Ντέιβιντ Άικ-Παγκόσμια αφύπνιση της ανθρωπότητας 1/5 - για προσέξτε...

http://www.youtube.com/watch?v=YyAy_6nP0b4 

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η κατήφεια της ακαδημαϊκής κοινότητας για το γεγονός ότι ουδέν Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της χώρας μας συμπεριλαμβάνεται στην πρόσφατη κατάταξη των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου, αλλά και η αρχόμενη διαβούλευση σχετικά με την επικείμενη αναδιάρθρωση του χώρου της Ανωτάτης Παιδείας, και της φυσιογνωμίας που θα έπρεπε να έχουν τα πανεπιστήμια και πολυτεχνεία της, καθιστούν αναγκαία την δημόσια κατάθεση απόψεων από όλους εκείνους που φρονούν ότι μπορούν να συμβάλουν εποικοδομητικά στην κατεύθυνση αυτή.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, θεωρώ ότι η όποια αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων ουδέν ουσιαστικό νόημα έχει, αν μέσα από αυτήν δεν αναδυθούν άμεσα ένα ή δύο Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που θα πληρούν τις αναγκαίες διεθνείς προδιαγραφές ακαδημαϊκής ποιότητας, έτσι ώστε να συμπεριληφθούν στην επόμενη διεθνή κατάταξη μεταξύ των καλυτέρων πανεπιστημίων παγκοσμίως.

Ξεκινώντας με βάση την αρχή ότι το πανεπιστήμιο είναι πρωτίστως η ποιότητα των ακαδημαϊκών διδασκάλων και ερευνητών του, και δευτερευόντως η υλικοτεχνική του υποδομή, θεωρώ ότι μια θεσμική ρύθμιση μετάταξης των ικανότερων καθηγητών (που θα προκύψουν από μίαν ταχύρρυθμη κρίση όλων των πανεπιστημιακών διδασκόντων από διεθνούς επιπέδου επιτροπές, με κριτήρια αυστηρώς ακαδημαϊκά και καθόλου «αγοραία») σε ένα ή δύο προεπιλεγμένα από την πολιτεία ιδρύματα για να αποτελέσουν τις ακαδημαϊκές ναυαρχίδες της χώρας, θα επιτρέψει την στελέχωσή τους με ήδη υπάρχον λαμπρό ανθρώπινο δυναμικό, που σήμερα βρίσκεται διάσπαρτο μέσα στο εντροπικό περιβάλλον της πληθωριστικής πανεπιστημιακής φούσκας των χιλίων (καθ' υπερβολήν καλουμένων) ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και της μιας Ακαδημαϊκής Νυκτός.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η εμπράγματη αποδοχή από πλευράς πολιτείας ότι το πανεπιστήμιο οφείλει από τη φύση του να είναι ένα πνευματικό κέντρο αριστείας (centre of excellence). Ως εκ τούτου αποτελεί έναν αριστοκρατικό θεσμό, με την ορθή ετυμολογία του όρου, και είναι συμφυές με την έννοια του ελιτισμού, η οποία συνήθως διασύρεται ως έννοια απειλούσα «τα δίκαια των λαϊκών τάξεων». Αντιθέτως όμως, η αποδοχή της αναγκαιότητας του καλώς νοουμένου ελιτισμού, απότοκου της επιβαλλόμενης αξιοκρατίας στην παιδεία, και η επέκτασή του στην δόμηση όχι μόνο πρότυπων δημόσιων ΑΕΙ αλλά και πρότυπων δημόσιων σχολείων μέσης εκπαίδευσης (όπως παλαιότερα το Βαρβάκειο, το Α΄ Πρότυπο Γυμνάσιο, το Πειραματικό και ολιγάριθμα συναφή), ισομερώς κατανεμημένων χωροταξικά στις μεγάλες πόλεις της ελληνικής περιφέρειας, θα έδιναν την ευκαιρία στους πνευματικά ικανούς Έλληνες, ανεξαρτήτως της οικονομικής τους επιφάνειας, να φοιτήσουν και να αποκτήσουν υψηλή ποιοτική παιδεία, εμπλουτίζοντας έτσι τον κοινωνικό μας ιστό με δομικούς λίθους ήθους, μόρφωσης και δεξιότητας για την ανοικοδόμηση και ανασυγκρότηση μιας Νέας Ελλάδας.

Δεν χρησιμοποιώ τον όρο «Νέα Ελλάδα» τυχαία. Γιατί η επιστήμη, η κάθε επιστήμη, μπορεί να είναι παγκόσμιο απόκτημα και αγαθό, μπορεί ως εκ τούτου να μην έχει πατρίδα, αλλά οι επιστήμονες, όλοι οι επιστήμονες, έχουν και πατρίδα και εθνικότητα. Κατά την γνώμη μου δεν νοείται σήμερα, κάτω από τις δύσκολες οικονομικές και εθνικές συγκυρίες, να υπάρχει σχολείο, να υπάρχει πανεπιστήμιο, που να μην εδράζεται, να μην εκτρέφεται, και να μην εκπέμπει το ελληνικό πνεύμα που εκπορεύεται από τις βαθύτερες ρίζες του ελληνισμού, οι οποίες και προσδιορίζουν τα πεπρωμένα του έθνους μας. Και δεν νοείται σήμερα, την στιγμή που σχολεία της αλλοδαπής, ακόμα και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εισάγουν στο εγκύκλιο πρόγραμμά τους την αρχαία ελληνική γλώσσα, και την στιγμή που κάθε διεθνές πανεπιστημιακό σύγγραμμα της Επιστήμης, των Γραμμάτων και των Τεχνών ανάγεται πάντα στην εισαγωγή του (αποδίδοντας συγχρόνως και τα οφειλόμενα εύσημα) στα αρχαία ελληνικά επιτεύγματα, επί των οποίων στηρίχθηκε και επί τη βάσει των οποίων εξελίχθηκε το αντικείμενο που μελετά, εμείς εδώ στην Ελλάδα να αγνοούμε, να υποβαθμίζουμε, και να υποτιμούμε την αρχαία ελληνική γλώσσα, μητέρα όχι μόνο των γλωσσών του δυτικού κόσμου, αλλά και των ιδεών, της μεθοδολογίας, της πνευματικής συγκρότησης και των τρόπων σκέψης που οικοδόμησαν και οικοδομούν τον σύγχρονο πολιτισμό της ανθρωπότητας.

Ως παράδειγμα (προς μίμηση) επιτυχούς εφαρμογής της ανωτέρω συλλογιστικής, αναφορικά με την διαπαιδαγώγηση επί τη βάσει ιστορικών πολιτιστικών προτύπων, υπενθυμίζω την σύγχρονη επικυριαρχία μεγάλης κλίμακος της εβραϊκής διανόησης, σε όλους τους τομείς του επιστητού, η οποία κυρίως απορρέει από την πεποίθηση που της ενσταλάζεται και της εμφυσείται από μικρή ηλικία, ότι ανήκει σε έναν επίλεκτο λαό με ιερή αποστολή μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος δεν είναι προϊόν τύχης αλλά εντελέχειας.

Στα πλαίσια αυτά, εγγενές στοιχείο του προγράμματος σπουδών σε ολόκληρο το φάσμα της Ανωτάτης Παιδείας, θα έπρεπε να είναι ένα εξαμηνιαίο τουλάχιστον μάθημα αρχαίας ελληνικής με πρωτότυπα κείμενα σχετικά με την διδασκόμενη ειδικότητα, συμπεριλαμβανομένων των Θετικών, Ιατρικών και Τεχνολογικών Επιστημών, από τις οποίες σήμερα απουσιάζει ολοσχερώς (για παράδειγμα Ιπποκράτης στην Ιατρική και την Φαρμακευτική, Προσωκρατικοί φιλόσοφοι για τους Φυσικούς, Πυθαγόρας και Ευκλείδης για τους Μαθηματικούς, Αρχιμήδης για τους Μηχανικούς, Ξενοφών για τους Οικονομολόγους, Θουκυδίδης για τους Πολιτικούς Επιστήμονες, Πλάτων και Αριστοτέλης για όλους και για όλα).

Σχολείο και Πανεπιστήμιο θα πρέπει σήμερα να συμβάλλουν εκ νέου, κατά τρόπο καθοριστικό, στην ανάδυση ενός πλέγματος αρχών και αξιών που θα αναγάγουν τις αποκτούμενες και απαραίτητες εκπαιδευτικές γνώσεις, δεξιότητες, εμπειρίες, πρακτικές, και μετανεωτερικές καινοτομίες αιχμής, σε μοχλούς ενάρετης άσκησης των λειτουργημάτων, των δράσεων και των παραγωγικών δυνατοτήτων της κοινωνίας μας. Σχολείο και Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει μόνο να συντονισθούν, να συμπορεύονται, και να συμπαράγουν ή και να καινοτομούν, μέσα στα πλαίσια της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, αλλά θα πρέπει παράλληλα μέσα από την επαφή με την συνέχεια, την συνεκτικότητα, και την εντελέχεια της φιλοσοφημένης σκέψης των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, αλλά και την ευλάβεια, την ψυχοστατική γαλήνη, και την υπερβατικότητα των Πατερικών κειμένων, να καλλιεργούν και να διαμορφώνουν την τροχοπέδη στην αλαζονεία της ανθρώπινης σκέψης και δράσης, τον σεβασμό απέναντι στην ιερότητα της φύσης και του δημιουργού της, την αισθητική του περιβάλλοντος χώρου, αλλά και την μεγαλοσύνη και μεγαλοπρέπεια που πολλές φορές εμπερικλείει το μικρό και η λεπτομέρεια. Για να δομηθεί ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο, και συνακόλουθα ένα ανάλογο Σχολείο (μια και το Πανεπιστήμιο είναι ο τροφοδότης των δασκάλων του), που θα θεμελιώσουν μια Νέα Ελλάδα, απαιτείται ένα φιλοσοφημένο αρχιτεκτονικό σχέδιο, μια ρέουσα δυναμική ενός συνεχούς μορφωτικού πεδίου, που θα αγκαλιάζει το παρελθόν για να διασφαλίσει το μέλλον.

Κανείς δεν διανοείται να αρνηθεί τα απαραίτητα οικονομικά κριτήρια ανταποδοτικότητας (υπό μορφήν απτών προϊόντων της γνώσης) που θα πρέπει να διέπει μια τέτοια προσπάθεια, ούτε τις άμεσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες που θα πρέπει να υπηρετήσει. Θα ήταν όμως μυωπικό να σταθεί κανείς μόνο στην οικονομική θέαση και ερμηνευτική των πραγμάτων. Στόχος του Πανεπιστημίου δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, μόνον οι συνεχώς μεταβαλλόμενες και εν πολλοίς επίπλαστες και υποβολιμαίες ανάγκες της αγοράς, όπως αυτές προκύπτουν από την χειραγώγηση της καταναλωτικής συμπεριφοράς των μαζών, ούτε φυσικά η μαζική παραγωγή και μονομερής διαμόρφωση (ή καλύτερα παραμόρφωση) του homo economicus cretinus, του οικονομημένου τεχνοβάρβαρου μέσα σε ένα άμορφο πολυπολιτισμικό (πρακτικά πολυβάρβαρο) κοινωνικό ρευστό. Στους στόχους του Ελληνικού Πανεπιστημίου πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και η σφυρηλάτηση του ανθρωπιστικού πνέυματος τού «συνανήκειν» σε αυτό το έθνος, παράλληλα με την καλλιέργεια της όποιας δεξιότητας, εκπαίδευσης, πρακτικής εξάσκησης, καινοτόμου σκέψεως και εξειδικευμένης γνώσης, απαραίτητων για να το καταστήσουν λειτουργικό στην πράξη. Γιατί σε τελευταία ανάλυση, η πράξη είναι εκείνη που μετράει.

Η Νέα Ελλάδα δεν θα ανατείλει με το να ανεμίζουμε την γαλανόλευκη και να εγκλωβιζόμαστε μόνο στην ρητορική της αρχαιότητας. Η Νέα Ελλάδα θα γίνει νέα, όταν καταστεί αποτελεσματική, επιδεικνύοντας την προσαρμοστική και απορροφητική ικανότητα η οποία χαρακτηρίζει διαχρονικά την ευελιξία του ρηξικέλευθου ελληνικού πνεύματος, αναφορικά με τα σύγχρονα επιτεύγματα και τις νεωτερικές και μετανεωτερικές προοπτικές της ανθρώπινης γνώσης. Για να γίνει όμως αποτελεσματική, απαιτείται η αίσθηση της αποστολής, προσπάθεια, επιμονή, εργασία, ιδρώτας, προσήλωση, και προπαντός πίστη. Πίστη στην μακραίωνα ιστορία μας, πίστη στον εαυτό μας και την συνέχεια του γένους μας, στην κυτταρική μνήμη, αλλά και την μεταφυσική μας δύναμη που μας σπρώχνει στην περιπέτεια τής δύσκολης ανάβασης στο όρος, με την ελπίδα ότι στην κορυφή θα βρούμε - επί τέλους - τον Ναό.

Χρίστος Γούδης

βλ.: http://www.iondragoumis.gr/ 

Τέχνης αναγνώσματα: δύο κείμενα μεγάλης σημασίας από το ΡΕΣΑΛΤΟ

Η τέχνη είναι μορφή συνείδησης



Οι ενέργειες, οι κλίσεις, η καλαισθησία και οι πνευματικές συνήθειες του κοινωνικού ανθρώπου διαμορφώνονται από τις κοινωνικές συνθήκες και σχέσεις.

Η επιστημονική εξέταση κάθε καλλιτεχνικού δημιουργήματος δείχνει ότι αυτό υποχρεωτικά έχει ένα σκελετό σαφώς καθορισμένων ηθικών αξιών και φιλοσοφικών, κοινωνικών και πολιτικών θέσεων.

Κάθε καλλιτεχνικό έργο είναι μια «εικόνα» μιας συγκεκριμένης ιστορικής πραγματικότητας, «εικόνα» των αντιφατικών κοινωνικών τάσεων, των ρευμάτων, της φιλοσοφίας και της ηθικής των κοινωνικών τάξεων και ομάδων που δρουν.

Κάθε άτομο που δημιουργεί πνευματικά ανήκει σε μια ορισμένη κοινωνική κατηγορία. «Είναι φορέας ορισμένης πολιτισμικής κληρονομιάς, συνδέεται με ποικίλους δεσμούς, υλικούς και ιδεολογικούς, με ορισμένο κοινωνικό περιβάλλον και ο αντικειμενικός του ρόλος είναι ότι μορφώνει, διαδίδει και επιβάλλει την κοσμοαντίληψη μιας ορισμένης κοινωνικής τάξης». ( Μπιτσάκης: «Θεωρία και Πράξη»).

Η τέχνη λοιπόν είναι μια μορφή συνείδησης. Ο καλλιτέχνης, όπως και κάθε προσωπικότητα, απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και της ζωής του ανθρώπου, δεν μπορεί να είναι ουδέτερος παρατηρητής και αμερόληπτος. Τάσσεται κάπου. Παίρνει θέση, έστω και αν δεν το έχει συνειδητό (και η έλλειψη θέσης είναι θέση). Κάθε σκέψη, κάθε συγκίνηση, κάθε συμπάθεια ή αποστροφή, όλος ο κόσμος των ιδεών, των συναισθημάτων και των επιθυμιών, κάθε πράξη, κάθε στόχος, είναι συνυφασμένα με την κοινωνική ζωή, με τις κοινωνικές συγκρούσεις και τα πάθη της εποχής.

Ο καλλιτέχνης (καθώς και εκείνος που απολαμβάνει το έργο) προσέρχεται προς την τέχνη με όλη την πανοπλία τα προσωπικότητάς του, τις ιδέες τους, τα πάθη του, τις προκαταλήψεις του, τις τάσεις και τις επιδιώξεις του. Όλα αυτά τα στοιχεία τα εκφράζει μέσα στο έργο.

Συνεπώς, κάθε έργο τέχνης, ως έργο και ως πράξη μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας, κοινωνικά προσδιορισμένης δεν μπορεί να νοηθεί έξω από την ιστορικοκοινωνική κατάσταση που το προσδιόρισε.

Κάθε έργο τέχνης αποτυπώνει μορφές κοινωνικής συνείδησης, αντανακλά «βιώματα» της διαλεκτικής ιστορικής κίνησης, της ζωής και των σχέσεων των ανθρώπων μιας κοινωνικής οργάνωσης. Η τέχνη καταγράφει σε εικόνες την πραγματικότητα του ιστορικού γίγνεσθαι…

Αυτή την ιστορική πραγματικότητα θέλουν να σβήσουν. Και θέλουν να τη σβήσουν γιατί αποτελεί το «ηρωικό έπος» του ανθρώπινου γένους, τη συνέχειά του και τον αγωνιστικό πυροδότη…

Ο μύθος της «καθαρής τέχνης»



Η σημερινή αυτοκρατορική επίθεση κατά της Ιστορίας και όλων των κατακτήσεων του ανθρώπου υπακούει και αυτή στην κοινωνική διαλεκτική. Αποτελεί την κατάληξη της καπιταλιστικής παρακμής, το απόγειο ενός χρεοκοπημένου κοινωνικού συστήματος που σήμερα έχει πάρει την αποτρόπαια και αποκρουστική μορφή της πλανητικής αυτοκρατορίας.

Η ίδια η αστική λογική περί τέχνης θεμελιώθηκε πάνω στο ιδεολόγημα της «καθαρής τέχνης»! Ο μεταμοντερνισμός (η σύγχρονη νεοταξική «θεωρία») αποτελεί την ακραία, ολοκληρωτική μορφή των «θεωριών»: «Η τέχνη για την τέχνη», «καθαρή τέχνη», «ανεξάρτητη τέχνη» κλπ.

Η δεσπόζουσα τάση στα ζητήματα της τέχνης, που τις τελευταίες δεκαετίες, μέσω των ΜΜΕ, πήρε ακραίες, ισοπεδωτικές διαστάσεις, στέκεται πάνω στη μεταφυσική «ατομικότητα» του καλλιτέχνη.

Η καλλιτεχνική κριτική περιόρισε ασφυκτικά την ερευνά της στα καθαρά τυπικά και εξωτερικά γνωρίσματα και «εξαφάνισε» το βασικό και ουσιώδες: Το κοινωνικό κριτήριο. Δηλαδή τον κοινωνικό καθορισμό της τέχνης και την προσφορά του καλλιτέχνη στην οργάνωση της κοινωνικής ζωής και των ανθρωπίνων σχέσεων.

Και δεν είναι μόνο που η κυρίαρχη αστική αντίληψη περί τέχνης «διέσπασε» τη μορφή από το περιεχόμενο, αλλά εξαφάνισε παντελώς το «περιεχόμενο», θεοποίησε τη «μορφή».

Η κατάληξη: Η τέχνη στέκεται υπεράνω της κοινωνίας, είναι «αδέσμευτη», «καθαρή», «χαρισματική», «δεν υποτάσσεται σε τίποτα». Πηγή της είναι το ιδιαίτερο της ατομικότητας του καλλιτέχνη, «η μοναδική ψυχή του», η «βιολογική του μονάδα» και όχι η κοινωνική πραγματικότητα.

Αξιοθρήνητες αυταπάτες και κραυγαλέα συμπτώματα πνευματικής παρακμής. Παρακάμπτουν τούτη την απλή αλήθεια: Ότι η προσωπικότητα και η συνείδηση του ανθρώπου, η «ψυχή» του, δεν αποτελούν μεταφυσικά απόλυτα, αλλά κοινωνικά καθορισμένα πράγματα. Το γεγονός ότι μπορεί ένα άτομο να μην αντιλαμβάνεται τους κοινωνικούς όρους διαμόρφωσής του δεν σημαίνει ότι αυτό διαμορφώνεται έξω από αυτούς. Το ίδιο το παραλήρημα ενός τρελού δεν είναι «καθαρό», αλλά εκφράζει τα παραμορφωμένα και αλλοιωμένα συντρίμμια της πραγματικότητας.

Η ατομικότητα

Φυσικά είναι αλήθεια ότι δίχως ατομικότητα δεν μπορεί να υπάρξει συγγραφέας και καλλιτέχνης. Τι είναι όμως η ατομικότητα;

Τον καθοριστικό παράγοντα διαμόρφωσης του ανθρώπου τον αποτελούν οι μόνιμοι κοινωνικοί όροι αγωγής, ύπαρξης, εργασίας, και οργάνωσης και σε μια κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις οι όροι αυτοί είναι πρώτα απ’ όλα όροι ταξικής εξάρτησης. Τα στοιχεία αυτά που αποτελούν τον κοινό παράγοντα καθορισμού της συνείδησης εκφράζονται με διαφορετικές αναλογίες ψυχολογικής ένωσης στα άτομα. Η ιδιαιτερότητα αυτή της ψυχολογικής συγχώνευσης είναι η ατομικότητα.

Η ατομικότητα λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο παρά «μια εσώτερη συγχώνευση στοιχείων που υπάγονται στη φυλή, στο έθνος, στην τάξη, παροδικών ή θεσμοθετημένων και πραγματικά η ατομικότητα εκφράζεται στο μοναδικό χαρακτήρα αυτής της συγχώνευσης, στις αναλογίες αυτής της ψυχολογικής σύνθεσης» (Λ. Τρότσκι: Λογοτεχνία και Επανάσταση).

Ένα από τα σπουδαιότερα λοιπόν καθήκοντα της κριτικής είναι να αναλύσει την ατομικότητα του καλλιτέχνη (δηλαδή την τέχνη του) στα ουσιαστικά της στοιχεία. Αυτό, όμως, προϋποθέτει τη γνώση των κοινών όρων διαμόρφωσης. Γιατί το ατομικό, το ιδιαίτερο γίνεται γνωστό μόνο με τη μεσολάβηση του κοινού, του γενικού. Εξάλλου, αν δεν αναγόταν το ειδικό στο γενικό, δεν θα υπήρχε επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους, ούτε σκέψη, ούτε τέχνη. Γιατί εκείνο που ενώνει τον καλλιτέχνη με τους άλλους είναι το κοινό και όχι το ατομικό.

Σήμερα αυτό επιδιώκεται. Να μην υπάρχει καμία ένωση και συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους. Να υπάρχουν μόνο «άτομα» που το ένα να κατασπαράσσει το άλλο, αγελέα όντα, γρανάζια της καπιταλιστικής μηχανής.

Το κοινωνικό πνεύμα είναι «επικίνδυνο»!



Ιστορικά ποτέ δεν υπήρξε «καθαρή τέχνη». Στην πρωτόγονη εποχή η τέχνη ήταν αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής και της τελεστικής λειτουργίας της ομάδας.

Η αρχαία τέχνη είναι τέχνη με θέση: Ο Αισχύλος, ο Αριστοφάνης, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης έχουν πολύ έκδηλες πολιτικές τάσεις στα έργα τους, όπως αργότερα ο Ντάντε, ο Θερβάντες, ο Σίλερ κλπ.

Οι πυραμίδες, ο Παρθενώνας, η Αγία Σοφία, είναι έργα υποταγμένα στο θρησκευτικό ιδεώδες. Οι πιο μεγάλοι ζωγράφοι, αρχιτέκτονες, μουσικοί δημιούργησαν αριστουργήματα που εξέφραζαν και υπηρετούσαν τους ανθρώπινους σκοπούς και τα ιδανικά της εποχής τους.

Είναι άπειρα τα παραδείγματα. Και κανένας δεν διανοήθηκε μέχρι τώρα (πολύ σωστά) ότι τα έργα αυτά δεν είναι μεγάλα επειδή υπηρετούν θρησκευτικούς ή πολιτικούς σκοπούς.

Σήμερα, όμως, αρχίζουν να μπαίνουν στο στόχαστρο των επιδοτούμενων «διανοητών» όλα τα πνευματικά και καλλιτεχνικά αριστουργήματα. Και μπαίνουν στο στόχαστρο γιατί εκφράζουν το «συλλογικό άνθρωπο», τη δυναμική και τη διαλεκτική της ιστορικής εξέλιξης, το ατίθασο κοινωνικό πνεύμα.

Αυτό το ιστορικό, κοινωνικό κύκλωμα θέλει η Νέα Τάξη να κόψει.

Και οι υπόδουλοι στοχαστές-λακέδες μοχθούν, για μια θέση στον αυτοκρατορικό ήλιο, να τα εμφανίσουν όλα αυτά (τη ζωή, την ιστορία και τα επιτεύγματα της ανθρωπότητας), σαν νοητικές κατασκευές!!!

Και βραβεύουν, σαν «αριστουργήματα» όλα τα υποπροϊόντα και τις πνιγηρές αναθυμιάσεις της παρακμής μέσα στα ασήμαντα τερατουργήματα του πλανητικού σκοταδισμού…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5404

βλ.: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5404

Macedonia A Few Words About

The Greek tribe of Makednoi (Makedones) gave their name to the land of their final settlement, Makedonia. This land was identified with a political entity, the Kingdom of Macedonia, which expanded northwards and eastwards. The kingdom ceased to exist in 168 BC, when it was conquered by the Romans. Macedonia, however, survived in Roman and Byzantine times as a name for various administrative units not necessarily overlapping with the ancient Macedonian kingdom. It reappeared in various shapes on the printed Ptolemaic and other maps of Renaissance when the ancient Greek world was rediscovered. Its borders were reshaped and standardized in the later Ottoman period for the purposes of European intervention. Thus in the late 19th century European press, diplomacy, and literature Macedonia ended up to denote roughly the backbone of the remaining provinces of Turkey in Europe. It was an important region, which had been 'stabilized', willy-nilly to prevent Ottoman collapse. Various population groups employed the name of this geographical entity as their regional appellation.
For extend information about the Macedonian History and traditions you can visit the Macedonian Heritage site.

Archaeological and Byzantine Museums Of Macedonia 

Archaeological Museum of Drama

This new museum opened on 12 December 1999. It was built by the Municipality of Drama and made over to the Ministry of Culture so that the prefecture could have an archaeological museum.

Archaeological Museum of Florina

The museum was built in the years 1963-1969.The exhibition includes topographical and architectural plans, excavation photographs, a model of the archaeological site of Petres and a representation of the storage and workshop areas of the same site.

Archaeological Museum of Olynthos, Halkidiki

The museum opened in July 1998 in a building on the archaeological site of ancient Olynthos, 5 km from Moudania, Halkidiki. The excavational finds are in the Poliyiros Archaeological Museum. The Olynthos Museum has only audio-visual material, the purpose of which is to give visitors a complete picture of the archaeological site of Olynthos, starting with the history of the city and moving on to a description of the excavation and the restoration.

Archaeological Museum at Poliyiros, Halkidiki

The Poliyiros Museum, which is in Iröou Square in the town centre, displays representative archaeological finds from all over Halkidiki. More specifically, they cover a span of time ranging from the Bronze Age to the Roman period and come from ancient Stageira (near Olympias), Toroni, Pyrgadikia, Afytos, Poliyiros, Ierissos, and Stratoni, as also from the ancient city of Olynthos.

Christian Halkidiki Exhibition at Ouranoupoli, Halkidiki

The 10th Directorate of Byzantine Antiquities has set up the 'Christian Halkidiki' exhibition in Ouranoupoli, Halkidiki, which is the village where visitors and pilgrims embark for Mount Athos. It is housed in a building near the embarkation point and the Ouranoupoli tower. Constructed in the eighteenth century, this building is known as the arsanas or 'boathouse', and was formerly used as such by the monks of Vatopedi Monastery, which owned it.

Archaeological Museum of Veroia

The museum includes collections of Hellenistic and Roman sculpture, from the city of Veroia and other sites of the district, Hellenistic pottery and figurines from the cemeteries of Veroia, Hellenistic and Roman architectural parts exhibited in the courtyard, inscriptions from Veroia and the adjacent areas and a few finds from Vergina (Aigai) and the area of Copanos (Mieza).

Royal Tombs at Vergina

Vergina, a village in Imathia, is 12 km from Veroia, 75 km from Thessaloniki, and 515 km from Athens. It has enjoyed worldwide renown in the past few decades, owing to the discovery there of the ancient city of Aigai, the ancient capital of the Macedonian kings, and its cemetery. Of particular note are the tombs of the royal dynasty, most notably King Philip II and a young prince who is identified as Alexander IV, and a cist grave. The royal tombs were discovered in 1977-8 by the archaeologist Manolis Andronikos.

Byzantine Museum of Kastoria

The Kastoria Byzantine museum, which was inaugurated in 1989, stands at the summit of the hill of the Byzantine acropolis. It is housed in a modern building. The permanent display includes a small number of icons from the many Byzantine and Post - Byzantine churches in the city of Kastoria.

Archaeological Museum of Kavala

The Kavala Museum opened in 1934, and has occupied its present premises since 1964. It is the most important archaeological museum in Eastern Macedonia, with prehistoric finds from all over the prefecture of Kavala, and from the excavations at Neapolis (old Kavala), Amphipolis, and other parts of Eastern Macedonia.

Byzantine museum of Veroia

The museum's founding mission is to make known the great wealth of monuments in Veroia and the surrounding area, which date from Byzantine and Post-Byzantine times, to make the traditions of the area known and to collaborate with other Byzantine museums in Macedonia to organize periodic exhibitions. The museum's three-storey building will house permanent exhibitions which will retain their artistic self-sufficiency.

Archaeological Museum of Thasos

A part of the Museum is open to the publicThe first building of the museum was erected in 1934. A new wing is being under construction since 1990. The museum contains three main collections of sculpture pottery architectural members.

Archaeological museum of Philippi

The museum was built in 1961 on the plans of the architects D. Triantafyllides and D. Fatouros. It includes four major collections of finds from the prehistoric settlement of Dikili-Tash, from the Hellenistic, Roman and Early Christian city of Philippi.

Papayeoryiou Museum

A private museum in Kalyvia, which is a district of Limenaria on Thasos. Limenaria is 40 km from the main town, Limenas. The museum displays archaeological finds from the Classical, Hellenistic, and Byzantine periods, and folk art. It also has an embryology section.

ARCHAEOLOGICAL MUSEUM OF KILKIS

The Museum of Kilkis was founded in 1972-73 in order to house the finds from the area of Kilkis, mostly chance finds given by individuals. The exhibition has been enriched with numerous items revealed by the recent, systematic excavations conducted in the area.

Archaeological Museum of Aiane

The museum was founded in 1991 and its construction now almost complete, was based on a study of the A.N.K.O. of Kozane which had been approved by the Direction of Museum Studies of the Ministry of Culture.The museum contains collections of finds from Aiane, the capital of ancient Elimeia, one of the regions of Upper Macedonia, and finds from the satellite settlements of the city.

Archaeological Museum of Kozane

The Neoclassical building of the museum was donated to the Archaeological Service by the Municipality of Kozane. The exhibition of finds in the first floor was opened to the public in 1989.The museum contains exhibits spanning the period from Prehistoric until early Christian times, found in various sites of the prefecture of Kozane.

Archaeological Museum of Pella

The building was originally used as a tourist pavilion but since it was the only available room, it housed the exhibition of the excavation finds from Pella. After several rearrangements of the interior, carried out in 1973, it was finally converted into a museum.

Archaeological Museum of Dion

Dion is a village in Pieria prefecture, 440 km from Athens and 85 km from Thessaloniki. Excavations not far from the village unearthed a fortified city that had been inhabited continuously from the sixth century bc to the fifth century ad. The museum opened in 1983 in a newly-constructed two-storey building. It displays finds mainly from the Dion area, but also from Olympus and the wider area of Pieria (on the first floor).

Archaeological Museum of Amphipolis

The Amphipolis Museum houses remains of the history and civilisation of Amphipolis dating from the Archaic to Christian periods. Its exhibition halls chronicle the cultural history of Amphipolis from prehistoric times down to the Byzantine period.

Archaeological Museum of Serres

he museum is housed in the Bezesten, a fifteenth-century building in Eleftherias Square in Serres town centre. This type of building was erected by the Ottoman Turks to serve as a covered market, and there are only two left in Greece now, in Thessaloniki and in Serres. The Serres Bezesten is a single-storey building 21 x 31 m with a tiled roof and six domes. It is in good condition. Having been restored and renovated, it now functions as an archaeological museum, housing archaeological finds of all periods from the Serres area.

Greece: An Oxford Archaeological Guide (Oxford Archaeological Guides)

http://www.squidoo.com/macedonian_museums 

Ένα βήμα πριν την προσάρτησή μας σε άλλη χώρα (Κ. Μπετινάκης) Προσπαθώντας να εξαφανίσουν και την εθνική μας συνείδηση

Η μεγάλη αντίδραση των Σκοπιανών στην ονομασία Σλαβομακεδονία, Σλαβομακεδόνες, σλαβομακεδονική γλώσσα, είναι η πρόφαση ότι «δεν το δέχονται οι αλβανοί που ζουν στη χώρα τους…

Κατά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου (όταν όλοι οι άλλοι το έγραφαν Κόσοβο) στην αλήστου μνήμης Γιουγκοσλαβία, είχα επανειλημμένα κατηγορηθεί από τους «πολιτικά ορθούς» όπως αυτοαποκαλούνται, επειδή έγραφα αλβανόφωνους και όχι αλβανούς τους ουτσεκάδες…

Τότε ήταν υπουργός Εξωτερικών ο ΓΑΠ ο ελάσσων… Σήμερα τον έχουμε πρωθυπουργό με υπΕξ τον Δρούτσα, (χε-χε!)
Ανακάλεσαν ξαφνικά στην Αθήνα τον πρόξενό μας στην Κορυτσά Θεόδωρο Οικονόμου Καμαρινό, επειδή «εγκλημάτησε»: Σε ομιλία του χρησιμοποίησε τους όρους «Έλληνες» και «Βόρεια Ήπειρος»! Λέξεις που είναι φαίνεται απαγορευμένες για το Υπουργείο Εξωτερικών κι ας χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και μόνο αυτές απ’ όλους τους Έλληνες και είναι στη συνείδηση όλων των μη εμφορούμενων από τις νέες αντεθνικές ιδέες που μας έχει φέρει η αντεθνικά σκεπτόμενη υπόδουλη κυβέρνηση.

Σε συνέντευξή του στο NOIAZOMAI.net , ο πρόξενος Οικονόμου δήλωσε:
«Έκανα το καθήκον μου. Τίποτε παραπάνω. Και ούτε ανακαλώ, ούτε θα ανακαλέσω ποτέ τα όσα είπα για Έλληνες και Βόρειο Ήπειρο! Γι΄ αυτό και ανακλήθηκα στην Αθήνα! Είχα συνείδηση της αποστολής μου. Ήμουν στην Βόρειο Ήπειρο! Εάν ήμουν στην Καμπέρα ή κάπου αλλού, θα λειτουργούσα υπό άλλες συνθήκες. Αλλά ήμουν στη Βόρειο Ήπειρο… Αυτό οφείλουμε να κάνουμε όλοι. Γιατί δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τα Εθνικά Θέματα και τα εθνικά μας δίκαια. Να δίνουμε τον αγώνα παντού και πάντα! Να είμαστε συσπειρωμένοι και ενωμένοι όλοι οι Έλληνες, μπρος στους κινδύνους και τις προκλήσεις»!!!

Και ο πρόξενος Οικονόμου κατέληξε: «Τι περισσότερο είπα εγώ για τους Έλληνες στην Κορυτσά, από αυτά που λέει κάθε τόσο ο Τούρκος Πρόξενος στην Κομοτηνή; Και ενώ εκείνον τον αφήνουν ανεμπόδιστα να μιλάει, εμένα με ανακαλούν! Γιατί;»
Θυμίζουμε ότι σε ιστορική ομιλία-παρακαταθήκη του Γεωργίου Παπανδρέου, (παππού του σημερινού «Πρωθυπουργού), στη Βουλή των Ελλήνων στις 12/6/1960 (31/5) είχε πει για τη Βόρειο Ήπειρο: «Εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα, είναι δι΄ οιονδήποτε λόγον η απάρνησις του ιερού αιτήματος… Καθ΄ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο…η διεκδίκησις είναι ιερά και απαράγραπτος»!

Τι ελληνικά τι τουρκικά…

Αλλά για να καταλάβουμε τι νοοτροπία έχει εκείνος που παραχώρησε πλέον οικειοθελώς και χωρίς αντίσταση την εθνική μας ανεξαρτησία πρωθυπουργός…

Ξεκινώντας λοιπόν, την άτυπη ακόμα, προεκλογική του εκστρατεία από την Θράκη, την πλέον ευαίσθητη περιοχή στη Χώρα, είπε ξεκάθαρα ότι επίσημη δεύτερη γλώσσα θα είναι η τουρκική». Αυτό εξήγγειλε κατά την επίσκεψή του στο ακριτικό Δημάριο της Ξάνθης: «οι προφορικές εξετάσεις των οδηγών θα γίνονται πλέον και στην Τουρκική Γλώσσα, ενώ και στα Κέντρα Εξυπηρέτησεις Πολιτών (ΚΕΠ) θα προσληφθούν υπάλληλοι που θα γνωρίζουν Τουρκικά»!!!

Αναγνωρίζεται έτσι, και η τουρκική σαν κρατική γλώσσα συναλλαγών, δηλαδή -ντε φάκτο- επίσημη κρατική γλώσσα, παράλληλη με την Ελληνική!
Αλλά, το χειρότερο είναι, πως ο Πρωθυπουργός πήγε σε Πομακοχώρι, όχι σε "τουρκοχώρι" και αντί να μιλήσει στους Πομάκους, τους ακραιφνείς, ορεισίβιους Έλληνες της Ροδόπης και στην Πομακική Διάλεκτο, εκείνος τους μίλησε για την ξένη προς εκείνους Τουρκική Γλώσσα!!! Τους παρέδωσε κι αυτός στο προξενείο. Υπάκουος στις οδηγίες που προφανώς έχει λάβει ...

βλ.: 

ΤΟ «ΣΚΟΠΙΑΝΟ» ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ - Του Δαμιανού Βασιλειάδη

«Η επίλυση της διαφοράς για την ονομασία είναι ευθύνη της ηγεσίας της πΓΔΜ και της Ελλάδας. Πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό μπορεί να επιλυθεί ανά πάσα στιγμή. Χρειάζεται, ωστόσο, προσπάθεια και από τις δύο πλευρές και η ευθύνη είναι δική τους»
Φίλιπ  Ρίκερ.

Η δήλωση αυτή του πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια περί «επίλυσης της διαφοράς» εκφράζει με την πιο κυνική γλώσσα την θέληση των «άσπονδων ατλαντικών και υπερατλαντικών φίλων και συμμάχων μας» και τη διαχρονική υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να αποδεχτούν και μεταβάλουν τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις των γειτόνων  μας επί της ελληνικής Μακεδονίας σε  δ ι μ ε ρ ε ί ς   δ ι α φ ο ρ έ ς.

Με βάση τίνος διεθνούς δικαίου και ποιων διεθνών συνθηκών αναγορεύονται αυθαίρετα ως διαφορές οι μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών, Τούρκων, Αλβανών;

Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν και αποδέχονται ως διαφορές τις επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας; Με ποιο δικαίωμα ένα ξένος (στην περίπτωσή μας η π.ΓΔΜ) απαιτεί μερίδιο από την εθνική μας κληρονομιά, πλαστογραφόντας βάναυσα την ιστορία μας;

Δεν μπορεί να υπάρξει λύση, αν δεν υπάρχει εθνολογικός προσδιορισμός των Σλάβων στο όνομα και δεν συμφωνηθεί το όνομα της εθνότητας, υπηκοότητας και γλώσσας ώστε να μην υποκλέπτεται η ιστορία και ο πολιτισμός των Μακεδόνων, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κληρονομιάς της πατρίδας μας.
Η Ελληνική αναγνώριση θα νομιμοποιήσει την κλοπή της ιστορίας και του πολιτισμού των Μακεδόνων, όχι φυσικά αυτή των Αμερικανών, Ρώσων, Κινέζων.
Και αυτό θα γίνει, εφόσον τους αναγνωρίσουμε το όνομα ως «Μακεδόνες», απλό ή σύνθετο. Τόσο απλό είναι το «σύνθετο» αυτό πρόβλημα.
Πώς εξηγείται ωστόσο η ενδοτικότητα (και υποχωρητικότητα) των ελληνικών κυβερνήσεων, που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας;

Η ενδοτικότητα αυτή, που αφορά όλα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο, σχετίζεται άμεσα με την απεμπόληση από την ίδια την Ελλάδα της εθνικής της ανεξαρτησίας και των αναφαίρετων κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η εκχώρηση σε ξένους κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, γιατί περί αυτού πρόκειται, αφορά διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις, από τότε που δημιουργήθηκε το πρόβλημα και πήρε διαστάσεις, με κίνδυνο τον ακρωτηριασμό της χώρας μας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας πολίτης ότι δεν πρόκειται για άγνοια, επιπολαιότητα, λάθη ή ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά για συνειδητή επιλογή του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας που επεκράτησε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και δημιούργησε τις συνθήκες υπακοής και υποταγής στα κελεύσματα των ατλαντικών και υπερατλαντικών «άσπονδων φίλων και συμμάχων» μας, με απώτερο στόχο την συμμετοχή στην προβλεπόμενη λεία.

Ελληνικές κυβερνήσεις είναι αυτές που ακύρωσαν τις αποφάσεις του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών το 1992, των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την μη αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία».

Το πρόβλημα ξεκινάει από παλιά και έχει σχέση με τις κατά καιρούς πανσλαβιστικές επιδιώξεις της τσαρικής Ρωσίας, της πρώην ΕΣΣΔ και των άλλων σλαβικών γειτονικών λαών, για έξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. 

Συγκεκριμένη μορφή πήρε η πολιτική αυτή με την σκόπιμη δημιουργία από τον στρατάρχη Τίτο της λεγόμενης «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», (ενώ η περιοχή προηγουμένως ονομαζόταν Βαρντάρσκα), που στόχο είχε την μελλοντική και, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες, δημιουργία της «Μακεδονίας του Αιγαίου», που περιλάμβανε όλη την ελληνική Μακεδονία, παρ' όλο που γνώριζε ο ίδιος ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Κλειδί ερμηνείας της ενδοτικής στάσης των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη (ελληνικό κεφάλαιο), που επεκράτησε μετά την ηρωική εθνική αντίσταση, παρασιτική και κομπραδόρικη, καθώς είναι, υπακούει στις εντολές των κυρίων της, εντός και εκτός Ελλάδας.

Αυτό είναι το κλειδί ερμηνείας για την υποχωρητικότητά της.

Υποτάσσεται δηλαδή στις επιταγές του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου, με σκοπό τη συμμετοχή της, ως φτωχού ή πλούσιου συγγενή, στα απορρέοντα κέρδη.
Πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου τη φύση αυτού του κεφαλαίου σε ομιλία του σε σεμινάριο του ΠΑΚ την άνοιξη του 1973. Λέει σχετικά: «Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη δεν είναι αυτόνομη. Αποτελεί εξαρτημένο και κομπραδόρικο προγεφύρωμα του ξένου, μα ιδιαίτερα του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, που στα πλαίσια της παγκόσμιας δυναμικής του ιμπεριαλισμού, έχει μεταβάλει την Ελλάδα σε ξέφραγο αμπέλι για την ασύδοτη εκμετάλλευση του ιδρώτα του ελληνικού λαού και σε στρατώνα για την προάσπιση των στρατηγικών συμφερόντων του Πενταγώνου στη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή».

Μετά τη μεταπολίτευση προσδιόρισε ο ίδιος την εξάρτηση του ελληνικού κεφαλαίου από το μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ πιο συγκεκριμένα:
«Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη "φωνή του κυρίου της"».
Με την έννοια αυτή για την αστική τάξη δεν παίζει κανένα ρόλο το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.
Πιο αποκαλυπτικά δεν μπορούσε η πραγματικότητα αυτή να εκφραστεί, παρά και με τα λόγια της κυρίας Άννας Ψαρούδας -Μπενάκη, κατά την ορκωμοσία του Κάρολου Παπούλια ως προέδρου:«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία, όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Γνωστή είναι  ακόμη και η άποψη που εξέφρασε ο Γιώργος Παπανδρέου αναφορικά με την εθνική μας κυριαρχία, συμπληρώνοντας τα λεγόμενα της κυρίας Ψαρούδα, για την παγκόσμια διακυβέρνηση:
«Έτσι όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά μας, αναιρείται και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας».

Η πατρίδα για τους πολιτικούς εκφραστές αυτού του συγκροτήματος εξουσίας, που εκπορεύεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα εμπορεύματα. Στην πολιτική αυτή συμπράττουν δυστυχώς και άλλες δυνάμεις από τον δεξιό και αριστερό χώρο, που με τον λανθασμένο τους κοσμοπολίτικο «διεθνισμό» υπηρετούν τις εθνικιστικές και σοβινιστικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας.

Συνεπώς το πρόβλημα γι' αυτές τις δυνάμεις, που απεργάζονται το κακό της Ελλάδας, είναι θέμα συναλλαγής και υπολογισμού των κερδών από τις μεταξύ τους σχέσεις. Αυτό συμβαίνει στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου πρόσφατα αναδεικνύονται εντατικότερα από το παρελθόν διεκδικήσεις και της Αλβανίας επί ελληνικού εδάφους (Τσαμουριά).

Από ελληνικής πλευράς, όχι μόνο δεν υπάρχει αντίδραση, αλλά απεναντίας ενίσχυση της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων μας, παρ' όλο που είναι γνωστό της πάση ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα δεν παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά η εθνότητα και η γλώσσα. Παραγνωρίζουν σκόπιμα ή αγνοούν εγκληματικά οι παράγοντες αυτοί ότι σύμφωνα, με μια μοντέρνα θεωρία των παγκοσμιοποιημένων πολυπολιτισμικών κύκλων, το κράτος δημιουργεί και εθνότητα και γλώσσα και ιστορία.

Συνεπώς δίνουν το δικαίωμα στο κράτος των Σκοπίων, αφού αναγνωριστεί ως Μακεδονία, να διεκδικήσει, σύμφωνα με τα διεθνώς ειωθότα στους διεθνείς οργανισμούς, μακεδονική εθνότητα, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ιστορία.
Με την έννοια αυτή το όνομα «Μακεδονία», σύνθετο ή απλό, αποτελεί όχημα της αλυτρωτικής και επεκτατικής πολιτικής τους.

Χωρίς το όνομα Μακεδονία δεν μπορούν να έχουν εθνότητα, γλώσσα και ιστορία «μακεδονική». Ούτε είναι δυνατόν να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία. Αυτός είναι από τη μια ο λόγος της ανυποχώρητης επιμονής τους στο όνομα. Ο λόγος από την άλλη που δεν δέχονται τη σύνθετη ονομασία, οφείλεται στην πεποίθησή τους ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα υποχωρήσουν περεταίρω, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ, ώστε εκτός από τη σύνθετη ονομασία να εξασφαλίσουν και την «μακεδονική» εθνότητα, γλώσσα και ιστορία.

Μια τέτοια λύση αποτελεί μη λύση και θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, γιατί δεν είναι δυνατόν να παραχωρήσουν με τη θέλησή τους οι Έλληνες την ελληνική Μακεδονία στους Σκοπιανούς.
Οι κατωτέρω εμπρηστικές δηλώσεις επισήμων σκοπιανών δεν προμηνύουν τίποτε το ευοίωνο και ειρηνικό: «Tο ρολόι της ιστορίας  χτυπά αντίστροφα για τον διαμελισμό της Ελλάδας από τρία έθνη. Η Ελλάδα θα χάσει την Μακεδονία του Αιγαίου από τους Mακεδόνες, τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο από την Τουρκία και την Ήπειρο από την Αλβανία. Τι θα απομείνει τελικά στους Γρεκούς; Ο μικρός τους βράχος που  ονομάζεται Αθήνα, η οποία είναι 50%  αλβανική»
Είναι αυτονόητο ότι ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής και σχέσεις καλής γειτονίας κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν είναι δυνατή.
Οποιαδήποτε εξάλλου υποχωρητικότητα στο όνομα σημαίνει αυτομάτως εθνική προδοσία.
Δεν μπορούν οι Έλληνες να «συνωστίζονται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως «συνωστίζονταν», κατά την ρεπούσια έκφραση, οι Έλληνες στο λιμάνι της Σμύρνης.
Οι εθνικοί μειοδότες πρέπει να πληρώσουν και θα πληρώσουν, αν αποτολμήσουν να διαπράξουν αυτό το έγκλημα.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε να αποφασίζουν οι κυβερνόντες για εμάς (τον ελληνικό λαό) χωρίς εμάς.

Η ελληνική πλευρά, θα έπρεπε να υποστηρίξει ευθύς εξ΄ αρχής το αυταπόδεικτο, τουτέστιν ότι η  Μακεδονία είναι Ελληνική και ο όρος δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Ως εκ τούτου δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί από άλλους. 

Το πώς θα αποκληθεί το νέο Κράτος είναι δικό τους θέμα  και όχι δικό μας.
Εμείς ως Έλληνες δε μπορούμε να συναινέσουμε οι ίδιοι στην πλαστογράφηση της ιστορίας μας, αποδεχόμενοι ονομασία του κράτους των Σκοπίων που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία;

Δεν δικαιούμεθα επίσης να προχωρήσουμε σε συμβιβασμό αποδεχόμενοι, ότι υπάρχει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα»;

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει την κληρονομιά των Ελλήνων, χωρίς να ρωτήσει άμεσα τον Ελληνικό λαό;

Για τους ανωτέρω λόγους: Δεν αιτούμεθα αλλά απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση, να μην αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων ως Μακεδονία ή παράγωγά του.

Σε διαφορετική περίπτωση να προβεί σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός για το εθνικό αυτό θέμα.

Αν κι αυτό δεν γίνει, τότε καλούμε τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως επιτάσσει το σύνταγμα της χώρας.


βλ.: http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=466

Ρήσεις..."Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει να κάμῃ δημοσία τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον να φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας..."

Ρήσεις

Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται να εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὄ,τιδηποτε . Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος να ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει να κάμῃ δημοσία τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον να φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Λαμπριάτικος ψάλτης

Robert Patnam, USA, Η πολύ-πολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια

Ιδιωτεία, απαξίωση και μηδενισμός, κονωνική αδιαφορία και εθνική αποδόμηση είναι τα χαρακτηριστικά τα οποία μετά από σταθερές προσπάθειες με συνέπεια από άτομα σε θέσεις "κλειδιά" και εξουσία, εδραιώθηκαν και κυριάρχησαν στους περισσότερους Έλληνες.
Άιντε να δώ το μέλλον του Ελληνισμού, υπαρκτού και ιδεολογικού..!
 Ακολουθεί σύντομη αναφορά σε ενδιαφέροντα αμερικανικά ευρήματα με αφορμή την άνωθεν παρατήρηση, χωρίς η πολυ-πολιτισμικότης να θεωρείται το μοναδικό μέσο και αιτία... (βλ. παιδεία, Μ.Μ.Ε. κ.ά.)

Η πολύ-πολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια
(η κοινωνική απάθεια βεβαίως είναι χρήσιμη και συνεπώς επιθυμητή για κάποιους…τους οποίους καλείται να τους προσδιορίσει και να τους αναγνωρίσει αυτούς και τους υπηρέτες τους ο αναγνώστης)

Έρευνα στις ΗΠΑ (εθνολογικού και κοινωνιολογικού χαρακτήρα, της οποίας τα ευρήματα μας ενδιαφέρουν και είναι χρήσιμα στην αναφορά μας) φαίνεται να αλλάζει την αντίληψη για τις επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών και όχι μόνο ομάδων ή/και κυρίαρχων ιδεολογιών στον δυτικό κόσμο πρωτίστως (βλ. παγκοσμιοποιητές, μονομορφοποιητές, ομογενοποιητές, από την μία η «προοδευτική» κοσμοπολίτικη αριστερά και  από την άλλη η «προοδευτική» νεοφιλελεύθερη δεξιά, των οποίων οι απόψεις και οι στόχοι βλέπουμε να συγκλίνουν κα πολλές φορές ουσιαστικά να ταυτίζονται..!) όπως και την αντίληψη για τον ρόλο και την σημασία καπιταλισμού  και καταναλωτισμού, τα  οποία δεν ακυρώνονται βεβαίως, αλλά αλλάζει ο συντελεστής βαρύτητάς τους, καθότι προσθέτει ακόμα έναν παράγοντα μεγάλης βαρύτητας, αφήνοντας πίσω ως ξεπερασμένη πλέον και κοινότυπη την άποψη ότι ο καπιταλισμός και ιδιαίτερα μία από τις εκφάνσεις του, ο καταναλωτισμός σε συνδυασμό με την υπερβολική, ενθουσιώδη και επιπόλαια χρήση της τεχνολογίας (τεχνολαγνεία ή/ τεχνολατρεία) οδηγούν στην πολιτική απάθεια και στην αυξανόμενη απομόνωση των ανθρώπων (η κατάληξη; ο άνθρωπος απλά άτομο μόνο, αδιάφορο και απαθές, δίχως προσωπικές σχέσεις και δεσμούς, μόνον χρήσεις).

Τα ουσιαστικά, λοιπόν αίτια της απομάκρυνσης και απομόνωσης του  ανθρώπου, από την όποια σχέση, ομάδα, κοινότητα, κοινωνία, έθνος που παρατηρείται κυρίως στις βιομηχανικές και μεταβιομηχανικές κοινωνίες των υπηρεσιών, εντοπίζονται αλλού, (πέρα από τον καταναλωτισμό και την τεχνολατρεία, που θα πρέπει μάλλον να θεωρούνται συμπτώματα και όχι αιτίες) πού;
 -- στην αύξηση της εθνικής και πολιτισμικής ποικιλομορφίας που προκαλεί η μετανάστευση και η συνεπαγομένη από αυτήν  ιδιότυπη, επιβαλλόμενη ουσιαστικώς συγκατοίκηση διαφόρων ανθρώπων, ξένων ή και ενάντιων, πολέμιων μεταξύ τους, στον ίδιο χώρο.
Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, όσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλομορφία των κατοίκων σε μία περιοχή, τόσο μικρότερος είναι ο αριθμός των ατόμων -που ψηφίζουν, -που προσφέρονται για εθελοντική εργασία, -που συνεισφέρουν σε φιλανθρωπικές ενέργειες και -που συμμετέχουν σε κοινοτικές δραστηριότητες. Επίσης, η ποικιλομορφία οδηγεί και σε υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους γείτονές τους. Έτσι στις γειτονιές που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία, οι γείτονες εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο κατά 50% λιγότερο σε σχέση με πιο ομοιογενείς γειτονιές. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή φαίνεται να συμβαίνει όπου υπάρχει κάτι παραπάνω από συγκατοίκηση, όπου υπάρχει  ομοιογένεια ή συγγένεια, (εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική) όπου  ο όρος κοινότητα δείχνει να έχει νόημα ουσιαστικό.
Η έρευνα επιβεβαιώνει την θέση ό,τι λειτουργική κοινωνία μπορεί να υπάρξει μόνον υπό την αίσθηση στέρεου κοινού συστατικού, άμεσα και ουσιαστικά αναγνωρίσιμου και αποδεκτού από τα μέλη.

---

Υπεύθυνος για την έρευνα είναι ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του Harvard, Robert Patnam. Η μελέτη διήρκεσε 4 έτη, είχε ως δείγμα 30.000 άτομα από όλη την Αμερική και μόλις προσφάτως δημοσιεύθηκε ολόκληρη η μελέτη στην επιστημονική επιθεώρηση Scandinavian Political Studies.
Ο Patnam είναι γνωστός για τις έρευνες σχετικά με το «κοινωνικό κεφάλαιο»:
Ο όρος αυτός αναφέρεται στα κοινωνικά δίκτυα -από δίκτυα φίλων μέχρι ενώσεις γειτόνων- που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ευημερία. Όταν το λεγόμενο κοινωνικό κεφάλαιο είναι υψηλό, νοούνται  κοινότητες και τα μέλη αυτών ευημερούν. Οι γειτονιές είναι πιο ασφαλείς, τα άτομα είναι πιο υγιή και υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτική ζωή του δήμου και της χώρας. Το κοινωνικό κεφάλαιο είναι το εργαλείο που επιτρέπει στα άτομα να βρουν εργασία και στους γείτονες και σε άλλες μικρές ομάδες να ελέγχουν την εγκληματικότητα, να λύνουν διάφορα προβλήματα και να δημιουργούν μια αίσθηση κοινότητας. Επίσης, η παρουσία ισχυρού κοινωνικού κεφαλαίου σε μια κοινότητα συνδέεται με μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή προς τις μειονότητες (!) και υψηλό βαθμό υποστήριξης για πολιτικές ελευθερίες (προϊόντα σαφώς ισχυρού αισθήματος ασφάλειας).

Στην αναφερόμενη έρευνα ο Patnam είχε σκοπό να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η πολιτισμική/εθνοτική ποικιλομορφία επηρεάζει την ζωή μας στην κοινωνία και κατ' επέκταση το κοινωνικό κεφάλαιο. Ετσι προσπάθησε να βρει *πώς αισθάνονται τα άτομα για τους γείτονές τους, *τον βαθμό εμπιστοσύνης τους προς τις τοπικές αρχές, *την διάθεσή τους να συμμετέχουν σε κοινοτικές πρωτοβουλίες και εν γένει *τον βαθμό ευτυχίας τους.
Τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά και διαμετρικώς αντίθετα απ' αυτά που ανέμενε ο Patnam. Η ποικιλομορφία έχει καταστροφικές συνέπειες στο κοινωνικό κεφάλαιο της κοινότητας. «…στις κοινότητες με τον μεγαλύτερο βαθμό ποικιλομορφίας τα άτομα τείνουν να μην εμπιστεύονται τους γείτονές τους -ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους-, να μην έχουν επαφή ακόμα και με τους στενούς τους φίλους, να αναμένουν τα χειρότερα από την κοινότητα και τους ηγέτες της, να προσφέρονται λιγότερο για εθελοντική εργασία, να ψηφίζουν σπανιότερα και να κάθονται δυστυχείς μπροστά στην τηλεόρασή τους».

Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το εύρημα ότι στις «κοινότητες», συγκατοικήσεις, με μεγάλη ποικιλομορφία υπάρχει μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης, όχι απλώς μεταξύ ατόμων διαφορετικών εθνοτήτων, (το να λέμε κοινότητες δεν είναι απλός ευφημισμός αλλά σαφές ψεύδος-αντί για την λέξη κοινότητα θα λέμε συγκατοίκηση) αλλά και μεταξύ ατόμων της ίδιας εθνότητας πλέον  (μας θυμίζει κάτι από την Ελλαδική καθημερινότητα;).
Αυτό που συμβαίνει στις πολυεθνικές κοινότητες περιγράφεται απλά, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν χελώνες, κρύβονται δηλαδή στο καβούκι τους, περιοχές χελωνών. Τα αποτελέσματα των  ερευνών του Patnam θέτουν σε άμεση αμφισβήτηση δύο από τις κυρίαρχες θεωρίες σχετικά με τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της.
Η πρώτη θεωρία υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία σε μια κοινότητα προκαλεί ένταση και τριβές.
Η δεύτερη, αντίθετα υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία, στον βαθμό που επιτρέπει σε άτομα διαφορετικών εθνοτήτων να έχουν επαφή μεταξύ τους, οδηγεί σε αύξηση της κατανόησης και ανοχής του «άλλου».
Όμως(!), όπως έδειξε η έρευνα του Αμερικανού καθηγητή τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Ούτε μεγαλύτερη ένταση αλλά ούτε και μεγαλύτερη αρμονία παρατηρείται στις πολυπολιτισμικές γειτονιές. Αυτό που παρατηρείται είναι μεγαλύτερη και αυξανόμενη απομόνωση του ατόμου από τον κοινωνικό του περίγυρο και μεγαλύτερη κοινωνική απάθεια -τα άτομα με άλλα λόγια «μπαίνουν στο καβούκι τους» κάτοικοι «χελώνες».
Ας σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο σοκ από τα ευρήματα το έπαθε ο ίδιος ο Patnam που ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυφυλετικού - πολυπολιτισμικού μοντέλου. Γι' αυτό δαπάνησε αρκετό χρόνο διασταυρώνοντας και επαληθεύοντας τα αποτελέσματα της έρευνας προτού αποφασίσει να τη δημοσιοποιήσει. Δεν μπόρεσε εν τέλει να βρεί στοιχεία που θα αμβλύνουν τα αποτελέσματα, αναγκάστηκε να τα δημοσιοποιήσει διατυπώνοντας  απλώς την ελπίδα του να έχουν βραχυπρόθεσμη ισχύ!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι αλλόφυλοι φυσικοί φορείς του δικού τους πολιτισμού, όχι ως απλά παράσιτα αλλά, ως καρκινικοί όγκοι  υπονομεύουν το παρόν και μέλλον μας, με κατάληξη την βαθιά κοινωνική και εθνική αλλοτρίωση – μετάλλαξη, ίσως και τον θάνατό μας, μεταφορικά και κυριολεκτικά!
Λοιπόν:
Η πολύ-πολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια (ενδιαφέρον και δράση κοινωνική- 0);
Υπονομεύει τις κοινωνικές σχέσεις (εμπιστοσύνη, φιλία, συνεργασία- 0);
Παραλύει την κοινωνική και πολιτική δράση (ιδέες, οράματα-0);
Καταλύει την κοινωνική συνοχή, τον κοινωνικό ιστό;
Αποδομεί κοινότητες και έθνη;

---

–Σε αυτό το σημείο επιβάλλεται να θέσουμε τα ερωτήματα:
-ποιος κερδίζει; Ποιος βγαίνει κερδισμένος από ό,τι συνέβη ή συμβαίνει;
-Και το ερώτημα  τι οφείλουμε να κάνουμε έναντι της ιστορίας μας, του πολιτισμού μας και των επόμενων γενεών ;
-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! Για τον άνθρωπο, για την κοινωνία, για το μέλλον των παιδιών μας.

Β. Ήπειρος 1914

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Φεβρουαρίου του 1914, όταν η επαναστατική και αυτόνομος κυβέρνησις του Γεωργίου Ζωγράφου, κήρυττε την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου, η οποία το 1913 είχε παραχωρηθεί στην Αλβανία έπειτα από τις ανίερες πιέσεις της Ιταλίας και της "καλής μας συμμάχου" Αγγλίας. Οι αυτονομιστικές τουφεκιές εκείνη τη μέρα έσκιζαν τον αέρα της Κορυτσάς κάνοντας υπερήφανους τους απανταχού Έλληνες και ταυτόχρονα γεμίζοντας τις καρδιές των Βορειοηπειρωτών αδελφών μας με το μεγάλο πόθο της Ενώσεως. Ένας πόθος που δυστυχώς, επανειλημμένως επροδόθη από το εθνομηδενιστικό ελλαδικό κράτος και τους αντιπροσώπους του.

Σήμερα η Βόρειος Ήπειρος στενάζει υπό το δυσβάσταχτο αλβανικό ζυγό, περισσότερο και από την εποχή του απανθρώπου και απολυταρχικού καθεστώτος του Χότζα. Ήταν η εποχή που ένα τμήμα του ελληνισμού, γνώριζε από πρώτο χέρι το μισαλλόδοξο και δολοφονικό πρόσωπο του αιμοσταγούς κομμουνισμού. Σήμερα τα αδέρφια μας οι Βορειοηπειρώτες, αυτοί οι γνήσιοι απόγονοι του Βασιλέως Πύρρου, βλέπουν τις περιουσίες τους να αρπάζονται από το καθεστώς του διακονιάρη του Μπερίσα. Απειλούνται κατά τη διάρκεια των εκλογών και δολοφονούνται εάν τολμήσουν να μιλήσουν τη μητρική τους γλώσσα,την ελληνική. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία ενός νέου παιδιού στη Χειμάρρα τον περασμένο Αύγουστο. Βλέπετε κύριοι αντιρατσιστές και λοιποί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν πέρασε και πολύς καιρός που ο νέος Εθνομάρτυρας Αριστοτέλης Γκούμας έπεφτε νεκρός από τις δολοφονικές ορέξεις των Αλβανών. Δεν είδαμε να διαμαρτύρεστε, ούτε να κάνετε καμιά πορεία όπως συνηθίζετε ,όταν πρόκειται για διάφορους καμηλιέρηδες.

Από την άλλη πλευρά το ανύπαρκτο ελλαδικό κράτος συνεχίζει την ίδια αδιάφορη στάση που φορά το διπλωματικό προσωπείο, εμφορούμενο πάντα από του κανόνες της ρεάλ πολιτίκ. Έτσι όμως ο ελληνισμός ουδέποτε κατάφερε το παραμικρό.

Με αφορμή την επέτειο της Αυτονομίας, ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος καλεί τους απανταχού Βορειοηπειρώτες σε συσπείρωση μακριά από μικροπολιτικές και ανούσιες έριδες. Αδέρφια οργανωθείτε, ξεσηκωθείτε και πολεμήστε για τα δίκαιά σας. Μην κάνετε στιγμή πίσω.. Υψώστε το ενωτικό λάβαρο και ζητήστε έστω και την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και να 'στε σίγουροι ότι δε θα αργήσει η ώρα που ο ελληνικός στρατός θα προελάσει στα τιμημένα ηπειρώτικα βουνά. Στα βουνά που ακόμη και σήμερα ακούγεται το "ΟΧΙ" και οι ιαχές για "αέρα". Κλείνοντας κάνουμε έκκληση σε όλους τους Έλληνες αδερφούς μας στη Βόρειο Ήπειρο να ορθώσουν το γρανιτένιο τους ανάστημα και στην προσεχή απογραφή να δηλώσουν ξεκάθαρα και χωρίς κανένα φόβο την ελληνική τους ιθαγένεια.. Καλό αγώνα.

 

βλ.: http://typika.blogspot.com/ 

Υπάρχουν Σλαβομακεδόνες;

Η "Μακεδονία του Πιρίν"

Με ένα σημαντικό άρθρο του ο Κ. Χολέβας ξεκαθαρίζει ένα ζήτημα, το οποίο από άγνοια, ημιμάθεια ή ιδεοπληξία, ορισμένοι το επαναφέρουν συχνά στην επιφάνεια, Αναφέρομαι στον περιβόητο όρο Σλαβομακεδόνες, που προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη".

Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και σκοπιανολάγνοι κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους. Πιστεύω ότι το κείμενο που ακολουθεί πρέπει να μελετηθεί πολύ προσεκτικά.

ΔΕΕ

Λανθασμένοι οι όροι

Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη και από ορισμένους άλλους Έλληνες προτείνεται ο όρος «Σλαβομακεδονία» ως μία μέση λύση για το πρόβλημα της ονομασίας του γειτονικού μας κράτους των Σκοπίων. Πρόκειται για λανθασμένη και ουτοπική πρόταση.

Πρώτον, διότι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούν αυτό το όνομα οι Αλβανοί, οι οποίοι αποτελούν το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ. Ήδη με την δύναμη των όπλων έδειξαν το 2001 την άρνησή τους να παραμείνουν μία απλή μειονότητα και καθημερινά αμφισβητούν τον κυρίαρχο ρόλο της σλαβικής πλειοψηφίας. Το κράτος των Σκοπίων είναι πολυεθνικό και ο όρος Σλαβομακεδονία εξυπηρετεί μόνο τη μεγαλύτερη εθνική κοινότητα τους Σλάβους ψευδομακεδόνες.

Δεύτερον, ούτε από πλευράς κυβερνήσεως και σλαβικής πλειοψηφίας στη ΦΥΡΟΜ υπάρχει διάθεση να δεχθούν ένα τέτοιο όνομα. Οι κυβερνώντες τη γείτονα χώρα επιδεικνύουν συνεχώς μεγαλύτερη αδιαλλαξία.

Τρίτον, διότι ούτε τα ελληνικά συμφέροντα εξυπηρετεί ένα τέτοιο όνομα. Αν με δική μας υπογραφή –ό μη γένοιτο-αναγνωρίσουμε αυτό το κράτος με όνομα που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, τότε σε λίγα χρόνια θα περιπέσει σε αχρησία το πρώτο συνθετικό (σλαβο-) και θα παραμένει διεθνώς το όνομα «Μακεδονία». Σκέτο και μόνο του. Και μάλιστα με τη δική μας υπογραφή. Σε τέτοια σύνθετα ονόματα συνήθως φεύγει γρήγορα το αδύναμο μέρος και μένει σε διεθνή χρήση το ιστορικά και γεωγραφικά ισχυρότερο. Θυμίζω την Υπεριορδανία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε εδάφη υπό βρετανική τότε εντολή. Πολύ σύντομα έφυγε με απόφαση του Κοινοβουλίου το «Υπέρ» και η χώρα έγινε διεθνώς γνωστή ως Ιορδανία (στα αγγλικά λεγόταν Transjordan και έμεινε μόνο το Jordan, που αναφέρεται στον ιστορικό ποταμό Ιορδάνη).

Λανθασμένη, ιστορικά ατεκμηρίωτη και εθνικώς ασύμφορη είναι εξάλλου η χρήση εκ μέρους Ελλήνων συγγραφέων του όρου «Σλαβομακεδόνες», είτε χρησιμοποιείται για τους κατοίκους της ΦΥΡΟΜ είτε για τους Έλληνες Σλαβοφώνους-διγλώσσους της Βορείου Ελλάδος.

Οι κάτοικοι της ΦΥΡΟΜ αποτελούν, όπως προανέφερα, ένα πολυεθνικό μωσαϊκό. Όσοι από αυτούς είναι Σλαβικής καταγωγής είναι Σέρβοι ή Βούλγαροι, άρα δεν είναι Μακεδόνες. Η σερβική μειονότητα στα Σκόπια είναι αναγνωρισμένη και έχει δικό της κόμμα. Η βουλγαρική εθνική καταγωγή ενοχλεί την ηγεσία, διότι θυμίζει ότι το 1941 οι κάτοικοι των Σκοπίων υποδέχθηκαν τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα με βουλγαρικές σημαίες. Επιπλέον αν αποδεχθούν επισήμως ότι οι περισσότεροι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι, τότε καταρρέει ο μύθος του «μακεδονικού έθνους». Πάντως πολλοί πολίτες της ΦΥΡΟΜ αποκτούν βουλγαρικό διαβατήριο και ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο πρώην Πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Είναι χαρακτηριστική δήλωσή του το καλοκαίρι του 2008 ότι θέλει να αναλάβει Πρέσβυς της Βουλγαρίας στα Σκόπια. Ένας από τους πρώτους μετακομμουνιστικούς θιασώτες του «μακεδονισμού» τώρα καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο τεχνητό αυτό έθνος προσθέτοντας επιπλέον ότι ουδεμία σχέση έχουν οι συμπολίτες του με τον Αλέξανδρο και τον Φίλιππο! Άρα οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ δεν είναι Μακεδόνες. Όσοι όμως κάτοικοι της χώρας είναι πράγματι Μακεδόνες δεν είναι Σλάβοι. Διότι πρόκειται για τους ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι ανήκουν σε δύο διακριτές ομάδες:

α) Τους γηγενείς Βλαχόφωνους Έλληνες του Μοναστηρίου, της Αχρίδας, της Ρέσνας, της Γευγελής, του Κρουσόβου, του Μοριχόβου κ.λπ. Τους έχουμε εγκαταλείψει επί δεκαετίες και είναι καιρός να τους καταμετρήσουμε μέσω της επίσημης απογραφής των Σκοπίων του Απριλίου 2011.

β) Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έφυγαν από την Ελλάδα μετά τα δραματικά γεγονότα του 1946-49. Άρα: Στη ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Σλάβοι που δεν είναι Μακεδόνες, υπάρχουν και Μακεδόνες που δεν είναι Σλάβοι διότι είναι Έλληνες, αλλά δεν υπάρχουν «Σλαβομακεδόνες».

Σε ιστορικές μελέτες συναντούμε τον όρο «Σλαβομακεδόνες» ως προσπάθεια προσδιορισμού των σλαβοφώνων-διγλώσσων κατοίκων της Βορείου Ελλάδος. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών συγκρούσεων 1878-1943 δήλωναν είτε Έλληνες (οι Πατριαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος) είτε Βούλγαροι (οι Εξαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος). Ουδέποτε οι ίδιοι δήλωναν Σλαβομακεδόνες ούτε υπάρχει τέτοια εθνότητα σε Οθωμανικά έγγραφα ή σε αναφορές Ευρωπαίων διπλωματών ή περιηγητών. Ο όρος κατασκευάσθηκε από τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων γραφειοκρατών να περιγράψουν τους σλαβοφώνους γύρω στο 1920-1930 χωρίς όμως να τους πουν «Βουλγαροφώνους». Υπήρχε τότε μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα για τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και ο τεχνητός αυτός όρος θεωρήθηκε –κακώς- σαν μία λύση.

Το σύνθημα, γραμμένο σε τοίχο ενός χωριού στον Γράμμο, που φωτογραφήθηκε μετά την απελευθέρωσή του από τον Εθνικό Στρατό, αναφέρει: "Ζήτω το 1ο παμμακεδονικό Συνέδριο της κομμουνιστικής οργάνωσης της αιγαιατικής Μακεδονίας". Από κάτω υπάρχει και η ...επικύρωση από το ΚΚΕ!

Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση πήρε η ονομασία «Σλαβομακεδόνες» κατά την περίοδο 1943-1944. Τότε υπήρχαν στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ολιγάριθμοι συμπατριώτες μας που εντάχθηκαν στη Βουλγαρική προπαγάνδα και προέβησαν σε σφαγές εναντίον Ελλήνων. Μην ξεχνούμε ότι οι Βούλγαροι φασίστες ήσαν η τρίτη κατοχική δύναμη μαζί με τους Γερμανούς του Χίτλερ και τους Ιταλούς του Μουσσολίνι. Όταν, όμως, άρχισε να καταρρέει ο άξονας φασισμού-ναζισμού με τις πρώτες νίκες των Συμμάχων, τότε οι συνεργάτες της βουλγαρικής ΟΧΡΑΝΑ στη Μακεδονία αποφάσισαν να αλλάξουν ιδεολογία και εθνικότητα. Μέσα σε μιά νύκτα από Βουλγαρόφιλοι ακροδεξιοί έγιναν Γιουγκοσλάβοι αριστεροί, οπαδοί του Τίτο. Και τους εξυπηρέτησε ο τεχνητός όρος «Σλαβομακεδόνες». Είναι μάλιστα γνωστή και η δράση του Σλαβομακεδονικού ΕΑΜ, του αποσχιστικού ΣΝΟΦ με τα σλαβικά αρχικά του, που συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ, παρά τις επιμέρους διαφωνίες.

Συμπέρασμα: Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες, διότι είναι λανθασμένοι, διπλωματικά επικίνδυνοι και ιστορικά ταυτισμένοι με κινήματα που ήθελαν να αποσχίσουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.

Κ.Χ. 22.1.2011

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο. Για την "πατρότητα" του όρου που πρωτοεμφανίσθηκε την δεκαετία του 1920 υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές.

 

βλ.: http://ethnologic.blogspot.com/

Νεοκλής Σαρρής το 2011 για το 1821

http://www.youtube.com/watch?v=EfzOLUPdur8&feature=player_embedded

Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον η πατρίς εστί και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσι.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ «ΚΡΙΤΩΝ», 12

 

Το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας.

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ 

http://www.evagoras.org/index.htm

ΑΜΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ... - του Παναγιώτη Ηφαίστου

Κάποιοι βλέπουν φαντάσματα: Εθνικιστές και... νεοεθνικιστές. Πού είναι; Εμείς παντού βλέπουμε μόνο Έλληνες και τους εκφράζει ο Ρήγας Βελεστινλής: «Άμα φύγει ο τύραννος, ο ελληνικός λαός θα είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».

Λόγια γνήσια ελληνικά. Τα δικά μας. Καθαρή και ψύχραιμη θέαση της ζωής, του κόσμου και των άλλων εθνών. Κοσμοθεωρία έθνους ανθρωπολογικά κτισμένου και εγγενώς, οικουμενικά προσανατολισμένου. Λόγια λιτά, αληθινά, πολιτικά μεστά, πολιτισμένα και άφθαρτα. Υμνούν τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τη δικιά μας και των άλλων εθνών. Πνεύμα ανυψωμένο, σμιλευμένο μακραίωνα, γιγαντωμένο μέσα στη Βυζαντινή Οικουμένη, ριζωμένο στη διαχρονική ελληνικότητα. Την αιώνια και οικουμενική ελληνικότητα. Παρακαταθήκη του μέλλοντος, για όλα τα έθνη. Αυτή κουβαλούν οι Έλληνες: Ρήγας Βελεστινλής, τελεία και παύλα.

«Σόροι, εξυπηρετικά σοράκια και δεσποτικά κοράκια» των σκοτεινών διεθνικών παρασκηνίων, και τα υπερατλαντικά αφεντικά αυτών που κραυγάζουν, είναι οι εθνικιστές. Όταν η δική μας Βυζαντινή Οικουμένη έπεσε, το 1453 μ.Χ., αυτοί είναι που έφεραν δεσποτισμούς, κρατικοεθνικισμούς, σοβινισμούς, αποικιοκρατίες, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, διεθνισμούς, φασισμούς και ηγεμονομαχίες. Δικά τους όλα αυτά, όχι δικά μας. Να τα χαίρονται, αυτοί και τα φερέφωνά τους.

Τώρα βέβαια μας προέκυψε και ο εθνομηδενισμός, το νέο ιδεολόγημα: Κάποιοι εκεί στην Εσπερία θέλουν, λένε, έναν πλανήτη ανθρωπολογικά ισοπεδωμένο, «εύτακτο» και «εύρυθμο». Πλανητικό «συνωστισμό» μηδενιστών χωρίς μνήμη, χωρίς σκέψη και χωρίς ταυτότητα. Πλανητικό τερατούργημα ιδιωτείας, φιλαυτίας, ωφελιμοκρατίας, χρησιμοθηρίας, ηδονισμού, διάλυσης της οικογένειας, καταπολέμησης της πίστης, εξύμνησης της διαστροφής, κοντολογίς μεταμοντέρνας ανθρωπολογικής αποσύνθεσης. Επιστροφή στο μέλλον των ανθρωπολογικών Σοδόμων και Γομόρρων του Μαρκήσιου de Sade. Κατά Θόδωρο Ζιάκα, ο «ολοκληρωμένος μηδενισμός». Πλανητικά ανέφικτα όλα αυτά, βέβαια. Πλην, άμα ένα έθνος ξεγελαστεί και γευτεί τέτοια δηλητήρια, εκμηδενίζεται. Ωφελούνται ηγεμόνες και αρπακτικοί γείτονες.

Άμα πάνω στον σβέρκο ενός έθνους κάτσουν εθνομηδενιστές και προπαγανδιστές, οι ζημιές έρχονται. Το Αιγαίο μας; Η Κύπρος μας; Η Θράκη μας; Η Μακεδονία μας; Η Ηπειρός μας; Οι ενεργειακοί μας πόροι, δηλαδή το μέλλον των παιδιών μας; Όμως, τα ιερά νησιά μας δεν είναι «μεταμοντέρνα»: Δεν είναι βράχοι άγνωστης ταυτότητας και άγνωστης εθνικότητας. Κάποιοι, πάντως, φαίνεται σαν να θέλουν να καταποντιστεί το Καστελόριζο. Όχι να στέκεται εκεί ολόρθο, δικό μας, με χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τέτοιες θέσεις, αναμφίβολα, υπηρετούν υπερατλαντικούς αφέντες και αρπακτικούς γείτονες.

Οι Έλληνες είναι εγγενώς ειρηνόφιλοι και φιλοπάτριδες. Προτερήματα βαθιά ριζωμένα στην παράδοση του έθνους μας. Φιλοπατρία ίσον πίστη και νομιμοφροσύνη στο έθνος, προσήλωση στα εθνικά σύμβολα, τις παραδόσεις, τον εθνικό πολιτισμό, τη γλώσσα, τη δημοκρατία και την ελευθερία. Φιλοπατρία σημαίνει αυτοθυσία, αν χρειαστεί, για την υπεράσπιση ιερών, οσίων, βωμών και εστιών. Εδώ είμαστε, εδώ ανήκουμε, εδώ θα το παλέψουμε.
βλ.: http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=450

Ancient Macedonian treasures on show in Oxford

• 10 Feb 2011

The Ashmolean Museum in Oxford will exhibit more than 500 gold, silver and bronze treasures this summer – the first time they have been on display outside Greece.

This is the first major archaeological exhibition in the museum’s new galleries. The treasures were found recently in the royal burial tombs and the palace of Aegae, the ancient capital of Macedon.

They help re-write the history of early Greece and tell the story of the royal court and the kings and queens who governed Macedon, from the mythical descendants of Heracles to the ruling dynasty of Alexander the Great.

Dr Christopher Brown, the Ashmolean’s director, says: ‘It is a tremendous honour for the Ashmolean to be the first place where people can see the latest discoveries from Aegae.’

The excavation of the tombs and palace was the life’s work of archaeologist Professor Manolis Andronikos, who worked at Aegae (modern-day Vergina) for more than 30 years after the Second World War. The exhibition has been organised by the Ashmolean Museum and the Museum of the Royal Tombs at Aegae in collaboration with the Hellenic Ministry of Culture And Tourism.

The Ashmolean is open Tue–Sun (and Bank Holiday Mons) 10am–6pm, admission free. Heracles To Alexander The Great: Treasures from the Royal Capital of Macedon runs from 7 April to 29 August, admission £8, concessions £6.

Ashmolean Museum, University of Oxford, Beaumont Street, Oxford OX1 2PH
Tel: +44 1865 278002
Website: www.ashmolean.org

Press contact: Susie Gault
Tel: +44 1865 288298
Email: susie.gault@ashmus.ox.ac.uk 

βλ.: http://media.visitbritain.com/Story-Ideas/Ancient-Macedonian-treasures-on-show-in-Oxford-22fb.aspx

Cherokees Spoke Greek and Came from East Mediterranean

Possum Creek Stone and Anomalous Cherokee DNA Point to Eastern Mediterranean Origins
In memoriam Gloria Farley
Donald N. Yates
DNA Consultants
Keynote address for Ancient American History and Archeology Conference, Sandy, Utah, April 2, 2010
SUMMARY  Three examples of North American rock art are discussed and placed in the context of ancient Greek and Hebrew civilization. The Red Bird Petroglyphs are compared with Greek and Hebrew coins and the Bat Creek Stone. The Possum Creek Stone discovered by Gloria Farley is identified as a Greek athlete’s victory pedestal. The Thruston Stone is interpreted as a record of the blending of Greek, Cherokee, Native American, Egyptian and Hebrew civilization. Keetoowah Society traditions, as captured in The Vision of Eloh’, are adduced to confirm a general outline of the origins of the Cherokee people in a Ptolemaic Greek trans-Pacific expedition joining pre-arriving Greeks, Jews and Phoenicians in the Ohio Valley around 100 c.e.  Recent DNA investigations showing Egyptian, Jewish and Phoenician female lineages and the Y chromosome of Old Testament Priests among the Cherokee are also touched upon. Greek words and customs in the Cherokee are reviewed as time permits. Slide projector requested.
A cave entrance overlooking the Redbird River, a tributary of the South Fork of the Kentucky River in Clay County, Kentucky in the Daniel Boone National Forest, has inscriptions which according to Kenneth B. Tankersley of the University of Cincinnati display a nineteenth-century example of writing in the Cherokee syllabary. A local resident (Burchell) recognizes Greek writing in one inscription (called Christian Monogram #2) but his reading is unsatisfactory for a number of reasons. Evaluation by experts in Greek and Semitic epigraphy identifies two distinct inscriptions, one in Greek and one in Hebrew.  They appear to be contemporaneous with the Bat Creek Stone unearthed in the 1889 excavation of a tomb in East Tennessee by Cyrus Thomas of the Smithsonian Institution.
Another record of Greek-speaking people in ancient America is the Possum Creek Stone, discovered by Gloria Farley in Oklahoma in the 1970s. It is discussed by her in Volume 2 of In Plain Sight as proof that the man history knows as Sequoyah did not invent the Cherokee syllabary.  The inscription can be read as Greek, HO-NI-KA-SA or ‘o nikasa, i.e. “This is the one who takes the prize of victory,” a common inscription for the pedestal upon which victors were crowned at athletic games.  The use is Homeric, and the spelling Doric.
A third piece of evidence helps fill in the background of the arrival of Greeks and their intermarriage with Asiatic and other Indians in North America. In 1870, an engraved 19 x 15 inch limestone tablet was uncovered in a mound excavation on Rocky Creek near Castalian Springs in Sumner County, Tennessee (see Ancient American, vol. 12, no. 77). Dating to an earlier time than its Mississipian Period context, it commemorates a peace treaty between the Cherokee and Shawnee. The Cherokee chief wears a horse-hair crested helmet and carries the spear and shield of a Greek hoplite. His Shawnee adversary clasps hands in a wedding ceremony with a Cherokee woman who bears wampum belts as a pledge of peace, has her hair in a maidenly bun, wears a Middle Eastern-style plaid kilt, and displays a large star of David. In the Red Record or Walam Olum, we learn that before crossing the Mississippi, somewhere along the south bank of the Missouri, the Algonquians or Lenni Lenape (Delaware Indians), who are later allied with the Cherokee, encounter a foreign tribe they call the Stonys. Cherokee legends about Stone-coat demonstrate that the original Cherokee had metal armor and weapons. DNA studies confirm a mixture of “anomalous” East Mediterranean mitochondrial lineages such as Egyptian T, Greek U and Phoenician X with “standard” American Indian haplogroups A, B, C and D in the Cherokee and certain other Eastern Woodlands Indians.
To sum up, the Red Bird Petroglyph is a Greek inscription from the 2nd to 3rd century c.e., not a crude Cherokee scratching of around 1800 as announced recently by the Archeological Institute of America and the New York Times. It occurs above what is, in all likelihood, an inscription in Maccabean-era Hebrew. The Sequoyan syllabary for which these Greek and Hebrew inscriptions were mistaken originated in the Greek world of the Bronze Age along with other syllabaries like Linear A, Linear B and Cypro-Minoan. The Cherokee language, which today is Iroquoian, is the result of a relexification process in the distant past. It contains many relics of words of Greek origin, especially in the area of government, military terminology, mythology, athletics and ritual. Cherokee music also reflects Greek origins.  The Cherokee Indians are, quite literally, the Greeks of Native America.
βλ. http://dnaconsultants.com/_blog/DNA_Consultants_Blog/post/Cherokees_Spoke_Greek_and_Came_from_East_Mediterranean/

Possum Creek Stone and Anomalous Cherokee DNA Point to East Mediterranean Origins (PPT)

Greek Words and Customs in Cherokee

Greek	Meaning	Cherokee	Meaning
alomenoi dakos dasis tynchana etheloikeoi* gennadas huios Dios illo, illas* kakotechneo kanon karanos kateis* kerux mona* neika* Ogyges ouktenna oulountata skia stix tanawa* (hoi en) telei theatas* theatron Thrax typho	wanderers (in a hopeless sense) noxious, devouring beast, whale hairy, shaggy like a beast things that befall volunteer settlers noble Son of Zeus (title of Herakles) wrap, twist; rope base arts, perjury, fraud straight-edge used by athletes a chief assembly herald stopping place, way-station contest titan of Greek mythology one not killed declared healthy ghost, shade abominable astronomical instrument those in authority spectator in a play theater, assembly  Thracian raise a smoke, make sacrifice	eloh’; elohi dakwa dachi tikano eshelokee kanat(i) Su-too Jee kilohi kaktunta kanuga Koranu** cahtiyis skarirosken** mona anetcha Ootschaye Uktena oolungtsata atchina Stichi Tchlanua tilihi tetchata tetchanun tchaskiri** Tathtowe,   Tistoe	migrants, wanderers; earth mythic great fish hairy water monster history Cherokee; original people doctor, hunter mythic strong man twisted hair clan (cf. Hawaiian hilo) taboo regulation scraper used by ballplayers war chief title assembly house speaker, herald land where the Elohi tarried ballplay rival of Sutoo Jee (Herakles) name of a dragon or serpent divining crystal for health ghost; cedar name of dangerous serpent Great Hawk brave, warrior Playful Cherokee fairy ceremonial enclosure sorcerer, Stoneclad ceremonial title; firecracker  (smoke) bringer (Santa Claus)