονικού σκέφτεται να εφαρμόσει η Κυβέρνηση και που η αδεξιότητα του αρμόδιου Υπουργού φανέρωσε πως το θέμα δεν τον είχε καθόλου απασχολήσει…- και μετά από την ακατάσχετη, ανοημάτιστη φλυαρία κάποιων βουλευτών, παρεμβαίνει ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (σελ. 456 των Πρακτικών της Βουλής) και επισημαίνει διαμαρτυρόμενος τα ακόλουθα:
1. Το άρθρο αυτό περί μονοτονικού «προστίθεται σήμερα, την τελευταία ώρα… αιφνιδιαστικώς. Αναφέρεται σε ένα μέγα θέμα…».
2. Ζητεί να μετατεθεί στην επόμενη συνεδρίαση της Βουλής η συζήτηση του άρθρου περί μονοτονικού. «Δεν είναι δυνατόν να έχει η Κυβέρνηση την απαίτηση να μας φέρνει το θέμα αυτό το μέγα, αιφνιδιαστικά, και να απαιτεί να το ψηφίσουμε και μετά την 12ην (νυκτερινή)». «Η τροπολογία» (Θεέ και Κύριε, με… τροπολογία μεσονύκτια αλλάζει αιφνίδια η γραφή των λέξεων που είχε επί αιώνες τηρηθεί!) «αναφέρεται σ’ ένα πολύ σοβαρό θέμα».
3. Ανακοινώνει ότι αν η Κυβέρνηση επιμείνει, η Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει από την Αίθουσα (σελ. 456, β′ στήλη).
4. Δευτερολογεί ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κι επισημαίνει και πάλι (σελ. 457): α) τη σοβαρότητα του θέματος, β) ότι κακώς αυτό προτείνεται με τροπολογία, γ) ότι κακώς καλείται η Βουλή να το συζητήσει μετά το μεσονύκτιο, δ) ότι έτσι καθώς έρχεται «ένα τέτοιο θέμα», αιφνίδια, η Αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να προετοιμαστεί, να το διαβάσει, να ενημερωθεί. «Δεν έχουμε κανένα φάκελλο… καμία προετοιμασία. Δεν έχει καμία σχέση με το συζητούμενο νομοσχέδιο. Είναι σαφές ότι είναι αντισυνταγματική η τροπολογία… Δώστε μας το χρόνο να προετοιμαστούμε…».
γ) Από μέρους του ΚΚΕ η κ. Μαρία Δαμανάκη παρεμβαίνει δύο φορές (σελ. 457, β′ στήλη) και ζητεί και εκείνη αναβολή, γιατί «το Σώμα έχει κουραστεί» -ίσως δεν θέλει να πει ότι δεν υπάρχει πια απαρτία. Άλλα ο προεδρεύ ων κ. Μιχ. Στεφανίδης αποκρίνεται σε όλα αυτά με τα εξής αμίμητα (σελ. 457, β′ στήλη): «Είναι απαράδεκτο και αδιανόητο για τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος όταν πληροφορηθεί τη συζήτηση αυτή που γίνεται εδώ, θα αισθανθεί απογοήτευση» (μόνο γι′ αυτό…).
δ) Ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επανέρχεται (σελ. 458, α’ στήλη) για να επισημάνει πως «η Κυβέρνηση και το Προεδρείο επιμένουν εις αυτόν τον αντιδημοκρατικόν και αντικοινοβουλευτικόν τρόπον της συζητήσεως αυτής της τροπολογίας. Εφ’ όσον η Κυβέρνηση και το Προεδρείο επιμένουν… υπό τάς συνθήκας αυτάς λυπούμεθα ειλικρινώς, αλλά δεν δυνάμεθα να παρακολουθήσουμε την συζήτηση και είμεθα υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε (και οι βουλευτές της “Νέας Δημοκρατίας” ΑΠΟΧΩΡΟΥΝ από την αίθουσα)».
Έτσι, το έγκλημα κατά της γλώσσας μας πραγματοποιήθηκε: με τρόπο σκανδαλώδη, αιφνίδιο, απροετοίμαστο και αντισυνταγματικό, και αν κρί νουμε από την φλυαρία που επακολούθησε, την επιπόλαιη και αξιοδάκρυτη, η άσχετη αυτή, βαρυσήμαντη τροπολογία περί επιβολής του μονοτονικού στον ελληνικό Λαό ψηφίστηκε γύρω στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, για να επαληθευθεί ακόμη μια φορά το λεγόμενο από τον λαό μας: της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά…
Από πόσους ψηφίστηκε η τροπολογία αυτή; Κατά δήλωση του αείμνηστου Παναγ. Κανελλόπουλου -δεν ήταν παρών στην συνεδρίαση, αφού ουδείς εγνώριζε πως η Κυβέρνηση αιφνίδια θα εισήγαγε προσκολλημένο σε άσχετο, επουσιώδη νόμο, τέτοιο μέγιστο εθνικό θέμα για συζήτηση- ψηφίστηκε από όχι περισσότερους από 30 (τριάντα) βουλευτές! Την πληροφορία επαναλαμβάνει ο ποιητής-ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος («Έθνος» της 8.5.1990). Ό, τι λοιπόν έπλασαν αιώνες, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα το εγκρέμισαν 30 περίπου βουλευτές… Σκανδαλώδης, επιπόλαιη πράξη αντεθνικής βαρύτητας.
Ο νόμος, έτσι που χαλκεύτηκε, δημοσιεύτηκε, καθώς μνημονεύσαμε πριν, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με άλλο τίτλο και χρειάζεται υπερβολική φαντασία για να τον ανακαλύψει κανείς.
Και όμως, ουδείς είχε τότε, ούτε τώρα, ζητήσει από την Πολιτεία την επιβολή του μονοτονικού. Το αίτημα του αιώνα μας για τη γλώσσα μας υπήρξε σταθερά ένα και μόνο: η αναγνώριση της δημοτικής, της γλώσ σας του Εθνικού μας Ύμνου, ως της μοναδικής σήμερα γλώσσας του ελληνικού Λαού. Και την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας -όχι την αιφνίδια επιβολή μιας νέας εντελώς πραγματικότητας-πραγματοποίησε η μεταδικτατορική Κυβέρνηση του κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή με Υπουργό Παιδείας τον κ. Γεώργιο Ράλλη, προσφέροντας στους μαθητές και στο Λαό μια απλοποιημένη και αρκετά συγχρονισμένη Νεοελληνική Γραμματική, που αντιμετωπίζει όλες σχεδόν τις εμπλοκές τονισμού των λέξεων που βασάνιζαν τις παλιότερες γενιές, και κάνει εύκολο, εναρμονισμέ νο το έργο του τονισμού -υπογραμμίζοντας συγχρόνως πως το μέγα χρέος, για δεκαετίες ίσως, όλων μας, είναι να μάθουμε να γράφουμε και να χρησιμοποιούμε σωστά, όμορφα τη δημοτική.
Τότε βέβαια, αμέσως μετά την δικτατορία (με προδρόμους, πριν από την δικτατορία, δυο εφημερίδες της Θεσσαλονίκης που, ωστόσο, διατηρούσαν ένα σημάδι στη θέση των πνευμάτων και τόνιζαν όλες τις λέξεις), είχαν αρχίσει κάποιες εφημερίδες της Αθήνας να εφαρμόζουν το μονοτονικό -για λόγους οικονομικούς, όπως δήλωναν, για να κερδίσουν χρόνο στη στοιχειοθέτηση και στις διορθώσεις. Αλλά ποιος σοβαρός άνθρωπος θα διανοούνταν να υποστηρίξει ποτέ ότι εκδότες, φωτοσυνθέτες και διορθωτές θα καθορίζουν πώς θα γράφεται η γλώσσα; Η γλώσσα μας αποτελεί πνευματικό και ιστορικό γεγονός κρυσταλλωμένο μέσα στους αιώνες και δεν μπορεί να υποκύπτει σε πενιχρά χρησιμοθηρικά κριτήρια, όταν άλλες, νεότερες γλώσσες δεν τα δέχονται. Ούτε είναι λογικό -για να μην ειπούμε πως είναι καταγέλαστο- ανάλογα με τη στάθμη γλωσσικής μόρφωσης της πλειοψηφίας, ίσως, του λαού σε μια δεδομένη ιστορική περίοδο, η υπεύθυνη Πολιτεία να αυξάνει ή να περιορίζει τις αξιώσεις στη γλώσσα, ώστε η γλώσσα κάθε φορά -άθυρμα πλέον- να προσαρμόζεται στην οκνηρία των πολλών και όχι οι πολλοί στην αρετή της γλωσσικής παιδείας.
Μετά τη δημοσίευση του νόμου, άρχισε να εφαρμόζεται ένα εκτεταμένο σχέδιο φανατικής γλωσσικής και υλικής καταστροφής:
α) τρομοκρατήθηκαν από την Εξουσία όλοι οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των Δημοσίων Οργανισμών (ξεχωριστά οι εκπαιδευτικοί, βέβαια), μη τυχόν και αντιδράσουν, και δεν εφαρμόσουν το μονοτονικό.
β) Καταστράφηκαν χιλιάδες χιλιάδων βιβλία εκπαιδευτικά, αξίας πολλών εκατομμυρίων, επειδή η γλώσσα τους ήταν δημοτική πολυτονική, και ξαναστοιχειοθετήθηκαν μονοτονικά -ωσάν τα πνεύματα και οι τόνοι να εμπόδιζαν την ανάγνωσή τους από τους μονοτονιστές, ενώ το αντίθετο λογικά συμβαίνει: όταν για κάποιον αναγνώστη λείπουν κάποια σημεία γνωριμίας και τονισμού των λέξεων, αυτός δυσκολεύεται να διαβάσει ένα κείμενο και χάνει χρόνο.
γ) Ναυάγησε η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής -της κληρονομιάς μας- στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και στις Φιλοσοφικές Σχολές.
δ) Άρχισε η βιαστική, ασθματική και άκριτη «μετάφραση» των Βασικών Νόμων του Κράτους, πριν προλάβει να δουλευτεί με την κρατική πρακτική η δημοτική γλώσσα, αλλά για να περάσει, μαζί με τη δημοτική, και το μονοτονικό -με προφανή βιασμό του ρυθμού εξέλιξης και κάθαρσης της γλώσσας μας, αλλά και της νόμιμης αναχώνευσης και μίξης των στοιχείων της.
Αμέσως μετά από αυτή την αιφνίδια, βίαιη αλλαγή, αρκετοί μορφωμένοι Έλληνες -κάποιοι από αυτούς με το αγιάτρευτο «σύνδρομο του προοδευτισμού»…- εκοιμήθηκαν, καθώς θα έλεγε ο Λαός μας, πολυτονιστές και την επόμενη κιόλας ημέρα, χωρίς να αναρωτηθούν ή να ρωτήσουν τί και πώς, εξύπνησαν μονοτονιστές. Αιφνίδια, τα χαράματα της 11ης προς την 12η Ιανουαρίου 1982, μετά από μια ολόκληρη ζωή, κατάλαβαν τί δεν ήταν γράφοντας επί τόσες πριν δεκαετίες. Κι από τότε, υποστηριχτές των 30 βουλευτών που νυσταγμένοι εψήφισαν το μονοτονικό, δεν έπαψαν να το εφαρμόζουν και να το κηρύττουν, τονίζοντας τα οικονομικά, χρονικά και μορφωτικά του οφέλη.
Ρωτούμε: Ποια αρχαία γλώσσα, φυσιολογικά και αβίαστα εξελισσόμενη μέσα στους αιώνες, εφάρμοσε εκπτώσεις στις αξιώσεις ιστορικής μνήμης και ακρίβειας, υποκύπτοντας σε μη γλωσσικά, δηλαδή δικά της, αυτόνομα και όχι εμπορευματολογικά κριτήρια; Τότε, αν τέτοια κριτήρια ισχύσουν, η γλώσσα μας, χαροποιώντας τους οκνηρούς, ημιμαθείς, καθώς και τις πολυεθνικές των ηλεκτρονικών υπολογιστών, έπρεπε να εφαρμόσει το λατινικό αλφάβητο -οπότε πολλά τα οικονομικά και άλλα υλικά οφέλη… Και όμως, όλες οι γλώσσες με μακρό παρελθόν -και όχι τόσο μακρό όσο η ελληνική- είναι δύσκολες, απαιτητικές, πυκνές σε μνήμη σημειολογική, και αρνούνται να υποταγούν σε κριτήρια χρησιμοθηρικά. Μετά από συζητήσεις 100 και πλέον ετών, η γαλλική γλώσσα πέρυσι δέχτηκε κάποιες δειλές αλλαγές -στην πραγματικότητα: εναρμονίσεις- μετά από μηνών δημόσιες συζητήσεις, αλλά κι αυτές τις πενιχρές, δικαιολογημένες λογικά αλλαγές, τελικά τις απέκρουσε η Γαλλική Ακαδημία -νόμιμος φρουρός της γλώσσας του Λαού.
Και εκείνοι δεν έχουν το βαρύ, ιερό χρέος να προασπίσουν, καθώς εμείς, που είμαστε και οι μόνοι, τα αρχαία μας Κείμενα, που χωρίς τόνους και πνεύματα δεν νοούνται. Και είναι γνωστή η νικηφόρα αντίσταση των Ισπανών στην ιταμή αξίωση των πολυεθνικών εταιριών για να καταργήσουν το ψηφίο η~.
Με τον αιφνίδιο, αντισυνταγματικό τρόπο που επιβλήθηκε μεταμεσονύχτια το μονοτονικό, κανείς δεν θέλησε να συνειδητοποιήσει, ούτε ο απληροφόρητος Υπουργός τότε Παιδείας, πώς δημιουργήθηκε με τη συνεργεία 30 βουλευτών, της πενιχρότερης που γίνεται μειοψηφίας της Βουλής των Ελλήνων, ένας νέος γλωσσικός διχασμός του Λαού μας.
Τότε δημοσιεύτηκε και η ακόλουθη Διακήρυξη Ελλήνων Συγγραφέων:
«Πιστεύαμε πως η πράξη της Πολιτείας με την οποία, πριν λίγα χρόνια, αναγνώρισε την δημοτική ως την μοναδική γλώσσα του Έθνους μας σήμερα, θα λύτρωνε τον λαό μας από την μάστιγα ενός, πολιτικοποιημένου μάλιστα γλωσσικού ζητήματος και θα ήταν η απαρχή μιας βαθύτερης μελέτης και γνώσης της γλώσσας, μιας συνειδητότερης χρήσης και γραφής των λέξεών της.
Αντί γι′ αυτό, με λύπη μας είδαμε να δημιουργείται τεχνητά, αμέσως, ένα νεόμορφο γλωσσικό πρόβλημα, το πρόβλημα του τονισμού των λέξεων στον γραπτό λόγο και, μαζί μ’ αυτό, να συζητείται κιόλας το θέμα της γραφής των λέξεων από μερικούς, δηλαδή η πλήρης εξάρθρωση της ελληνικής γλώσσας. Κι εκείνοι που δημιούργησαν το πρόβλημα αυτό, φρόντισαν να το πολιτικοποιήσουν, χωρίς ν’ αντιλαμβάνονται ότι, αναθέτοντας στην Πολιτεία πάλι την λύση του, ανελάμβαναν απέναντι στο Έθνος βαρύτατη ευθύνη. Κι έτσι έχουμε νέα γλωσσική εμπλοκή στην Ελλάδα.
Επειδή όμως:
1. Οι λέξεις, όπως μας τις παρέδωσαν οι πατέρες του Δημοτικισμού, γράφονται έτσι επί 2000 τώρα χρόνια, έχο ντας κρυσταλλώσει παράδοση αξιοσέβαστη, ακόμη κι από τους ξένους·
2. το πώς θα γράφονται οι λέξεις είναι πάντοτε αρμοδιό τητα αποκλειστική των συγγραφέων ενός τόπου και ποτέ άλλων παραγόντων της ζωής·
3. το κύριο χρέος μας σήμερα είναι να μάθουν να μιλούν και να γράφουν οι Έλληνες σωστά την παραδομένη δημοτική·
4. οι απλοποιήσεις της γλώσσας μας τα τελευταία χρόνια περιόρισαν στο ελάχιστο τις δυσκολίες τονισμού των λέξεών της,
διακηρύσσουμε ότι:
δεν δεχόμαστε οποιαδήποτε αλλαγή στην γραφή των λέξεων της γλώσσας μας και θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία μας με σέβας προς την ζωντανή γλωσσική παράδοση και την πλήρη μορφή των λέξεων, όπως μας δίδαξαν οι πατέρες του Δημοτικισμού και οι με γάλοι Νεοέλληνες συγγραφείς.
Οι συγγραφείς:
Νίκος Αθανασιάδης, Τάσος Αθανασιάδης, Έφη Αιλιανού, Ορέστης Αλεξάκης, Κώστας Ασημακόπουλος. Τάκης Βαρβιτσιώτης, Όλγα Βότση, Νικηφόρος Βρεττάκος, Πέ τρος Γλέζος, Μαργαρίτα Δαλμάτη, Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, Λιλή Ζωγράφου, Νανά Ησαΐα, Ιουλία Ιατρίδη, Πάνος Καραβιάς, Αντρέας Καραντώνης, Ζωή Καρέλλη, Γρηγ. Κασιμάτης, Τάσος Κορφής, Γιωργής Κότσιρας, Β. Κωνσταντίνος, Χριστόφορος Λιοντάκης, Ν.Κ. Λούρος, Χρήστος Μαλεβίτσης, Γ. Μανουσάκης, Μελισσάνθη, Ε.Ν. Μόσχος, Δημήτρης Μυράτ, Έλλη Νεζερίτη, Θεόδ. Ξύδης, Θ. Παπαθανασόπουλος, Δημ. Παπακωνσταντίνου, Λένα Παππά, Π. Β. Πάσχος. Γ. Πατριαρχέας, Ν. Γ. Πεντζίκης, Ε.Ν. Πλάτης, Αλέξης Σολομός, Τατιάνα Σταύρου, Γεωρ γία Ταρσούλη, Φώφη Τρέζου, Ιωάννου Τσάτσου, Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, Θ.Δ. Φραγκόπουλος, Νίκος Φωκάς, Παναγιώτης Φωτέας, Ερρίκος Χατζηανέστης, Ντίνος Χριστιανόπουλος».
Το Μανιφέστο αυτό, που προκάλεσε οργή, ύβρεις και συκοφαντήσεις-λιβελλογραφήματα των οψίμων μονοτονιστών, ακολούθησαν πλήθος γνώμες εξεχόντων ανθρώπων του πνευματικού μας πολιτισμού -και μόνο αυτά θα αναχαίτιζαν μιαν ευαίσθητη, με εθνική συνείδηση Κυβέρνηση και θα την έφερναν σε αυτο-επίγνωση, ώστε τουλάχιστο να θέσει σε ευρύτατη, λαϊκή συζήτηση το θέμα και να μην επιμείνει στην αυταρχική επιβολή του μονοτονικού.
Ο Οδυσσέας Ελύτης εδήλωσε:
«Εγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων. Η σημερινή κακοποίηση της γλώσσας με ενοχλεί και αισθητικά. Θέλω να δω γραμμένο “καφενείον” κι ας μην το προ φέρουμε το «ν». Τώρα, όλες οι λέξεις έχουν μια τρύπα».
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπογράμμισε:
«Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει, άλλωστε και μια παράδοση που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζει για να γίνει άνθρωπος ικανός, ώστε στη ζωή του ν’ αντιμετωπίσει όλες τις αντιξοότητες. Υποστηρίχτηκε, επίσης, υπέρ του μονοτονικού και η άποψη ότι διευκολύνονται οι τυπογράφοι και οι στοιχειοθέτες, γενικά, και ότι οι εκδόσεις, πάλι γενικά, γίνονται οικονομικότερες.
Παραγνωρίστηκαν, όμως, οι λόγοι που επέβαλαν στους “Αλεξανδρινούς χρόνους την καθιέρωση των τόνων, οι οποίοι ισχύουν και σήμερα. Πολλές φορές, τα γραπτά μου δεν διαβάζονται σωστά όταν τυπώνονται στο μονοτονικό. Ας ελπίσουμε ότι θα επανεξεταστεί μελλοντικά το θέμα κι ότι θα επι­κρατήσουν σωφρονέστερες απόψεις».
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ετόνισε:
«Τώρα για το μονοτονικό. Αν δεν θέλετε κύριοι του Υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε, ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτοί, οι Κριαράς και οι άλλοι (…) που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις -αυτό παρακαλώ να γραφτεί στις εφημερίδες- δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Δεν ξέρουν αυτό που γνώριζε η κόρη μου στα τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη και μετά έψαχνε για τις συγγενείς της. Αυτό είναι μια γλώσσα. Ένα μάγμα, ένα πλέγμα, όπου οι λέξεις παράγονται οι μεν από τις δε, όπου οι σημασίες γλιστράνε από τη μια στην άλλη, είναι μια οργανική ενότητα από την οποία δεν μπορείς να βγάλεις και να κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιας ψευτοκυβέρνησης, καθισμένος σ’ ένα γραφείο στο υπουργείο Παιδείας. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε πριν λίγα χρόνια; Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου ελληνισμού».
Ακολούθησαν διαμαρτυρίες, δημόσιες συζητήσεις, προσφυγές. Η Κυβέρνηση έμεινε ασυγκίνητη, πιστεύοντας πως από χρόνο σε χρόνο θα κέρδιζε με καταναγκασμό, τρομοκράτηση, διαδόσεις πως δεν υπάρχουν πια γραφομηχανές πολυτονικές, ούτε τυπογράφοι πολυτονιστές, πως το Κράτος δεν αγοράζει τάχα βιβλία πολυτονικά, πως θα επιβαλλόταν τελικά το μονοτονικό. Ερωτούμε όμως: μπορεί μια εξαναγκαστική πρακτική 8 χρόνων να ανατρέψει παράδοση πρακτικής πολλών αιώνων; Ας μας απαντήσουν οι υπεύθυνοι.
Πάντως, και τα παιδιά μας, στα δίσεχτα αυτά χρόνια, δεν έμαθαν καλύτερα τη γλώσσα μας, επειδή καταργήθηκαν τόνοι και πνεύματα, και τα γραπτά τους, κατά γενική ομολογία, κάθε χρόνο είναι και πιο αξιοθρήνητα, πειστήρια γλωσσικής διάλυσης. Η πλειονότητα των συνειδητών συγγραφέων μας εξακολουθεί να γράφει πολυτονικά -και των νέων συγγραφέων μας επίσης, όχι μόνο των παλιότερων,- σπουδαία περιοδικά και διαπρεπείς εκδοτικοί Οίκοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το πολυτονικό και ο Λαός επιμένει. Ιερή εθνική επιμονή, αξιοθαύμαστη αντίσταση στην καταστροφή.
Συμπεραίνουμε:
1. Η επιβολή του μονοτονικού υπήρξε α) άκαιρη, β) αυθαίρετη, γ) αυταρχική, δ) αιφνίδια, ε) αντισυνταγματική, στ) δεν έγινε από τον Λαό μας, και κυρίως από τους ειδικά ενδιαφερομένους, αποδεκτή. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα αληθινό Σκάνδαλο πανεθνικής σημασίας.
2. Η «Νέα Δημοκρατία» ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ να εφαρμόσει το μονοτονικό. Ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αντιστάθηκε προσωπικά στην εσπευσμένη, καταστροφική εκείνη πράξη και διέταξε την αποχώρηση όλων των βουλευτών της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης από την μεταμεσονύχτια συνεδρίαση της Βουλής. Επομένως, ούτε το Κόμμα, ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε οι Υπουργοί του, ούτε οι βουλευτές του έχουν ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΕΣΜΕΥΣΗ και υποχρέωση να εφαρμόσουν και να επιμείνουν στο μονοτονικό. Δεν συνέπραξαν, ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ στην χάλκευση του Σκανδάλου αυτού.
Ζητούμε:
1. Να διατάξει η Κυβέρνηση και να αρχίσει ο αξιότιμος κ. Υπουργός Παιδείας, σε συνεργασία με την κ. Υπουργό Πολιτισμού, την επανασυζήτηση περί μονοτονικού. Την ανοιχτή, δημοκρατική και άφοβη συζήτηση και να κληθούν σ’ αυτό τον αντιαυταρχικό διάλογο όλοι οι αρμόδιοι: η Ακαδημία Αθηνών, τα Πανεπιστήμια, τα Σωματεία Λογοτεχνών.
2. Να επιτρέψει αμέσως η Κυβέρνηση ώστε όλοι οι κρατικοί λειτουργοί και των τριών Εξουσιών της Δημοκρατίας να μπορούν, αν κριθούν, ελεύθερα να γράφουν πολυτονικά, χωρίς φόβο και οποιαδήποτε πίεση.
3. Να τεθούν τα συμπεράσματα των συζητήσεων αυτών, αν όχι στην άμε ση κρίση, όπως θα άρμοζε, των Ελλήνων με σαφές δημοψήφισμα, στην Εθνική Αντιπροσωπεία και σε ειδική συνεδρίαση έγκαιρα και πλήρως προετοιμασμένη, ώστε εκείνη να αποφασίσει ελεύθερα, υπεύθυνα, ελληνικά.
Αθήνα, Σεπτέμβριος 1991
βλ.: http://www.greece.org/blogs/scholars/?p=1007
Σχόλιον:  το θέμα του μονοτονικού ή πολυτονικού "καίει"!

Έλληνες και Ιταλοί είναι συγγενείς σε μεγάλο βαθμό;

Πρώτα αποτελέσματα από το πρόγραμμα Dodecad

Χάρη στους 7 Έλληνες (μπλε κουκκίδες) και 2 Έλληνες με συγγενή πρόσμιξη (πράσινες κουκκίδες κάτω από την ετικέτα "Greeks") του προγράμματος Dodecad μπορούμε πλέον να έχουμε μια αντίληψη της θέσεως των Ελλήνων στα πλαίσια της γειτονιάς τους.

Η πολυδιάστατη κλιμακοποίηση (Multidimensional scaling) δείχνει τους Έλληνες να βρίσκονται κοντύτερα στους Νότιους Ιταλούς και Σικελούς, τους Ελληνοκύπριους, τους άλλους Ιταλούς. Τα δείγματα από τα Βαλκάνια δεν είναι ακόμα επαρκή, αλλά δείχνουν σαφώς μια ομαδοποίηση των βόρειων γειτόνων μας.

Η μελέτη πρόσμιξης (admixture analysis) με το πρόγραμμα ADMIXTURE φανερώνει επίσης κάποια στοιχεία για την σύσταση των Ελλήνων:

Στο μικρό μου δείγμα, η Ανατολικοασιατική πρόσμιξη είναι 0.3%, η Βορειοαφρικανική 0.1%, η Υποσαχάρια Αφρικανική 0%, η Νοτιοασιατική 0%, ενώ οι κύριες συνιστώσες του Ελληνικού πληθυσμού είναι η Νοτιοευρωπαϊκή (38.5%), Δυτικοασιατική (31.8%), Βορειοευρωπαϊκή (19.2%) και Νοτιοδυτική Ασιατική (10.2%).

Σε σχέση με τους Κύπριους υπάρχει μεγάλη αύξηση της Βορειοευρωπαϊκής συνιστώσας (19.2% έναντι 1.1%), και μείωση της Νοτιοδυτικής Ασιατικής (10.2% έναντι 22.6%). Σε σχέση με τους Νοτιοιταλούς και Σικελούς υπάρχει μείωση της Νοτιοδυτικής Ασιατικής (10.2% έναντι 16.7%), της Βορειοευρωπαϊκής (19.2% έναντι 12.9%) και σχεδόν πανομοιότυπες συχνότητες των δύο κυρίων συνιστωσών (Νοτιοευρωπαϊκής και Δυτικοασιατικής).

Η κατανομή των συνιστωσών στο υπάρχον Ελληνικό δείγμα:

Παροτρύνω όλους τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους που έχουν τεστάρει με την 23andMe να επικοινωνήσουν μαζί μου (dodecad@gmail.com) για να συμπεριληφθούν στα αποτελέσματα, με απόλυτη εχεμύθεια φυσικά. Οι συμμετέχοντες στο Project αναγνωρίζονται στα αποτελέσματα μόνο από ένα αναγνωριστικό και δεν δημοσιοποιείται κανένα στοιχείο ούτε για τα πρωτογενή γενετικά τους δεδομένα, ούτε για την ταυτότητα/γενεαλογία τους.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν συνολικά 9 Έλληνες (2 υπό επεξεργασία) και 2 μικτοί Έλληνες στο Project. Όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά, και αν ενδιαφερθούν συμπατριώτες μας από πολλές διαφορετικές περιοχές θα μπορέσουμε όχι μόνο να δούμε πως ταιριάζουν οι Έλληνες στον γενετικό χάρτη της Ευρασίας, αλλά και πως συνδέονται μεταξύ τους στην πολυχιλιετή ιστορία τους.

βλ.: http://greekgenetics.blogspot.com/
Σχόλιον: για αυτό έλεγα ότι ο ευρύτερος μυκηναϊκός κόσμος (που περιλαμβάνει την Κρήτη, τις Κυκλάδες, την Κύπρο, την Τροία, την Αιανή κ.ά.) γέννησε δύο λαούς τους Έλληνες και τους Ρωμαίους μετά τις μεγάλες καταστροφές και τους σκοτεινούς χρόνους και στην πορεία του χρόνου διαφοροποιήθηκαν ελαχίστως και δεν έπαψαν να είναι αδέλφια. Αυτό δεν έσβησε ούτε μετά χιλιάδες χρόνια.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ
Ομιλία Θεόδωρου Ι. Ζιακα *

 

Το θέμα που σκοπεύω να σας αναπτύξω είναι πολύ δύσκολο. Γίνεται δύσκολο από την απουσία της κοινής γλώσσας. Επειδή ο σκοπός της ομιλίας μου είναι να φτάσουμε σε μια κοινή κατανόηση του θέματος πρέπει να ξεκινήσω αποκαθιστώντας μια κοινή γλώσσα. Έχουμε τρεις έννοιες: «κρίση», «εθνική ταυτότητα», «σήμερα». Τ i νόημα τους δίνουμε; Ας τις πάρουμε μία-μία, ξεκινώντας από την εθνική ταυτότητα.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Οι απόψεις χωρίζονται κατ' αρχάς σε δύο κατηγορίες: Στη μία ανήκουν εκείνοι, που πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα δεν υπάρχει καν. Αυτοί είναι οι εθνομηδενιστές. Στην άλλη κατηγορία ανήκουν όλοι εκείνοι, που πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι το υπαρκτό, το πραγματικό. Αυτοί αποκαλούνται από τους πρώτους εθνικιστές. Ας αρχίσουμε από τον εθνομηδενισμό.

Α) Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ
Οι εθνομηδενιστές υποστηρίζουν ότι η εθνική ταυτότητα υπάρχει μόνο στη φαντασία των εθνικιστών. Είναι λένε μια ταυτότητα «νοερή». Μια ιδεολογική ψευδαίσθηση, που δεν έχει κανένα αντίκρυσμα στην πραγματικότητα. Ένα κούφιο ιδεολόγημα. Επί πλέον είναι ένα ιδεολόγημα πέρα για πέρα αντιδραστικό και παθολογικό.
Δεν ξέρω εδώ στη Λευκωσία, αλλά στην Αθήνα ο εθνομηδενισμός κυριαρχεί απόλυτα: στα ΜΜΕ, στα Πανεπιστήμια, στη διανόηση. Είναι η κυρίαρχη νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας. Οι καθηγητές του ΕΛΙΑΜΕΤ π.χ, οι θεωρητικοί σύμβουλοι του ελλαδικού ΥΠΕΞ είναι όλοι θιασώτες του εθνομηδενισμού. Επιχειρηματολογούν αναφανδόν υπέρ του «νοερού» χαρακτήρα της εθνικής ταυτότητας. .
Β) Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
Οι λεγόμενοι εθνικιστές πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα είναι πραγματική. Δεν έχουν όμως την ίδια άποψη για το ποιο είναι το περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας. Διαιρούνται σε έξι κατηγορίες ανάλογα με το αν ανάγουν την εθνική ταυτότητα στη φυλή, στη γλώσσα, στη θρησκεία, στο περιβάλλον, στη λαϊκότητα, ή σε κάποιο συνδυασμό από όλα αυτά.
Β1) Ο ΕΘΝΟΦΥΛΕTlΣΜΟΣ
Μια μερίδα, λοιπόν, πιστεύει ότι η εθνική ταυτότητα είναι θέμα ράτσας. Αίματος. Ότι είναι φυλετικό γονίδιο. Ζήτημα βιολογίας. Οι πιο φανατικοί εθνικιστές είναι οι ρατσιστές. Ανησυχούν πολύ για τους κινδύνους, που διατρέχει η εθνική μας ταυτότητα, αλλά δεν είναι καθόλου συνεπείς. Αν η ταυτότητα είναι θέμα ράτσας, θα μπορούσε να κινδυνεύει μόνο από τις επιμειξίες με τους ξένους και από την υπογεννητικότητα. Επιμειξίες σε ανησυχητική κλίμακα δεν ακούστηκε να έχουμε. Από δημογραφική άποψη όμως πάσχουμε οπωσδήποτε. Επ' αυτού όμως δεν βλέπω να κάνουν και τίποτε. Αντίθετα δεν χωνεύουν καθόλου τον παραδοσιακό μας Θεό, που η πρώτη εντολή του είναι ακριβώς το «αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι». (Ως γνωστόν ο εθνοφυλετισμός είναι αντισημιτικός).
Β2) Ο «ΠΕΡΙΒΑΜΟΝΤΙΣΜΟΣ»
Μια άλλη μερίδα, μικρότερη σήμερα, αλλά μεγαλύτερη άλλοτε, με μπροστάρηδες κυρίως καλλιτέχνες και λογοτέχνες, πιστεύει ότι η ελληνικότητα είναι θέμα περιβάλλοντος: η ελληνική ατμόσφαιρα, ο ελληνικός ήλιός, η ελληνική θάλασσα, τα ελληνικά ακρογιάλια.
Το Ελληνικό περιβάλλον έχει τάχα τη μαγική ιδιότητα να εξελληνίζει τους κατοίκους του. Παραδόξως όμως οι εξ αυτών ανησυχούντες για την εθνική μας ταυτότητα, δεν είναι καθόλου τόσο σκληροί οικολόγοι, όσο θα περίμενε κανείς. Το πολυύμνητο ελληνικό περιβάλλον κινδυνεύει από την οικοπεδοφαγία, το νέφος, τα σκουπίδια, τα λύματα, γενικώς από την παρουσία των συγχρόνων Ελλήνων. Αν το περιβάλλον καθόριζε την ταυτότητα αυτών των βαρβάρων δεν θα το κατέστρεφαν με τέτοια απληστία.
Β3) ΕΘΝΟΣ = ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Μια τρίτη μερίδα πιστεύει ότι η εθνική ταυτότητα είναι θέμα θρησκείας. Και στην περίπτωση μας: Αρχαιοελληνικού παγανισμού οι μεν, Ορθοδοξίας οι δε.
Για τους παγανιστές ελληνισμός και χριστιανισμός αλληλοαποκλείονται. Όπως οι ρατσιστές, με τους οποίους εν πολλοίς τέμνονται, μισούν και αυτοί τον χριστιανισμό, γιατί τον θεωρούν νεκρoθάφτη της ελληνικότητας. Για τους αντιπάλους τους, αντίθετα, τους «ελληνο-χριστιανούς» (Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών), όποιος δεν είναι ορθόδοξος δεν είναι Έλληνας. Είναι αυτοί, που μετέβαλαν την Ορθοδοξία σε ιδεολογία. Τόσο οι μεν όσο και οι δε μεταποιούν την εθνική ταυτότητα σε Κλίνη του Προκρούστη.
Β4) ΟΙ ΓΛΩΣΣΑΜΥΝΤΟΡΕΣ
Για άλλη μια κατηγορία η εθνική ταυτότητα ανάγεται στη γλώσσα Eλληνισμός-ελληνoφωνία. Και μάλιστα «καθαρή». Από τη μια οι καθαροί στη γλώσσα και από την άλλη οι αλλόγλωσσοι και μαλλιαροί. Λογιοτατικός καθαρευουσιανισμός από τη μια μεριά, δημοτικιστικός καθαρολογισμός από την άλλη. Επί δύο αιώνες τώρα η γλωσσική παρέκκλιση πετσοκόβεται ανελέητα. Ο γλωσσικός Προκρούστης δούλεψε ασταμάτητα.
Β5) Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗΣ
Σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί οι Προκρούστες (ο ρατσιστικός, ο θρησκευτικός, ο γλωσσικός) ήρθε και ο κοινωνιολογικός: Η κοινωνία χωρίζεται σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Στους καπιταλιστές και τους λακέδες τους από τη μια μεριά και στην εργατιά, στην αγροτιά, τους μικρομεσαίους και την προοδευτική διανόηση, από την άλλη. Αυτή η δεύτερη πλευρά αποτελεί τον Λαό. Το έθνος ταυτίζεται με τον Λαό. Ανήκουν στο έθνος οι πράκτορες του ιμπεριαλισμού; Όχι βέβαια. Από τις αντιλήψεις αυτές μέχρι την αμοιβαία εμφυλιoπoλεμική εθνοκάθαρση μεσολαβεί ένα βήμα. Που ως γνωστόν το κάναμε και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία.
Β6) Ο ΕΚΛΕΚΤΙΚΙΣΜΟΣ
Τέλος, υπάρχουν αυτοί, που λένε ότι η εθνική ταυτότητα είναι λίγο απ' όλα. Είναι μια εκλεκτική θέση, που θέλει να μας βγάλει από την αμηχανία. Όμως λίγο να τη θέσουμε στη βάσανο της κριτικής θα δούμε ότι είναι ανυπόστατη. Όποιον κατάλογο χαρακτηριστικών και να φτιάξoυμεθα λειτουργεί πάλι σαν το κρεβάτι του Προκρούστη. Όλο και κάποιο έθνος, σήμερα ή σε παλαιότερη φάση της εξέλιξης του, δεν θα ταιριάζει.
Αν το Έθνος έχει ουσία, αυτή θα πρέπει να είναι κοινή για όλους και τα έθνη να ξεχωρίσουν ως τροπικές παραλλαγές της. Πώς λέμε «άνθρωπος» και έπειτα μιλούμε για τη Μαρία, τον Πέτρο, τον Παύλο; Με εκλεκτικούς καταλόγους χαρακτηριστικών δεν λύνεται το πρόβλημα.
Γ) ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ
Είναι η εθνική ταυτότητα γονίδιο, περιβάλλον, θρησκευτικός, γλωσσικός, κοινωνιολογικός ή όποιος άλλος Προκρούστης; Και γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να είναι μονοπαγής, μονολιθική, δηλαδή εμφυλιοπολεμική και όχι πολύτροπη πολυεκδοχική, πoλύμoρφη και πλουραλιστική; Εύλογο το ερώτημα.
Εδώ έρχεται ο εθνομηδενισμός να παρουσιαστεί σαν η "μεγάλη υπέρβαση". Ας συμφωνήσουμε ότι εθνικότητα σημαίνει υπηκοότητα και όλα τα προβλήματα λύνονται. Έλληνας είναι ο υπήκοος του ελληνικού κράτους. Τούρκος του τουρκικού και πάει λέγοντας.
Πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι μια απάντηση ευρυχωρότερη από τις άλλες πέντε. Φαντασθείτε τι θα συνέβαινε, αν κυριαρχούσαν οι ρατσιστές, οι περιβαλλοντιστές, οι παγανιστές, οι ευσεβιστές, οι γλωσσαμύντορες ή οι πούροι κουμμουνιστές. Από το πολύ πετσόκομμα στο τέλος δεν θα έμενε τίποτα. Όπως και δεν έμεινε... Αλλά, ας έλθουμε στην "εκσυγχρονιστική" - κοσμοπολιτική - εθνομηδενιστική άποψη. Κι αυτή είναι Προκρούστης. Αν Έλληνας είναι ο έχων ελληνική υπηκοότητα, τότε ο έλληνας της τουρκοκρατίας τι ήταν; Τούρκος; Ο Κύπριος τι είναι; Φοίνικας; Ναι, το ακούσαμε κι αυτό. Ο Έλληνας της Αμερικής, του Καναδά, της Αυστραλίας τι είναι; Δεν είναι Έλληνας; Ναι είναι, θα μας πει ο εθνομηδενιστής, αν τον ζορίσουμε, αλλά η ταυτότητα του είναι απλώς "νοερή".
Δ) ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Για να μη μακρυγορώ, ας διατυπώσω τη δική μου θέση: α) Υπάρχει ελληνική εθνική ταυτότητα. Απορρίπτω τον εθνομηδενισμό. Όμως οι αντιλήψεις, που διαμορφώσαμε τους τελευταίους δύο αιώνες, κάτω από την ταμπέλα του εθνικισμού, δεν χωράνε την ελληνική ταυτότητα. β) Όλες οι Κλίνες του εθνικιστικού Προκρούστη έχουν ξεχαρβαλωθεί από την πολλή χρήση. Έχουν αχρηστευθεί και πετάχτηκαν ήδη στη χωματερή της ελληνικής Ιστορίας. Καλώς πετάχτηκαν κατά τη γνώμη μου. Δεν προτείνω να αρχίσουμε να κλαίμε γι' αυτό. Το πρόβλημά μας δεν είναι η κατάρρευσή τους. Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν μπήκε κάτι άλλο στη θέση τους.
Οι εθνικιστικοί Προκρούστες πέθαναν, αλλά στη θέση τους έμεινε το κενό, ο εθνομηδενισμός. Και δεν είναι καθόλου μια ουδέτερη και άκακη άποψη ο εθνομηδενισμός. Μας επιτρέπει π.χ. να ζημιώνουμε ανενδοίαστα την πατρίδα. Ο ζημιών το έθνος ουδένα ζημιοί, είπε κάποιος κοινοβουλευτικός φωστήρας στην ελλαδική Βουλή τον περασμένο αιώνα. Και πράγματι μια «νοερή»- ανύπαρκτη οντότητα - πώς να τη ζημιώσεις; Ή να την ωφελήσεις;
Η ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
Το ερώτημα μου είναι: Αν υπάρχει πραγματική εθνική ταυτότητα, όπως ακράδαντα πιστεύω, μπορεί αυτή να αναπαράγεται, όταν οι φορείς της πιστεύουν ότι είναι ανύπαρκτη; Και αυτό για πόσο; Εδώ βρίσκεται κατά τη γνώμη μου όλη η ουσία της κρίσης του σημερινού Ελληνισμού και το νόημα της.
Η απονοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας, ο εθνομηδενισμός, διαπερνά κάθε είδους συλλογικότητα. Γι' αυτό η κρίση ταυτότητας εκδηλώνεται με τα χαρακτηριστικά εκείνα συμπτώματα, που δείχνουν ότι μια κοινότητα βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα του τέλους της. Ο ιστορικός Τόϋμπυ έχει συνοψίσει ως εξής τα συμπτώματα αυτά:

1. Η δημιουργική μειονότητα χάνει την ικανότητά της να δημιουργεί.
2. Ο λαός το αντιλαμβάνεται, και παύει να μιμείται την ηγεσία.
3. Η κοινότητα χάνει τότε τη συνοχή της και τον πρόσανατολισμό της.
4. Η ηγεσία ασκείται μηχανικά και οι ηγέτες είναι ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους.
5. Παλιοί θεσμοί αναβιώνουν για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις, ενώ αυτό που πράγματι χρειάζεται είναι καινούριοι θεσμοί.
6. Η κοινωνία εξαντλεί την ενέργειά της σε μια μόνο πρόκληση (π.χ. ένταξη στην ΟΝΕ) ή η νίκη την καθιστά αλαζονική και χρησιμοποιεί την ισχύ της, με τρόπο ασύνθετο και επικίνδυνο για μακροπρόθεσμους στόχους.

ο πολύς Χάντικτον μας έδωσε μάλιστα έναν πιο σύντομο κατάλογο:
1. Ηθική κατάπτωση
2. Πολιτιστική αυτοκτονία
3. Πολιτική διάσπαση
Και οι δύο κατάλογοι περιγράφουν καίρια τα συμπτώματα των κρίσεων ταυτότητας και μας ταιριάζουν ανησυχητικά.
Αλλά δεν ήρθα εδώ για να σας τρομοκρατήσω. Θα θέσω λοιπόν το ερώτημα. Είναι αξεπέραστη η κρίση ταυτότητας; Είναι μοιραία η οριστική αποσύνθεσή μας; Είναι αδύνατο να απεμπλακούμε από τον εθνομηδενισμό και να ξαναδώσουμε νόημα στην εθνική ταυτότητα;
Η απάντησή μου είναι πως η κρίση είναι ανατρέψιμη. Ότι υπάρχει διέξοδος. Αρκεί να θελήσουμε να τη δούμε και να αλλάξουμε προσανατολισμό. Μιλώ για μια νέα νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας και όχι για επιστροφή στους εθνικιστικούς Προκρούστες του παρελθόντος. Η επιστροφή σ' αυτούς ούτε δυνατή είναι ούτε επιθυμητή. Το γιατί είναι εύλογο: χρειαζόμαστε μια πρόταση, που να παράγει δημιουργική ηγεσία σε όλους τους τομείς. Στην παιδεία, στην οικονομία, στην πολιτική κλπ. Αυτό επιτυγχάνεται με καινοτόμο πνεύμα και όχι με εθνικιστικούς φονταμενταλισμούς. Αλλά ας δούμε το πρόβλημα από κοντά.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ
Θα ξεκινήσω με τρεις παρατηρήσεις:
Α) ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
1) Πρώτη παρατήρηση: Όλοι οι εθνικιστικοί Προκρούστες, που αναφέραμε, είναι εισαγωγής. Αντιστοιχούν στους διάφορους τρόπους, που ο δυτικός-νεωτερικός άνθρωπος συνειδητοποίησε την εθνική του ετερότητα. Αυτό που κατέρρευσε στην περίπτωσή μας ήταν, λοιπόν, η νεωτερική νοηματοδότηση της εθνικής μας ταυτότητας. Ο τρόπος που καταλαβαίναμε τη μετοχή μας στον νεωτερικό πολιτισμό.
2) Η δεύτερη παρατήρηση μου είναι η εξής: Η αχρήστευση του νεοτερικού εθνικισμού και η κυριαρχία του εθνομηδενισμού, είναι πλέον κυρίαρχο φαινόμενο σε διεθνή κλίμακα. (Σημαντικές για μας εξαιρέσεις: η Τουρκία και το Ισραήλ, αν θέλετε τις συζητάμε) Σήμερα μάλιστα, στην εποχή του μεταμοντερνισμού, ο μηδενισμός της συλλογικής ταυτότητας επεκτείνεται σε μηδενισμό και της ίδιας της ατομικής ταυτότητας. Μετατρέπεταί σε ανθρωπολογικό μηδενισμό. Η αναζήτηση ενός νέου νοήματος για την ατομική και τη συλλογική ταυτότητα είναι ακριβώς και το μέγα πρόβλημα των καιρών. Η θετική ανανοηματοδότηση των εθνικών ταυτοτήτων ορίζεται κατ' ανάγκην, σε σχέση με το πρόβλημα αυτό. Η αισιόδοξη προοπτική, για την οποία σας μίλησα προηγουμένως, συνδέεται με την επίλυση αυτού του προβλήματος.
3) Η τρίτη τέλος παρατήρησή μου είναι ότι η δική μας προνεωτερική νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας είναι τελείως διαφορετική.
Όλο αυτό το διάστημα της νεωτερικής δορυφοροποίησης του Ελληνισμού η εισαγόμενη νοηματοδότηση της ταυτότητάς μας κυριαρχούσε πάνω μας, απωθώντας την ελληνική της σκιά. Ταυτιζόμασταν μ' αυτό, που οι ευρωπαίοι νόμιζαν ότι ήταν οι Έλληνες. Ή, όπως λέει ο Σεφέρης με τον "δυτικό ελληνισμό". Αρχίζουμε όμως τώρα να αντιλαμβανόμαστε την εθνική αλλοτρίωση μας: ότι δηλαδή υπάρχει και ένας "ελληνικός ελληνισμός", εντελώς διαφορετικός.
Β) Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ
Για τον ελληνικό Ελληνισμό η εθνική ταυτότητα είναι ετερότητα μετοχής στην ανθρωποποιητική παιδεία. Ο άνθρωπος καλείται να αυτοεξελιχθεί από το επίπεδο του δούλου της ομάδας και της παράδοσης, στο επίπεδο του ελεύθερου ατόμου. Και από κει στο επίπεδο του προσώπου, του ατόμου, που κεντρική του αξία και κινητήρια δύναμη έχει την αγάπη. Καλείται να γεννηθεί άνωθεν.
Η ταυτότητα είναι εδώ πνευματική καταγωγή και όχι καταγωγή φυλετική. Το έθνος είναι Γένος και όχι Φυλή. Οι Πατέρες του είναι πνευματικοί και όχι βιολογικοί. Μας γεννούν-αναγεννούν από το μέλλον και όχι από το παρελθόν. Είμαι παιδί του Ομήρου και του Αισχύλου, του Μαξίμου του Ομολογητή και του Γρηγορίου του Παλαμά, του Κοσμά του Αιτωλού και του Μακρυγιάννη, επειδή με αναγεwά ο σαρκωμένος Λόγος τους, που τον βρίσκω μπροστά μου. Αν ο λόγος της ατομικιστικής νεωτερότητας συνιστά οικουμένη δευτέρου βαθμού, έναντι του εξελιγμένου κολεκτιβιστικού λόγου των ανατολικών πολιτισμών, ο ένσαρκος Λόγος του Προσώπου συνιστά οικουμένη τρίτου βαθμού, μια πραγματική Οικουμένη.
Εφιστώ τώρα την προσοχή σας στην καίρια σημασία της διαφοράς ανάμεσα στη νεωτερική και στην ελληνική νοηματοδότηση της ατομικής και της εθνικής ταυτότητας, γιατί σ' αυτήν βρίσκεται κατά τη γνώμη μου, η λύση στο αίνιγμα των καιρών μας.
Γ) Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Σας λέω λοιπόν, με όλη την δέουσα προκλητικότητα, ότι η απάντηση στο αδιέξοδο του σημερινού ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του "ελληνικού ελληνισμού".
Το γιατί είναι απλό: Εκεί που έφτασε σήμερα ο νεωτερικός άνθρωπος με τον μεταμοντερνισμό, είχαμε φτάσει εμείς εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Πρόκειται για την κρίση της εξατομίκευσης: τον μηδενισμό της συλλογικής ταυτότητας και την κατάρρευση του ιδίου του ατόμου. Γνωρίζουμε από την ελληνική αυτή εμπειρία, ότι το Άτομο δεν είναι το τελικό στάδιο στην ανθρωπολογική εξέλιξη. Ότι η κατάρρευση του ατόμου και ο μηδενισμός είναι φυσιολογικό επακόλουθο της ολοκλήρωσής του. Ότι αυτή η κατάρρευση είναι η χωματερή, μέσα από την οποία μπορεί να ανθίσει το πρόσωπο. Ότι δηλαδή το άτομο μπορεί να ανασυγκροτηθεί σε ένα ανώτερο επίπεδο ανθρωπολογικής εξέλιξης.
Μόνο που αυτή εδώ η μετάβαση δεν γίνεται μηχανικά και αυτόματα. Είναι επιλογή του ατόμου, θέμα συνειδητότητας και ελευθερίας, καλής αυτοαλλοίωσής του. Η οποία δεν είναι δυνατή χωρίς την συνειδητή και ενεργό μετοχή σε μια συγκεκριμένη παιδεία, σε μια συγκεκριμένη παράδοση: αυτήν του προσωποκεντρικού-τριαδικού ελληνισμού.
ΣΥΝΟΨΗ
Όλοι βρίσκονται σε κρίση ταυτότητας. Σε άλλους είναι περισσότερο προχωρημένη και σε άλλους λιγότερο. Εμείς όμως βρισκόμαστε σε μια θέση έξαιρετικά ιδιόμορφη, αλλά και προνομιακή έναντι των δυτικών. Ο λόγος είναι ότι έχουμε αυτό, που οι άλλοι στερούνται: την προσωποκεντρική παράδοση.
Η δική μας ταυτότητα είναι δομή με τρία επίπεδα και τέσσερα κέντρα:
α) το ανώτερο ανθρωπολογικό κέντρο-πρότυπο (το πρόσωπο). β) δύο κέντρα μεσαίου επιπέδου σε κατάσταση παρακμής (το αρχαιοελληνικό και το νεωτερικό πρότυπο ατόμου, που τώρα έχουν καταντήσει εστίες γραικυλισμού και μηδενισμού) και γ) ένα ακόμα κατώτερο κέντρο το κολεκτιβιστικό (το πρότυπο του ραγιά- ο αγάς είναι από την απέναντι πλευρά και μας "αποθύμισε"). Εμείς ταυτιζόμαστε με τα κατώτερα αυτά κέντρα, αντί με το ανώτερο. Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημά μας. Αφήνουμε αναξιοποίητη την ενέργεια του ανώτερου κέντρου, ενέργειαπνευματικής ατομοβόμβας.
Ήμουνα συνοπτικός στο ζήτημα της πρότασης, γιατί δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε κοινή απροκατάληπτη τοποθέτηση του προβλήματος. Αν υπάρξει διάθεση ευχαρίστως να επανέλθω.
 
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Θεόδωρος Ι. Ζιάκας γεwήθηκε στα Κούρεντα Ιωαwίνων το 1945. Σπούδασε μαθηματικό στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Το επάγγελμα του είναι αναλυτής συστημάτων. Παράλληλα ασχολείται με θέματα κοινωνικής θεωρίας και φιλοσοφίας της Ιστορίας. Έγραψε: Η Έκλειψη του Υποκειμένου. Η κρίση της νεωτερικότητας και η ελληνική παράδοση. (Δόμος, Αθήνα 1996). Έθνος και Παράδοση. (Αιγαίον και Εναλλακτικές Εκδόσεις). Λευκωσία-Αθήνα 1993, 1η έκδοση. 1997 2η έκδοση). Εθνισμός και Αριστερό. (Πελεκάνος, Αθήνα 1990). Αναζητώντας μια θεωρία για το Έθνος. (Από κοινού με το Ευ. Κοροβίνη. Έκτακτη, Αθήνα 1998).
* Ομιλία που εκφωνήθηκε σε εκδήλωση της Ομάδας Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο στις 12/2/1999 στο Μέγαρο της Συνομοσπονδίας Εργατών Κύπρου (Σ.Ε.Κ.) με γενικό τίτλο «Η υπονόμευση της εθνικής ταυτότητας του Ελληνισμού της Κύπρου»

Σχόλιον: το κείμενο άνωθεν είναι ιδιαιτε΄ρως επίκαιρο σήμερα, καθότι η λεγόμενη μετανεοτερική αποδόμηση των πάντων κυριαρχεί ή τουλάχιστον έτσι δείχνει.