το πρώτο αλφάβητο στον κόσμο

Ελληνικό το πρώτο αλφάβητο στον κόσμο

ΜΑΘΕΤΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΚΗΦΗΝΕΣ ΛΟΙΠΟΝ. ΔΕΝ ΔΙΟΙΚΕΙΤΕ ΚΑΜΜΙΑ ΚΕΜΑΛΙΚΗ ΟΡΔΗ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ.
Η θεωρία ότι το Αλφάβητο είναι εφεύρεση των Φοινίκων συντηρήθηκε εκτός των άλλων με το επιχείρημα ότι ωρισμένα σύμβολα της φοινικικής γραφής μοιάζουν με τα αλφαβητικά γράμματα, π.χ. το (άλεφ) είναι αντεστραμμένο ή πλαγιαστό το ελληνικό Α κλπ. Το επιχείρημα αυτό φαινόταν ισχυρό μέχρι προ 100 ετών περίπου.
Οι γλωσσολόγοι και οι ιστορικοί ισχυρίζονταν ακόμη ότι οι Ελληνες δεν εγνώριζαν γραφή προ του 800 π.Χ. Γύρω στο 1900 όμως ο Αρθούρος Εβανς ανέσκαψε την ελληνική Μινωική Κρήτη και ανεκάλυψε τις ελληνικές Γραμμικές Γραφές, των οποίων σύμβολα ήταν ως σχήματα πανομοιότυπα προς τα 17 τουλάχιστον εκ των 24 γραμμάτων του ελληνικού Αλφαβήτου.
Με δεδομένα α) ότι τα αρχαιότερα δείγματα των ελληνικών αυτών γραφών (Γραμμική Α και Β), που στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν και στην Πύλο, στις Μυκήνες, στο Μενίδι, στη Θήβα, αλλά και βορειότερα, μέχρι τη γραμμή του Δούναβη και χρονολογήθηκαν τότε πριν από το 1500 π.Χ. και β) ότι οι Φοίνικες και η γραφή τους εμφανίζονται στην ιστορία όχι πριν το 1300 π.Χ. Ο Εβανς στο έργο του Scripta Minoa διετύπωσε, πρώτος αυτός, αμφιβολίες για την αλήθεια της θεωρίας ότι οι Ελληνες έλαβαν τη γραφή από τους Φοίνικες, εκφράζοντας ταυτόχρονα την επιστημονική υποψία ότι μάλλον συνέβη το αντίθετο.

Οι αμφιβολίες για την μη προτεραιότητα των Φοινίκων έναντι των Ελλήνων στην ανακάλυψη της γραφής έγιναν βεβαιότητα, όταν ο καθηγητής Πωλ Φωρ, διεθνής αυθεντία της Προϊστορικής Αρχαιολογίας, δημοσίευσε στο αμερικάνικο αρχαιολογικό περιοδικό, εκδόσεως του Πανεπιστημίου της Ινδιάνας, Nestor (έτος 16ον,1989,σελ.2288) ανακοίνωση, στην οποία παραθέτει και αποκρυπτογραφεί πινακίδες ελληνικής Γραμμικής Γραφής, που βρέθηκαν σε ανασκαφές στο κυκλώπειο τείχος των Πιλικάτων της Ιθάκης και χρονολογήθηκαν με σύγχρονες μεθόδους στο 2700 π.Χ.
Γλώσσα των πινακίδων είναι η Ελληνική και η αποκρυπτογράφηση του Φωρ απέδωσε φωνητικά το συλλαβικό κείμενο ως εξής: Α]RE-DA-TI. DA-MI-U-A-. A-TE-NA-KA-NA-RE(ija)-TE. Η φωνητική αυτή απόδοση μεταφράζεται, κατά τον Γάλλο καθηγητή πάντοτε :«Ιδού τι εγώ η Αρεδάτις δίδω εις την άνασσαν, την θεάν Ρέαν:100 αίγας, 10 πρόβατα, 3 χοίρους». Ετσι ο Φωρ απέδειξε, ότι οι Ελληνες έγραφαν και μιλούσαν ελληνικά τουλάχιστον 1400 χρόνια πριν από την εμφάνιση των Φοινίκων και της γραφής τους στην ιστορία.

Αλλά οι αρχαιολογικές ανασκαφές στον ελληνικό χώρο την τελευταία 12ετία απέδωσαν και άλλες πολλές και μεγάλες εκπλήξεις: Οι Ελληνες έγραφαν όχι μόνο τις συλλαβικές Γραμμική Α και Β Γραφές τους αλλά και ένα είδος γραφής πανομοιότυπης με εκείνη του Αλφαβήτου τουλάχιστον από το 6000π.Χ. Πράγματι στο Δισπηλιό, μέσα στα νερά της λίμνης της Καστοριάς, ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης ανεκάλυψε ενεπίγραφη πινακίδα με γραφή σχεδόν όμοια με την αλφαβητική, η οποία χρονολογήθηκε με τις σύγχρονες μεθόδους του ραδιενεργού άνθρακα (C14) και της οπτικής θερμοφωταύγειας στο 5250π.Χ.
Τρία χρόνια αργότερα ο έφορος Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Ν. Σάμψων, ανασκάπτοντας το "Σπήλαιο του Κύκλωπα" της ερημονησίδας Γιούρα Αλοννήσου (Βόρειες Σποράδες), ανακάλυψε θραύσματα αγγείων ("όστρακα") με γράμματα πανομοιότυπα με εκείνα του σημερινού ελληνικού Αλφαβήτου, τα οποία χρονολογήθηκαν με τις ίδιες μεθόδους στο 5500-6000π.Χ.
Ο ίδιος αρχαιολόγος διενεργώντας το 1995 ανασκαφές στη Μήλο, ανεκάλυψε "πρωτοκυκλαδικά αγγεία" των μέσων της 3ης χιλιετίας π.Χ., που έφεραν πανομοιότυπα τα γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου Χ,Ν,Μ,Κ,Ξ,Π,Ο,Ε. Είναι πρόδηλο, ότι οι αρχαιολογικές αυτές ανακαλύψεις όχι απλώς προσέδωσαν ήδη το χαρακτήρα του κωμικού στη λεγόμενη "Φοινικική Θεωρία" περί ανακαλύψεως της γραφής, αλλά ανατρέπουν εκ βάθρων ολόκληρη την επίσημη χρονολόγηση της ελληνικής Ιστορίας, όπως αυτή διδάσκεται, αλλά και την επίσημη παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού.
http://www.knossopolis.com/section-blog-layout/1-2010-09-07-21-46-09/42-2010-09-07-21-51-33.html

239126201 7666c0225b

800px phaistosdisklarge

pinakida 

http://olympia.gr/2012/03/06/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%AC%CE%B2%CE%B7%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF/ 

Άριοι όλου του κόσμου ... μπού ου ου !

Απάντηση στην Ινδοευρωπαϊκή θεωρία

Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει ζωή δυο αιώνων και ξεκίνησε ως συγκριτική γλωσσολογική υπόθεση, αλλά στην πορεία προέκυψε να διδάσκεται και να εξαπλώνεται ως ιστορική αλήθεια. Απ αλλού δηλαδή ξεκίνησε και αλλού κατέληξε αγνοώντας εντελώς τις αρχαίες παραδόσεις των λαών. Οι υποστηριχτές της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας δημιούργησαν ένα φάντασμα και προσπαθούν με κάθε θυσία να αποδείξουν ότι είναι πλάσμα με σάρκα και οστά. επειδή όμως πρώτα δημιούργησαν το δεδομένο και ύστερα βάλθηκαν να βρουν αποδείξεις δεν είναι διατεθειμένοι να δουν τίποτε άλλο πέρα απ αυτό που θέλουν να αποδείξουν.

Η γλωσσική έννοια "ινδοευρωπαίοι" δεν εφευρέθη από την μια ημέρα στην άλλη. Ο πρώτος που ασχολήθηκε με την καταγωγή των εθνών ήταν ο Τζόζεφ Σκάλιγκερ (1540-1609). Αυτός προσπάθησε να διαιρέσει τις γλώσσες της Ευρώπης σε τέσσερις κύριες ομάδες τις οποίες διαχώρισε βασιζόμενος στην λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Ευρωπαίοι για να ονομάσουν το Θεό. Ακολούθησε το 1767 ο Τζέιμς Πάρσονς με την δημοσίευση μιας μελέτης στην οποία προσπάθησε να εξιχνίαση την προέλευση των αρχαίων λαών της Ευρώπης. Εγκλωβίστηκε όμως σε κείμενα μοναχών του Μεσαίωνα και στις γενεαλογίες της "βίβλου" και εκ τούτου κινήθηκε αποκλειστικά εντός αυτού του πλαισίου.

Παραδοσιακά ως εφευρέτης της έννοιας των "ινδοευρωπαίων" θεωρείται ο Σερ Γουίλιαμ Τζόουνς. Ο Τζόουνς κατά το έτος 1796 ήταν αρχιδικαστής στην Ινδία ιδρυτής της Βασιλικής Ασιατικής Εταιρείας και κατείχε την επιστήμη της γλωσσολογίας. Αλλά και αυτός επηρεάστηκε από την μυθολογία της "Παλαιάς Διαθήκης" και ανεζήτησε όπως και ο Πάρσονς την ανθρώπινη κοιτίδα στις γραφές και διετύπωσε την άποψη ότι η τρεις κλάδοι της ανθρωπότητας μετά τα γεγονότα του κατακλυσμού όπως τα περιγράφει η βίβλος προήλθαν από το Ιράν αφού εκεί κοντά στο όρος Αραράτ είχε σταθεί η κιβωτός του Νώε. Τέλος ο όρος "Ινδοευρωπαίοι" είναι μια εφεύρεση του Τόμας Γιανγκ το έτος 1813 και κάπως έτσι έχουμε και τον πρώτο "εθνοτικό" προσδιορισμό.

Μέχρι το 1813 λοιπόν που πλάθεται ο όρος "ινδοευρωπαίοι" στην ουσία οι επιστήμονες όχι μόνο δεν έχουν καταλήξει πουθενά (μήπως έχουν καταλήξει και σήμερα) αλλά θέλησαν να αποκαταστήσουν και την πρώτη ινδοευρωπαϊκή μορφή των λέξεων μέσα από την σύγκριση των γλωσσών που τις είχαν βαπτίσει ινδοευρωπαϊκές. Έτσι για παράδειγμα η Ελληνική λέξης (άγρη) στα Σανσκριτικά είναι (ajras) στα Λατινικά (ager) και στα Γοτθικά είναι (akrs). Και ενώ λοιπόν υπάρχει η ομολογία ότι η υποτιθέμενη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα (δεν επιβεβαιώνεται στην πραγματικότητα από καμία γραπτή πηγή). Από βουβά φαντάσματα απέκτησαν και γλώσσα. Οι προτεινόμενες κοιτίδες διαφέρουν. Οι γλωσσολόγοι του 19ου αιώνα τοποθετούν την καταγωγή των ινδοευρωπαίων στα Ιμαλάια η στο Ινδόκνους. Άλλος μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της λίμνης Αράλης. Ο βρετανός εθνολόγος και φιλόλογος Ρόμπερτ Γκόρντον Λαθαμ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια εκτός της Ελλάδος. Ο Βόλφγκανγκ Σμίνη στην Βαλτική. Ο Κόλιν Ρένφριου στην Μικρά Ασία. Ο Ιγόρ Ντιάκονοφ προτείνει τα Βαλκάνια και αυτός αλλά αποκλείει κατηγορηματικά την Ελλάδα.

Ο Τόμας Γκαμκερελιτζέ στην Ανατολική Τουρκία. Ο Γιοχάνες Σμιτ στην Μεσοποταμία. Ο A.H Sayce το 1880 έγραφε "η Άρια οικογένεια γλωσσών είναι Ασιατικής προελεύσεως." Ο ίδιος το 1890 έγραφε "η Άρια οικογένεια γλωσσών ήταν Ευρωπαϊκής προελεύσεως" ενώ το 1927 έγραφε "η μέχρι τώρα εξέτασης των γεγονότων μου έχει δημιουργήσει την πεποίθησιν ότι οι Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες ανεπτύχθησαν εις την Μικράν Ασία". Γενικά ο καθένας προτείνει και από κάτι. Ένα ΑΛΑΛΟΥΜ! Στην Ελλάδα μας λένε ότι οι πρώτοι ινδοευρωπαίοι έφθασαν μεταξύ 2200 και 1600 π.Χ.

Οι "ινδοευρωπαϊστες" στερούνται ιστορικών τεκμηριώσεων για τα όσα υποστηρίζουν σε σχέση με τους Έλληνες. Δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη προελληνικών φύλλων. Είναι αδιανόητο να ομιλεί κανείς περί "ινδοευρωπαίων" αλλά να μην γνωρίζει πότε έζησαν, σε ποιες χώρες. Αλλά και να μην έχουμε ένα δείγμα του πολιτισμού τους.
Προσέξτε: Για όλα τα παραπάνω, δεν υπάρχει ούτε μία γραπτή απόδειξη!

Μια απάντηση εκ μέρους μου το μόνο που θα έκανε ίσος να ήταν ότι θα έδινε αφορμή για ανούσιες και άνευ περιεχομένου αντέγκλησης. Αυτό όμως που θα κάνω είναι να αφήσω τους ίδιους τους προγόνους αλλά και σύγχρονους μας να απαντήσουν μέσα από τα κείμενα τους.

Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης; Στ' αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ' αλλού αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες... (Πλούταρχος - Περί Φυγής 604D-Ε,13) ...στην χώρα αυτή κατοικούμε χωρίς να διώξουμε άλλους ούτε την βρήκαμε έρημη ούτε μαζευτήκαμε εδώ πέρα ανάκατα από διάφορα έθνη. Είναι τόσο ωραία και γνήσια λέγω η καταγωγή μας, ώστε εκεί που γεννηθήκαμε εκεί και κατοικούμε χωρίς καμιά διακοπή γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου… (Ισοκράτης - Πανηγυρικός 24-25) …Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα Και τους πρώτους αυτόχθονες..( Πλούταρχος - Βίοι Παράλληλοι - Θησευς - 3) … Η ιστορική αλήθεια δεν κρύβεται για πολύ. Ότι και να γίνει η αρχαιολογική σκαπάνη θα την φέρει κάποια στιγμή στο φως… (Καθ. Αρχαιολογίας Μανόλης Ανδρόνικος) … Από την εποχή που μιλούσε ο Όμηρος ως τα σήμερα μιλούμε ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα (Γεώργιος Σεφέρης). … Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου… (Οδυσσέας Ελύτης).

"Οι πρόγονοι των σημερινών Ευρωπαίων κατοίκησαν την ήπειρο σε τρία μεγάλα κύματα. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κατάγονται από γυναίκες της Ανώτερης Παλαιολιθικής, κυνηγούς - τροφο-συλλέκτριες , που έζησαν πριν 11.000 ως 14.000 χρόνια. γύρω στο 10% έχουν ακόμα παλαιότερη καταγωγή ,που ανάγεται στην αρχική κατοίκιση της Ευρώπης πριν 50.000 χρόνια. Η πιο πρόσφατη ομάδα ήρθε από την ανατολική Μεσόγειο πριν 8.000 χρόνια, αφού διέσχισε την κεντρική Ευρώπη η ακολούθησε τις ακτές της Μεσογείου. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν γεωργοί, αποτελούν δε μόλις το 20% της γενετικής δεξαμενής της Ευρώπης…" (National Geographic. Ελληνική Έκδοση, Τόμος 3, Νο. 4, Οκτώβριος 1999, σελ 125-127).

Η παραπάνω διαπίστωση των γενετιστών πετάει στον κάλαθο των αχρήστων, ως έχει, την "ινδοευρωπαϊκή" θεωρία. Διότι δείχνει και υποστηρίζει ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι, σε ποσοστό 80% κατάγονται από προγόνους που κατοικούσαν στην ίδια ήπειρο τουλάχιστον πριν από το 9.000 π.χ. Ένα μόλις 20 % κατάγεται από εκείνους που εισέβαλλαν ως τελευταίο μεταναστευτικό κύμα, περίπου στα 6.000 π.Χ., προερχόμενοι από την ανατολική Μεσόγειο και αυτοί είναι κατά 1.500 έτη παλαιότεροι από τους πρώτους υποτιθέμενους Ινδοευρωπαίους, οι οποίοι κάνουν πρεμιέρα, σύμφωνα με τον Μάλορυ, το 4.500 π.χ. ο Μπράιαν Σάικς καθηγητής της Γενετικής στο Ινστιτούτο Μοριακής Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ερευνώντας και αυτός το μιτοχονδριακό DNA, ώστε να εντοπίσει την καταγωγή των σημερινών Ευρωπαίων, δίνει τις παρακάτω χρονολογίες και χώρες καταγωγής.

Ελλάδα 45.000 χρόνια

Καύκασος 25.000 χρόνια

Πυρηναία 20.000 χρόνια

Τοσκάνη 17.000 χρόνια

Χώρα των Βάσκων 17.000 χρόνια

Β. Ιταλία 15.000 χρόνια

Κοιλάδα του Ευφράτη 10.000 χρόνια.

Θα μπορούσα ν' αναφερθώ σε εκατοντάδες γραπτές αναφορές αλλά πιστεύω ότι αυτό θα κούραζε και δεν θα εξυπηρετούσε το σκοπό αυτού του άρθρου.

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως
θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα ρυάκι που
μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους
Γαλάζιους διαδρόμους
Συναντήσω αγγέλους
Θα τους μιλήσω ΕΛΛΗΝΙΚΑ , επειδή
Δεν ξέρουν γλώσσες.
Μιλάνε μεταξύ τους, με μουσική…

Νικηφόρος Βρεττάκος

ορα: http://www.ftou.gr/articles/show.asp?category=tsekourata&id=120

Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΔΟΣ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ρίζας από τον Γάλλο καθηγητή Remi Brague, δημοσιεύει το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.  Ποιό είναι το πρόσωπο της Ευρώπης από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας; Είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός συνεχιστής των Ελλήνων και της εβραϊκής (χριστιανικής) κληρονομιάς ή είναι κάτι άλλο; Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως η δύναμη και ο χαρακτήρας της Ευρώπης πηγάζει από το ρωμαϊκό πολιτιστικό πρότυπο. Η θέση του αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έλληνα αναγνώστη αν λάβουμε υπ' όψη ότι ο Remi Brague είναι καθολικός και μελετά τα πολιτιστικά φαινόμενα μέσα από το πρίσμα του καθολικισμού. Οφείλουμε το ενδιαφέρον αυτό κείμενο στον Σπύρο Γεωργαντά. 

Η μετάφραση ανήκει στη Νατάσα Τσουκαλά και η επιμέλεια (editing) έγινε από τον Σπύρο Μάνδρο. Το βιβλίο παρουσιάζεται σε επτά κεφάλαια . Τα κείμενα είναι από το  ΜΕΤΑ-ΘΕΣΕΙΣ.

Ο Remi Brague σπούδασε φιλοσοφία και ακολουθεί ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Το αντικείμενο των ερευνών του, που αρχικά ήταν η κλασική ελληνική σκέψη, είναι τώρα στραμμένο προς τον Μεσαίωνα και κυρίως προς τον εβραϊκό και μουσουλμανικό Μεσαίωνα.

Πολλές από τις ιδέες που αναπτύσσει σ' αυτό το δοκίμιο έχουν διατυπωθεί σε μια πρώτη μορφή στα ακόλουθα κείμενα:

* 'L' avenir romain de l' Europe', Communio, IX - 2 (Μάρτιος - Απρίλιος 1984), 123 - 130. Ιταλική μετάφραση στο Identita culturale dell' Europa. Le vie della pace, aic, Torino, 1984, 147 - 153.

* 'Christanisme et culture. Quelques remarques de circonstance', Communio, XI - 2 (Μάρτιος - Απρίλιος 1986), 46 - 63.

* 'L' Europe et le defi chretien', Communio, XV - 3-4 (Μάιος - Αύγουστος 1990), 6 - 17. Ισπανική μετάφραση στο Catolisismo y cultura, EDICE, Madrid, 1990, 73 - 86.

* 'Les intermediaires invisibles: entre les Grecs et nous, Romains et Arabes', in R. - P. Droit (ed.), Les Grecs, les Romain et nous. L' Antiquite est-elle moderne?, Le Monde editions, Paris, 1991, 18 - 35.

   

ΟΡΑ

THE KNIGHTS TEMPLARS AND FREEMASONRY 1/5

http://www.youtube.com/watch?v=L4FjaOT0cB0

Greeks and Jews in BCE antiquity, a reply to C. Plevris

Alexander the Great

by G. Sidirountios

“Keep this in mind: The Jews are the chronic enemies of the Greeks.” This is the opening sentence in the book Jews: The Whole Truth (Athens, 2006), written by Constantine Plevris. The question here is, what is the body of historical evidence examined, to argue that Jews and Greeks were perpetual enemies? The following study of ancient sources does reveal a different picture.

In the Hebrew Genesis, one of the grandsons of Noah is called “Javan.” The ancient Greek Septuagint version of the Old Testament, has this name translated as “Ionas” [1]. This name is no other than the singular of “Ionians,” one of the main ancient Greek tribes, all of which claimed ancestry from Titan Prometheus. It is evident that the Old Testament, by naming Noah as the ancestor of Jews and Ionians, presents a theory of common descent for both ancient peoples. Similarly to the Old Testament, there are other ancient sources which also present theories that different ancient peoples did have common ancestry. Such theories, regardless if they are historically accurate or not, do reflect the fact that the further back we go in history, the more chances we all have to find common descent.
In another Old Testament passage, in Joel, there is a report that some residents of the ancient cities Tyre and Sidon captured certain Jews and then sold them as slaves to the “Jevanim.” This is the plural of Javan – Ionas we have seen above. Clearly, “Jevanim” refers to no others than Ionians. However, in the ancient Greek Joel this was translated as “Greeks,” simply because the Jevanim were of a Greek descent. In a certain passage in Greek Ezekiel, “Javan” was translated as “Greece,” a country which traded slaves and copper utensils. Another instance in Ezekiel refers to some people from the Greek island of Rhodes who traded ivory with some Jews [2]. Up to this moment, we have seen no indication of any bias or hatred between Jews and Greeks. Until the arrival of Alexander the Great in the lands of Israel, there is no historical evidence about any conflict between Jews and Greeks, unless one considers the Philistines as being of Greek descent. So far, scientific research did not come to safe conclusions on the origin of the language the ancient Philistines spoke. Most historical indications, also supported by archaeology, are that the culture of the Philistines was Semitic.

With the arrival of Alexander the Great in Israel, there is evidence of cooperation between Greeks and Jews, but also that Alexander’s army invaded and destroyed Samaria [3]. Here it makes no sense to blame the Samaritans for being attacked, for is it not possible they provoked the foreign army to come and invade their land. What is clear is that, from the very beginning of their arrival, Alexander’s Greeks did make an alliance with some Israelites, the Jews, while the same time they had a conflict with some other Israelites, the Samaritans. This is also confirmed by a reference in Mishnah Yoma 69a, where a certain Israelite High Priest called Simon the Just, punished the Samaritans by the approval of Alexander. Therefore, it makes sense that Greek forces did side together with the Jewish Israelites against the Samaritan Israelites.
After the death of Alexander the Great, his kingdom was divided into smaller kingdoms by his generals. Many Israelites were unfortunate to live in lands which constituted the disputed borders between the two newly formed Greek kingdoms of the Ptolemies and the Seleucids. Here we should ask Mr Plevris if he knows how many times troops crossed the lands of the Israelites within the first twenty years of those Greek civil wars [4], and who had to serve the needs of those armies in water, food, heating and sex, if not the local civilians? At the beginning of one of those wars, some Jews in Jerusalem stood by the side of the Greek King Seleucos Nicator. But he lost the war, and the fate of Jerusalem was to be razed to the ground by the winner Greek King Ptolemy Soter [5]. Clearly, the rivalry between the Greek kingdoms resulted to divisions among the Israelites themselves. Some of them agreed to serve in the armies of the Ptolemies, while others sided with the Seleucids. After all, they lived in between those two kingdoms, and the borders were disputed and changing. People were forced by the circumstances to take sides, as a matter of survival. There is evidence that each Greek kingdom treated their own Jewish allies as equal, and rewarded them for their services [6]. In essence, both the Greeks and the Jews, but also other ethnic groups, were divided. Mixed Judeo-Hellenic troops were often involved in civil wars, centred around the interests of “royal” individuals. For example, in about 201 BCE the Seleucids began new wars against the Ptolemies in order to annex areas which included Judea. Some Jews in Jerusalem who were openly on the side of the Seleucids, revolted against the Ptolemies, who up to that time controlled Jerusalem. As a result the city changed camp, and became part of the Antiochean kingdom of the Seleucids [7]. The same time there are reports that king Ptolemy Philopator the fourth made reprisals against some Jews living in Egypt, for he had just lost Jerusalem, and most probably he regarded some of his former Jewish allies with much suspicion. However, the same reports indicate that the Greek people of Egypt did not support their King’s policy to persecute the Jews, and protected them from the King’s authorities. Philopator was forced by the circumstances to recall his menace and leave the Jews in peace [8].
In the BCE world, relations between Jews and Greeks were not uniformed, monolithic, black or white. The above, but also further evidence deriving from ancient sources, indicates that Greeks and others often were allies to the Jews, and not permanent enemies, as Plevris proclaimed. One of the most known examples of solidarity towards the Jews is that of the Queen Helen of Adiabene who embraced Judaism, and in the middle of the first century CE saved the people of Jerusalem from starvation [9]. Relations between Greek and Jewish leaders were often brotherly, such as those between King Antiochus Seleucus the third and High Priest Onias the third [10]. However, there is a general tendency to pay particular attention to the disastrous events which took place during the reign of a single Greek king, Antiochus the fourth, the so called Epiphanes (c. 215 – 164 BCE). Many scholars and others, judge the entire ancient Jewish – Greek relations from some events which took place just during the reign of Epiphanes. But even those particular events, have not been properly analysed by those who refer to them in order to prove that Jews and Greeks were enemies.
Although it is impossible to cover the subject in depth within these few pages, I should state here that even during the reign of Epiphanes, things were not absolutely back and white between Greeks and Jews. After the death of Antiochus the third, Jason the “brother” of High Priest Onias the third, made a personal alliance with the new Greek king Epiphanes and deposed his own brother Onias to take the Jerusalem Throne for himself. Those days, the Kings promoted their own personal friends and colleagues to the administration of their kingdom. In a similar way, modern leaders soon after they gain power, also promote their own people within their own new governments. High Priest Jason was in fact an important member of the new government of Antioch. He was the first Jewish leader who tried to put Jerusalem in the world map as a proper city – state. Until Jason’s days, Jerusalem did not have the relevant organisation and foundations to be recognized as a city – state. It did not have an organised political structure according to the international Hellenic requirements of the times. Also, it had no theatre, no stadium, no regulated market to the international Hellenic standards of the time, and it did not have recognised educational foundations. But Jason’s decisiveness and abilities were strong enough to succeed in fulfilling many important criteria, and as a result the Hellenic authorities recognised Jerusalem as a proper city-state. All those changes in the economy and the organisation of Jerusalem, introduced by Jason, must have brought prosperity to his people. Regardless Jason’s immense success in elevating the status of his country, some conservative elements of the Jewish society accused Jason as an importer of foreign customs and immorality to Israel [11]. However, the opposition of some hard – line elements did not make any serious challenge to Jason’s authority. The serious problems for Jason came from the same man who lifted him to the High priest throne, king Epiphanes, who himself was in a dire strategic position. He had to find revenue in order to finance large scale wars in two different fronts; against the Persians in the East and against the Ptolemies in the West. Being short of revenue, one of the measures he took was auctioning the office of the High Priest to the highest bidder. In other words, he demanded that Jason should increase the taxation of the Jews in order to help financing the wars. If Jason could find the money required, he could keep his office. If not, whoever had the money, could buy the office for himself. We see the same tradition of auctioning offices also in the Ottoman Empire, when the richest Christian Bishop could buy from the Sultan the office of Patriarch, thus becoming leader of the Christian Church just because he had the money. The Greek King Epiphanes eventually sold the High Priest office to the highest bidder, the ‘brother’ of Jason, Menelaus [12]. Jason did not accept his fate to lose; he left Jerusalem, and presented himself as an ally to the enemy of Epiphanes, the Greek King Ptolemy the sixth, hoping that if the Ptolemies win the war, there was a chance for him to return to his position. At a later stage Jason also sided with the Spartan Greeks. Some time before, his nephew Onias the fourth together with some followers, had left Jerusalem and settled in Heliopolis of Egypt, under the sponsorship of the Greek King. There they built the third Temple of the Israelites. The first was in Jerusalem and the second in the mount of the Gerizim [13]. From the above evidence and from further historical developments to be examined, it is obvious that mixed Judeo-Hellenic alliances did exist. This is a political pattern which persisted throughout the BCE era, from Alexander onwards. Also, it is clear that neither the Greeks, nor the Jews were united as two monolithic ethnic or religious or political groups.
When Epiphanes was fighting at the front against the Ptolemies, a faction of Jews revolted against his authority and tried to seize control of Jerusalem, but they failed. This of course angered the king, who as soon as he returned from the front, in addition to the punishment of his Israelite opponents, he confiscated the treasures of the Jerusalem Temple with the help of the faction led by High Priest Menelaus [14]. Apparently, this was an act aiming to cover the financial needs of his wars. The precious metals of the offerings in the Temple could be easily melted in order to produce coins. This is how the soldiers were paid; with coins. Unpaid and unhappy soldiers do have a record in the ancient times of overthrowing their leadership. The confiscation of the property of various temples was a practise repeated by a number of Kings throughout the centuries, in order to pay for their financial needs. Ancient Temples were often not just religious centres, but they had treasuries and acted like banks. Constantine the Great in the fourth century CE became famous for confiscating the property of a large number of ancient Greek temples, in order to decorate his famous city, Constantinople. This of course horrified the Greeks, for they witnessed their holy places being stripped from the most valuable objects, accumulated and created by their ancestors for centuries. Several centuries later, the people of Constantinople were themselves horrified to witness the looting of their most Holy Temple of Agia Sophia by the merchants of Venice in 1204. This is exactly how the Jews must have felt, seeing the King confiscating their own treasures of their own most Holy Temple. Although High Priest Menelaus and his followers remained on the side of Epiphanes, some other Jews reacted against the king’s theft, and rebelled. The fourth book of the Maccabees, which many scholars regard as a fictitious novel, tells us that one of the measures taken by Epiphanes against the rebels, was to force them to abandon their religion. However, those Jews who supported Epiphanes continued to maintain their priestly positions and they functioned within the Temple, meaning that even during the times of troubles, there was continuity in worshiping the One God. Menelaus the High Priest, together with the priests and his Jewish faction, remained on the side of the king throughout the crisis. There is no evidence that those who were on the side of Epiphanes were forced to change their religion. What is clear is that those who opposed Epiphanes did face persecution. It is of particular interest for the Christian world that St. Gregory of Nazianzus (c. 329-c. 390) named some of those who were exterminated by Epiphanes as the first martyrs of the “True Faith,” meaning Christianity. The memory of those martyrs is still celebrated by the Orthodox Church every first day of August [15]. In other words, Christianity finds some of its roots deep into the movement against Epiphanes, about 200 years before Jesus preached.
The infamous Epiphanes lost his life in a battle against the Persians. The new Greek King who succeeded him, Antiochus Eupator, murdered High Priest Menelaus, and gave the office to his Jewish friend Alcimus [16]. This clearly means that the new Greek King opposed the political party of Menelaus, and became an ally of another Jewish party which supported Alcimus. The second book of the Maccabees reveals that Eupator, by personal orders, restored the situation in the Temple of Jerusalem as it was before Epiphanes [17]. Later, Eupator was murdered by his cousin Demetrios Seleucos (r. 162-150 BCE) who became the new Greek King of Antioch and a new ally to High Priest Alcimus. This pattern of mixed alliances between certain Greeks and certain Jews continues up to the first century BCE, when the Romans became the new rulers of the area. For example, the Greek King Demetrios at some stage co-operated with Judas Maccabee [18]. Later Judas confronted Demetrios and this is how he lost his life [19]. The brother of Judas Maccabee, Jonathan, was an ally to the Greek usurper – King Alexander Balas, who had murdered Demetrios to take the throne for himself. Balas appointed his own Jewish friend and ally Jonathan, the brother of Judas Maccabee, as a new High Priest [20]. In other words, a new mixed Judeo-Hellenic party gained control of the area. When at some stage a Greek leader called Tryphon, made war against Balas in order to become King himself, Jonathan with his Jewish troops run in support to the party of Balas, and this is how Jonathan lost his life [21].
There is more historical evidence which reveals that Greeks and Jews were not united in BCE antiquity as two different peoples, but they often formed mixed Judeo-Hellenic alliances, centred around the interests of individual leaders. Our modern mode of thinking applies modern perceptions about nation – states with fixed borders. In antiquity the Eastern Mediterranean world was much different. The examination of few more ancient incidents which followed the times of Jonathan, may help us further to understand how mixed the ancient Judeo – Hellenic world was. For example, the Greeks of Egypt supported the brother of High Priest Jonathan, Simon, to raise expansionist wars against the Greek Kingdom of Antioch. The same time the Jewish High Priest Alcimus maintained his own alliance with a certain Greek leader called Bacchides, who in turn managed to exterminate Simon and reinstate Alcimus at the High Priest throne of Jerusalem [22]. In other words, the mixed Judeo-Hellenic party of Alcimus and Bacchides won over the mixed Judeo-Hellenic party of Simon and the Ptolemies. Similarly, the son of Simon, Hyrcanus (134-104, BCE), raised war both against some Greeks and some Israelites [23], while the Greek Ptolemy Lathouros together with some Israelites fought against Hyrcanus [24]. The son of Hyrkanos, Aristoboulus, being a proper Jew, he also became known as philhellene because of his friendship with Greeks [25]. The son of Aristoboulus, King Alexander Jannaeus (103-76 BCE) had Greek troops on his side during battles against the Greek king Demetrios Philopator, while Demetrios was also supported by some Jewish troops [26]. One should also note that the eight hundred Pharisees crucified by Alexander Jannaeus were allies of the Greek King Dimitrios Philopator [28]. So, who was friend and who was enemy of whom those times? Clearly, the conflicts were centred mainly around the political interests of leaders, and not around cultural or religious differences. The basic argument of this article is that we cannot find evidence to support Mr Plevris, simply because neither the Jews nor the Greeks were united against each other. We have seen that Jews and Greeks often formed mixed Judeo-Hellenic alliances which were involved into what in essence were civil wars. There is much evidence surviving to indicate that, apart from political and military alliances or conflicts between certain Jews and certain Greeks, there had also been much cultural exchange. A number of Greek Kings donated to the Temple of Jerusalem more than what Epiphanes confiscated. In turn, the famous King of the Jews Herod the Great was admired by Greeks for having built gymnasiums, theatres, markets and even pagan temples. He was also a sponsor of the Olympic Games [29]. Archaeology often comes to contradict and overthrow stereotypes, such as that the Jews did not have images inside their own synagogues. The truth is that they did decorate the interiors of some Synagogues even with scenes from ancient Greek mythology. Plenty of evidence survives that Greeks did go to Synagogues to pray together with the Jews and some of them became Jewish, while Jews did go to pray to Greek Temples and some of them became pagan. There is little doubt that the ancient BCE world was something very different from what many of us have previously thought.
In overall, the conclusion made by Plevris that Jews and Greeks were perpetual enemies is proved superficial, because it does not derive from the analysis of the available body of evidence.
Please feel free to distribute or publish this article anywhere.
February 2011
George Sidirountios
gsiderountios@gmail.com
Notes
[ 1 ] Ιωυαν: Γένεσις, 10:2-6, ed. A. Rahlfs, Septuaginta, 2 vols (Stuttgart, 1935).
[ 2 ] Ιωήλ, 4:4-6, Sept. ed. cit., v. 2, pp. 519-524 :… καὶ τοὺς υἱοὺς Ιουδα καὶ τοὺς υἱοὺς Ιερουσαλημ ἀπέδοσθε τοῖς υἱοῖς τῶν Ἑλλήνων,…; Joel, 3:4, trans. of the Hebrew text into English : The Jewish Publication Society of America, The Holy Scriptures according to the Masoretic text, a new translation (Philadephia, 1917), p. 724; Ιεζεκιήλ, Sept. ed. cit., 27:13,. v. 2, p. 818: ἡ Ἑλλὰς. Cf. The Holy Scriptures, p. 677. Ροδίτες: Ιεζεκιήλ, 7:15.
[ 3 ] Flavius Josephus, Antiquitates Judaicae, 11, 317-347, ed. B. Niese, Flavii Iosephi opera, 6 vols. (Berlin,1885-1894), v. 3, p. 64-70. Historia Alexandri Magni, Recensio 3, par. 24, ed. H. Engelmann, Der griechische Alexanderroman, Rezension G., 3 vols (Meisenheim am Glan, 1963), v. 2, p. 216. Quintus Curtius Rufus, trans. J. Rolfe, Quintus Curtius, History of Alexander, 2 vols. (Loeb: London, 1936), 4.8-11, pp. 239-241. Jos., Ant. 11.345, v. 3, p. 70.
[ 4 ] M. Hengel, Judaism and Hellenism (London, 1981), trans. J. Bowden from Judentum und Hellenismus, Studien zu ihrer Begengung unter besonderer Berücksichtigung Palästinas bis zur Mitte des 2 Jh.s v. Chr. (Tübingen, 1973), pp. 12-18.
[ 5 ] Apian, Syriaca, 252, ed. P. Viereck, A.G. Roos and E. Gabba, Apiani historia Romana (Leipzig, 1967), p. 398. Josephus, Contra Apionem, 1. 208-212, ed. Niese, v. 5, p. 37-38. Jos., Ant., 12, 5-10, v. 3, pp. 73-74.
[ 6 ] Jos. Ant., 12.119, v. 3, pp. 92-93: Ἔτυχον δὲ καὶ τῆς παρὰ τῶν βασιλέων τῆς Ἀσίας τιμῆς, ἐπειδὴ συνεστράτευσαν αὐτοῖς; Idem, Contra Apionem, 2. 42-47, v. 5, pp. 59-60.
[ 7 ] Jos. Ant., 12.129-146, v. 3, pp. 94-97.
[ 8 ] 3 Macc., 3.8: οἱ δὲ κατὰ τὴν πόλιν Ἕλληνες οὐδὲν ἠδικημένοι ταραχὴν ἀπροσδόκητον περὶ τοὺς ἀνθρώπους θεωροῦντες καὶ συνδρομὰς ἀπροσκόπους γινομένας βοηθεῖν μὲν οὐκ ἔσθενον, τυραννικὴ γὰρ ἦν ἡ διάθεσις, παρεκάλουν δὲ καὶ δυσφόρως εἶχον καὶ μεταπεσεῖσθαι ταῦτα ὑπελάμβανον· μὴ γὰρ οὕτω παροραθήσεσθαι τηλικοῦτο σύστεμα μηδὲν ἠγνοηκός. ἤδη δὲ καί τινες γείτονές τε καὶ φίλοι καὶ συμπραγματευόμενοι μυστικῶς τινας ἐπισπώμενοι πίστεις ἐδίδουν συνασπιεῖν καὶ πᾶν ἐκτενὲς προσοίσεσθαι πρὸς ἀντίληψιν.
[ 9 ] Jos. Ant., 20.17-53.
[ 10 ] 2 Macc., 3-4, v. 1, pp. 1104-1110.
[ 11 ] 1 Macc., 1.15, v. 1, p. 1040.
[ 12 ] 2 Macc., 4. 23-24. v. 1, p. 1108.
[ 13 ] 2 Macc., 5.5-10, v. 1, pp. 1110-1111; Ant., 12. 387. v. 3, p. 139.
[ 14 ] 2 Macc., 5.15-16, v. 1, p. 1111.
[ 15 ] Εἰς τοὺς Μακκαβαίους, MPG, v. 35, col. 912-933.
[ 16 ] 2 Macc.,14. 1-13, v. 1, pp. 1133-1134.
[ 17 ] 2 Macc., 11.22-26, v. 1, pp. 1127. The authenticity of the document contained in this part of the 2 Maccabees is disputed by some scholars: “… ἀλλὰ τὴν ἑαυτῶν ἀγωγὴν αἱρετίζοντας ἀξιοῦντας συγχωρηθῆναι αὐτοῖς τὰ νόμιμα, αἱρούμενοι οὖν καὶ τοῦτο τὸ ἔθνος ἐκτὸς ταραχῆς εἶναι κρίνομεν τό τε ἱερὸν ἀποκατασταθῆναι αὐτοῖς καὶ πολιτεύεσθαι κατὰ τὰ ἐπὶ τῶν προγόνων αὐτῶν ἔθη.”
[ 18 ] 2 Macc., 14.6, v. 1, p. 1134.
[ 19 ] 1 Macc., 9, v. 1, pp. 1069-1073.
[ 20 ] 1 Macc., 10. 15-21, v. 1, p. 1074.
[ 21 ] 1 Macc. 1, 9.31-13.26, v. 1, pp. 1070-1089.
[ 22 ] Jos. Ant., 12.413, v. 3, p. 144.
[ 23 ] Jos. Ant.., 13.280-281, v. 3, p. 203.
[ 24 ] Jos. Ant., 13.278-279, v. 3 p. 203.
[ 25 ] Jos. Ant., 13.280-281, v. 3, p. 203.
[ 26 ] Jos. De Bello, 1.93-95: Δημήτριος μὲν τοὺς Ἀλεξάνδρου μισθοφόρους, Ἀλέξανδρος δὲ τοὺς ἅμα Δημητρίῳ Ἰουδαίους μεταπείσειν ἐλπίσας. ὡς δ’ οὔτε Ἰουδαῖοι θυμῶν οὔτε οἱ Ἕλληνες ἐπαύσαντο πίστεως, διεκρίνοντο ἤδη τοῖς ὅπλοις συμπεσόντες.
[ 27 ] Jos. Ant., 13. 372-376, v. 3, pp. 220-221.
[ 28 ] Jos. Ant., 13. 328-357. Contra Apionem, 2.48-58, v. 5, p. 60 ff.
[ 29 ] Jos. De Bello, 1.403-428, v. 6, pp. 92-98; Jos. Ant., 15.329-330, v. 3, p. 391.

πηγή  http://ohifront.wordpress.com

Ελληνικός φιλογερμανισμός, εθνικές συμφορές και αντιεβραϊκή προπαγάνδα 1916 – 2010

Στη φωτογραφία ο δικτάτορας Μεταξάς, εν τω μέσω φασιστών

Γράφει ο Γιώργος Σιδηρούντιος
Από τη στιγμή που ο πλανήτης έγινε μικρός για τον άνθρωπο, λόγω της εξέλιξης του, ζούμε σε ένα διεθνή κόσμο αλληλοεξάρτησης. Η επιβίωση και ευημερία κάθε λαού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συμμαχίες και συνεργασίες που θα καταφέρει να κάνει με άλλους λαούς. Εμείς οι Έλληνες, σε κρίσιμες περιόδους δεν κινηθήκαμε συλλογικά υπέρ μίας ή άλλης συμμαχίας, αλλά διαιρεθήκαμε σε υποσύνολα, το καθένα από τα οποία επέλεξε τους δικούς του συμμάχους. Αυτή η εμφύλια διαφωνία και διαμάχη στο θέμα επιλογής συμμάχων, οδήγησε τον Ελληνισμό στις μεγαλύτερες καταστροφές του. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που ξεκίνησε το 1914, διχαστήκαμε σε Αγγλογαλλόφιλους και Γερμανόφιλους. Την ίδια χρονιά, έπειτα από Γερμανικό σχέδιο γενοκτονίας των Ελλήνων με την καθοδήγηση του στρατηγού Otto Liman von Sanders, οι Τούρκοι οργανώνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου εξοντώνουν Ελληνικούς και Αρμενικούς πληθυσμούς (σχετικό ντοκιμαντέρ στην υποσημείωση 1 στο τέλος του κειμένου). Οι Αγγλογάλλοι ήταν εχθροί του...

βλ.: http://ohifront.wordpress.com/

Ελληνική γραφή η Γραμμική Α

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ


Πολιτιστικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας είναι η ανάγνωση της Γραμμικής Γραφής Α από τον Ηρακλειώτη ερευνητή Μηνά Τσικριτζή. Μελέτη η οποία κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης με τίτλο: «Γραμμική Α. Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής».


Το βιβλίο που προλογίζεται από την επίκουρο καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Κατερίνα Κόπακα, αναμένεται να προκαλέσει έντονους και γόνιμους προβληματισμούς στη διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και στους μη ειδικούς, αφού σύμφωνα με την τεκμηριωμένη άποψη του μελετητή, η Γραμμική Γραφή Α είναι ελληνική γραφή, η οποία -όπως είναι φυσικό- μετατοπίζει ιστορικά τη χρήση της ελληνικής γραφής στην περίοδο (1750 π.Χ. - 1450 π.Χ.).

Σύμφωνα με την άποψη του κ. Τσικριτσή, η Γραμμική Γραφή Α αποτελεί μία από τις «αρχαιότερες συλλαβικές γραφές της ανθρωπότητας και -μαζί με τα κρητικά ιερογλυφικά- την πιο παλιά γραφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παράλληλα, η Γραμμική Β είναι προϊόν εξέλιξης της Γραμμικής Α.

Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Πληροφορικής, στη διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών στη Θεολογία, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο «ελέγχου της ταυτότητας και της γνησιότητας των ψευδεπίγραφων χριστιανικών κειμένων, εφαρμόζοντας στατιστικές μεθόδους πάνω στα φωνήματα, τις συλλαβικές αξίες και τη συχνότητα των ριζών των λέξεων που συνθέτουν ένα κείμενο. «Κατά τη διάρκεια δοκιμών που έγιναν για το παραπάνω πρόγραμμα», όπως μας λέει, «επιχείρησα να εφαρμόσω τη μέθοδο και στα αρχεία των λέξεων της Γραμμικής Α και Β, αρχεία που δημιούργησα με βάση τα διαθέσιμα συλλαβογράμματα των δύο γραφών». Το αποτέλεσμα του εν λόγω πειραματισμού ήταν πως οι φωνητικές αξίες 20 συλλαβογραμμάτων της Γραμμικής Α που μέχρι τότε έπαιρναν «στη βιβλιογραφία τις φωνητικές αξίες των αντίστοιχών τους της Γραμμικής Β με μόνο κριτήριο τη μορφολογική ομοιότητα των συμβόλων, θα μπορούσαν να αλλάξουν, αν χρησιμοποιούνταν ως επιπλέον κριτήριο και η συχνότητα εμφάνισής τους στην αρχή και στο τέλος των λέξεων».

Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ των αποκρυπτογραφημένωνν λέξεων της Γραμμικής Β και της μεταγραφής της Γραμμικής Α εξάγονται συμπεράσματα εντυπωσιακών αντιστοιχιών.

«Πραγματικά, από τα διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα της Γραμμικής Β διαπιστώνεται ότι το 65% των λέξεων είναι κύρια ονόματα. Αν αυτό το ποσοστό αφαιρεθεί από το σύνολο των γνωστών λέξεων της Γραμμικής Β μένουν περίπου 1.000 λέξεις -δεν είναι κύρια ονόματα. Και απ' αυτές μόνο το 1/3 (350) λέξεις είναι διαφορετικών τύπων κλιτές λέξεις. Από τα υπόλοιπα 2/3 (650 λέξεις), μόνο οι μισές ερμηνεύονται με αντίστοιχους ομηρικούς ή κλασικούς τύπους, με σχετική βεβαιότητα και με βάση το λογιστικό περιεχόμενο των πινακίδων και τη χρήση τους».

Περίπου αντίστοιχα ποσοστά με ελάχιστες αποκλίσεις συναντώνται αναλογικά και στην εφαρμοζόμενη μεταγραφή της Γραμμικής Α. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρει τα εξής στοιχεία:

«Από ένα σύνολο, δηλαδή, περίπου 600 λέξεων, 420 είναι κύρια ονόματα και τοπωνύμια (ποσοστό=2/3).

Από τις υπόλοιπες 180 λέξεις (ποσοστό=1/3), οι μισές αναγνωρίζονται με σχετική βεβαιότητα και με βάση ομηρικούς και κλασικούς τύπους, στους οποίους παραπέμπει από τη μια το περιεχόμενο των κειμένων και από την άλλη η λειτουργία -χρήση των ενεπίγραφων ευρημάτων. Οι υπόλοιπες 90 λέξεις που δεν αναγνωρίζονται, πιθανόν, να σχετίζονται με απολεσθείσες λέξεις ή με ξένα γλωσσικά δάνεια, κυρίως σε περιοχές όπως η ανατολική Κρήτη».

Ο κ. Τσικριτσής θεωρεί ότι, σύμφωνα με την ανάγνωση της συλλαβικής μινωικής γραφής που ο ίδιος πραγματοποίησε, στην εν λόγω γλώσσα υπάρχουν «χαρακτηριστικά μιας προ-αιολικής διαλέκτου, καθώς και ασυναίρετους τύπους μιας -θα μπορούσαμε να πούμε- προϊωνικής διαλέκτου, οι οποίοι οφείλονται, πιθανότατα, στις διαρκείς αλληλεπιδράσεις των φυλών που μιλούσαν ένα ελληνοπελασγικό γλωσσικό ιδίωμα. Το γλωσσικό δεδομένο των κοινών λέξεων και των τοπωνυμίων, με θέμα που λήγει σε -νθ ή σσ ή ττ (Κόρινθος, Παρνασσός, Απύρανθος κ.ά.), σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, όπου κατοικούσαν ελληνικά φύλα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω φυλές χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, χωρισμένη σε διάφορες διαλέκτους, που ωστόσο δεν εμπόδιζαν τη μια περιοχή να κατανοεί εύκολα τη διάλεκτο της άλλης».

Αυτή τη θεώρηση ο συγγραφέας την εδράζει πάνω σε δύο κυρίως συμπεράσματα: στο γεγονός ότι η πικτογραφία (δι' εικόνων γραφή - κρητικά ιερογλυφικά), που προϋπήρξε της Γραμμικής Α, ήταν σε σημαντικό βαθμό λεξισυλλαβική γραφή· καθώς και στο χαρακτηρισμό της Γραμμικής Α ως συλλαβολεξιγραφικής γραφής, επειδή στη γραφή αυτή διατηρείται ένα μικρό ποσοστό λεξιγραφημάτων, τα οποία, σε συνδυασμό με διαφορετικά κάθε φορά συλλαβικά σημεία, αποδίδουν διαφορετικές σημασίες λέξεων (π.χ. nau-si, nau-si-ni κ.ά.).

Ο εντοπισμός στα αρχεία της Γραμμικής Α κάποιων λέξεων και ανθρωπωνύμιων μη ελληνικών οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε εποίκους και γυναίκες δούλων που είχαν έρθει να εργαστούν στην Κρήτη. Οι γυναίκες ανελάμβαναν την ανατροφή των παιδιών.

Από τα 178 συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α, όπως τονίζεται στη μελέτη, 50 είναι όμοια με αυτά της Γραμμικής Β, από αυτά όμως μόνο πέντε μπορούν με βεβαιότητα να ταυτιστούν με αντίστοιχα σύμβολα της Γραμμικής Β και του κυπριακού συλλαβικού συστήματος. Ο κ. Τσικριτσής, όμως, φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τη ρήση του Τσάουντιγκ, που μαζί με τον Βέντρις αποκωδικοποίησαν πριν από περίπου πενήντα χρόνια περίπου τη Γραμμική Β. «Είναι εντελώς σίγουρο ότι η Γραμμική Β ήταν δάνειο από την προγενέστερη Γραμμική Α. Πού και πότε συνέβη ο δανεισμός είναι άγνωστο, αλλά έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι μπορεί να έγινε πολύ νωρίτερα από τη χρονολογία των πινακίδων της Γραμμικής Β που σώθηκαν», τονίζει σε σχετική μελέτη του με τίτλο, «Γραμμική Β και συγγενικές γραφές», ο Τσάουντιγκ.

Στο ενδιαφέρον κεφάλαιο για τη γλωσσική δομή της Γραμμικής Α, ο συγγραφέας αναφέρει πως «το μικρό διαθέσιμο δείγμα, 571 λέξεις, δεν προσφέρεται για να αποδοθούν με βεβαιότητα όλοι οι κανόνες της Γραμμικής Α», επιπρόσθετα, η προέλευση των επιγραφών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και περιοχές δυσκολεύει τη δημιουργία αυστηρών κανόνων.

Τα συμπεράσματα που εξάγονται ωστόσο είναι τα εξής:

*Οι γραφείς σε ελάχιστες περιπτώσεις χωρίζουν διάφορα μέρη με οριζόντιες γραμμές, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στις σελιδόσχημες πινακίδες της Γραμμικής Β. Στα κείμενα της Γραμμικής Α, οι γραφείς χωρίζουν σε «παραγράφους», αφήνοντας ένα χώρο κενό, για να συνεχίσουν αμέσως παρακάτω σε μια νέα καταγραφή, διαφορετική ως προς το νόημα από το προηγούμενο κείμενο.

* Τα σημεία στίξης που χρησιμοποιούνται στη Γραμμική Β, για να διαχωρίζουν τις λέξεις, πολλές φορές δεν υπάρχουν στη Γραμμική Α.

* Σε ορισμένες περιπτώσεις οι γραφείς, αφού εξαντλήσουν το χώρο στη μια πλευρά της πινακίδας, συνεχίζουν στην πίσω πλευρά.

* Σε πολλές περιπτώσεις, όταν μια συλλαβή τονίζεται, επηρεάζεται ο τρόπος γραφής της συλλαβής, γεγονός που διαφοροποιεί τη Γραμμική Α από τη Γραμμική Β.

* Μερικά πιθανά ονόματα που εντοπίζονται στη Γραμμική Α είναι: Δαλιδά, Τελχίς, Φάνινα, Βατίδα, Λαόδικι, όσον αφορά τα θηλυκά, και Δάρης, Μιλότραλης, Γυπαίνος, Δώσων κ.λπ., όσον αφορά τα αρσενικά.

* Καθοριστικά στοιχεία για τον έλεγχο της προτεινόμενης μεταγραφής αποτελούν οι λέξεις: Ku-ro= χουλόν (όλον, για το σύνολο), ki-ro= ιρόν (για το ιερόν) και go-to ku-ro= ποσόν χουλόν (για το συνολικό άθροισμα).

* Σημαντικότατο είναι επίσης το γεγονός της ύπαρξης σιτηρεσίων που δίνεται και κρασί, στοιχείο που δεν συναντάται στη Γραμμική Β.

* Στην πινακίδα ΗΤ30 επιβεβαιώνονται τέσσερα γεύματα για 650 περίπου άτομα.

* Τα αγροτικά προϊόντα που διαβάζονται είναι στάρι, κριθάρι, όσπρια, οίνος, σύκα, λάδι, ελιές, μέλι, κοπάδια ζώων κ.λπ.

* Το μετρικό αριθμητικό σύστημα στη Γραμμική Α είναι σχετικά απλό και όμοιο με αυτό της Γραμμικής Β.

* Η κάθετη γραμμή συμβολίζει τη μονάδα, η οριζόντια γραμμή τη δεκάδα, ο κύκλος ή η κουκκίδα την εκατοντάδα, ο κύκλος με το σταυρό στη μέση τη χιλιάδα.

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/106-2009-08-20-10-42-17

Το θέμα και η συζήτηση περί ινδοευρωπαίων ξαναγίνεται επίκαιρο! γιατί άραγε;

ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ
Σκέψεις μέ αφορμή ένα δοκίμιο του Fausio Codino

Αφορμή γιά τή σύνταξη του παρόντος άρθρου στάθηκε το βιβλίο του Fausio Codino Εισαγωγή στον 'Ομηρο, πού μεταφράσθηκε στά ελληνικά άπό τον Γ.Δ. Βανδώρο. Στον Fausio Codino, που σπούδασε κλασσική φιλολογία στη Scuola Normale Superiore τής Πίζας και στην Ζυρίχη, όπως αναφέρεται στο σύντομο βιογραφικό του σημείωμα, "ή ίδια ή ύλη, πού είναι αμφιλεγόμενη, επέβαλλε νά γράψει κάτι που είναι ανάμεσα σ' ένα δοκίμιο ερμηνείας και σ' ένα εγχειρίδιο. Για τη διαμόρφωση των πολλών, διαφορετικών μεταξύ τους, θεωριών για την προέλευση των ποιημάτων, που κρατούν ακόμη χωρισμένους τους κριτικούς, σκέφθηκε ότι είναι αρκετές, λίγες βασικές πληροφορίες στο εισαγωγικό μέρος".

Αυτές λοιπόν οι «λίγες βασικές πληροφορίες» —πού παρ' όλον ότι αντιτίθενται μεταξύ τους, οι «αντιθέσεις» τους δεν ξεπερνούν ποτέ τα όρια Τών κατεστημένων αντιλήψεων— θά μας απασχολήσουν έδω.

Ο συγγραφεύς ξεκινώντας τήν ανάλυση μας λέει ότι σήμερα "η συσσώρευση αρχαιολογικών, γλωσσικών και λοιπών δεδομένων μας αποκαλύπτει έναν Όμηρο όχι πια απομονωμένο και χαμένο μέσα στα σκοτάδια, αλλά τοποθετημένο σ' ένα σημείο —που ολοένα ορίζεται καλύτερα— της πορείας που έφερε τήν Ελλάδα άπ' τήν μυκηναϊκή εποχή στην λεγόμενη αρχαϊκή περίοδο". Παρά ταύτα ο συγγραφεύς αντι να ενδιαφερθεί σαν μελετητής του Ομήρου να αποσπάσει σπουδαίες κι έγκυρες πληροφορίες από τον ίδιο τον Όμηρο για την χρονολόγηση του πολιτισμού της λεγομένης «αρχαϊκής περιόδου», αντιπαρέρχεται τις υποδείξεις του Giambauista Vico (l730), πού ο φιλόσοφος αυτός της Ιστορίας, προκειμένου για τον Όμηρο, έκανε, γράφοντας: για να ξαναβρεί κανείς την αλήθεια γιά την εποχή του Ομήρου και για την πατρίδα του μόνο στον ίδιο τον Όμηρο μπορεί να την άναζητήσει (Delia discoverta del vero Omero).

Αντίθετα παρ' όλο ότι και ο ίδιος ο Codino πιστεύει ότι μέ τόν G. Vico "η ομηρική κριτική βγήκε απ' τις προκαταλήψεις του κλασσικισμού" (σελ. 41), συνεχίζει να ερευνά την εποχή τού Ομήρου στηριζόμενος αποκλειστικά στό "συσωρευμένο υλικό" τών κατεστημένων θεωριών προσπαθώντας νά βρεί το δικό του δρόμο. Αυτή τη στάση του, που δύσκολα κανείς μπορεί ακριβώς νά τήν εντοπίσει, δηλαδή να καθορίσει τι πράγματι πιστεύει ή τι δεν πιστεύει απ' όλους τους περί τόν Όμηρο αντικρουόμενους ισχυρισμούς, μου επιτρέπει να σχηματίσω μια δική μου γνώμη για τις επιλογές πού έκανε για να στηρίξει την δική του εργασία.

Δέχεται λοιπόν ό F. Codino ότι: "Στην Ελλάδα, στην αρχή της δεύτερης χιλιετίας, έγινε είσβολή λαών που μιλούσαν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και είχαν έρθει άπ' την ανατολική Ευρώπη. Η οικονομία τους ήταν αποκλειστικά ή κυρίως ποιμενική. Οι εισβολείς κυριάρχησαν πάνω σ' έναν παλιότερο πολιτισμό [...] που ήταν ήδη έν μέρει αστικοποιημένος. Μπορούμε να ονομάσουμε «Πρωτοέλληνες» αυτούς τους εισβολείς που εισήγαγαν τη γλώσσα πού επρόκειτο να κυριαρχήσει στη χερσόνησο.

Πρέπει όμως να μην δώσουμε πολύ μεγάλη σημασία στο όνομα και να μην παρανοήσουμε τη σημασία του όρου "Ινδοευρωπαίοι" που έχουν συντελέσει στην καλλιέργεια του ύποπτου μύθου για τον ασύγκριτο "Έλληνα άνθρωπο" και στην νόθευση πολλών ερμηνειών της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Το  να αποδώσει κανείς τις μετέπειτα επιτυχίες των Αρχαίων Ελλήνων σε αίτια φυλετικά — χρειάζεται ακόμη και σήμερα να το επαναλαμβάνουμε;— είναι τουλάχιστον "σάν να θέλει να μπερδεύει τη φυλή με την κουλτούρα, όταν δεν πρόκειται για προκατάληψη, όπως είναι η λατρεία του Βόρειου άνθρωπου. Τα ελληνικά είναι γλώσσα ινδοευρωπαϊκή, όμως φυλή ινδοευρωπαϊκή δέν ύπήρξε ποτέ (Robert M. Cook)" (σελ. 17).

Παρ' όλην όμως την τοποθέτηση του αυτή ο Codino γράφει (σελ. 20): "Έδώ και πολύν καιρό έχει ωστόσο παρατηρηθεί ότι ο Όμηρος φαίνεται ν' αγνοεί τελείως μια δωρική εισβολή που θα κατέστρεψε τα βασίλεια της Πελοποννήσου." Εψαξα να δω μήπως αυτή η παρατήρηση τον προβλημάτισε κι αποφάσισε να ερευνήσει εξονυχιστικότερα τον Όμηρο, τουλάχιστον στο θέμα της γλώσσας. Δυστυχώς ούτε έδώ ο Όμηρος δεν έγινε «βακτηρία» για να στηριχθούν τα δήθεν ισχυρά επιχειρήματα των γλωσσολογούντων που "τοποθέτησαν την ελληνική γλώσσα στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών" (σελ. 38). Και όμως ο Όμηρος στην Οδύσσεια μας λύνει αυτό τό μυστήριο τής ελληνικής γλώσσας. Γράφει (τ, 172-177):

Κρήτη τις γαι' εστι, μέσω οίνοπι πόντω
καλή και πίειρα, περίρρυτος. Έν δ' άνθρωποι
πολλοί, απειρέσσιοι και εννενήκοντα πόληες.
Άλλοι δ' άλλων γλώσσα μεμιγμένοι έν μεν Αχαιοί,
εν δε Ετεοκρήτες μεγαλήτορες, εν δε Κύδωνες
Δωριέες τε τριχάικες δίοι τε Πελασγοί.

[Η Κρήτη είναι μια χώρα, στο μέσο του φουρτουνιασμένου σάν μεθυσμένου Πόντου, όμορφη, εύφορη και μέ τρεχούμενα νερά. Οι άνθρωποι που την κατοικούν είναι χιλιάδες πολλές και έχει έννενήντα πάλεις. Η γλώσσα της είναι κράμα γλωσσών τών κατοίκων της, πού είναι oι Αχαιοί, oι μεγαλόψυχοι και γενναίοι Έτεόκρητες, oι Κύδωνες, οι τρεις φυλές τών Δωριέων (Υλαίοι, Δυμάνες, Πάμφυλοι) και οι Πελασγοί, που η παρουσία τους ξεκινάει άπ' την εποχή του Δία].

Ο Όμηρος στους στίχους αυτούς θεωρεί, ότι τα γλωσσικά ιδιώματα των ανθρώπων του ελληνικού χώρου «τείνουν» δια των μίξεων, που οφείλονται σε διάφορες αίτιες, στην δημιουργία μιας περίπου κοινής γλώσσας. Έτσι λοιπόν αντί να στρεφόμαστε προς τά πίσω αναζητώντας από τις διαλέκτους την "κοινήν έλληνικήν" και από αυτήν την "ινδοευρωπαϊκή", είτε κατ' ευθείαν είτε με ενδιαμέσους σταθμούς, πρέπει, αντίθετα, από τις διαλέκτους να συναγάγουμε την αιτία και τον τρόπο που σχηματίσθηκε βαθμιαία η γλώσσα. Η ρίζα της γλώσσας δεν είναι κάποια παλιά κοινή γλώσσα, άπ' τήν οποία προήλθαν τά ιδιώματα. Αλλά τα "ιδιώματα", δηλαδή οι τοπικές γλώσσες, αναπτύσσονταν συνεχώς και επηρέαζαν τον σχηματισμό της κοινής ελληνικής.

Ή θέση βέβαια του Codino είναι η γνωστή θέση της κατεστημένης φιλολογίας και της ιστορίας. Η έκ μέρους του παραδοχή ότι ινδοευρωπαϊκή φυλή δέν υπάρχει, δεν άλλαξε σε τίποτα τους ιστορικούς του προβληματισμούς. Οι χρονολογίες 1600, 1400, 1200 π.Χ. εξακολουθούν νά θεωρούνται ιστορικά "ταμπού", που ο συγγραφεύς δέν θέλει να θίξει. Ό Codino αποδέχεται και αυτός ότι τα ιστορικά συμβάντα ξεκινούν και αποκορυφώνονται στους πολιτισμούς της Κρήτης και των Μυκηνών μέσα στους λίγους αυτούς αιώνες (1600-1200). Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι ο Όμηρος παρέχει αποδείξεις αυτών των ισχυρισμών. Ο Όμηρος δεν στηρίζει αυτές τις απόψεις. Αντίθετα oι παραλείψεις του ή η άγνοια που έχει (π.χ. δεν γνωρίζει τα ονόματα Θεσσαλία, Σμύρνη) σε χαρακτηριστικά ονόματα περιοχών έπρεπε να μας προβληματίσουν και να μην έπιτρέψουνε την συναγωγή αβασάνιστων συμπερασμάτων.

Ένα άλλο ερώτημα είναι: Γιατί αποκαλεί ο Codino τους εισβολείς "Πρωτοέλληνες"; Ποιά είναι κατά τον συγγραφέα η σχέση "Πρωτοελλήνων" και "Ινδοευρωπαίων"; Αφού δέχεται, όπως και ο Robert Cook, ότι "φυλή Ινδοευρωπαϊκή δέν υπήρξε ποτέ", τότε σέ τι συμπέρασμα οδηγούμεθα; Ότι oι Πρωτοέλληνες είναι oι ομίλησαντες τήν «Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα»; Δηλαδή πώς απέκτησαν γλώσσα; Γυρίζοντας σαν νομάδες στα βουνά της Ανατολής δανείζονταν τη γλώσσα άπό τους λαούς που ήταν πιο άξεστοι άπ' αυτούς; Και οτι αυτήν την γλώσσα την επέβαλαν στους ντόπιους αστικοποιημένους; Κι αυτοί πάλι κατόρθωσαν υιοθετώντας την γλώσσα των νομάδων βοσκών εισβολέων, μέσα σε λίγους αιώνες, να φθάσουν την νέα γλώσσα τους στην τελειότητα της γλώσσας του Ησιόδου και Ομήρου;

Γράφει ακόμη ο F. Codinο: "θυμίζουμε ότι η Ελλάδα δεν χρησιμοποίησε την γραφή μισή χιλιετία. Εμείς σήμερα, πιό τυχεροί από τους συγχρόνους του Όμηρου, διαβάζουμε μυκηναϊκά κείμενα. Η Κρήτη γνώριζε μια γραφή τουλάχιστον απ' τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, πρώτα μια ιδεογραφική γραφή, κατόπιν μια συλλαβική, που σέ μια τροποποιημένη μορφή υιοθετήθηκε από τους Μυκηναίους για να γράφουν τα ελληνικά τους. Αυτή η γραφή (γραμμική Β) αποκρυπτογραφήθηκε τό 1952 (Μ. Ventris). Τα ντοκουμέντα πού μπορούμε τώρα να διαβάσουμε είναι πινακίδες άπό άργιλο, που βρέθηκαν στην Κρήτη, στην Πύλο και στις Μυκήνες, πάνω στις όποιες ήσαν χαραγμένες απογραφές, παρτίδες εμπορευμάτων, κατάλογοι προσώπων. Χρησίμευαν σε άμεσους πρακτικούς σκοπούς, και γι' αυτό δεν ψήνονταν (αυτές πού διατηρήθηκαν ψήθηκαν απ' τις πυρκαγιές, πού καταστρέφοντας τα οίκοδομήματα μας διατήρησαν τις γραφές). (σελ. 20).

Συνεχίζει όμως λέγοντας: "Τά ομηρικά ποιήματα μιλάνε για μυκηναϊκά πράγματα καί γεγονότα, αλλά ο ομηρικός κόσμος για να κυβερνηθεί δεν χρειάζεται τή γραφή". Προσθέτει όμως ο συγγραφεύς σαν επιβεβαιώσεις της υπάρξεως του μεγάλου πολιτισμού των Μυκηνών τα μνημειώδη οικοδομήματα, την περίπλοκη ιεραρχική δομή του πληθυσμού, οργανωμένου σέ πολλές οικονομικές κατηγορίες ειδικευμένων, για να τελειώσει τονίζοντας ότι "τα ανάκτορα κυβερνιόταν ήδη περισσότερο από το στυλό του γραφέα παρά τό σπαθί (Fshachermyer)".

Ομολογώ, ότι τα συμπεράσματα αυτά που αλληλοσυγκρούονται δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς τοποθετούνται σάν "είσαγωγή στον Όμηρο". Τα ερωτήματα πού έπρεπε να τον απασχολήσουν είναι, πρώτον, αν η γλώσσα των εισβολέων και η γλώσσα των ντόπιων "αστικοποιημένων" ήταν ιδιώματα που συμπεριλάμβαναν λέξεις καταληπτές και στους δύο. Δεύτερον, oι εισβολείς διέθεταν γραφή; Τρίτον, πιστεύει ότι oι Μυκηναίοι υιοθέτησαν τη γραφή της Κρήτης "γιά νά γράφουν τά ελληνικά τους", όπως λέει; Και τέλος, πώς φθάνουμε από τα σύντομα αυτά υπηρεσιακά σημειώματα, γραμμένα μέ σύμβολα, στην τέλεια ομηρική γλώσσα. Πώς δέν ανακαλύφθηκαν και πινακίδες που να περιέχουν —όπως θα ήταν φυσικό— καταγραμμένες και κάποιες πανάρχαιες γνώσεις που αναφέρονται στον Όμηρο, όπως π.χ. αστρονομικές, κοσμολογικές. γεωγραφικές, περί Ωκεανού, Πόντου, ποταμών και τόσων άλλων; Ο Δημόκριτος έλεγε: "Λόγος έργου σκιά". Είναι δυνατόν ένας πολιτισμός να είχε φθάσει σ' ένα τόσο υψηλό τεχνικό επίπεδο και η γραφή του, έστω και αυτή των συμβόλων, να χρησιμοποιούσε τον πηλό για να εξυπηρετεί μόνο τις απλές του ανάγκες; Ήταν δύσκολο μέσα στό απέραντο τούτο οικοδόμημα της Κνωσσού, "σ' αύτό το καλλιτέχνημα από καλαισθητικής πλευράς και υψηλής τεχνικής στάθμης έπιστημονικόν έργον πού επληρούσε τας συγχρόνους αντιλήψεις από απόψεως υγιεινής, καθαριότητος και γνώσεως τής ζωής", όπως λέει ο Σ.Ν. Μαρινάτος, να διατηρούνται σαν αρχαιολογικής αξίας αντικείμενα τα πανάρχαια αυτά γραπτά, δηλαδή η πανάρχαια γραφή. Είναι σαν λέμε π,χ. ότι σήμερα οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές οφείλονται στους Μαορί της Αυστραλίας. Θα προσθέσω όμως ακόμη κάτι για όσους θα ισχυριστούν ότι τα συμπεράσματα τους περί των πινακίδων στηρίχτηκαν στους τρόπους που η επιστήμη σήμερα χρησιμοποιελι για να χρονολογήσει τα κεραμεικά. Αντιγράφω άπ' το βιβλίο του καθηγητού της 'Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Α· Ζώη "Μαθήματα Αρχαιολογίας" [Εκδοση τού Πανεπιστημίου, 1980, σελίδες 86-87]. "Η μέθοδος αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί σε κεραμεικά αντικείμενα που κατά την όπτησή τους είχαν θερμανθεί στους 500° C ή παραπάνω: η ακρίβεια της χρονολόγησης είναι σχετική, με πιθανό περιθώριο λάθους συν πλην 25%, που μειώνεται στό συν πλην 10% σε περίπτωση που είναι δυνατός και ο έλεγχος της θέσης εύρεσης τού αντικειμένου.

Ή μέθοδος στηρίζεται στο γεγονός ότι τα κεραμεικά αντικείμενα, αν περιέχουν κρυστάλλους χαλαζία και feldspar (πράγμα συνηθισμένο στον πηλό των αντικειμένων και στα χώματα, μέσα στα όποια βρίσκονται), αποθηκεύουν βαθμιαία ενέργεια με την απορρόφηση σωματιδίων άλφα άπό ραδιενεργές ύλες του περιβάλλοντος (ουράνιο, θόριο, κάλιο) στους κρυστάλλους του χαλαζίτη και feldspar όπου δημιουργούνται ηλεκτρόνια ακανόνιστης δομής (ιονισμός των κρυσταλλικών μορίων με τις ακτίνες α, β, γ της ακτινοβολίας του ραδιενεργών στοιχείων).

Όσο πιο πολύ καιρό είναι εκτεθειμένο τό αντικείμενο στην ακτινοβολία αυτή, τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό ενεργείας που "αποθηκεύεται" με την δημιουργία της ακανόνιστης δομής ηλεκτρονίων. Όταν το αντικείμενο θερμανθεί εκ νέου στο εργαστήριο, η ενέργεια αυτή αποβάλλεται με τη μορφή εκπομπής φωτός (θερμοφωταύγεια). Η μέτρηση της έντασης του φωτός καί άλλες συναφείς μετρήσεις οδηγούν στη χρονολόγηση της στιγμής της πρώτης όπτησης τού αντικειμένου, οπότε η αποθηκευμένη στον πηλό του δείγματος ενέργεια είχε πλήρως αποβληθεί, αν η θερμοκρασία ήταν επαρκής.

Η μέθοδος τής θερμοφωταύγειας δεν μπορεί να έχει ευρεία πρακτική εφαρμογή, γιατί τα πολύ καλά ψημένα κεραμεικά χρονολογούνται καλύτερα μέ τις συνήθεις αρχαιολογικές μεθόδους, ενώ τα προϊστορικά έχουν σε πολλές περιπτώσεις ψηθεί σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες. Μια σημαντική δυσκολία είναι ότι τα δείγματα πρέπει να συγκεντρωθούν στην ανασκαφή με πολλές προφυλάξεις, ώστε ν' αποφευχθεί η επίδραση του φωτός, και να συσκευαστούν φωτοστεγώς. Δεν αποκλείεται όμως η μέθοδος να δώσει πολύ χρήσιμες χρονολογίες σε υλικό του όποιου είναι πολύ δύσκολη η χρονολόγηση με τη συνήθη αρχαιολογική μέθοδο, όπως π.χ. η ρωμαϊκή κοινή κεραμεική απ' την Σπηλιά Α' Βρυσών Κυδωνίας".

Μέ αυτά λοιπόν τα επιστημονικά δεδομένα "οι πινακίδες από άργιλο που βρέθηκαν στην Κρήτη, στην Πύλο και στις Μυκήνες, πάνω στις όποιες ήσαν χαραγμένες απόγραφες, παρτίδες εμπορευμάτων, κατάλογοι προσώπων και χρησίμευαν σέ άμεσους πρακτικούς σκοπούς, και γι' αυτό δεν ψήνονταν (αυτές που διατηρήθηκαν ψήθηκαν απ' τις πυρκαγιές, που καταστρέφοντας τα οικοδομήματα μας διατήρησαν τις γραφές), όπως μας λέει ο Fausio Codino, πώς είναι δυνατόν να θεωρηθούν κατάλληλο υλικό για αξιόπιστες χρονολογήσεις; Το συμπέρασμα πάντως που εγώ βγάζω είναι, ότι όχι μόνο οι πινακίδες δέν επιτρέπουν νά καταλήξουμε σέ "χρονολόγηση", αλλά και όλα όσα καλοβολεμένα στέκουν σαν επιγραφές στις προθήκες των Μουσείων των προϊστορικών περιόδων πρέπει νά ξαναεξεταστούν. Γιατί είναι εύκολο να κολλάμε ταμπέλλες αβασάνιστα στα αρχαιολογικά ευρήματα, άλλα έτσι δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να συνεργούμε στη διατήρηση του σκότους πού συντηρεί τις πλάνες και τροφοδοτεί τις κατεστημένες αντιλήψεις περί ιστορίας.

Μια άλλη, ορθή, παρατήρηση του συγγραφέως είναι η ακόλουθη: "Η πρώτη διάταξη πάνω σε χρονολογική βάση του επικο-μυθολογικού υλικού βρίσκεται στον Ησίοδο, τον πιο αρχαίο Έλληνα ποιητή, που μας είναι γνωστός και σαν πρόσωπο. Έζησε όχι πολύν καιρό ύστερα απ' την περίοδο τής τελικής συντάξεως τής Ιλιάδας και της Οδύσσειας στη μητροπολιτική Ελλάδα". Πράγματι, βάση του επικο-μυθολογικού υλικού είναι βέβαια η θεογονία που διέσωσε ο Ησίοδος. Στην σχετική ανακοίνωση μου στο Δαυλό, όχι μόνο συμφώνησα ότι η "θεογονία" είναι έργο που δεν ανήκει στον Ησίοδο, άλλα απέδειξα μέ στοιχεία προερχόμενα από την ίδια την θεογονία ότι έχει γραφεί προ της μεγάλης καταστροφής της Ατλαντίδος, που είναι γνωστή ως "Μεγάλος Κατακλυσμός". Η θεογονία περιέχει όχι μόνο ιστορικά στοιχεία του πανάρχαιου μεγάλου πολιτισμού τών ανθρώπων του ελληνικού χώρου αλλά και τους θησαυρούς της αρχαίας γνώσης περί των νόμων του φυσικού κόσμου και τις απόψεις τους περί τής καταγωγής των όντων. Η αλληγορική γλώσσα [έπη μαντικά] που μεταχειρίζονταν oι ιερείς των Μουσείων, μέ την επελθούσα καταστροφή, που είχε σαν αποτέλεσμα το μεγάλο ιστορικό κενό, έπαψε νά ερμηνεύεται, λησμονήθηκε και έγινε πλέον ακατάληπτη.

Ο συγγραφεύς βέβαια πολύ λίγα γνωρίζει για τον Ησίοδο και για την θεογονία. Γράφει (σελ. 80): "Οι Μούσες του είπαν: Ξέρουμε ψέματα πολλά να λέμε όμοια μ' άλήθειες, μα ξέρουμε, όταν θέλουμε κι αλήθειες να ιστορούμε". Το κείμενο είναι εντελώς διαφορετικό (θεογονία, στίχ. 26-28):

"Ποιμένες άγραυλοι, κάκ'έλέγχεα, γαστέρες οίον, ίδμεν ψεύδεα πολλά λέγειν ετύμοισιν ομοία, ίδμεν δ' εύτ' έθέλωμεν, αληθέα γηρύσασθαι".

[Εμείς οι βοσκοί που ζούμε στην ύπαιθρο ξέρουμε να λέμε ψέματα όμοια μ' αλήθειες, αλλά που, άν θέλουμε, ξέρουμε κι αλήθειες νά αγριοφωνάζουμε].

Είναι οι ποιμένες λοιπόν που ζουν στις πλαγιές του Ελικώνα και όχι οι Μούσες. Η διαφορά, είναι τεράστια και είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του τρόπου μέ τον όποιο "μεταχειρίζονται" πολλοί έκ των φιλολογούντων το πανάρχαιο αυτό κείμενο.

Τό ιστορικό αυτό κείμενο είχε διασωθεί από τους Ακαρνάνες ιερείς των Ελικωνιάδων Μουσών (έχω γράψει στο Δαυλό τι ήταν τα Μουσεία).

Κατά τον Ησίοδο, στην εποχή του διασώζονταν και παραδόσεις από στόμα σέ στόμα ("ποιμένες άγραυλοι") και ιστορικά κείμενα που βρίσκονταν και φυλάσσονταν εντός τών Μουσείων.

Βέβαια ό συγγραφεύς, για το αν τα έπη ήταν γραμμένα δηλώνει ότι αυτό είναι άγνωστο: "Με απόλυτη βεβοιότητα όχι, άλλα αυτό έχει μικρή σημασία, διότι η γραφή εξαφανίστηκε μέ τη δωρική είσβολή κι έγινε η εισαγωγή της ξανά μέ τήν υιοθέτηση του φοινικικού αλφαβήτου γύρω στα μισά τού 8ου αιώνα".

Αυτή η δήλωση ότι «έχει μικρή σημασία» αν υπήρχε γραφή ή όχι είναι πράγματι ακατανόητη. Αν ο συγγραφεύς είχε διαβάσει τό κείμενο της θεογονίας, αυτό και μόνο θα τον είχε πείσει ότι είναι εντελώς αδύνατο να είχε διασωθεί δια της μνήμης.

Άλλα και ο ισχυρισμός ότι αν υπήρχε γραφή, αυτή εξαφανίστηκε μέ τήν δωρική εισβολή και εισήχθη το φοινικικό αλφάβητο γύρω στά μισά του 8ου αιώνα είναι όχι μόνο αυθαίρετος άλλα και ιστορικά ανεπιβεβαίωτος. Το αυθαίρετο εντοπίζεται στη θεωρία ότι η σύνταξη των ομηρικών επών, πρέπει να έγινε τον 8ο αιώνα. Το συμπέρασμα βγαίνει διά τής εις άτοπον απαγωγής. Λέμε: Αφού τα Τρωικά έγιναν γύρω στά 1200, άρα τα έπη πρέπει νά συντάχθηκαν τόν 8ο αιώνα. Τη δωρική όμως εισβολή τη θέλουμε στις αρχές της 2ης χιλιετίας. Και επειδή μέ την εισβολή χάνεται η γραφή, δεν έχουμε δηλαδή διασωθέντα γραπτά, τότε δεχόμαστε ότι η εμφάνιση των επών γίνεται μετά από 500 χρόνια ανυπαρξίας γραφής.

Ο συγγραφεύς επιδιώκοντας και αυτός νά ευθυγραμμισθεί μέ όσους "επί πονήσει των επών καθειστήκεσαν", όπως ο Παυσανίας θα έλεγε, γράφει, συνεχίζοντας κι αυτός την αυθαιρεσία: "Σ' αυτούς τους σκοτεινούς αιώνες η Ελλάδα πέρασε από περίπλοκές μεταλλαγές: έγιναν διάφοροι συνδυασμοί ανάμεσα στις παλιές και στις νέες φυλές, μαζικές μετακινήσεις αλλά και μετακινήσεις μικρών ομάδων, προέκυψαν διαφορές στό πολιτιστικό επίπεδο" κλπ,κλπ", γιά νά αποφθεγματίσει: "Μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα ξανάρχισαν όλα από την αρχή ή ακόμη ότι η αληθινή και κυρίως ελληνική ιστορία αρχίζει γύρω στά 1000 π.Χ.".

Βέβαια πρέπει να μπορούμε να βεβαιώνουμε και όχι να μπορούμε να λέμε ότι όλα ξανάρχισαν μετά την καταστροφή. Αλλά πού το βρήκε ο Codino αυτό το 1000 π.Χ; Οι πρόσφατες αρχαιολογικές εργασίες στη Θήρα απέδειξαν ότι κατά το 1500 π.Χ. ένας ισχυρός σεισμός που κατέστρεψε τη Θήρα συνοδευόταν από μια τέραστια έκρηξη του ηφαιστείου. Η ηφαιστειακή τέφρα έφθασε μέχρι της Αιγύπτου, ολόκληρο το νησί εξαφανίστηκε και ή βούλιαξε κάτω απ' τη θάλασσα ή θάφτηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα κισήρεως και τέφρας ύψους 50 και πλέον μέτρων. Αυτή η καταστροφή υπήρξε τραγική γιά τήν Κρήτη. Κανένα ανάκτορο δεν επέζησε, με μοναδική ίσως εξαίρεση ένα μέρος του ανακτόρου της Κνωσσού.

Τό 1932 ο καθηγητής Μαρινάτος αναζητώντας το επίνειο του Μίνωος στην Αμνισό βρήκε κίσηρι στο υπόγειο ενός κτηρίου, στην παραλία. Δύο χρόνια αργότερα εξέφρασε την άποψη ότι η Κρήτη δεν καταστράφηκε από ανθρώπους άλλα από την μεγάλη έκρηξη της Θήρας. Η έκρηξη αυτή της Θήρας θεωρήθηκε ότι υπήρξε τέσσερες φορές μεγαλύτερη από την έκρηξη τού Κρακατάου, του ηφαιστείου τής Σουμάτρας», που έγινε στις 26/27 Αυγούστου του 1883. Οι εκρήξεις του Κρακατάου ακούστηκαν σε απόσταση 2.000 χιλιομέτρων και τα ηχητικά κύματα έκαναν τρείς φορές το γύρο της γης, προτού σβήσουν. Τα παλιρροϊκά κύματα 30 μέτρων ύψους κατέκλυσαν με τρομακτική ταχύτητα τα παράλια της Ίάβας και της Σουμάτρας και παρέσυραν ογκόλιθους, σιδηροτροχιές και ατμομηχανές σιδηροδρόμων καθώς και πλοία. Πολλές μικρές πόλεις ξεθεμελιώθηκαν και 36.000 άνθρωποι έχασαν τή ζωή τους [Ιστορ. Έλλ. Έθνους, Έκδ. Αθηνών, Α' Τόμ., σελ. 215].

Σήμερα θεωρείται πλέον βέβαιο ότι οι συνέπειες εκείνης τής τρομακτικής εκρήξεως τής Θήρας υπήρξαν και η αιτία του πνιγμού της Κρήτης και του εξαφανισμού του πολιτισμού της από το ιστορικό προσκήνιο. Αλλά αν η Κρήτη υπέκυψε κάτω από το νέο αυτό πλήγμα ενός γεωλογικού σπασμού, είναι δυνατόν να θεωρήσουμε ότι η νέα καταστροφή άφησε ανέπαφη την υπόλοιπη νησιωτική και χερσαία χώρα και τους κατοίκους της; Και το ερώτημα που πρέπει να διατυπωθεί από κάθε καλής πίστεως άνθρωπο είναι: Ο Όμηρος περιγράφει στην Ίλιάδα την συμμετοχή στά Τρωικά της Κρήτης με ογδόντα καράβια και με δύο ξακουστούς αρχηγούς, τον Ιδομενέα τον Δευκαλιδη, γενιά του δοξασμένου Μίνωα [απ. Ηοιών 94,96 καί 16], και τον Μηριόνη. Με βάση τους ισχυρισμούς ότι η εκστρατεία στην Τροία πρέπει να έγινε το 1200 ή 1400, τι πρέπει να συμπεράνει κανείς; Ότι μετά από 100 χρόνια ή έστω 200 η Κρήτη πού σωριάστηκε σε ερείπια είναι σε θέση πάλι να λαμβάνει μέρος σέ εκστρατείες; Και ο Όμηρος περιγράφει την Κρήτη που έλαβε μέρος σαν "έκατόμπολιν" [Ιλ., β, 649], δηλαδή η Κρήτη του 1200 έχει 100 πόλεις πού σφύζουν από ζωή, παρ' όλον ότι υπέστησαν μιά τεράστια καταστροφή μόλις πρό 100 ή 200 ετών; Kαι η προσθήκη ότι ο Ιδομενεύς ήταν Δευκαλίδης από την γενιά του Μίνωα δεν τον τοποθετεί χρονικά κάπου κοντά στον ίδιο τον Δευκαλίωνα που επέζησε της μεγάλης καταστροφής και που αυτός σαν πρώτος βασιλεύς κρατών τα σκήπτρα εκ της ηρωικής εποχής (πρό τής καταστροφής) όρισε τους νέους βασιλείς στον ελληνικό χώρο;

Ποιά ή ανάγκη τόσων περίπλοκων μεταλλαγών; Η μορφολογία, το ανάγλυφο του ελληνικού χώρου με τα πολλά ηφαίστεια (Αίγινα, Μέθανα, Πόρος, Μήλος, Κίμωλος, Πολύαιγον, Φολέγανδρος, Θήρα, Νίσυρος, Κώς, Μυτιλήνη, Χίος, Λήμνος, Ίμβρος, Σαμοθράκη) μέ τους σεισμούς και μέ τις πιθανές συνέπειες τους στους χείμαρρους, στις λίμνες, στους ποταμούς, υπήρξε τό αίτιο μιας έντονης μετακινήσεως των ανθρώπων από περιοχή σε περιοχή, της αναμίξεως αυτών και του σχηματισμού βαθμιαίως μιας κοινής γλώσσας.

Ο Ηρόδοτος που δείχνει ότι πολλές φορές έχει υποστεί σύγχυση και τελεί εν αδυναμία νά "βγάλει άκρη" στο βαρύ φορτίο της έξιστορήσεως τών πανάρχαιων συμβάντων, μας λέει [Πολυμνία, 129]:

"Τήν δε θεσσαλίην λόγος εστί τό παλαιόν είναι λίμνην". [Τον παλαιό καιρό επειδή δέν υπήρχε ακόμη η φάραγξ, και το στενό μέρος της εκροής τών ποταμών (Πηνειός, Απιδανός, Ονόχων, Ενιπεύς και Πάμισος), αυτός καθώς και η Βοιβηίς λίμνη δέν ονομάζονταν όπως σήμερα, έρρεαν όμως καθώς και τώρα, μεταβάλλοντας όλη τη Θεσσαλία σε πέλαγος. Οι Θεσσαλοί λέγουν ότι ο Ποσειδώνας έκανε τη χαράδρα, μέσω της οποίας ρέει ο Πηνειός. Και λέγουν ορθά, γιατί πιστεύεται ότι ο Ποσειδών σείει την γη και όλα τα σχίσματα της γης που προέρχονται από σεισμό είναι έργα του Ποσειδώνος).

Τό όνομα βέβαια "Θεσσαλία" υποδηλώνει "θέσιν αλός", δηλαδή τόπο που άλλοτε υπήρχε θάλασσα. Το ερώτημα που μένει μέχρι στιγμής αναπάντητο είναι: Πότε η θάλασσα έγινε ξηρά; Και τέλος πότε άραγε ονομάσθηκε η περιοχή Θεσσαλία; Γιατί ο Όμηρος δεν γνωρίζει το όνομα "Θεσσαλίη";

Ο Ηρόδοτος είναι ακόμη ο υπεύθυνος της δημιουργηθείσης εντυπώσεως ότι τα στοιχεία του αλφαβήτου που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα είναι προελεύσεως φοινικικής. Γράφει στήν ιστορία του [Τερψιχόρη, 58-59]:

"Οι δε Φοίνικες που μαζί με τον Κάδμο ήλθαν, εκ των οποίων κατάγονταν οι Γεφυραίοι, έκτος από πολλά που μετέφεραν μαζί τους κατά την εγκατάσταση τους σ' αυτή τή χώρα, εισήγαγαν την επί πληρωμή (διδασκάλια) διδασκαλία στούς Έλληνες και εισήγαγαν ακόμη και τα στοιχεία του αλφαβήτου, τα οποία κατά τήν γνώμη μου δεν υπήρχαν πρωτύτερα στούς Έλληνες. Κατ'αρχήν αυτά τα στοιχεία του αλφαβήτου τα χρησιμοποιούσαν όλοι oι Φοίνικες, με την πάροδο δε του χρόνου ταυτόχρονα με την ομιλία μετέβαλλαν και την μορφή και το οχήμα των γραμμάτων.

Κατοικούσαν δέ εκείνη τήν εποχή στα περισσότερα μέρη τα γύρω απ'αυτούς εκ των Ελλήνων oι Ίωνες, oι όποιοι παραλαμβάνοντας με τη διδασκαλία από τους Φοίνικες τα στοιχεία του αλφαβήτου και τροποποιήσαντες λίγα απ' αυτά τα μεταχειρίζονταν κι έφ' όσον τα μεταχειρίζονταν, καθώς ήταν και δίκαιο επειδή τα εισήγαγαν στην Ελλάδα οι Φοίνικες, τα ονόμασαν φοινικικά. Ακόμη δε και τους παπύρους (βύβλους) oι Ίωνες άπό παλαιά συνήθεια ονομάζουν διφθέρες, διότι κάποτε, όταν υπήρξε έλλειψη παπύρων, μεταχειρίζονταν διφθέρες (δέρματα κατεργασμένα) αιγών και προβάτων ακόμη και στην εποχή μου πολλοί από τους βαρβάρους γράφουν πάνω σέ τέτοιες διφθέρες (58).

Είδα και ο ίδιος γράμματα τής εποχής τού Κάδμου (Καδμήια γράμματα) στο Ιερό του Ισμηνίου Απόλλωνος στη Βοιωτική Θήβα, χαραγμένα (ή ανάγλυφα και κολλημένα επάνω) σε τρεις τρίποδες, πολλά από τά όποια ήταν όμοια μέ τά σημερινά ιωνικά" (59).

Ας δούμε όμως αυτά που λέει ο Ηρόδοτος κάτω από το Φως της "Θεογονίας", που, όπως φαίνεται, δεν τον είχε απασχολήσει και προβληματίσει όσον έπρεπε. Είχε γράψει [Ευτέρπη, 53]:

"Διότι νομίζω, ότι ο Ησίοδος και ό Όμηρος υπήρξαν αρχαιότεροι μου κατά τετρακόσια χρόνια και όχι περισσότερο. Αυτοί είναι που έγραψαν την θεογονία για τους "Ελληνες, και έδωσαν στους θεούς τίς επωνυμίες και μοίρασαν σ' αυτούς τιμές και τέχνες και υποτύπωσαν τις μορφές τους".

Ας αφήσουμε όμως προς στιγμήν τον Ηρόδοτο και ας ξεκινήσουμε από τόν Κάδμο. Κατά την θεογονία ό Κάδμος ζει στην εποχή του Διός. Ο Κάδμος είναι μεγαλόψυχος άλλα και οξύθυμος. Παντρεύτηκε την κόρη του Άρη και της Κυθέρειας, την Αρμονία (θεογονία, στίχος 937):

"Άρμονίην θ' ήν Κάδμος υπέρθυμος θετ' άκοιτιν".

Από τον γάμο αυτόν (Θεογονία στίχ. 915-918) γεννήθηκαν η Ίνώ, η Σεμέλη, ή Αυτονόη καί ο Πολύδωρος "ευστεφάνω ενί Θήβη" [στην περιτριγυρισμένη από όμορφα τείχη Θήβα]. Η Θεογονία (πού είναι έργο προκατακλυσμιαίο) αγνοεί οποιαδήποτε σχέση του Κάδμου με το όνομα Φοίνιξ. Αλλά και στους ηρωικούς χρόνους η Θήβα αποκαλείται "επτάπυλος" και "Καδμηίς γαίη". [Έργ. Ήμέραι, στίχ. 161], δηλαδή επτάπορτη και χώρα του Κάδμου.

Τό αναφερόμενα στην Οδύσσσεια (λ. 260-265) ότι τήν Θήβα έκτισαν ο Αμφίονας και ο Ζήθος, που ήταν παιδιά της Αντιόπης, της κόρης του Ασωπού, δέν αναφέρονται στην Θεογονία, η όποια κανένα άπό τα ονόματα αυτά δέν γνωρίζει. Ίσως είναι μεταγενέστερα. Ο Ησίοδος (Ασπίς Ηρακλέους, στίχ. 95) επίσης δεν γνωρίζει τίποτα περί "Φοινίκων" και το μόνο που αναφέρει είναι τα "φοινικόεντα", δηλαδή τα κοκκινοβαμμένα ηνία των ωκυπόδων ίππων.

Ο Όμηρος όμως μας μιλάει για τον Φοίνικα που έλαβε μέρος στα Τρωικά και τον αποκαλεί "Διός φίλον" [Ιλ. Ι.168]. Αυτός όμως κατοικούσε "εσχατιάς Φθίης, Δολόπεσσιν ανασσών". Βασίλεψε στα πέρατα της Φθίας πού τήν κατοικούσαν οι Δόλοπες.

Στην Οδύσσεια όμως γίνεται λόγος για τη χώρα των Φοινίκων που ήταν πλησίον τής Κύπρου (δ, 83). Περί αυτών των Φοινίκων η γνώμη του Ομήρου είναι φοβερή. Γράφει:

"Ένθα δέ Φοίνικες ναυσίκλυτοι ήλυθον άνδρες τρώκται, μυρί' άγοντες αθύρματα νηί μελαίνη" (Ο, 415. 4Ι6), δηλαδή άνθρωποι πανούργοι (κερδαλέοι, απατεώνες), που χιλιάδες ψευδοπράγματα κουβαλούσαν με το μαύρο πλοίο τους. Αυτούς λοιπόν τους αχρείους έμπορους, όπως τους περιγράφει ό Όμηρος, ό Ηρόδοτος ο Αλικαρνασσέας (490 ή 480-425 π.Χ,;), ο οποίος αβασάνιστα, όπως λέει ο Θουκυδίδης (Α, 20. 1), πολλές ανακρίβειες διατύπωνε, θεώρησε ότι τους μετέφερε ό «Τύριος Κάδμος» (Ευτέρπη, 49) στην Βοιωτική Θήβα. Από αυτούς τους Φοίνικες, από τους όποιους κατάγονταν οι Γεφυραίοι, έλαβαν (κατά τόν Ηρόδοτο) οι Έλληνες τα στοιχεία του αλφαβήτου. Ο Κάδμος όμως, όπως είδαμε, βασιλεύει στην εποχή του Δία.

Ο Ηρόδοτος όμως, όπως είπαμε, συμπληρώνει (και ή μαρτυρία του αυτή είναι εξαιρετικά χρήσιμη και αποτελεί ιστορική απόδειξη), ότι ο ίδιος μέ τα μάτια του είδε "Καδμήια γράμματα..., τα πολλά όμοια εόντα τοισί Ιωνικοίσι" χαραγμένα επάνω σε τρεις τρίποδες στό ιερό τού Ισμηνίου Απόλλωνος στή Βοιωτική Θήβα. Ο Ηρόδοτος δηλαδή άθελα του επιβεβαιώνει ότι τα στοιχεία του αλφαβήτου, τα Καδμήια γράμματα, είναι όμοια με αυτά που χρησιμοποιούσαν και οι κάτοικοι της Ιωνίας. Βεβαιώνει ακόμη, ότι οι Ίωνες κάποτε χρησιμοποιούσαν αντί παπύρων (βύβλων) διφθέρες, για να γράφουν. Τέλος το γεγονός και μόνον ότι το αλφάβητο, που αβασάνιστα θεωρεί Φοινικικό, τό αποκαλεί "Καδμήια γράμματα" σημαίνει ότι το προελθόν από την καταβύθιση της Άτλαντιδας "Ιστορικό κενό" δεν το αντελήφθη. Και επηρεασμένος από τις βαρβαρικές "άντεπιδράσεις" των λαών του ελληνικού περιγύρου, που στους προ-ηρωικούς και ηρωικούς χρόνους είχαν δεχθεί έν σπέρματι τον μεγάλο πολιτισμό, θεώρησε τους πολιτισμούς αυτούς, που διαμορφώθηκαν κυρίως μετά την καταστροφή, ως προηγηθέντας του Ελληνικού Πολιτισμού.

Η σύγχυση βέβαια αυτή δέν είναι μόνο "πάθημα" του Ηροδότου: ολόκληρη σχεδόν η κλασσική περίοδος, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, δεν διέλυσε ποτέ την ομίχλη που σκέπασε τον μεγάλο πολιτισμό. Πιστεύω όμως ακόμη, ότι όταν το φως άρχισε νά διαλύει τήν ομίχλη του μύθου και να διαφαίνεται το τεράστιο για την ανθρωπότητα έργο τών ανθρώπων του ελληνικού χώρου, τότε την διπλή καταστροφή, Ατλαντίδας-Θήρας, την διαδέχθηκε μια τρίτη, πολιτιστική αυτή, που οφείλετο στη Ρώμη.

Τελειώνοντας την κριτική των βασικών στηριγμάτων της μελέτης του Fausto Codino (τa κεφάλαια περί ομηρικής μοναρχίας κλπ δεν έχω σκοπό να τα σχολιάσω) θεωρώ αναγκαίο να απαριθμήσω τα συμπεράσματα στα όποια μια καλόπιστη έρευνα (αν είχε γίνει) θα μας οδηγούσε:

(α) Τα περί "Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας" είναι δημιουργήματα των πλαστογράφων τής Ιστορίας.

(β) Από τις τοπικές γλώσσες των ανθρώπων του ελληνικού χώρου (η γλωσσική διαφοροποίηση οφειλόταν αρχικά στο ανάγλυφο τής ελληνικής γης) δημιουργήθηκε έν συνεχεία κάτω άπό τήν πίεση φυσικών συμβάντων και ανθρωπίνων αναγκών, με τη συνεχή ανάμιξη, η λεγομένη "κοινή ελληνική", που και αυτή ουδέποτε μιλήθηκε από το σύνολο τών ανθρώπων του μητροπολιτικού χώρου ή των ανθρώπων του μικρού ή ευρύτερου περιγύρου.

(γ) Αυτές oι τοπικές γλώσσες, που συνέκλιναν εξελισσόμενες στην "κοινή ελληνική", επηρέασαν την ανάπτυξη όλων των γλωσσών ως προβαδίζουσες σε πλούτο λέξεων λόγω της πρωτοπορίας των ανθρώπων του ελληνικού χώρου στον πολιτισμό. Η πρωτοπορία στον πολιτισμό οφειλόταν στην ταχύτητα με την όποια oι άνθρωποι τού ελληνικού χώρου τελειοποίησαν τη γλώσσα. Η ταχύτητα οφειλόταν στην μοναδικότητα της μορφολογίας της ελληνικής γης και στην ένταση των πρώτων ερεθισμάτων για τήν απόκτηση γλώσσας, πού είναι οι ήχοι και oι εικόνες.

(δ) Είναι παρανοϊκό να δέχεται κανείς την τελειότητα μιας γλώσσας και ν' αναζητάει το αλφάβητο της γλώσσας στους "κερδαλέους Φοίνικες", όπως τους ονομάζει ο Όμηρος. Η ύπαρξη τέλειας γλώσσας προϋποθέτει την ύπαρξη τέλειου αλφαβήτου.

Κλείνω τα βασικά αυτά συμπεράσματα με την ευχή όπως προς το συμφέρον της ανθρωπότητας και όχι μόνο του 'Ελληνισμού κάποτε παύσει το παιχνίδι τής πλαστογραφίας. Πρέπει να βοηθήσουν όλοι όσοι κατά τεκμήριον θεωρούνται είδικοί στην αποκατάσταση της αλήθειας, αποκατάσταση που προϋποθέτει την ανατροπή των δογμάτων —των θρησκοπολιτικοκοινωνικών αλλά και "επιστημονικών" δογμάτων.

από το περιοδικό Δαυλός
Ψηφιοποίηση Hellas on the Web.Org

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/1064-2011-01-20-23-17-40

"Ο Κατακλυσμός του Νώε, ξεκίνησε από το Αιγαίο"

Ο Κατακλυσμός του Νώε, έχει αποτελέσει πολλές φορές αντικείμενο έρευνας των επιστημόνων, οι οποίοι αναζητούν μία επιστημονική εξήγηση για τα όσα περιγράφονται στο Βιβλίο της Γενέσεως.
Μία από τις πιο πρόσφατες θεωρίες, είναι αυτή που σας παρουσιάζει το pyles.tv και ανήκει στους ερευνητές του φημισμένου ωκεανογραφικού ινστιτούτου Woos Hole, με έδρα στη Μασαχουσέτη. Το 2007 η ερευνητική ομάδα του Ινστιτούτου είχε υποστηρίξει ότι ο Κατακλυσμός του Νώε άρχισε από το Αιγαίο αλλά ήταν μικρότερης έντασης απ΄ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα!
"Το λειώσιμο των πάγων, έφερε τον Κατακλυσμό"
Μετά από πολύχρονες έρευνες, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα νερά του Αιγαίου πριν από 9.500 χρόνια, κάλυψαν μια έκταση 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην παράκτια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας! Αυτό συνέβη την Τελευταία Παγετώδη Περίοδο, κατά την οποία τεράστιοι όγκοι πάγου που είχαν καλύψει την Ευρώπη και ολόκληρο το Βόρειο Ημισφαίριο μέχρι και πριν από 11.000 χρόνια, άρχισαν να λειώνουν και η στάθμη της θάλασσας να ανεβαίνει
Ακριβώς τότε, λένε οι ερευνητές, έγινε αυτό που έμεινε στην ιστορία ως "ο μεγάλος Κατακλυσμός" και προκάλεσε τεράστιες γεωλογικές αλλαγές. "Μπορεί να έγινε ένας μεγάλος σεισμός, μπορεί όμως και να κατέρρευσε ένα "φυσικό φράγμα" στον Βόσπορο. Οποια κι αν ήταν η αιτία που τα νερά "όρμησαν" στην κλειστή έως τότε λίμνη της Μαύρης Θάλασσας, αυτό που έχει σημασία είναι ότι μέσα σε λίγα μόλις χρόνια η στάθμη της ανέβηκε μέχρι και κατά 10 μέτρα", περιγράφει δρ Λίβιου Γιοσάν, θαλάσσιος γεωλόγος του Ινστιτούτου.
"Μικρότερης έντασης από ό,τι πιστεύαμε"
Όταν άρχισε ο Κατακλυσμός, οι εκβολές του ποταμού Δούναβη, καλύφθηκαν από τη θάλασσα και με τα χρόνια ο ποταμός απέκτησε το σημερινό Δέλτα. Σε αυτήν την περιοχή επικέντρωσαν τις έρυενς τους οι γεωλόγοι, ψάχνοντας  τις αρχαίες εκβολές του Δούναβη που θα τους βοηθούσαν να προσδιορίσουν κατά πόσον αυξήθηκε η στάθμη των υδάτων στη Μαύρη Θάλασσα από το 10.000 π.Χ εως σήμερα.
"Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι η στάθμη τότε, ήταν περίπου 30 μέτρα κάτω από τη σημερινή και όχι 80 μέτρα όπως λεγόταν μέχρι σήμερα! Ο Κατακλυσμός ξεκίνησε όταν η στάθμη των υδάτων του Αιγαίου έφθασε το ύψος των Στενών του Βοσπόρου και μέσα σε λίγα χρόνια εισήλθαν στη Μαύρη Θάλασσα. Αυτό στην πράξη, μεταφράζεται ως εξής: για κάθε χρόνο που διαρκούσε ο Κατακλυσμός, καλύπτονταν από τα νερά του Αιγαίου μερικές δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα ενδοχώρας στην περιοχή της της Μαύρης Θάλασσας", λένε.
"Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα!"

Ο Κατακλυσμός, μεταξύ των άλλων συνεπειών του, προκάλεσε και τη βύθιση μίας απέραντης έκτασης που ήταν γεμάτη από νεολιθικούς οικισμούς! Οι άνθρωποι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τρομαγμένοι τις περιοχές όπου ζούσαν, προσπαθώντας να σωθούν!  Προφανώς, λένε οι επιστήμονες, αναζήτησαν καταφύγιο σε νέες εκτάσεις, όπου μετέφεραν από στόμα σε στόμα τις δραματικές εμπειρίες τους από τον Κατακλυσμό!

Αναδημοσίευση, βλ.: http://www.madata.gr/diafora/science/88091.html

Σχόλιον: και γιατί δεν αναφέρεται ως κατακλυσμός του Δευκαλίωνος;

Ας γράψουνε την ιστορία όπως τους βολεύει;

Το αμερικανικό Cdrsee και οι υπάλληλοί του στις βαλκανικές χώρες ξαναγράφουν την ιστορία μας

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του "ΒΗΜΑΤΟΣ" το αμερικάνικο ίδρυμα Cdrsee ξαναγράφει την ιστορία των βαλκανικών λαών.Προφανώς χωρίς την αμερικάνικη έμπνευση ούτε την ιστορία μας μπορούμε να γράψουμε .Ή θα την γράφουμε με τρόπο που δεν αρέσει στις ΗΠΑ.

Ακολουθεί το άρθρο του ΒΗΜΑΤΟΣ

''Πολύπλευρη και σφαιρική διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας και μέσα από τις ιστορίες των «γειτόνων» μπορεί να συμβάλει στην καλύτερη αλληλοκατανόηση και συνύπαρξη των λαών των Βαλκανίων. Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα της διημερίδας του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση της Νοτιανατολικής Ευρώπης που οργανώθηκε το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και πανεπιστημιακών από χώρες της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής.

Το Κέντρο προχώρησε πριν από λίγα χρόνια και στη συγγραφή εναλλακτικού εκπαιδευτικού υλικού για τη διδασκαλία της Ιστορίας της Νοτιανατολικής Ευρώπης- με επιστημονική υπεύθυνη την καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κυρία Χριστίνα Κουλούρη - το οποίο περιέχει ιστορικές πηγές και των «άλλων», δηλαδή των γειτονικών βαλκανικών εθνών. Τα εν λόγω εγχειρίδια χρησιμοποιούνται ως βοηθήματα στο μάθημα της Ιστορίας σε αρκετές βαλκανικές χώρες, όχι όμως και στην Ελλάδα.

Ο διακεκριμένος τούρκος ιστορικός Χαλίλ Μπερκτάι μίλησε για το «μαύρο κουτί», δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο το εκπαιδευτικό κατεστημένο της χώρας του αναστέλλει κάθε προσπάθεια προόδου στη διδασκαλία της Ιστορίας, αναφερόμενος στο εξής περιστατικό: Μια ομάδα εργασίας του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας στην οποία συμμετείχε εκπόνησε μελέτη βάσει της οποίας γράφτηκε ένα βιβλίο Ιστορίας για τα σχολεία με εκσυγχρονισμένο περιεχόμενο. «Οταν εκδόθηκε το βιβλίοο πρόεδρος του Συμβουλίου μου είπε: “Αυτό δεν είναι το βιβλίο που ενέκρινα!”. Το βιβλίο της Ιστορίας έγινε ακόμη χειρότερο τελικώς!» εξιστόρησε.

Στις επιθέσεις που δέχτηκε από εθνικιστικούς κύκλους η πρωτοβουλία για τη συγγραφή ενός εναλλακτικού βιβλίου Ιστορίας αναφέρθηκε το μέλος του ΔΣ του Κέντρου κ. Κ. Καρράς, ο οποίος τόνισε τη σημασία της πολύπλευρης διδασκαλίας της Ιστορίας και εξέφρασε το παράπονό του για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα το υπουργείο Παιδείας δεν έχει απαντήσει στο αίτημα για χρήση του βιβλίου στα σχολεία της χώρας μας.

«Ήρθε η ώρα να επαναφέρουμε τη μνήμη της πολυπολιτισμικής Θεσσαλονίκης» σχολίασε ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ι. Μπουτάρης, ο οποίος πρότεινε στο Κέντρο να διοργανώσει σχετικό συνέδριο με την αφορμή του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης."

(Παρόμοιας κατεύθυνσης άρθρο υπάρχει και στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.Λεπτομέρειες για το Cdrsee στην ιστοσελίδα του ΑΡΔΗΝ). 

βλ.: http://koutroulis-spyros.blogspot.com/