Γιατί δεν παραχωρούμε την Μακεδονία μας στους Σκοπιανούς

Γιατί δεν παραχωρούμε την Μακεδονία μας στους Σκοπιανούς 

Του Μιχάλη Βάρδα

Με πολλή θλίψη και ανησυχία παρακολουθούμε οι σκεπτόμενοι Έλληνες την Ευρωπαϊκή και “ισχυρή” Έλλάδα να εκλιπαρεί διαχρονικά διά στομάτων της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη και του κυρίου Γεωργίου Παπανδρέου τους επήλυδες των Σκοπίων όπως στέρξουν στην αποδοχή μίας σύνθετης αμοιβαία αποδεκτής ονομασίας γιά το γειτονικό κρατίδιο. Οι προτεινόμενες από την Ελληνική πλευρά ονομασίες Άνω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, Νέα Μακεδονία κλπ έχουν ήδη κατηγoρηματικά απορριφθεί από την αλαζονική ελίτ της χώρας αυτής, με συνέπεια οι σχετικές διαβουλεύσεις να έχουν αποτελματωθεί. Ας δεχθούμε όμως ότι οι Σκοπιανοί, ύστερα από Αμερικανική πίεση, μας κάνουν την μεγάλη χάρη να αποδεχθούν κάποια από τις προτεινόμενες από εμάς σύνθετες ονομασίες ή έστω την τελευταία πρόταση “Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη” !
Πως θα αποκαλούνται τότε αυτοί από εμάς και από την διεθνή κοινότητα; Μήπως θα αποκαλούνται Ανωμακεδόνες, Βορειομακεδόνες ή Νεομακεδόνες ή Βαρδαρομακεδόνες ; Όχι βέβαια! Θα συνεχίσουν να αποκαλούν εαυτούς και αλλήλους Μακεδόνες. Μετά δε από μερικά χρόνια θα εκλείψει και από τα επίσημα έγγραφά τους και ο οποιοσδήποτε επιθετικός ή συνοδευτικός προσδιορισμός και θα έχουμε πλέον εμείς αναγνωρίσει και αποδεχθεί de facto την ψευδεπίγραφη δημοκρατία της Μακεδονίας…
Η πρόταση λοιπόν περί σύνθετης ονομασίας των Σκοπίων που θα περιέχει την λέξη Μακεδονία είναι αδιέξοδη και επικίνδυνη γιά τον πιό πάνω λόγο αλλά και γιά άλλους λόγους. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η άρνηση της πατρίδας μας να αποδεχθεί και να συναινέσει σε οιανδήποτε σύνθετη μακεδονική ονομασία δεν παράγει, ως γνωστόν, έννομα αποτελέσματα. Ισχυρίζονται και διατυμπανίζουν προς κάθε κατεύθυνση οι βόρειοι γείτονές μας ότι έχουν το δικαίωμα του εθνικού των αυτοπροσδιορισμού. ‘Ομως, όλοι όσοι αναφέρονται πιεστικά και επιτακτικά σε αυτό το δικαίωμα, συνήθως παραβλέπουν ή αγνοούν ότι σύμφωνα με όλες τις αρχές Δικαίου, δεν επιτρέπεται η κατάχρηση ουδενός δικαιώματος.
Ή Ελλάδα λοιπόν οφείλει να θεωρεί καταχρηστική την μονοπώληση ενός κατ΄εξοχήν Ελληνικού εθνικού ονόματος, το οποίον είναι επί 2500 χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ελληνισμό, την ιστορία του και τις παραδόσεις του. Ο όποιος αυτοπροσδιορισμός οφείλει να σέβεται την πολύ μεγάλη Ελληνική Μακεδονία και τους αδιαμφισβήτητους εθνολογικούς , ιστορικούς και φυλετικούς τίτλους της, αλλιώς το δικαίωμα αυτό ασκείται καταχρηστικά,άρα μη δεσμευτικά γιά την Ελλάδα και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί! Γιά τον στρατηγό Ντε Γκώλλ υπήρχε μόνον μία Βρετάννη, η ομώνυμη Γαλλική επαρχία και έτσι πειθαναγκάσθηκε η γηραιά Αλβιών να αποδεχθεί την ένταξή της στην Ενωμένη Ευρώπη (τότε ΕΟΚ) ως Ηνωμένο Βασίλειο.

Η σημερινή Ελλάδα φαίνεται να μην έχει την δύναμη να επιβάλει στους Σκοπιανούς το όνομα της αρεσκείας της, όμως σε καμμία περίπτωση δεν είναι αναγκασμένη ή υποχρεωμένη να αποδεχθεί ένα όνομα που ενέχει σαφή μελλοντική επεκτατική απειλή και προσβάλλει τις εθνικές ευαισθησίες του συνόλου σχεδόν του λαού μας. Επιθυμώ, με βάση τα προαναφερθέντα, να επισημάνω ότι πρέπει σήμερα να καταγγείλουμε την προσβλητική, υβριστική και αήθη συμπεριφορά των γειτόνων Σκοπιανών και να αποσύρουμε πάραυτα τις ήδη απορριφθείσες προτάσεις της μας. Ας σταματήσουμε, επί τέλους, να αλληλοεμπαιζόμεθα ότι, δήθεν, δεν συμπράξαμε στην άνετη είσοδό των στο ΝΑΤΟ χθες και στην ΕΕ αύριο. Τίποτα δεν μας εμποδίζει, στα πλαίσια μίας νέας εθνικής Στρατηγικής να αποφασίσουμε να τους αποκαλούμε “Αλβανοσλάβους” και το κρατίδιό τους “Αλβανοσλαβία”, μέχρις ότου αυτοί αντιληφθούν την ανάγκη, κάτω από την ασκηθησόμενη πολιτική πίεση, να προσέλθουν σε έντιμη διαπραγμάτευση γιά όλες τις μεταξύ των δύο κρατών εκκρεμότητες. Όσο και αν η προτεινόμενη, διά της παρούσης, ονοματοδοσία θα ενοχλούσε την κυβέρνηση της Αλβανοσλαβίας, πάντως κατά τον λόγο που εκείνη δεν αισθάνεται την ανάγκη της συναίνεσης με την ευλόγως ενοχλημένη Ελλάδα κατά τον αυτοπροσδιορισμό της, κατά τον ίδιο τρόπο και γιά τους ίδιους λόγους έχουμε και εμείς το δικαίωμα να την αποκαλούμε όπως αυτή πραγματικά συγκροτείται εθνολογικά, φυλετικά και όχι γεωγραφικά, δημιουργώντας ταυτοχρόνως και τις αναγκαίες προϋποθέσεις περαιτέρω αυτοπροσδιοριστικών τάσεων εντός των συνόρων της !
ΠΗΓΗ:http://www.antinews.gr/?p=54665

Σχόλιο: ..και που κρύβεται αν υπάρχει η συλλογική συνείδηση, η συλλογική ψυχή των Ελλήνων και η οποία νομίζω είναι απόλυτη προϋπόθεση εθνικής δράσεως;  ..και γιατί δεν μιλούμε εμείς για τις αλύτρωτες πατρίδες και τον ξεριζωμό των ομοεθνών από τον βορρά; (Βλ. Μοναστήρι -Ηράκλεια κ.λπ.)

Προσκυνημένοι παντού και σε θέσεις κλειδιά...ανεκτικοί λένεν οι οθωμανοί...

“Γκιαούρ ετισί”. Παλαιά Φώκαια: Όποιος λησμονεί την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Ιουλίου 2, 2010

Μοντέλο ανεκτικότητας η Οθωμανική αυτοκρατορία:
“στα τσιγγέλια των κρεοπωλείων της πόλης ήταν αναρτημένα τεμάχια ανθρωπίνου κρέατος με τη μακάβρια ταμπέλα: “Γκιαούρ ετισί” δηλαδή ελληνικό κρέας”
“Τη νύχτα ήρξατο η λεηλασία της πόλης. Μας διηγείται μια γυνή ετοιμοθάνατος διότι εβιάσθη υπό 17 Τούρκων. Απήγαγαν κόρη 18 χρονών υπό τα όμματα της οποίας εφόνευσαν τους δύο γονείς.

Η Παλαιά Φώκαια είναι πόλη κτισμένη στο Β.Δ. μέρος της Μικρασιατικής χερσονήσου. Ιδρύθηκε τον 8ο π.Χ. αιώνα από αποίκους της Φωκίδας με αρχηγό τον Αθηναίο Φιλογένη. Οι κάτοικοι ήτανε τολμηροί θαλασσινοί και πρώτοι κατασκευάσανε «πεντηκοντόρους νήες», ελαφρά πλοία με πενήντα κουπιά. Αποκτήσανε πλούτο και δύναμη με το εμπόριο κι ιδρύσανε πολλές αποικίες.
Ήταν μια από τις 12 Ιωνικές πόλεις και το εμπορικό της ναυτικό συναγωνιζότανε το ναυτικό των Φοινίκων. Πρώτοι οι Φωκιανοί θαλασσινοί ταξιδέψανε με τα πλοία τους μέχρι το Γιβραλτάρ κι έχτισαν εμπορικούς σταθμούς σε πολλά σημεία της Μεσογείου. Από τον 7ο αιώνα π.Χ. άρχισαν να ιδρύουν αποικίες. Σπουδαιότερες είναι: Λάμψακος στις ακτές του Ελλησπόντου, Ελαία στη κάτω Ιταλία, Αλαρ(ή λ)ία το 565  π.X. με πολύ μεγάλο λιμάνι στη Κορσική, Tαρτησός στις ακτές της Ιβηρικής χερσονήσου. ‘Aλλη σπουδαιότερη είναι η Μασσαλία το 600 π.X. που ίδρυσε νέες αποικίες όπως της Νίκαιας (Κυανή ακτή), την Ολίβια (ακτή των Υέρων). Από τη Μασσαλία διαδόθηκαν τα γράμματα στους γειτονικούς λαούς κι οι Φωκαείς έγιναν οι πρώτοι φορείς πολιτισμού στη δύση πριν τους Ρωμαίους.
Όταν το 540 π.X. κατακτήθηκαν από τους Πέρσες μπήκανε στα καράβια τους και ζήτησαν ν’ αγοράσουν τις Οινούσες, νησιά της Χίου για να εγκατασταθούν. Οι Χίοι όμως αρνήθηκαν κι έτσι φύγανε για τις άλλες αποικίες τους. Η Φώκαια έκοψε και χρυσό νόμισμα το Φωκαϊκό στατήρα. Ο κόλπος της χωριζότανε σε δύο λιμάνια: το Ναύσταθμο (μεγάλο γιαλό) και το Λαμπτήρα (Μικρό γιαλό). Ο Πυθέας μεγάλος Έλληνας θαλασσοπόρος, που... βλ.: http://olympia.gr/2010/07/02/marseil/#more-23455

σχ.: αναρωτιέμαι τι αναπολούν ακριβώς οι προσκυνημένοι ραγιάδες.

Τους τιμώρησε ο Αλλάχ; ΝΕΚΡΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ …ΗΡΩΕΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ του 1996!

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους εθνικιστές τουρκόφρονες και τους Γενίτσαρους Πομάκους. Όλοι τους χρησιμοποιούν την πίστη μας στο Ισλάμ για να τρομοκρατούν τους αδελφούς μας Πομάκους. Αυτοί τους τρομοκρατούν στα τζαμιά, λέγοντάς τους ότι πρέπει να δηλώνουν Τούρκοι επειδή είναι μουσουλμάνοι, ενώ όσοι δεν δηλώνουν Τούρκοι, αλλά επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι, είναι άπιστοι και γκιαούρηδες. Και ακόμα παραπέρα, τους απειλούν ότι θα τους τιμωρήσει ο ίδιος ο Θεός και τους περιμένει η κόλαση!

Θέλουμε λοιπόν να ρωτήσουμε ποιους πραγματικά τιμωρεί ο Θεός; Μήπως αυτούς που βλάπτουν και κάνουν κακό σε άλλους ανθρώπους, στη χώρα που ζούν ή σε άλλες χώρες;

Να θυμίσουμε εδώ την τύχη που είχε στη ζωή του ο Τούρκος πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές ο οποίος οργάνωσε τις καταστροφές σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στις 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 και λίγο αργότερα πέρασε από δίκη (1961) και τον κρέμασαν οι ίδιοι οι Τούρκοι.

Μήπως και το κακό που έπραξε ο Αχμέτ Σαδίκ στη Θράκη και στην Ελλάδα είχε ως αποτέλεσμα την τιμωρία του από το Θεό; Είναι μια απλή προκατάληψη ή θεία δίκη; Ή μήπως, όπως έγραφαν οι Τουρκικές εφημερίδες, ήταν ελληνικό σαμποτάζ το αυτοκινητιστικό δυστύχημα (24.7.1995) που του στοίχισε τη ζωή;

Ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ ο οποίος ηρωοποιήθηκε στην Τουρκία λόγω της εισβολής στην Κύπρο το 1974, είχε φρικτό τέλος στα γεράματά του καθώς βασανίστηκε πάρα πολύ (2006).

Ακόμα ένα Μεγάλο Μυστήριο εξελίχθηκε στην Τουρκία και με τους 12 Τούρκους κομάντος οι οποίοι αποβιβάστηκαν το 1996 πάνω στα Ίμια. Παρασημοφορήθηκαν και έγιναν ήρωες στην Τουρκία. Όμως ο Θεός και η μοίρα τους, άλλα είχαν γράψει.

Λίγους μήνες μετά την 30η Ιανουαρίου 1996, οι κομάντος ξεκίνησαν με ελικόπτερο Cougar για άσκηση. Όταν απογειώθηκε, μία ξαφνική και μεγάλη έκρηξη κατάστρεψε το ελικόπτερο στον αέρα και όλοι οι «ήρωες» βυθίστηκαν στα κρύα νερά της Μαρμαρίδας. Για καλή τους τύχη έλειπαν δύο κομάντος με άδεια και ο διοικητής τους, ο Τούρκος ταγματάρχης Ζεκί Σεν, αξιωματικός των καταδρομών, μέλος της πολυδιαφημισμένης ομάδας Su Alt1Taaruz/ SAT. Η τύχη τους όμως δεν κράτησε και πολύ. Μέσα σε τρεις μήνες και οι δύο κομάντος που απουσίαζαν με άδεια σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Ο «ήρωας» Τούρκος ταγματάρχης Ζεκί Σεν τρομοκρατημένος από τη σκέψη ότι τον κυνηγούν οι Έλληνες σαμποτέρ, εξαφανίστηκε (στην Ελληνική αργκό αυτό λέγεται έκλασε μέντες… ή επί το κοσμιότερον γέμισε τα βρακιά του!) και μετατέθηκε κρυφά εκτός Τουρκίας στην Γεωργία στην ειρηνευτική δύναμη του Ο.Η.Ε.

Τα ίχνη του χάθηκαν για 7 ολόκληρα χρόνια, ώσπου το 2003 γύρισε στην Κωνσταντινούπολη με την ελπίδα ότι τον ξέχασαν οι Έλληνες και σταμάτησαν να τον κυνηγούν. Στις 6 Μαΐου του 2003 γιόρτασε τα γενέθλιά του στην γνωστή τουριστική περιοχή Ορτάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης και τη νύχτα κοιμήθηκε στο πανάκριβο σουλτανικό ξενοδοχείο CIRAGAN PALACE HOTEL. Την άλλη μέρα το μεσημέρι στις 3.30΄ δέχθηκε επίθεση από αγνώστους στην πλατεία Ταξίμ οι οποίοι τον κατέσφαξαν.

Έτσι, σκοτώθηκε και ο τελευταίος Τούρκος «ήρωας» που πάτησε το πόδι του ως εισβολέας στο Ελληνικό νησί των Ιμίων. Προσοχή λοιπόν...

ΠΗΓΗ:

http://ellinikesaxies.blogspot.com/2010/06/1996.html 

 

σχόλιον: είθε ο Αλλάχ να φαίνεται πάντα δίκαιος!

1821, η ανολοκλήρωτη επανάσταση είναι πάντα επίκαιρη και για κάποιους επικίνδυνη γι'αυτό και "βάλλεται"!

Η Επανάσταση του ΄21 υπό διωγμό και η αποδόμηση της Ιστορίας

 «Η ιστορία γράφεται απ΄ αυτούς που έχουν την εξουσία και το χρήμα. Ούτε οι σκλάβοι ούτε οι φτωχοί άνθρωποι  έγραψαν ποτέ ιστορία. Αυτά που διαβάζουμε ως ιστορία είναι αυτά που κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να διαβάσουμε». ( Σιμόν Περές).

 ΣΕ ΚΑΘΕ εποχή η ιδεολογία των ισχυρών γίνεται το κλειδί για την ερμηνεία της πραγματικότητας. Σήμερα η ιδεολογία της «Νέας Τάξης» καθίσταται και για τη νικημένη «αριστερά» το κλειδί ερμηνείας της πραγματικότητας. Η ιστορία της ανθρωπότητας  περνάει μέσα από τα ιδεολογικά φίλτρα της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας και προσαρμόζεται στην εικόνα που προβάλει και επιβάλει η «νέα εποχή» για τον εαυτό της. Σήμερα αυτοί που έχουν την εξουσία και το χρήμα επιχειρούν να επανα- διατυπώσουν την ιστορία. Είναι αυτοί που αποφασίζουν τι «πρέπει να διαβάζουμε ως ιστορία».
  Το χρήμα των πολυεθνικών και η αυτοκρατορική τους εξουσία δεν θέλουν καμιά ταυτότητα συλλογικότητας, καμιά ταυτότητα εθνική ή θρησκευτική, καμιά ταυτότητα ιστορικής μνήμης. Γι αυτό η Νέα Τάξη επιχειρεί να «καταργήσει» την Ιστορία, να αποσπάσει τον άνθρωπο από την ιστορικότητά του. Η Ιστορία είναι επικίνδυνη για την πλανητική εξουσία. Και είναι επικίνδυνη γιατί προϋποθέτει βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του γίγνεσθαι: είναι δηλαδή συλλογική διαδικασία. Αυτός που «έχει μια ιστορία» έχει σχέση με ένα γίγνεσθαι που σημαίνει ότι είναι και ικανός να «δημιουργήσει» ιστορία, δηλαδή να αλλάξει τον κόσμο…
Τη δυνατότητα  του ανθρώπου να γίνει ο συνειδητός παράγοντας της ιστορίας, να συνειδητοποιεί, δηλαδή και να αλλάζει ο ίδιος τον κόσμο, επιδιώκει να καταστρέψει η Νέα Τάξη. Τον ιστορικό μας ιστό θέλει να αποσαθρώσει και την ιστορική μας ταυτότητα να αφανίσει.

Η οπτική του νικητή για τον 20ο  αιώνα

Η ΝΙΚΗΜΕΝΗ «αριστερά» έχει αποδεχτεί την οπτική του νικητή, δηλαδή την εικόνα που προβάλει ο κυρίαρχος μύθος του νεοφιλελευθερισμού για τον εαυτό του. Έτσι έχει μετατραπεί σε σφογγοκωλάριο της Δύσης και του αμερικανισμού. Η νικημένη «αριστερά»  δεν έχει εγκαταλείψει απλώς ό,τι το ζωντανότερο είχε η σοσιαλιστική μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση του καπιταλισμού και των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά έχει γίνει και η ίδια δυναμικός συντελεστής παραγωγής και αναπαραγωγής των μύθων και ιδεολογημάτων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
ΣΗΜΕΡΑ οι όψιμοι αυτοί «αριστεροί» σφογγοκωλάριοι  του πλανητικού ιμπεριαλισμού επιχειρούν να «ξαναδιατυπώσουν» τα γεγονότα που σημάδεψαν τον 20ο  αιώνα και να τα προσαρμόσουν στην ιδεολογική εικόνα που προβάλει και επιβάλει η πλανητική εξουσία για τον εαυτό της. Επιχειρούν δηλαδή να «γράψουν» την ιστορία του 20ου  αιώνα σύμφωνα με τις ιδεολογικές απαιτήσεις και ανάγκες της καλπάζουσας νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας ομοιομορφίας και Τάξης…
ΕΤΣΙ στην ιστορική αποτίμηση του 20ου  αιώνα υποβαθμίζουν δραματικά τη φρίκη του καπιταλιστικού κόσμου και εξίσου δραματικά διογκώνουν τα «ελαττώματα» των επαναστάσεων κατά του κόσμου αυτού. Οι δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές και τα άπειρα εγκλήματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας «ξεχνιούνται» ή περιτυλίγονται από μια γλυκερή ηθικολογία που αποκρύπτει το βάθος και την ουσία των πραγμάτων που οδηγεί  στη γενική καταδίκη και απόρριψη του καπιταλιστικού συστήματος.
 ΑΝΤΙΘΕΤΑ η ιστορική αποτίμηση του αιώνα, με την ίδια αφοριστική ηθικολογία, κηδεύει τα επαναστατικά γεγονότα και την κοσμογονία των ανατρεπτικών ιδεών του 20ου  αιώνα με τη μέθοδο της απομόνωσης και διόγκωσης κάποιων εξωτερικών και τυπικών «ελαττωμάτων».
 Η ΡΩΣΙΚΗ Επανάσταση το 1917, η κορυφαία επαναστατική τομή του 20ου  αιώνα γίνεται «πραξικόπημα» των Μπολσεβίκων . ΒΛΕΠΟΥΜΕ, λοιπόν, σήμερα τις γραφίδες της νικημένης «αριστεράς» να δολοφονούν την ιστορία του 20ού αιώνα. Να αφαιρούν από τα πράγματα, τα γεγονότα και τις ιστορικές κινήσεις του 20ου  αιώνα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και ταξικά τους διακριτικά. Να σχηματοποιούν τον 20ο  αιώνα σε υπεριστορικές αφαιρέσεις και να τα ταριχεύουν.
 Ωστόσο το τραγικό μεγαλείο του 20ού αιώνα δεν μπορούν να το αφανίσουν. Ακριβώς γιατί αυτό βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι στον καπιταλιστικό εφιάλτη. Αυτή η αντίσταση έγραψε τις πιο ωραίες σελίδες αυτού του αιώνα και έδωσε τα μεγάλα δημιουργήματα του πνεύματος. Αυτή η αντίσταση πυροδότησε το συναίσθημα, τις επιστήμες και τις τέχνες. Σε αυτή την επαναστατική αντίσταση καταγράφεται η ποίηση  του 20ου  αιώνα και η ελπίδα  της ανθρωπότητας…

To 1821

      Έχει ειπωθεί ότι «το σπουδαιότερο γεγονός στην Ιστορία της Γαλλίας ήταν η άλωση της Βαστίλλης». Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν ιστορική τομή. Ωστόσο το πιο συγκλονιστικό γεγονός στην Ιστορία του ανθρώπου είναι το ΄21! « Ποτέ τόσο  πολύ λίγοι δεν κάμανε για τόσο πολλούς τόσα πολλά» όσα οι Έλληνες.
 Βεβαίως το ΄21 το διδαχτήκαμε σύμφωνα με τις αφηγήσεις των νικητών, της εξουσίας και του χρήματος. Μας εδόθη το ανεστραμμένο είδωλό του. Για να γνωρίσει κανείς το αληθινό Εικοσιένα, όπως μας λέει ο Δημήτρης Φωτιάδης, «πρέπει να σκύψει πάνω σε άλλα κείμενα, σ΄ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ΄ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι΄ άστραφτε το γιαταγάνι και στα απομνημονεύματα των αγωνιστών –του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομίλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα : Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων…».
 Ωστόσο η «ουσία» και η «ψυχή» του ’21, που είναι το αίσθημα της  Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση. Το ΄21 παραμένει και σήμερα η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του.
 Αυτές τις φλογερές μνήμες τρέμουν σήμερα αυτοί που θέλουν τους λαούς ναρκωμένους και υπόδουλους. Γι αυτό θέλουν να  αποδομήσουν  το «θρύλο» και τα σύμβολα της Επανάστασης του ΄21. Εξατμίζουν τους χυμούς της, εξανεμίζουν το «πάθος και το λογικό» της, αδειάζουν το περιεχόμενό της, καταλύουν την ιστορική «ψυχή»της: καταλύουν κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή βάθους πέρα από τη «γεωγραφία του χρόνου». Τη μετατρέπουν σε ένα ξενέρωτο παραμύθι θεμελιωμένο πάνω στα άκαμπτα και ακίνητα ιδεολογήματα της «Νέας Εποχής». Κάποιοι «νέοι ιστορικοί» δεν αρκούνται μόνο στην «απομυθοποίησή» της αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα: χαρακτηρίζουν τους επαναστάτες και τρομοκράτες. Χρησιμοποιούν δηλαδή το πλαίσιο των «κριτηρίων» του αυτοκρατορικού λόγου…
 Οι ραγιάδες της Νέας Τάξης προπαγανδίζουν το ραγιαδισμό. Γιατί είναι ραγιαδισμός όταν όχι μόνο επικαλύπτεις, αλλά επιχειρείς και  να διαγράψεις από τη λαϊκή συνείδηση αυτό που χάραξε η επανάσταση του ΄21: Ότι η ελευθερία δεν δωρίζεται, αλλά κατακτάται με αγώνες και αίμα.
 «Ελευθερία ή θάνατος». Αυτό είναι το μήνυμα του ΄21, που βελονιάζει και πυροδοτεί και σήμερα τη λαϊκή «ψυχή». Μήνυμα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε και αποτυπωμένο βαθιά στη συνείδηση του Έλληνα. Τη λευτεριά τους οι αγωνιστές του ΄21 έπρεπε μονάχοι τους να την κερδίσουν. Και την κέρδισαν. Έχυσαν ποτάμια αίμα. Γυμνοί, πεινασμένοι, προδομένοι τόσες φορές από τους κοτζαμπάσηδες και τους πολιτικάντηδες,  υπέμειναν τα πάντα, έχοντας πάρει την υπέρτατη απόφαση: λευτεριά ή θάνατος. Και αυτή η απόφαση πουθενά αλλού δεν βρήκε τόσο υψηλή και ηρωική έκφραση, όσο στην έξοδο του Μεσολογγίου και στο χορό του Ζαλόγγου.
 Η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει τέτοια έπη από τη λαϊκή συνείδηση.
Εμείς λέμε: Εμπρός για  Νέα Μεσολόγγια!  

 Γράφει ο Αντώνης Πλάκας
Ρεσάλτο-τεύχος 5-Απρίλιος 2006

Πηγή: http://www.resaltomag.gr/150.mag

Η Ρωμανία κι αν επέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Ο Μωάμεθ ο Πορθητής, σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα ήταν ελληνομαθής. Ο καρντάσης μας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο μπακαλόγατος που θέλει να γίνει σουλτάνος, πάλι σε αντίθεση με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ξέρει Ιστορία. Ή τουλάχιστον ξέρει ο Φον Ρίμπεντροπ του ισλαμοφασισμού, ο Νταβούτογλου.
Ο Ρετζέπ όταν επισκέφθηκε την Ηγεμονία μας, ζήτησε γι’ άλλη μια φορά το Φετιχέ τζαμί στο Μοναστηράκι κι ο αφασιακός Γιώργος είπε ναι.
Λοιπόν αδέρφια, για να μάθετε αυτά που δεν ξέρει ο Γιώργος, το εν λόγω τζαμί δεν χτίστηκε από τους Τούρκους αλλά από Άραβες εμπόρους, που ζούσαν ειρηνικά ως κοινότητα στην Αθήνα και τον Πειραιά, για τις λατρευτικές τους ανάγκες, πολύ πριν οι Τούρκοι δουν την από δω μεριά της Ελληνικής Λίμνης.
Όταν ο Μωάμεθ το 1452 κατέλαβε την Αθήνα, το Φετιχέ τζαμί ήταν ερείπιο. Ο ελληνομαθής Μωάμεθ λοιπόν, έχοντας επίγνωση της σημασίας της κατάληψης των Αθηνών, ως σύμβολο της κατάκτησης από αυτόν της ιστορικής  πνευματικής πρωτεύουσας της Ελλάδας, αναστήλωσε το τζαμί και το αποκατέστησε ως χώρο λατρείας.

Το Φετιχέ τζαμί, αδέρφια, τόσο για τον Μωάμεθ τον Πορθητή, όσο και για τους ισλαμοφασίστες επιγόνους του, συμβολίζει την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του τουρκικού Ισλάμ στην καρδιά της Ιστορικής ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι το ζωντανό σύμβολο της κατάκτησης της Αθήνας από τους πλιατσικολόγους και φονιάδες γιους του Ερτογρούλ.
Κανένα από τα καθεστωτικά βλακόμετρα δεν θα σας τα πει αυτά. Κανένας από τους κατοχικούς «σοσιαλιστές» μας δεν ψιθύρισε ούτε λέξη γι’ αυτό. Ούτε ένας έστω από το στελεχιακό ανέκδοτο, που αυτοαποκαλείται «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ».
Η παραχώρηση αυτή είναι για τους Τούρκους ισλαμιστές πιο σημαντική από όλα τα πρωτόκολλα που υπέγραψαν με την παιδική χαρά που κυβερνά την χώρα μας.
Η πολιτική είναι συμβολισμοί, είπε κάποιος Γάλλος. Έτσι είναι. Και χειρότερο συμβολισμό σε χειρότερους καιρούς δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε.
Όταν τάχιστα απέλθουν οι βαρβαρίζοντες ψιλοηγήτορες μας, πιστεύω πως ο Αντώνης, που ξέρει Ιστορία κι έχει ελληνοπρέπεια, θ’ αφήσει το Φετιχέ τζαμί ως έχει, μουσείο.
Εκτός αν τ’ αδέρφια μας δεχθούν μια αξιοπρεπή τράμπα: να ξαναφωνάξει ο μουεζίνης από το Φετιχέ τζαμί και η Αγιά Σοφιά να δοθεί πίσω στους ενορίτες της, σε 20.000.000 Έλληνες ανά τον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση, αδερφέ μου Ρετζέπ, έρχομαι να κουβαλήσω άμμο κι ασβέστη για το τζαμί του ρεσούλη σου.
Σήμερα όμως, μην ξεχνάτε, είναι 19η Μαΐου. Σαν σήμερα ο φονιάς γυναικοπαίδων, ο Χίμλερ των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα κι άρχισε η τελική φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Κύριος συνεργάτης του ο Τοπάλ (κουτσός) Οσμάν, μια σπάνιας διαστροφής εγκληματική προσωπικότητα που ταίριαξε καλά με τον αμφιφιλόφυλο και σαδιστή αφέντη του. 350.000 Πόντιοι πέρασαν από το λεπίδι, το τουφέκι και τις πορείες θανάτου, ένα «Άουσβιτς εν ροή», όπως είπε ο Π. Ενεπεκίδης. Μια γενοκτονία αλά τούρκα, χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί ανωτερότητας της τουρκικής φυλής. Απλά πράγματα: φόνοι, βιασμοί και πλιάτσικο. Τους φονιάδες ακολουθούσε να ολόκληρο λογιστικό σύστημα διαχείρισης των κλοπιμαίων. Έγιναν μάλιστα αργότερα δίκες κατά αυτών που καταχράστηκαν μεγαλύτερο μερίδιο από ότι «δικαιούνταν» από τα ματωμένα υπάρχοντα των εξολοθρευμένων Χριστιανών.

Ένα άλλο οργανωμένο σύστημα σοφών άλλαζε τα ονόματα ακόμη και στο τελευταίο ρυάκι, στο τελευταίο ύψωμα. Ξέρανε και ξέρουν ότι είναι καταπατητές.
O Ερντογάν κρατά καλά την σκυτάλη του αίματος και της ατιμίας. Συνεχίζει την παράδοση του Κεμάλ και του χαλιφάτου, που παρά τις διαφορές τους, η παλιά και η «νέα» Τουρκία ενώνονται στο Φόνο, τους Βιασμούς και το Πλιάτσικο. Ο Ερντογάν διατηρεί την Ύβρι, διατηρεί αλώβητους τους μηχανισμούς της Γενοκτονίας. Αφού όμως ξέρει Ιστορία, γι’ αυτό ζητάει το Φετιχέ τζαμί, τότε θα ξέρει ότι μετά την Ύβρη, κάποια στιγμή έρχεται η Νέμεση.
Όμως, αδέρφια, υπάρχει κάτι που πολλοί δεν ξέρουν. Ο Πόντος δεν έπεσε αμαχητί. Τα μαυροφορεμένα παλικάρια του, οι αληθινοί γιοι του Διγενή Ακρίτα πολέμησαν στα σπίτια τους, στους λόγγους και στις σπηλιές. Με τα γυναικόπαιδα ανάμεσα τους σε επικές πορείες πέρασαν στον Καύκασο, όπου πολλές φορές οι Μπολσεβίκοι σύμμαχοι του Κεμάλ τους παρέδιδαν στους Τούρκους. Έγιναν ολοκαυτώματα σε σπηλιές και σπίτια – άπαρτα κάστρα. Ο Πόντος, αδέρφια, έπεσε με το ντουφέκι στο χέρι.
Ως ελάχιστο φόρο τιμής λοιπόν,  μνημονεύω τους Αετούς των Βουνών του Πόντου, τους Οπλαρχηγούς του Αντάρτικου του Πόντου, τιτάνιες μορφές του Ελληνισμού, τέκνα της ανάγκης αλλά και της τιμής: Αιμίλος Κατόγλου, Στυλιανός, Αλέξανδρος Παλτόγλου, Ανέστης, Νικολής, Ηλίας, Παντελής, Κούρτος, Κεχαγιάς, Χασαρλού, Κωστής Παμπούλογλου, Γεώργιος Τσαχαλού, αδελφοί Ανέστης και Θεόφιλος, Σαρής, Ελευθέριος Κούρπαλη, Αναστάσιος Εγρίπελι, Χρύσος Τζορακλής, Παντελής Τζιμελής, Θεόφιλος Τζάλης, Ουζούν Φίτες, Ιωάννης Γιαγπασανλής, Στυλιανός Κοσμίδης , Ευάγγελος Ιωαννίδης, Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, καπετάν Τσιρίπς Τσιφλίδης, Ιστύλ αγάς και τόσοι άλλοι. Βάλτε μπροστά από κάθε όνομα το καπετάν. Στο δίλημμα αντίσταση ή υποταγή επέλεξαν την Αντίσταση.
Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν τι πάστα είναι αυτοί οι άνθρωποι του Λαού μας, οι Ακρίτες των Ακριτών, ακούστε κι αυτό: Οι Πόντιοι από την Τσάλκα, πέρασαν με το τουφέκι στο χέρι κι έχτισαν ξανά τα χωριά τους στον Καύκασο. Ανύπαρκτες τότε οι επαφές με την Ελλάδα. Χριστιανοί, Έλληνες το φρόνημα και τουρκόφωνοι. Γρυ Ελληνικά. Ήταν το αποτέλεσμα του είδους της πίεσης που δέχτηκαν από τους Τούρκους. Ο Θεοχάρης Κεσίδης, αυτός ο σπουδαίος μελετητής του Πλάτωνα, μας αφηγήθηκε λοιπόν μια μέρα το εξής: Μια επιτροπή της τότε Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών έκανε έρευνα και καταγραφή των γλωσσών που μιλούσαν οι πληθυσμοί των ΕΣΣΔ και των γλωσσών που θα επιθυμούσαν να διδάσκονται. Πήγαν λοιπόν και στην Τσάλκα, που όλοι ήξεραν πως ήταν τουρκόφωνη. Μαζευτήκανε λοιπόν στο κεφαλοχώρι σ’ ένα κρατικό κτίριο η επιτροπή κι οι κεφαλές των Ποντίων. Λέει λοιπόν ένας τύπος της επιτροπής ως αυτονόητο, «γλώσσα που μιλάτε, τουρκικά» και πάει να το συμπληρώσει στο έντυπο. Μέσα σε μια δυσοίωνη σιωπή, πλησιάζει ένας γέρος Πόντιος και ρίχνοντας μια τρομερή γροθιά στο τραπέζι, τους είπε σε άπταιστα τούρκικα: «Αν θέλετε να γυρίσετε ζωντανοί στη Μόσχα, ελληνικά θα γράψετε ότι μιλάμε κι ελληνικά θέλουμε να διδασκόμαστε»! Αυτό σημαίνει τραντέλενοι.
Μ’ αρέσουν οι χοροί κι οι μουσικές του Λαού μας. Όλες. Μα όταν βλέπω κι ακούω την σέρα, τον Πυρρίχιο, όταν βλέπω να πάλλονται οι τελαμώνες και να βροντούν τα μαχαίρια και τους τραντέλενους, τους τρανούς Έλληνες, να χτυπούν ρυθμικά τις μπότες τους, καθώς φωνάζει ο Αρχηγός τα παραγγέλματα και να προχωρούν σκυφτοί κι ύστερα ολόρθοι στην συμβολική επίθεση, ενώ ο κεμετζές κλιμακώνει την Μάχη, ανατριχιάζω.
Λελεύω σας, αδέρφια και σήμερα θα πάρω το τεμέτερον μου, για να κάνουμε μουχαπέτ και να χύσουμε λίγο κρασί στους παππούδες σας.
εκ του http://www.antinews.gr/?p=46354