Macedonia A Few Words About

The Greek tribe of Makednoi (Makedones) gave their name to the land of their final settlement, Makedonia. This land was identified with a political entity, the Kingdom of Macedonia, which expanded northwards and eastwards. The kingdom ceased to exist in 168 BC, when it was conquered by the Romans. Macedonia, however, survived in Roman and Byzantine times as a name for various administrative units not necessarily overlapping with the ancient Macedonian kingdom. It reappeared in various shapes on the printed Ptolemaic and other maps of Renaissance when the ancient Greek world was rediscovered. Its borders were reshaped and standardized in the later Ottoman period for the purposes of European intervention. Thus in the late 19th century European press, diplomacy, and literature Macedonia ended up to denote roughly the backbone of the remaining provinces of Turkey in Europe. It was an important region, which had been 'stabilized', willy-nilly to prevent Ottoman collapse. Various population groups employed the name of this geographical entity as their regional appellation.
For extend information about the Macedonian History and traditions you can visit the Macedonian Heritage site.

Archaeological and Byzantine Museums Of Macedonia 

Archaeological Museum of Drama

This new museum opened on 12 December 1999. It was built by the Municipality of Drama and made over to the Ministry of Culture so that the prefecture could have an archaeological museum.

Archaeological Museum of Florina

The museum was built in the years 1963-1969.The exhibition includes topographical and architectural plans, excavation photographs, a model of the archaeological site of Petres and a representation of the storage and workshop areas of the same site.

Archaeological Museum of Olynthos, Halkidiki

The museum opened in July 1998 in a building on the archaeological site of ancient Olynthos, 5 km from Moudania, Halkidiki. The excavational finds are in the Poliyiros Archaeological Museum. The Olynthos Museum has only audio-visual material, the purpose of which is to give visitors a complete picture of the archaeological site of Olynthos, starting with the history of the city and moving on to a description of the excavation and the restoration.

Archaeological Museum at Poliyiros, Halkidiki

The Poliyiros Museum, which is in Iröou Square in the town centre, displays representative archaeological finds from all over Halkidiki. More specifically, they cover a span of time ranging from the Bronze Age to the Roman period and come from ancient Stageira (near Olympias), Toroni, Pyrgadikia, Afytos, Poliyiros, Ierissos, and Stratoni, as also from the ancient city of Olynthos.

Christian Halkidiki Exhibition at Ouranoupoli, Halkidiki

The 10th Directorate of Byzantine Antiquities has set up the 'Christian Halkidiki' exhibition in Ouranoupoli, Halkidiki, which is the village where visitors and pilgrims embark for Mount Athos. It is housed in a building near the embarkation point and the Ouranoupoli tower. Constructed in the eighteenth century, this building is known as the arsanas or 'boathouse', and was formerly used as such by the monks of Vatopedi Monastery, which owned it.

Archaeological Museum of Veroia

The museum includes collections of Hellenistic and Roman sculpture, from the city of Veroia and other sites of the district, Hellenistic pottery and figurines from the cemeteries of Veroia, Hellenistic and Roman architectural parts exhibited in the courtyard, inscriptions from Veroia and the adjacent areas and a few finds from Vergina (Aigai) and the area of Copanos (Mieza).

Royal Tombs at Vergina

Vergina, a village in Imathia, is 12 km from Veroia, 75 km from Thessaloniki, and 515 km from Athens. It has enjoyed worldwide renown in the past few decades, owing to the discovery there of the ancient city of Aigai, the ancient capital of the Macedonian kings, and its cemetery. Of particular note are the tombs of the royal dynasty, most notably King Philip II and a young prince who is identified as Alexander IV, and a cist grave. The royal tombs were discovered in 1977-8 by the archaeologist Manolis Andronikos.

Byzantine Museum of Kastoria

The Kastoria Byzantine museum, which was inaugurated in 1989, stands at the summit of the hill of the Byzantine acropolis. It is housed in a modern building. The permanent display includes a small number of icons from the many Byzantine and Post - Byzantine churches in the city of Kastoria.

Archaeological Museum of Kavala

The Kavala Museum opened in 1934, and has occupied its present premises since 1964. It is the most important archaeological museum in Eastern Macedonia, with prehistoric finds from all over the prefecture of Kavala, and from the excavations at Neapolis (old Kavala), Amphipolis, and other parts of Eastern Macedonia.

Byzantine museum of Veroia

The museum's founding mission is to make known the great wealth of monuments in Veroia and the surrounding area, which date from Byzantine and Post-Byzantine times, to make the traditions of the area known and to collaborate with other Byzantine museums in Macedonia to organize periodic exhibitions. The museum's three-storey building will house permanent exhibitions which will retain their artistic self-sufficiency.

Archaeological Museum of Thasos

A part of the Museum is open to the publicThe first building of the museum was erected in 1934. A new wing is being under construction since 1990. The museum contains three main collections of sculpture pottery architectural members.

Archaeological museum of Philippi

The museum was built in 1961 on the plans of the architects D. Triantafyllides and D. Fatouros. It includes four major collections of finds from the prehistoric settlement of Dikili-Tash, from the Hellenistic, Roman and Early Christian city of Philippi.

Papayeoryiou Museum

A private museum in Kalyvia, which is a district of Limenaria on Thasos. Limenaria is 40 km from the main town, Limenas. The museum displays archaeological finds from the Classical, Hellenistic, and Byzantine periods, and folk art. It also has an embryology section.

ARCHAEOLOGICAL MUSEUM OF KILKIS

The Museum of Kilkis was founded in 1972-73 in order to house the finds from the area of Kilkis, mostly chance finds given by individuals. The exhibition has been enriched with numerous items revealed by the recent, systematic excavations conducted in the area.

Archaeological Museum of Aiane

The museum was founded in 1991 and its construction now almost complete, was based on a study of the A.N.K.O. of Kozane which had been approved by the Direction of Museum Studies of the Ministry of Culture.The museum contains collections of finds from Aiane, the capital of ancient Elimeia, one of the regions of Upper Macedonia, and finds from the satellite settlements of the city.

Archaeological Museum of Kozane

The Neoclassical building of the museum was donated to the Archaeological Service by the Municipality of Kozane. The exhibition of finds in the first floor was opened to the public in 1989.The museum contains exhibits spanning the period from Prehistoric until early Christian times, found in various sites of the prefecture of Kozane.

Archaeological Museum of Pella

The building was originally used as a tourist pavilion but since it was the only available room, it housed the exhibition of the excavation finds from Pella. After several rearrangements of the interior, carried out in 1973, it was finally converted into a museum.

Archaeological Museum of Dion

Dion is a village in Pieria prefecture, 440 km from Athens and 85 km from Thessaloniki. Excavations not far from the village unearthed a fortified city that had been inhabited continuously from the sixth century bc to the fifth century ad. The museum opened in 1983 in a newly-constructed two-storey building. It displays finds mainly from the Dion area, but also from Olympus and the wider area of Pieria (on the first floor).

Archaeological Museum of Amphipolis

The Amphipolis Museum houses remains of the history and civilisation of Amphipolis dating from the Archaic to Christian periods. Its exhibition halls chronicle the cultural history of Amphipolis from prehistoric times down to the Byzantine period.

Archaeological Museum of Serres

he museum is housed in the Bezesten, a fifteenth-century building in Eleftherias Square in Serres town centre. This type of building was erected by the Ottoman Turks to serve as a covered market, and there are only two left in Greece now, in Thessaloniki and in Serres. The Serres Bezesten is a single-storey building 21 x 31 m with a tiled roof and six domes. It is in good condition. Having been restored and renovated, it now functions as an archaeological museum, housing archaeological finds of all periods from the Serres area.

Greece: An Oxford Archaeological Guide (Oxford Archaeological Guides)

http://www.squidoo.com/macedonian_museums 

ΤΟ «ΣΚΟΠΙΑΝΟ» ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ - Του Δαμιανού Βασιλειάδη

«Η επίλυση της διαφοράς για την ονομασία είναι ευθύνη της ηγεσίας της πΓΔΜ και της Ελλάδας. Πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό μπορεί να επιλυθεί ανά πάσα στιγμή. Χρειάζεται, ωστόσο, προσπάθεια και από τις δύο πλευρές και η ευθύνη είναι δική τους»
Φίλιπ  Ρίκερ.

Η δήλωση αυτή του πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια περί «επίλυσης της διαφοράς» εκφράζει με την πιο κυνική γλώσσα την θέληση των «άσπονδων ατλαντικών και υπερατλαντικών φίλων και συμμάχων μας» και τη διαχρονική υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να αποδεχτούν και μεταβάλουν τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις των γειτόνων  μας επί της ελληνικής Μακεδονίας σε  δ ι μ ε ρ ε ί ς   δ ι α φ ο ρ έ ς.

Με βάση τίνος διεθνούς δικαίου και ποιων διεθνών συνθηκών αναγορεύονται αυθαίρετα ως διαφορές οι μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας Σκοπιανών, Τούρκων, Αλβανών;

Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν και αποδέχονται ως διαφορές τις επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας; Με ποιο δικαίωμα ένα ξένος (στην περίπτωσή μας η π.ΓΔΜ) απαιτεί μερίδιο από την εθνική μας κληρονομιά, πλαστογραφόντας βάναυσα την ιστορία μας;

Δεν μπορεί να υπάρξει λύση, αν δεν υπάρχει εθνολογικός προσδιορισμός των Σλάβων στο όνομα και δεν συμφωνηθεί το όνομα της εθνότητας, υπηκοότητας και γλώσσας ώστε να μην υποκλέπτεται η ιστορία και ο πολιτισμός των Μακεδόνων, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κληρονομιάς της πατρίδας μας.
Η Ελληνική αναγνώριση θα νομιμοποιήσει την κλοπή της ιστορίας και του πολιτισμού των Μακεδόνων, όχι φυσικά αυτή των Αμερικανών, Ρώσων, Κινέζων.
Και αυτό θα γίνει, εφόσον τους αναγνωρίσουμε το όνομα ως «Μακεδόνες», απλό ή σύνθετο. Τόσο απλό είναι το «σύνθετο» αυτό πρόβλημα.
Πώς εξηγείται ωστόσο η ενδοτικότητα (και υποχωρητικότητα) των ελληνικών κυβερνήσεων, που αγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας;

Η ενδοτικότητα αυτή, που αφορά όλα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας από την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο, σχετίζεται άμεσα με την απεμπόληση από την ίδια την Ελλάδα της εθνικής της ανεξαρτησίας και των αναφαίρετων κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η εκχώρηση σε ξένους κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, γιατί περί αυτού πρόκειται, αφορά διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις, από τότε που δημιουργήθηκε το πρόβλημα και πήρε διαστάσεις, με κίνδυνο τον ακρωτηριασμό της χώρας μας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας πολίτης ότι δεν πρόκειται για άγνοια, επιπολαιότητα, λάθη ή ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων, κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά για συνειδητή επιλογή του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας που επεκράτησε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και δημιούργησε τις συνθήκες υπακοής και υποταγής στα κελεύσματα των ατλαντικών και υπερατλαντικών «άσπονδων φίλων και συμμάχων» μας, με απώτερο στόχο την συμμετοχή στην προβλεπόμενη λεία.

Ελληνικές κυβερνήσεις είναι αυτές που ακύρωσαν τις αποφάσεις του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών το 1992, των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την μη αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονία».

Το πρόβλημα ξεκινάει από παλιά και έχει σχέση με τις κατά καιρούς πανσλαβιστικές επιδιώξεις της τσαρικής Ρωσίας, της πρώην ΕΣΣΔ και των άλλων σλαβικών γειτονικών λαών, για έξοδο στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. 

Συγκεκριμένη μορφή πήρε η πολιτική αυτή με την σκόπιμη δημιουργία από τον στρατάρχη Τίτο της λεγόμενης «Ομόσπονδης Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», (ενώ η περιοχή προηγουμένως ονομαζόταν Βαρντάρσκα), που στόχο είχε την μελλοντική και, εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες, δημιουργία της «Μακεδονίας του Αιγαίου», που περιλάμβανε όλη την ελληνική Μακεδονία, παρ' όλο που γνώριζε ο ίδιος ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Κλειδί ερμηνείας της ενδοτικής στάσης των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί το γεγονός ότι η ελληνική αστική τάξη (ελληνικό κεφάλαιο), που επεκράτησε μετά την ηρωική εθνική αντίσταση, παρασιτική και κομπραδόρικη, καθώς είναι, υπακούει στις εντολές των κυρίων της, εντός και εκτός Ελλάδας.

Αυτό είναι το κλειδί ερμηνείας για την υποχωρητικότητά της.

Υποτάσσεται δηλαδή στις επιταγές του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου, με σκοπό τη συμμετοχή της, ως φτωχού ή πλούσιου συγγενή, στα απορρέοντα κέρδη.
Πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου τη φύση αυτού του κεφαλαίου σε ομιλία του σε σεμινάριο του ΠΑΚ την άνοιξη του 1973. Λέει σχετικά: «Η ελληνική μεγαλοαστική τάξη δεν είναι αυτόνομη. Αποτελεί εξαρτημένο και κομπραδόρικο προγεφύρωμα του ξένου, μα ιδιαίτερα του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, που στα πλαίσια της παγκόσμιας δυναμικής του ιμπεριαλισμού, έχει μεταβάλει την Ελλάδα σε ξέφραγο αμπέλι για την ασύδοτη εκμετάλλευση του ιδρώτα του ελληνικού λαού και σε στρατώνα για την προάσπιση των στρατηγικών συμφερόντων του Πενταγώνου στη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή».

Μετά τη μεταπολίτευση προσδιόρισε ο ίδιος την εξάρτηση του ελληνικού κεφαλαίου από το μονοπωλιακό κεφάλαιο των ΗΠΑ πιο συγκεκριμένα:
«Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το πολυεθνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη "φωνή του κυρίου της"».
Με την έννοια αυτή για την αστική τάξη δεν παίζει κανένα ρόλο το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.
Πιο αποκαλυπτικά δεν μπορούσε η πραγματικότητα αυτή να εκφραστεί, παρά και με τα λόγια της κυρίας Άννας Ψαρούδας -Μπενάκη, κατά την ορκωμοσία του Κάρολου Παπούλια ως προέδρου:«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία, όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Γνωστή είναι  ακόμη και η άποψη που εξέφρασε ο Γιώργος Παπανδρέου αναφορικά με την εθνική μας κυριαρχία, συμπληρώνοντας τα λεγόμενα της κυρίας Ψαρούδα, για την παγκόσμια διακυβέρνηση:
«Έτσι όπως χειριστήκαμε τα οικονομικά μας, αναιρείται και ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας».

Η πατρίδα για τους πολιτικούς εκφραστές αυτού του συγκροτήματος εξουσίας, που εκπορεύεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί εμπόρευμα, όπως όλα τα άλλα εμπορεύματα. Στην πολιτική αυτή συμπράττουν δυστυχώς και άλλες δυνάμεις από τον δεξιό και αριστερό χώρο, που με τον λανθασμένο τους κοσμοπολίτικο «διεθνισμό» υπηρετούν τις εθνικιστικές και σοβινιστικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας.

Συνεπώς το πρόβλημα γι' αυτές τις δυνάμεις, που απεργάζονται το κακό της Ελλάδας, είναι θέμα συναλλαγής και υπολογισμού των κερδών από τις μεταξύ τους σχέσεις. Αυτό συμβαίνει στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου πρόσφατα αναδεικνύονται εντατικότερα από το παρελθόν διεκδικήσεις και της Αλβανίας επί ελληνικού εδάφους (Τσαμουριά).

Από ελληνικής πλευράς, όχι μόνο δεν υπάρχει αντίδραση, αλλά απεναντίας ενίσχυση της επεκτατικής πολιτικής των γειτόνων μας, παρ' όλο που είναι γνωστό της πάση ότι η Μακεδονική ταυτότητα, πολιτιστικά, εθνικά και ιστορικά, ανήκει αποκλειστικά στον Ελληνισμό και είναι διαχρονικά ταυτισμένη μαζί του.

Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα δεν παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά η εθνότητα και η γλώσσα. Παραγνωρίζουν σκόπιμα ή αγνοούν εγκληματικά οι παράγοντες αυτοί ότι σύμφωνα, με μια μοντέρνα θεωρία των παγκοσμιοποιημένων πολυπολιτισμικών κύκλων, το κράτος δημιουργεί και εθνότητα και γλώσσα και ιστορία.

Συνεπώς δίνουν το δικαίωμα στο κράτος των Σκοπίων, αφού αναγνωριστεί ως Μακεδονία, να διεκδικήσει, σύμφωνα με τα διεθνώς ειωθότα στους διεθνείς οργανισμούς, μακεδονική εθνότητα, μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ιστορία.
Με την έννοια αυτή το όνομα «Μακεδονία», σύνθετο ή απλό, αποτελεί όχημα της αλυτρωτικής και επεκτατικής πολιτικής τους.

Χωρίς το όνομα Μακεδονία δεν μπορούν να έχουν εθνότητα, γλώσσα και ιστορία «μακεδονική». Ούτε είναι δυνατόν να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία. Αυτός είναι από τη μια ο λόγος της ανυποχώρητης επιμονής τους στο όνομα. Ο λόγος από την άλλη που δεν δέχονται τη σύνθετη ονομασία, οφείλεται στην πεποίθησή τους ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα υποχωρήσουν περεταίρω, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ, ώστε εκτός από τη σύνθετη ονομασία να εξασφαλίσουν και την «μακεδονική» εθνότητα, γλώσσα και ιστορία.

Μια τέτοια λύση αποτελεί μη λύση και θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή, γιατί δεν είναι δυνατόν να παραχωρήσουν με τη θέλησή τους οι Έλληνες την ελληνική Μακεδονία στους Σκοπιανούς.
Οι κατωτέρω εμπρηστικές δηλώσεις επισήμων σκοπιανών δεν προμηνύουν τίποτε το ευοίωνο και ειρηνικό: «Tο ρολόι της ιστορίας  χτυπά αντίστροφα για τον διαμελισμό της Ελλάδας από τρία έθνη. Η Ελλάδα θα χάσει την Μακεδονία του Αιγαίου από τους Mακεδόνες, τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο από την Τουρκία και την Ήπειρο από την Αλβανία. Τι θα απομείνει τελικά στους Γρεκούς; Ο μικρός τους βράχος που  ονομάζεται Αθήνα, η οποία είναι 50%  αλβανική»
Είναι αυτονόητο ότι ειρηνική συμβίωση των λαών της περιοχής και σχέσεις καλής γειτονίας κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν είναι δυνατή.
Οποιαδήποτε εξάλλου υποχωρητικότητα στο όνομα σημαίνει αυτομάτως εθνική προδοσία.
Δεν μπορούν οι Έλληνες να «συνωστίζονται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπως «συνωστίζονταν», κατά την ρεπούσια έκφραση, οι Έλληνες στο λιμάνι της Σμύρνης.
Οι εθνικοί μειοδότες πρέπει να πληρώσουν και θα πληρώσουν, αν αποτολμήσουν να διαπράξουν αυτό το έγκλημα.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε να αποφασίζουν οι κυβερνόντες για εμάς (τον ελληνικό λαό) χωρίς εμάς.

Η ελληνική πλευρά, θα έπρεπε να υποστηρίξει ευθύς εξ΄ αρχής το αυταπόδεικτο, τουτέστιν ότι η  Μακεδονία είναι Ελληνική και ο όρος δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Ως εκ τούτου δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί από άλλους. 

Το πώς θα αποκληθεί το νέο Κράτος είναι δικό τους θέμα  και όχι δικό μας.
Εμείς ως Έλληνες δε μπορούμε να συναινέσουμε οι ίδιοι στην πλαστογράφηση της ιστορίας μας, αποδεχόμενοι ονομασία του κράτους των Σκοπίων που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία;

Δεν δικαιούμεθα επίσης να προχωρήσουμε σε συμβιβασμό αποδεχόμενοι, ότι υπάρχει «μακεδονική εθνότητα» και «μακεδονική γλώσσα»;

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει την κληρονομιά των Ελλήνων, χωρίς να ρωτήσει άμεσα τον Ελληνικό λαό;

Για τους ανωτέρω λόγους: Δεν αιτούμεθα αλλά απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση, να μην αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων ως Μακεδονία ή παράγωγά του.

Σε διαφορετική περίπτωση να προβεί σε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός για το εθνικό αυτό θέμα.

Αν κι αυτό δεν γίνει, τότε καλούμε τον ελληνικό λαό να υπερασπιστεί την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως επιτάσσει το σύνταγμα της χώρας.


βλ.: http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=466

Υπάρχουν Σλαβομακεδόνες;

Η "Μακεδονία του Πιρίν"

Με ένα σημαντικό άρθρο του ο Κ. Χολέβας ξεκαθαρίζει ένα ζήτημα, το οποίο από άγνοια, ημιμάθεια ή ιδεοπληξία, ορισμένοι το επαναφέρουν συχνά στην επιφάνεια, Αναφέρομαι στον περιβόητο όρο Σλαβομακεδόνες, που προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη".

Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και σκοπιανολάγνοι κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους. Πιστεύω ότι το κείμενο που ακολουθεί πρέπει να μελετηθεί πολύ προσεκτικά.

ΔΕΕ

Λανθασμένοι οι όροι

Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη και από ορισμένους άλλους Έλληνες προτείνεται ο όρος «Σλαβομακεδονία» ως μία μέση λύση για το πρόβλημα της ονομασίας του γειτονικού μας κράτους των Σκοπίων. Πρόκειται για λανθασμένη και ουτοπική πρόταση.

Πρώτον, διότι δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούν αυτό το όνομα οι Αλβανοί, οι οποίοι αποτελούν το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ. Ήδη με την δύναμη των όπλων έδειξαν το 2001 την άρνησή τους να παραμείνουν μία απλή μειονότητα και καθημερινά αμφισβητούν τον κυρίαρχο ρόλο της σλαβικής πλειοψηφίας. Το κράτος των Σκοπίων είναι πολυεθνικό και ο όρος Σλαβομακεδονία εξυπηρετεί μόνο τη μεγαλύτερη εθνική κοινότητα τους Σλάβους ψευδομακεδόνες.

Δεύτερον, ούτε από πλευράς κυβερνήσεως και σλαβικής πλειοψηφίας στη ΦΥΡΟΜ υπάρχει διάθεση να δεχθούν ένα τέτοιο όνομα. Οι κυβερνώντες τη γείτονα χώρα επιδεικνύουν συνεχώς μεγαλύτερη αδιαλλαξία.

Τρίτον, διότι ούτε τα ελληνικά συμφέροντα εξυπηρετεί ένα τέτοιο όνομα. Αν με δική μας υπογραφή –ό μη γένοιτο-αναγνωρίσουμε αυτό το κράτος με όνομα που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, τότε σε λίγα χρόνια θα περιπέσει σε αχρησία το πρώτο συνθετικό (σλαβο-) και θα παραμένει διεθνώς το όνομα «Μακεδονία». Σκέτο και μόνο του. Και μάλιστα με τη δική μας υπογραφή. Σε τέτοια σύνθετα ονόματα συνήθως φεύγει γρήγορα το αδύναμο μέρος και μένει σε διεθνή χρήση το ιστορικά και γεωγραφικά ισχυρότερο. Θυμίζω την Υπεριορδανία, η οποία ιδρύθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε εδάφη υπό βρετανική τότε εντολή. Πολύ σύντομα έφυγε με απόφαση του Κοινοβουλίου το «Υπέρ» και η χώρα έγινε διεθνώς γνωστή ως Ιορδανία (στα αγγλικά λεγόταν Transjordan και έμεινε μόνο το Jordan, που αναφέρεται στον ιστορικό ποταμό Ιορδάνη).

Λανθασμένη, ιστορικά ατεκμηρίωτη και εθνικώς ασύμφορη είναι εξάλλου η χρήση εκ μέρους Ελλήνων συγγραφέων του όρου «Σλαβομακεδόνες», είτε χρησιμοποιείται για τους κατοίκους της ΦΥΡΟΜ είτε για τους Έλληνες Σλαβοφώνους-διγλώσσους της Βορείου Ελλάδος.

Οι κάτοικοι της ΦΥΡΟΜ αποτελούν, όπως προανέφερα, ένα πολυεθνικό μωσαϊκό. Όσοι από αυτούς είναι Σλαβικής καταγωγής είναι Σέρβοι ή Βούλγαροι, άρα δεν είναι Μακεδόνες. Η σερβική μειονότητα στα Σκόπια είναι αναγνωρισμένη και έχει δικό της κόμμα. Η βουλγαρική εθνική καταγωγή ενοχλεί την ηγεσία, διότι θυμίζει ότι το 1941 οι κάτοικοι των Σκοπίων υποδέχθηκαν τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα με βουλγαρικές σημαίες. Επιπλέον αν αποδεχθούν επισήμως ότι οι περισσότεροι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι, τότε καταρρέει ο μύθος του «μακεδονικού έθνους». Πάντως πολλοί πολίτες της ΦΥΡΟΜ αποκτούν βουλγαρικό διαβατήριο και ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο πρώην Πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι. Είναι χαρακτηριστική δήλωσή του το καλοκαίρι του 2008 ότι θέλει να αναλάβει Πρέσβυς της Βουλγαρίας στα Σκόπια. Ένας από τους πρώτους μετακομμουνιστικούς θιασώτες του «μακεδονισμού» τώρα καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο τεχνητό αυτό έθνος προσθέτοντας επιπλέον ότι ουδεμία σχέση έχουν οι συμπολίτες του με τον Αλέξανδρο και τον Φίλιππο! Άρα οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ δεν είναι Μακεδόνες. Όσοι όμως κάτοικοι της χώρας είναι πράγματι Μακεδόνες δεν είναι Σλάβοι. Διότι πρόκειται για τους ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι ανήκουν σε δύο διακριτές ομάδες:

α) Τους γηγενείς Βλαχόφωνους Έλληνες του Μοναστηρίου, της Αχρίδας, της Ρέσνας, της Γευγελής, του Κρουσόβου, του Μοριχόβου κ.λπ. Τους έχουμε εγκαταλείψει επί δεκαετίες και είναι καιρός να τους καταμετρήσουμε μέσω της επίσημης απογραφής των Σκοπίων του Απριλίου 2011.

β) Τους πολιτικούς πρόσφυγες που έφυγαν από την Ελλάδα μετά τα δραματικά γεγονότα του 1946-49. Άρα: Στη ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Σλάβοι που δεν είναι Μακεδόνες, υπάρχουν και Μακεδόνες που δεν είναι Σλάβοι διότι είναι Έλληνες, αλλά δεν υπάρχουν «Σλαβομακεδόνες».

Σε ιστορικές μελέτες συναντούμε τον όρο «Σλαβομακεδόνες» ως προσπάθεια προσδιορισμού των σλαβοφώνων-διγλώσσων κατοίκων της Βορείου Ελλάδος. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί κατά την περίοδο των ελληνοβουλγαρικών συγκρούσεων 1878-1943 δήλωναν είτε Έλληνες (οι Πατριαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος) είτε Βούλγαροι (οι Εξαρχικοί του Μακεδονικού Αγώνος). Ουδέποτε οι ίδιοι δήλωναν Σλαβομακεδόνες ούτε υπάρχει τέτοια εθνότητα σε Οθωμανικά έγγραφα ή σε αναφορές Ευρωπαίων διπλωματών ή περιηγητών. Ο όρος κατασκευάσθηκε από τη βιασύνη κάποιων Ελλήνων γραφειοκρατών να περιγράψουν τους σλαβοφώνους γύρω στο 1920-1930 χωρίς όμως να τους πουν «Βουλγαροφώνους». Υπήρχε τότε μεγάλη ανησυχία στην Αθήνα για τον βουλγαρικό αλυτρωτισμό και ο τεχνητός αυτός όρος θεωρήθηκε –κακώς- σαν μία λύση.

Το σύνθημα, γραμμένο σε τοίχο ενός χωριού στον Γράμμο, που φωτογραφήθηκε μετά την απελευθέρωσή του από τον Εθνικό Στρατό, αναφέρει: "Ζήτω το 1ο παμμακεδονικό Συνέδριο της κομμουνιστικής οργάνωσης της αιγαιατικής Μακεδονίας". Από κάτω υπάρχει και η ...επικύρωση από το ΚΚΕ!

Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση πήρε η ονομασία «Σλαβομακεδόνες» κατά την περίοδο 1943-1944. Τότε υπήρχαν στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ολιγάριθμοι συμπατριώτες μας που εντάχθηκαν στη Βουλγαρική προπαγάνδα και προέβησαν σε σφαγές εναντίον Ελλήνων. Μην ξεχνούμε ότι οι Βούλγαροι φασίστες ήσαν η τρίτη κατοχική δύναμη μαζί με τους Γερμανούς του Χίτλερ και τους Ιταλούς του Μουσσολίνι. Όταν, όμως, άρχισε να καταρρέει ο άξονας φασισμού-ναζισμού με τις πρώτες νίκες των Συμμάχων, τότε οι συνεργάτες της βουλγαρικής ΟΧΡΑΝΑ στη Μακεδονία αποφάσισαν να αλλάξουν ιδεολογία και εθνικότητα. Μέσα σε μιά νύκτα από Βουλγαρόφιλοι ακροδεξιοί έγιναν Γιουγκοσλάβοι αριστεροί, οπαδοί του Τίτο. Και τους εξυπηρέτησε ο τεχνητός όρος «Σλαβομακεδόνες». Είναι μάλιστα γνωστή και η δράση του Σλαβομακεδονικού ΕΑΜ, του αποσχιστικού ΣΝΟΦ με τα σλαβικά αρχικά του, που συνεργάσθηκε με το ΚΚΕ, παρά τις επιμέρους διαφωνίες.

Συμπέρασμα: Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες, διότι είναι λανθασμένοι, διπλωματικά επικίνδυνοι και ιστορικά ταυτισμένοι με κινήματα που ήθελαν να αποσχίσουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.

Κ.Χ. 22.1.2011

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο. Για την "πατρότητα" του όρου που πρωτοεμφανίσθηκε την δεκαετία του 1920 υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές.

 

βλ.: http://ethnologic.blogspot.com/

Τημενίδες από το Άργος

Της Δήμητρας Μήττα

Το γενεαλογικό δέντρο των Μακεδόνων βασιλέων αποδείκνυε ότι ήταν Αργείοι, Τημενίδες από το Άργος, απόγονοι δηλαδή του Ηρακλή, Ηρακλείδες, μια και ο Τήμενος ήταν βασιλιάς του Άργους που καταγόταν από τον Ηρακλή, γιο του Δία. Γι’ αυτό και ο Ηρακλής σε επιγραφές αναφέρεται ως Ηρακλής Πατρώος και γι’ αυτό είναι συχνή η παρουσία του σε ειδώλια, νομίσματα, πήλινα σφραγίσματα, πλακίδια και αλλού. Εξάλλου, η λατρεία του Ηρακλή, κυρίως στη Βοττιαία και την Άνω Μακεδονία, με την προσωνυμία Κυναγίδας, παρά τη θηρευτική ιδιότητα που προδίδει το επίθετο, συνάδει περισσότερο με την άρχουσα τάξη και τα μέλη του βασιλικού οίκου και την αριστοκρατική ενασχόληση του κυνηγιού.

i. Ο Τήμενος ήταν γιος του Αριστόμαχου και δισέγγονος του Ύλλου, του γιου της Δηιάνειρας και του Ηρακλή, γιου του Δία, γνήσιος δηλαδή Ηρακλείδης. Άλλη παράδοση τον θέλει εγγονό του Ύλλου και γιο του Κλεοδαίου, που στην προηγούμενη μυθική παράδοση είναι ο παππούς του.

Μετά την αποθέωση του Ηρακλή, τα παιδιά του έμειναν απροστάτευτα απέναντι στον Ευρυσθέα, γι’ αυτό και έφυγαν από...

 την Πελοπόννησο. Επέστρεψαν μετά τον θάνατο του Ευρυσθέα, με αρχηγό τον Ύλλο. Όμως αναγκάστηκαν και πάλι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, γιατί δεν ήταν ο ορισμένος από τη Μοίρα χρόνος. Παρερμηνεύοντας χρησμούς του μαντείου των Δελφών, ο Ύλλος και, αργότερα, ο εγγονός του Αριστόμαχος προσπάθησαν να επιστρέψουν και πάλι στην Πελοπόννησο αλλά σκοτώθηκαν. Στους γιους του Αριστόμαχου Τήμενο και Κρεσφόντη ανατέθηκε η κατάκτηση της Πελοποννήσου. Όταν ολοκληρώθηκε η κατάκτηση, ο Τήμενος πήρε το Άργος και πάντρεψε την κόρη του Υρνηθώ με τον Ηρακλείδη Δηιφόντη. Αυτό όμως προκάλεσε την οργή των γιων του, οι οποίοι προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν την ώρα που λουζόταν μόνος του σε ένα ποτάμι. Ο Τήμενος όμως δεν πέθανε αμέσως, αποκλήρωσε τους γιους του και έδωσε το βασίλειό του στον Δηιφόντη.


ii. Από τον Ηρόδοτο, για τον οποίο οι Μακεδόνες φαίνεται να αποτελούν ένα ελληνικό φύλο όπως τα άλλα –το αποκαλεί μάλιστα Δωρικόν έθνος– γνωρίζουμε τα ονόματα των Μακεδόνων βασιλέων από τον πρώτο βασιλιά Περδίκκα Α’ μέχρι τον Περδίκκα Β’. Είναι οι: Περδίκκας Α’, Αργαίος, Φίλιππος, Αέροπος, Αλκέτας, Αμύντας, Αλέξανδρος, Περδίκκας Β’.  Σύνολο οκτώ. Τον ίδιο αριθμό χωρίς αναφορά στα ονόματα κάνει και ο Θουκυδίδης, ο οποίος επίσης μαρτυρεί την ελληνική καταγωγή του Περδίκκα. Οι δύο ιστορικοί συμφωνούν και στο ότι ο πρώτος Περδίκκας ήρθε στη Μακεδονία «το αρχαίον», δηλαδή τον 6ο αι. π.Χ. ή νωρίτερα. Με τριάντα χρόνια η κάθε γενιά των βασιλέων υπολογίζεται ότι ο πρώτος Περδίκκας βασίλευσε γύρω στα 650 π.Χ. Αυτή είναι η επίσημη γενεαλογία τον 5ο αι. π.Χ.

iii. Για την καταγωγή και τη δράση του πρώτου μακεδόνα βασιλιά, του Περδίκκα Α’, μαθαίνουμε από τον Ηρόδοτο ότι:

Έβδομος πρόγονος αυτού του Αλεξάνδρου ήταν ο Περδίκκας που έγινε βασιλιάς των Μακεδόνων με τον ακόλουθο τρόπο. Τρία αδέλφια από τη γενιά του Τημένου, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, κατέφυγαν από το Άργος στους Ιλλυριούς· από εκεί πέρασαν στην Άνω Μακεδονία και έφτασαν στην πόλη Λεβαία. Εκεί υπηρέτησαν έναντι αμοιβής τον βασιλιά, ο ένας φροντίζοντας τα άλογα, ο δεύτερος τα βόδια, ενώ ο πιο μικρός από αυτούς, ο Περδίκκας, τα μικρότερα ζώα. Τον παλιό καιρό δεν ήταν φτωχός μόνο ο λαός, αλλά και οι βασιλιάδες, και το ψωμί του σπιτιού το φούρνιζε η ίδια η βασίλισσα. Όμως κάθε φορά που έτρωγε το καρβέλι του νεότερου αδελφού, του Περδίκκα, το ψωμί γινόταν διπλάσιο, και επειδή αυτό γινόταν συχνά, εκείνη το είπε στον άνδρα της, κι αυτός, ακούγοντάς το, σκέφτηκε πως το πράγμα ήταν σημαδιακό. Κάλεσε λοιπόν τους υποτακτικούς του και τους πρόσταξε να φύγουν από τη γη του, όμως εκείνοι απάντησαν πως είχαν το δικαίωμα πρώτα να πληρωθούν και μετά θα έφευγαν. Ακούγοντας για πληρωμή ο βασιλιάς, ίσως από θεϊκή συγκυρία, είδε να μπαίνει μέσα στο σπίτι ήλιος από την καπνοδόχο. Και τότε λέει: «Αυτόν σας δίνω για μισθό αντάξιο σε σας», και τους έδειξε τον ήλιο. Ο Γαυάνης και ο Αέροπος έμειναν άναυδοι ακούγοντας την απόκριση, αλλά ο μικρότερος, που κρατούσε και μαχαίρι, είπε: «Συμφωνούμε βασιλιά με όσα μας δίνεις». Και με το μαχαίρι του χαράζει κατά γης τον κύκλο που έκανε ο ήλιος στο σπίτι. [Αστέρι 2] Το ’κανε τρεις φορές και τάχα μάζευε κατόπι τον ήλιο στον κόρφο του. Στη συνέχεια, οι τρεις τους έφυγαν.

(Ηρόδοτος 8.137-138)

Από τον Θουκυδίδη:

Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ’ αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι, οι οποίοι κατήγοντο αρχικώς από το Άργος και οι οποίοι εξεδίωξαν από μεν την Πιερίαν τους Πίερας […], και από την καλουμένην Βοττίαν τους Βοττιαίους […]. Κατέκτησαν ωσαύτως από την Παιονίαν λωρίδα γης […] και εξουσιάζουν ήδη πέραν του Αξιού μέχρι του Στρυμόνος την καλουμένην Μυγδονίαν […]. Επίσης, εξεδίωξαν από την καλουμένην σήμερον Εορδίαν τους Εορδούς […] και από την Αλμωπίαν τους Άλμωπας. Το ούτω συγκροτηθέν βασίλειον των Τημενιδών κατέκτησε και εξουσιάζει μέχρι σήμερον τα διαμερίσματα άλλων φύλων, όπως τον Ανθεμούντα, την Γρηστωνίαν, την Βισαλτίαν, και πολύ μέρος της καθαυτό Μακεδονίας (Θουκυδίδης 2.99).

iv. Μεταγενέστερη πηγή παραδίδει ότι χρησμός δόθηκε στον Περδίκκα να εγκαταλείψει την Πελοπόννησο:

Οι ευγενείς Τημενίδες βασιλεύουν σε εύφορη γη, δώρο του Δία που κρατά την αιγίδα. Σπεύσε όμως για τη γη των Βοττιαίων, χώρα πολλών κοπαδιών, και όπου δείτε κατσίκες λευκές σαν το χιόνι με κέρατα αστραφτερά, που κοιμούνται ύπνο βαθύ, στο επίπεδο μέρος αυτής της γης θυσιάστε στους θεούς και ιδρύστε την πόλη του κράτους σας

(Διόδωρος Σικελιώτης 7.16).

v. Προσθήκες ή μεταβολές στη γενεαλογία: Στον τραγωδία Αρχέλαος του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε στη Μακεδονία το 408/7 π.Χ., ο Αρχέλαος παρουσιάζεται ως γιος του Τήμενου και ιδρυτής της βασιλικής οικογένειας στη Μακεδονία. Η προσθήκη αυτή οφείλεται προφανώς στο αίσθημα ευγνωμοσύνης του Ευριπίδη στον οικοδεσπότη του, που τον προσκάλεσε και τον φιλοξένησε στη μακεδονική αυλή για δεκαοκτώ μήνες και μέχρι τον θάνατό του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσπάθεια να συνδεθεί ο πρώτος Αρχέλαος με την τοπική παράδοση και τον βασιλιά Κισσέα. Ο Τήμενος, που ήταν άκληρος, συμβουλεύτηκε τη Δωδώνη και ο εκεί ιερέας της Διώνης απάντησε ότι ο Δίας θα του έδινε ένα παιδί που θα έπρεπε να ονομάσει Αρχέλαο. Διωγμένος από τα αδέλφια του από το Άργος, ο Αρχέλαος πήγε στη Θράκη, στον βασιλιά Κισσέα που τότε πολιορκούνταν από εχθρούς έτοιμους να τον συντρίψουν. Ο Κισσέας υποσχέθηκε στον Αρχέλαο την κόρη του και το βασίλειό του, σε αντάλλαγμα υπηρεσιών που θα τον ελευθέρωναν. Με μία μόνο μάχη ο Αρχέλαος νίκησε και γλίτωσε τη ζωή του Κισσέα. Κακοί σύμβουλοι όμως έπεισαν τον θράκα βασιλιά να παραβεί τον λόγο του και να σκοτώσει τον Αρχέλαο. Έβαλε λοιπόν να σκάψουν ένα χαντάκι, το γέμισε με αναμμένα κάρβουνα και το σκέπασε με ξερόκλαδα. Εκεί θα τον σκότωνε. Ειδοποιημένος εκείνος από ένα δούλο για την παγίδα, ζήτησε μυστική συνάντηση με τον βασιλιά και τον έσπρωξε στο χαντάκι. Ύστερα, σύμφωνα με χρησμό του Απόλλωνα –σώζεται στην περίληψη του θεατρικού έργου του Ευριπίδη από τον Υγίνο, Fab. 219–, ακολούθησε μια κατσίκα που απάντησε στον δρόμο του και που τον έφερε στη θέση όπου ο Αρχέλαος –άμεσος πρόγονος του Αλεξάνδρου– θα ιδρύσει την πόλη που θα ονομάσει Αιγαί, τιμώντας το ζώο που τον οδήγησε –το εικονογραφικό θέμα της αίγας χρησιμοποιήθηκε στα νομίσματα διαφόρων πόλεων (Άκανθος, Μένδη, Τράγιλος κ.α.) και στην κεραμοποιία.[Εικόνα 11]

Λίγο πιο πάνω επισημάναμε ότι ο Παυσανίας απέδωσε στον Κάρανο τον φόνο του Κισσέα, ο οποίος αποτελεί νέα προσθήκη μετά την τραγωδία του Ευριπίδη. Είναι πιθανό ότι η τραγωδία του Ευριπίδη ενέπνευσε τον Αρχέλαο να αναζητήσει μια πιο εντυπωσιακή απαρχή του μακεδονικού οίκου. Από τα μέσα, λοιπόν, του 4ου αι. π.Χ. ως πρώτος βασιλιάς  της Μακεδονίας φέρεται ο Κάρανος, όνομα που είχε ένας από τους γιους του Φιλίππου Β’ και ένας από τους ιππάρχους του Αλεξάνδρου. Αυτός ο ιδρυτής-πρόγονος, γιος του Ποιάνθη ή Ποία, άλλοτε γιος ή αδελφός του Αργείου βασιλιά Φείδωνα, γιου του Αριστοδαμίδα, είχε έλθει απευθείας από το Άργος για να φτιάξει μια καινούρια πατρίδα.

Ο Κάρανος ήλθε στην Ημαθία με μεγάλη συνοδεία Ελλήνων, σύμφωνα με τον χρησμό που τον διέταξε να ψάξει να βρει τόπο εγκατάστασης στη Μακεδονία. Ακολουθώντας ένα κοπάδι αίγες που έτρεχαν να προφυλαχθούν από τη βροχή –έβρεχε καταρρακτωδώς και υπήρχε πυκνή ομίχλη– κατέλαβε την πόλη της Έδεσσας χωρίς οι κάτοικοι να τον αντιληφθούν. Και όταν του υπενθύμισαν τον χρησμό που τον είχε διατάξει «να ψάξει ένα βασίλειο όπου θα τον οδηγήσουν οι αίγες», την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του. Και με πολλή προσοχή διατήρησε από κει και πέρα τη συνήθεια να βάζει τις ίδιες θηλυκές αίγες μπροστά από το λάβαρό του, όποτε παρήλαυνε ο στρατός του, ώστε να είναι οι αρχηγοί των επιχειρήσεών του, ακριβώς όπως είχαν γίνει και πρωτεργάτες της ίδρυσης του βασιλείου του. Σε ανάμνηση του ρόλου των αιγών μετονόμασε την πόλη της Έδεσσας «Αιγές» και τους κατοίκους Αιγεάδες. Έπειτα εκδίωξε τον Μίδα, που κρατούσε ένα κομμάτι της Μακεδονίας, και άλλους βασιλείς και τους αντικατέστησε. Ήταν ο πρώτος που ένωσε τις φυλές διαφόρων λαών και έκανε τη Μακεδονία αυτό που λέμε ένα σώμα. Και το βασίλειό του μεγάλωσε, επειδή είχε βάλει γερά θεμέλια ανάπτυξης. Μετά από αυτόν βασίλεψε ο Περδίκκας.

(Ιουστίνος 7.1.7-12)

Είναι  φανερό ότι οι νεότερες προσθήκες στον μύθο φτιάχτηκαν με τρόπο που να συνάδουν με τα παλαιότερα στρώματά του: Περδίκκας, Αρχέλαος, Κάρανος ιδρύουν τις Αιγές ύστερα από χρησμό και με παρόμοιο τρόπο. Όμως σχετικά με αυτόν τον Κάρανο ανακύπτουν δύο ερωτήματα: α) Ποια είναι η σημασία του ονόματός του; β) Ποια είναι η θέση του στη διευρυμένη γενεαλογία όπως είναι γνωστή κατά την ελληνιστική περίοδο;

Για το πρώτο ζήτημα ο Ξενοφώντας παραδίδει ότι κάρανος σημαίνει ανώτατος άρχοντας, κύριος, και ότι αυτόν τον τίτλο είχε αποδώσει ο Μέγας Βασιλιάς στον Κύρο το 407 π.Χ. Σύμφωνα όμως με τον Ησύχιο η λέξη κάραννος σημαίνει επίσης έριφος, οπότε ο βασιλιάς συνδέεται και με το άλλο κομμάτι του μύθου για την ίδρυση των Αιγών. Σε αυτές τις εκδοχές, θα προσθέσουμε μιαν ακόμη. Σύμφωνα με τον μύθο, λίγο καιρό μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τα αδέλφια Τήμενο και Αριστόδημο κατάρα χτύπησε στρατό και ναυτικό, όταν ένας από τους Ηρακλείδες, ο Ιππότης, διαπέρασε με ακόντιο τον μάντη Κάρνο, επειδή θεώρησε ότι τον είχαν στείλει οι Πελοποννήσιοι εχθροί τους, για να τους κάνει κακό με τα μάγια τους. Έτσι, σκοτώθηκε ο φιλικά προσκείμενος στους Ηρακλείδες μάντης. Ο Τήμενος κατέφυγε για μια ακόμη φορά στο μαντείο, για να ρωτήσει πώς θα απαλλαχτούν από τη θεϊκή οργή που είχε ξεσπάσει εναντίον τους, κι εκείνο όρισε εξορία για τον φονιά για δέκα χρόνια. Από τότε οι Ηρακλείδες αφιέρωσαν λατρεία στον Κάρνειο Απόλλωνα. Αν πράγματι συνδέεται το όνομα του Κάρανου με του Κάρνου, τότε η επινόηση αυτή για μια ακόμη φορά συνδέει τον μακεδονικό βασιλικό οίκο με τους Ηρακλείδες.

Όσον αφορά στη θέση του στη διευρυμένη μυθολογία, ο Κάρανος αλλού εμφανίζεται πριν από τον Περδίκκα και αλλού να παρεμβάλλονται ανάμεσα σε αυτόν και τον Περδίκκα άλλοι δύο. Πιο συγκεκριμένα, η σειρά διαδοχής, όπως παραδόθηκε από τον Σάτυρο, άρχιζε με τον Διόνυσο και τον Δία, αφού η Δηιάνειρα, κόρη του Διόνυσου, ήταν η μητέρα, και ο Ηρακλής, γιος του Δία, ήταν ο πατέρας του Ύλλου, από τον οποίο ο τρίτος κατευθείαν απόγονος ήταν ο Τήμενος και ένατος ο Κάρανος. Ακολουθούν Κοίνος, Τυρίμμας, Περδίκκας και οι λοιποί όπως τους γνωρίσαμε από τον Ηρόδοτο.

Προκύπτει, λοιπόν, ο εξής πίνακας των βασιλέων:

Οίκος των Τημενιδών

 Κάρανος  

Γαυάνης  

Κοίνος  

Αέροπος  

Τυρίμμας   

Περδίκκας  

Οίκος Αργεαδών

(οι Αργεάδες ιδρύουν τη βασιλική δυναστεία των Μακεδόνων)

 Περδίκκας Α’ αρχές 7ου αι.

Αργαίος  

Φίλιππος Α’  

Αέροπος Α’  

Αλκέτας  

Αμύντας Α’ 540-497

Αλέξανδρος Α’ Φιλέλλην 495-454

Περδίκκας Β’ 454-413

Αρχέλαος  413-399

Ορέστης  399-396

Αέροπος Β’ 396-393

Αμύντας Β’ ο Μικρός 393-392

Παυσανίας  

Αμύντας Γ’  392-370

Αλέξανδρος Β’ 370-368

Πτολεμαίος Αλωρίτης 368-365

Περδίκκας Γ’  365-359

Φίλιππος Β’ 359-336

Αλέξανδρος Γ’ 336-323

Αλέξανδρος Δ’ 323-310

vi. Με την προϋπόθεση, λοιπόν, της προγονικής καταγωγής από τον Τήμενο, απόγονου του Ηρακλή, τα μέλη της μακεδονικής βασιλικής οικογένειας εντάσσονταν σε εκείνον τον ευρύ κύκλο και κατάλογο των ένδοξων απογόνων του Ηρακλή, που κυβέρνησαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως λ.χ. ο Λεωνίδας. Ποιοι δικαιούνταν να είναι απόγονοι ενός τέτοιου προγόνου και να έχουν ισχυρό δικαίωμα επί του θρόνου ήταν θέμα πολιτικής σημασίας. Ο Κάσσανδρος λ.χ., που από το 317 π.Χ. ονομάστηκε από την Ευρυδίκη «επιμελητής των βασιλέων» και «στρατηγός της Ευρώπης», προκειμένου να εδραιώσει τη θέση του στη Μακεδονία, επιδίωξε να αποκτήσει ερείσματα, ένα από τα οποία ήταν ο γάμος του με την κόρη του Φιλίππου Β’, γεγονός που τον συνέδεσε με τον μακεδονικό βασιλικό οίκο των Αργεαδών και έδωσε νομιμότητα στη διεκδίκησή του στον μακεδονικό θρόνο. Ο γάμος, λοιπό, του Κάσσανδρου με τη Θεσσαλονίκη έδωσε την εξής συνέχεια στον μακεδονικό βασιλικό οίκο:

Οίκος Αντιπατριδών

Κάσσανδρος 315-297

Αντίπατρος 297-294

Φίλιππος Δ’ 297 

Αλέξανδρος Ε’ 297-294

Συμπεράσματα: Το μακεδονικό βασίλειο ιδρύθηκε στα μέσα του 7ου αι. π.Χ. Το γενεαλογικό δέντρο του Περδίκκα, αλλά και το διευρυμένο με τις διάφορες προσθήκες καταδεικνύουν την ελληνική καταγωγή του πρώτου βασιλιά της Μακεδονίας από τον Ηρακλή. Απόηχος της καταγωγής αυτής είναι και το έθιμο που παραδίδεται από τον ιστορικό Δούρι από τη Σάμο (4ος/3ος αι. π.Χ.). Σύμφωνα με αυτό οι κόρες των Μακεδόνων έσβηναν τη νεκρική πυρά του πατέρα τους, όταν αυτοί έμεναν άκληροι από αρσενικά παιδιά. Το έθιμο αυτό, σύμφωνα με τον ιστορικό, έχει τις ρίζες του στην παράδοση που θέλει την κόρη του Ηρακλή, Μακαρία, να σβήνει τη νεκρική πυρά του πατέρα της.

Την ελληνική καταγωγή των Μακεδόνων βασιλέων μαρτυρούν τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Ηρόδοτος:

Πως Έλληνες είναι αυτοί οι απόγονοι του Περδίκκα, όπως λένε κι οι ίδιοι, κι εγώ προσωπικά είμαι σε θέση να το γνωρίζω και στη συνέχεια της ιστορίας μου θα αποδείξω πως είναι Έλληνες· κι επιπλέον και οι οργανωτές των αγώνων των Ελλήνων που γίνονται στην Ολυμπία αυτή την απόφαση έβγαλαν. Γιατί, όταν ο Αλέξανδρος πήρε την απόφαση να πάρει μέρος στους αγώνες και κατέβηκε γι’ αυτό τον σκοπό, οι Έλληνες που ήταν αντίπαλοί του σε αγώνα δρόμου ήθελαν να τον αποκλείσουν με τον ισχυρισμό πως ο αγώνας δεν είναι για βάρβαρους αθλητές, αλλά για Έλληνες. Κι ο Αλέξανδρος, επειδή απέδειξε πως η καταγωγή του ήταν από το Άργος, κι οι κριτές παραδέχτηκαν πως είναι Έλληνας, πήρε μέρος στο αγώνισμα δρόμου ενός σταδίου και τερμάτισε στον ίδιο χρόνο με τον πρώτο.

(Ηρόδοτος 5,22,2)

Οι γενεαλογικοί μύθοι για την προέλευση των βασιλέων από τη βορειοδυτική Πελοπόννησο αποτελούν τη φιλολογική εκδοχή μιας πολιτισμικής συγγένειας με τα δωρικά φύλα. Η εκδοχή αυτή επιβεβαιώνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα, που καταγράφουν τις πολιτισμικές συγγένειες στα ταφικά έθιμα, στη θρησκεία, στη γλώσσα:

Η «[…] συνεχώς αυξανόμενη ανεύρεση μυκηναϊκών αγγείων και όπλων στην ενδοχώρα της Μακεδονίας (Όλυμπος, Πιέρια, Κοζάνη, Γρεβενά) και στην Αιανή […] μαρτυρούν πως οι κάτοικοι της Μακεδονίας, και μάλιστα του ορεινού της τμήματος, είχαν άμεση και ενδεχομένως πρωτογενή σχέση με τους φορείς του μυκηναϊκού πολιτισμού. Τα αντιπροσωπευτικά δείγματα της χαρακτηριστικής για τη Μακεδονία αμαυρόχωρωμης κεραμικής από τα υστεροελλαδικά νεκροταφεία της Αιανής και του Ολύμπου και η πιθανή καταγωγή τους από την αμαυρόχρωμη κεραμική της προηγούμενης (μεσοελλαδικής) περιόδου από τη νοτιότερη Ελλάδα, σε συνδυασμό με τις ομοιότητες ανάμεσα στη μυκηναϊκή και τη μακεδονική διάλεκτο, αντιπροσωπεύουν μιαν, ή μέρος μιας πραγματικότητας που έχει καταγραφεί στους μύθους για τη σχέση των κατοίκων της ορεινής Μακεδονίας με τη βορειανατολική Πελοπόννησο και την καταγωγή των βασιλιάδων τους (Τημενίδες, Βακχιάδες) από τον Ηρακλή και το Άργος ή την Κόρινθο αντίστοιχα»

(Σαατσόγλου-Παλιαδέλη, 2003, 26).

Εξάλλου, «οι ευγενείς Τημενίδες βασιλεύουν σε εύφορη γη, δώρο του Δία» (Διόδωρος Σικελιώτης 7.16), όπως αντίστοιχα ο Δίας έδωσε τη Σπάρτη στους βασιλείς (Τυρταίος 2.2).

Εύλογη λοιπόν είναι και η υπόθεση ότι και τα χρυσά προσωπεία από τους γνωστούς τάφους της Σίνδου (http://www.komvos.edu.gr/masks/masks1.html#makedonia ) ή τα χρυσά προσωπεία από μνημειακούς τάφους των αρχαϊκών χρόνων στο Αρχοντικό Πέλλας αντανακλούν τη συγγένεια αυτή, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη η σπανιότητα του νεκρικού προσωπείου στον ελλαδικό χώρο και ότι, δίπλα στο τάφο με το γυναικείο νεκρικό προσωπείο στο Αρχοντικό (Τ 198), ο Τ 131 ανήκει σε πολεμιστή με αργείτικη ασπίδα. Εξάλλου, έχει ήδη διατυπωθεί η υπόθεση ότι τα χρυσά προσωπεία ανήκουν σε κατοίκους που κατά τον 6ο και αρχές του 5ου αι. π.Χ. θεωρούσαν τους εαυτούς τους απογόνους των Παιόνων ευγενών που αναφέρονται στον Όμηρο.

Πηγή: http://www.komvos.edu.gr/mythology/ent4/thmenides.html
Βλ.: http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2011/01/blog-post_6799.html

Can Classical Mythology be "explained" through the use of Slavomacedonian vocabulary?

Miltiades Elia Bolaris

January 16, 2011

FALSIFYING HISTORY - FABRICATING A FAKE IDENTITY: Skopjan pseudo-Makedonism revising Greek Mythology.*

A brave new world is dawning on classical studies. A new breed of classical scholars is collectively trailblazing new and exciting avenues of creative knowledge in our understanding of the ancient world, demolishing old taboos about the Greeks and their contribution to civilization.
....

βλ.: http://www.americanchronicle.com/articles/view/211763

Macedonians to the UN

 

We, the Macedonians
Defending our dignity  and respecting our Hellenic ancestry and our Hellenic cultural heritage

We do not authorize any politician of Hellas to give up our name “Macedonian” to the Slavic population of the F.Y.R.O.M. by accepting a compound name or a geographical complement containing the term “Macedonia” or any of its derivatives to be included in the permanent name of F.Y.R.O.M.

We declare that

1. We are indigenous residents of the geographical area between Prespes Lakes and the Nestos river, east of Pindos mountain range, and between Olympus and Orvilos mountains, and we are Hellenes (Greeks) due to common blood, common religion, common language and common ways of living as it is mentioned by all ancient writers.
· Document 1: «The geographical boundaries of historical Macedonia»
· Document 2: «The identity of Macedonians in the ancient texts»

2. We have identified ourselves as Macedonians, since thousands of years, from the name of Macedon (who was the son of the greatest ancient Hellene God Zeus and Thyia, brother of Magnes and nephew of Hellen) and we call Macedonia, the land we live in. The word Macedon comes from the Hellenic word “makos” which means long or tall.
· Document 3: «Mythological tradition of ancient Hellenes»

3. Since then, we live in the geographical area of Macedonia and, maintaining our specific Macedonian identity, we participate in any phase of the Hellenic history along with the Thracians (Residents of Thrace), Epirotes (Residents of Epirus), Cretans (Residents of the island of Crete) and along with other Hellenes.
· Document 4: «The continuous presence of Macedonians in the Hellenic history»

4. As indigenous people in the geographical area of historical Macedonia, as indigenous Macedonians, according to our free will and the United Nations’ Declaration of the Rights of Indigenous Peoples (Article 3, 6, 8, 9, 11, 12, 13, 15, 19, 26, 33, 42), our ancestry and our ethnicity is Hellenic. A smole part of us, speak, in parallel with the Hellenic language, and a quasi-Slavic local idiom, which we call “Endopika”. (the word “Endopika” means “local” in the Hellenic language). They speak this local idiom due to some specific historical conditions in their geographical area, and this does not mean that they have lost their Hellenic identity.
· Document 5: «The quasi-Slavic local idiom “Endopika “»

5. We do not accept to give up our ancestral name “Macedonian” and our historical and cultural identity to the multinational population of Former Yugoslav Republic of Macedonia (F.Y.R.O.M.). The F.Y.R.O.M. officially consists from twenty-one (21) nationalities, in which Slav and Albanian are the predominant ones.
· Document 6: «Official censuses in the region of Skopje»
· Document 7: «The identity of Slavs in the area of F.Y.R.O.M.»

6. We do not accept that the area of Skopje will be called “Macedonia” in order to facilitate the expansionist plans of the government of F.Y.R.O.M. against Hellas. The area of Skopje was never included in the historical boundaries of Macedonia, where we the Macedonians always lived.
· Document 1: «The geographical boundaries of historical Macedonia»
· Document 8: «Photographs of F.Y.R.O.M.’s government members in front of the map of the “Great Macedonia”»

7. We do not authorize any politician of Hellas to give up our name “Macedonian” to the Slavic population of the F.Y.R.O.M. by accepting a compound name or a geographical complement containing the term “Macedonia” or any of its derivatives to be included in the permanent name of F.Y.R.O.M. The politicians of Hellas are bind by the summit of the political leaders which took place on 04/13/1992 in Athens, under the President of the Hellenic Republic which decided to not accept the inclusion of the term “Macedonia” and any of its derivatives in the permanent name of F.Y.R.O.M. This official decision reflects fully the will of the Hellenic people and can be changed only by a referendum, which is the most democratic solution for such a critical issue.
· Document 7: «The identity of Slavs in the area of F.Y.R.O.M.»

We request

1. To respect our self-identification as Macedonians, which has been existing for thousands of years.

2. To respect our Macedonian historical and cultural identity, within the Hellenic civilization.

3. To prevent our historical and cultural plundering which exist, as indigenous Macedonian Hellenes, from the state propaganda of F.Y.R.O.M. This propaganda is aiming at the appropriation of our name, our historical and cultural heritage in order to present a big part of our Hellenic history as Slavic so as to claim land from Hellas.
· Document 8: «Photographs of F.Y.R.O.M.’s government members in front of the maps of the “Great Macedonia”»

4. To protect the human rights of indigenous Macedonian Hellenes, who have been living up to now in the southern part of the territory of the Former Yugoslav Republic of Macedonia (F.Y.R.O.M.). Specially assist them to acquire their human right a) to declare their Hellenic ethnic ancestry in the census, and b) to freely practice their religion in “canonical” churches.
· Document 6: «Official censuses in the region of F.Y.R.O.M.»
· Document.9: «Ecclesiastic problems in F.Y.R.O.M.»

5. Do not allow the change of the geographical term “Macedonian” to an ethnic terminology, for the Slav population of F.Y.R.O.M. This population, is the majority in F.Y.R.O.M., speaks Slavic (they can be easily understood by other Slavic people such as Bulgarians, Serbs, Croats, Russians and others), and write with the Cyrillic alphabet, which is the specific characteristic of Slavic languages. They should be proud to be Slavs and live in an area which was called Vardaria (Vardarska) until 1944. The department of History in the University of Skopje teaches that their Slavs ancestors appeared in the Balkans after 600 AD. (Document 7: «The identity of Slavs in the area of F.Y.R.O.M.») This means that their Slav ancestors appeared 900 years after the death of Alexander III the Great (356-323 BC) King of Macedonia and Commander in chief of the Hellenes against the Persians. Moreover it is impossible that they have any racial affinity with us, the Macedonians, who have always lived in the geographical area of historical Macedonia.

6. Do not put a pressure on the politicians of Hellas to accept the term “Macedonia”, in the final name of the multinational state of F.Y.R.O.M., by providing proposals of United Nation’s (UN) special negotiator, which are totally unhistorical and offensive to us. The area of F.Y.R.O.M. is located in the central Balkans and the river Vardar flows through of this area. This area, in 1944, completely arbitrarily and against the historical truth, was renamed from Vardaria (Vardarska) to Macedonia for political and expansionistic reasons by the Communist leader of Yugoslavia Tito. (Document 10: «Circular telegram 868.014/26Dec1944. Edward Stettinius U.S. Secretary of State»). Everyone knows that the most accurate names for the definitive name of this new multinational state are “Republic of Central Balkan” or “Republic of Vardaria (Vardarska)”.

7. To remind to all the states in the world that this new multinational state has been temporarily recognized by the United Nations as «Former Yugoslav Republic of Macedonia» (F.Y.R.O.M.) and urge them to respect this decision in order to maintain the prestige and credibility of the United Nations as the supreme international organization. Anyone who uses the name “Macedonia” instead of F.Y.R.O.M. as a name for this state, breaks the international law and does not respect the historical truth. This causes resentment to all the Hellenes and especially to us the Macedonians. This also causes resentment to all the people, all over the world, who know history and don’t have any political agenda.
· Document 11: «Letter from Stephen Miller, Professor of Archaeology, University of California, Berkeley (USA) to the magazine “Archaeology” in USA»
· Document 12: «Letter from 370 University Professors, all over the world, to the President of USA Barack Obama»

We do invite

The Honorable Secretary General of the United Nations, Mr. Ban Ki Moun, the special negotiator Mr. Matthew Nimitz, the High Commissioner for Human Rights and any other of your official representative, to host and guide them in the following archaeological sites, in order to ascertain the Hellenic identity and the continuity of ancient and contemporary real Macedonians:
· In the archaeological site of Aiges (the first capital of the Macedonian Kingdom),
· In the archaeological site of Pella (the second and last capital of the Macedonian Kingdom),
· In the archaeological site of Dion (the sacred town of Macedonians at the foot of Mount Olympus, the home of the twelve Hellenic Gods),
· In the archaeological site of Aiani Kozani in the upper Macedonia (the cradle of Macedonians),
· In the ancient Macedonian tombs which were found in the municipalities of Pella, Naοussa, Verroia and in other places of the Region of Central Macedonia in Hellas,
· In the archaeological museum of Thessaloniki.

Can Classical Mythology be “explained” through the use of Slavomacedonian vocabulary?

Persephone’s abduction by Plouton from an ancient Greek painting on a wall of a tomb at the ancient Macedonian capital of Aegai, Central Macedonia, Greece.

  

This article was instantaneously published at the American Chronicle:

http://www.americanchronicle.com/articles/view/211763

Το παρών άρθρο δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα και στο Αμέρικαν Κρόνικλ.

 

FALSIFYING HISTORY – FABRICATING A FAKE IDENTITY: Skopjan pseudo-Makedonism revising Greek Mythology.*

A brave new world is dawning on classical studies. A new breed of classical scholars is collectively trailblazing new and exciting avenues of creative knowledge in our understanding of the ancient world, demolishing old taboos about the Greeks and their contribution to civilization.

 

These hereto internationally unknown scholars, professors like Vasil Ilyov, Risto Stefou, Aleksandar Donski, JSG – “Gandeto”, Odisej Belchevski, Aristotel Tendov, Tome Boshevski, and others, whose numbers are on the rise, all happen to trace their descent from that world famous (some would utter “infamous”) beacon of Classical Scholarship, that lies in the southernmost province of former Yugoslavia whose capital is Skopje. I am speaking of course of the Former Yugoslav Republic that insists on being called Makedonija.

 

We will be concerned here with exploring the findings on the article “Is There a Practical Meaning to Mythology?” by “contemporary scholar” as he has been hailed by his co-scholarly circles, Odisej Belchevski. This article is “part 1″ of :

 

“A Series of Studies in European Mythology” where

“Classical Mythology (is) Explained With The Use of Macedonian Vocabulary“.

As it soon becomes apparent, once we start reading his article, the writer is wholly unbiased by any superficial connections to the labors and findings of other “modern scholars and scholars of the “Romantic Era” in particular”. His only bias is to serve the neo-Balkan cult of historical revisionism [locally branded by its opponents as the "Antiquization" or "Bukefalization" (branded so from the name of Alexander the Great´s horse, Bucephalas) campaign] that has taken the small Balkan country by a storm. Once someone accepts the basic premise that the modern Slavic-speaking descendants of the Slavonic tribes that entered the southern Balkans in the 7th century AD to be the true descendants of Alexander the Great´s Macedonians, who lived more a thousand years before the Slavs appeared in Macedonia, in the 4th c BC, then everything is possible!

 

It is important for us to be open minded and to take Odisej Belchevski at his word when he assures us that “the information contained in this article is not of mythical or imagined content but is very real, which the reader should find exciting and interesting”. I, for one, am already excited, yet calm at the same time, in the knowledge that Odisej B. will take us “through a fresh new look at classical mythology and bring out alternative meanings of the identities of Demeter, Saturn, Pluto/Hades and Zemele.”

Being of “an inquiring mind“, he wondered “How is it that for the last 200 years European scholars…when it comes to interpreting mythological figures they could only manage to provide imaginary, unrealistic, impractical, hard to understand and confusing explanations?”

 

Being thus assured that “modern scholars…did not have a clear understanding of the true meaning of the names of deities in relation to the deities´ roles and functions in nature”, Odisej Belchevski decided to “then show how the ancient Europeans used practical methods for naming their deities and each name such as Demeter, Pluto, Hades, Zemele, etc., had a special meaning for them which, when interpreted properly, makes sense even today.“

 

We need to stress two things right away. Somehow, Odisej B., who hears people call him by his very Greek name every day, somehow has an aversion to even mention Greeks by name. Wherever the text leads him to say “Greeks” or “Greek Mythology“, I notice that he clicks an internal switch and writes “ancient Europeans” or “ancient European” Mythology, instead. Not that anyone would care for this, but it simply makes for a more generally confusing text. The second thing that catches someone´s attention is Mr. Belshevski´s naively mechanistic way of thinking, when he says that “the ancient Europeans used practical methods for naming their deities”. Somehow I beg to differ with this author, since I cannot possibly visualize a tribal “ancient European” gathering where the tribe´s elders are calling a meeting for the purpose of discussing the burning issue; that of deciding on a new method for coming up with a new practical Proto-Slavonic name for a Deity of the land to be adopted in tonight´s meeting, called for 6:30 pm sharp! I am sure this is not how a divine name was given…Primitive people observing nature and their surroundings (including their on society), always tried to find patterns. This was done in a slow and organic way, that took many years, sometimes whole generations and beyond. By trying to decipher the inner meaning of the cycles of nature and social life, they would inevitably try to compromise their observations with their already acquired common knowledge. This communal knowledge was always codified in religious terms. It was natural to look for answers in divine interference and action within every aspect of their life, whether cyclical or abrupt. Every action already had a name, a word describing it, so it was always easy to make that small step and name the divine “mover” of that action or event after the action he was responsible for. We will come back to this.

For now we move on, following the steps of Odisej Belchevski, who insists that:

 

“To conduct our interpretations properly we must seek the oldest name of each deity and have a good knowledge of the deity´s attributes and characteristics.” This is an excellent way to proceed, I agree. We will go to the original sources, but to do that, our author insists, “It is also essential that we have a good knowledge of the old Macedonian languages, Koine and Slavonic.” 

 

Now I am slightly confused. What “old Macedonian languages” is he referring to? “Koine and Slavonic”? From the little that I have read, neither one can be described as one of “the old Macedonian languages”. The Macedonians spoke another Greek dialect before they helped form the Alexandrian Koine (common Greek of the age after Alexander). It was by all indications the dialect found in the Pella katadesmos text, and survived in the Macedonian

The only document found to date in the Macedonian dialect. 4th cAD. Pella, Central Macedonia, Greece

Easy AdSense by Unreal

 

“glosses” saved by Hesechios and others, which has been classified as a Northwest Greek dialect, like the one spoken by the Epirotes, with strong influences of Aeolian, as spoken in nearby Thessaly.

 

Obviously he cannot be speaking of Slavonic as a possible ancient Macedonian language, since the Slavs had not appeared in the historical account as yet, still residing in the general area around the Pripet marshes of what are now parts of north Ukraine and southern Belorussia.

 

As any high school student that took his European history class seriously will remember, the Slavs did not appear into the Greek and Latin speaking Balkan Peninsula until the 7th century AD, about 1500 years after historians place the Macedonian Greeks as first residing

in Macedonia, and fully one thousand years after Alexander the Great and the beginning of the formation of the Koine Greek dialect.

Slavonic had to wait for fully 1400 years after the Pella katadesmos text before it was even written down, thanks to the two Greek monks from Thessaloniki that were sent to Moravia to convert the great grandparents of modern Czechs and Slovaks into Christianity, inventing a system, of writing adjusted to their own language.

One of the earliest Slavonic existing inscriptions in Glagolitic alphabet, from Croatia, 11th cAD.

Having eliminated both Koine and Slavonic as possible candidates for what this author specified as “old Macedonian languages”, we are left hanging.

 

Is he possibly speaking of some (hereto unattested and unidentified) “old Macedonian languages” plus the later attested “Koine and Slavonic”? And where does Alexandrian Koine Greek dialect fall into this? The Alexandrian Koine (“Common”) is a rather late dialect of Greek that is an amalgam of Attic, Macedonian, Doric and Aeolian and other minor Greek dialects, which were mixed as a result of the new society that was created by the conquests of Alexander the Great. It is the Greek dialect into which the New Testament and all the early Christian scholarship have been written. It will hardly be of significant help for someone who wants to study the earlier sources of Greek Mythology. In order to go to the sources, Ionian, Aeolian and Achaean (linear B) Greek are necessary.

Mr. Belchevski is coolly unabated: “Over the years I have studied many details of these deities both from linguistic and historical sources and, although many books have been written on this subject, none can provide a simple and logical explanation.” One is definitely impressed but is also left wondering as to how many of these books Odisej has read…

 

Nevertheless, “By applying my knowledge of the Macedonian language, some of its older dialects and Old Slavonic I have been able to find simpler and more practical meanings for the names of the deities which not only identify the deities with nature but also put them in harmony with their characteristics and attributes.” So, then who cares for Koine, Ionian, Aeolian or any other Greek, if Odisej Belshevski will apply his knowledge of the modern Yugoslavian Slavomacedonian language, plus Old Slavonic and “more practical meanings for the names of the deities” will be revealed…

 

True enough, please read more here:http://macedonianissues.blogspot.com/2011/01/can-classical-mythology-be-explained.html