THE KNIGHTS TEMPLARS AND FREEMASONRY 1/5

http://www.youtube.com/watch?v=L4FjaOT0cB0

Greeks and Jews in BCE antiquity, a reply to C. Plevris

Alexander the Great

by G. Sidirountios

“Keep this in mind: The Jews are the chronic enemies of the Greeks.” This is the opening sentence in the book Jews: The Whole Truth (Athens, 2006), written by Constantine Plevris. The question here is, what is the body of historical evidence examined, to argue that Jews and Greeks were perpetual enemies? The following study of ancient sources does reveal a different picture.

In the Hebrew Genesis, one of the grandsons of Noah is called “Javan.” The ancient Greek Septuagint version of the Old Testament, has this name translated as “Ionas” [1]. This name is no other than the singular of “Ionians,” one of the main ancient Greek tribes, all of which claimed ancestry from Titan Prometheus. It is evident that the Old Testament, by naming Noah as the ancestor of Jews and Ionians, presents a theory of common descent for both ancient peoples. Similarly to the Old Testament, there are other ancient sources which also present theories that different ancient peoples did have common ancestry. Such theories, regardless if they are historically accurate or not, do reflect the fact that the further back we go in history, the more chances we all have to find common descent.
In another Old Testament passage, in Joel, there is a report that some residents of the ancient cities Tyre and Sidon captured certain Jews and then sold them as slaves to the “Jevanim.” This is the plural of Javan – Ionas we have seen above. Clearly, “Jevanim” refers to no others than Ionians. However, in the ancient Greek Joel this was translated as “Greeks,” simply because the Jevanim were of a Greek descent. In a certain passage in Greek Ezekiel, “Javan” was translated as “Greece,” a country which traded slaves and copper utensils. Another instance in Ezekiel refers to some people from the Greek island of Rhodes who traded ivory with some Jews [2]. Up to this moment, we have seen no indication of any bias or hatred between Jews and Greeks. Until the arrival of Alexander the Great in the lands of Israel, there is no historical evidence about any conflict between Jews and Greeks, unless one considers the Philistines as being of Greek descent. So far, scientific research did not come to safe conclusions on the origin of the language the ancient Philistines spoke. Most historical indications, also supported by archaeology, are that the culture of the Philistines was Semitic.

With the arrival of Alexander the Great in Israel, there is evidence of cooperation between Greeks and Jews, but also that Alexander’s army invaded and destroyed Samaria [3]. Here it makes no sense to blame the Samaritans for being attacked, for is it not possible they provoked the foreign army to come and invade their land. What is clear is that, from the very beginning of their arrival, Alexander’s Greeks did make an alliance with some Israelites, the Jews, while the same time they had a conflict with some other Israelites, the Samaritans. This is also confirmed by a reference in Mishnah Yoma 69a, where a certain Israelite High Priest called Simon the Just, punished the Samaritans by the approval of Alexander. Therefore, it makes sense that Greek forces did side together with the Jewish Israelites against the Samaritan Israelites.
After the death of Alexander the Great, his kingdom was divided into smaller kingdoms by his generals. Many Israelites were unfortunate to live in lands which constituted the disputed borders between the two newly formed Greek kingdoms of the Ptolemies and the Seleucids. Here we should ask Mr Plevris if he knows how many times troops crossed the lands of the Israelites within the first twenty years of those Greek civil wars [4], and who had to serve the needs of those armies in water, food, heating and sex, if not the local civilians? At the beginning of one of those wars, some Jews in Jerusalem stood by the side of the Greek King Seleucos Nicator. But he lost the war, and the fate of Jerusalem was to be razed to the ground by the winner Greek King Ptolemy Soter [5]. Clearly, the rivalry between the Greek kingdoms resulted to divisions among the Israelites themselves. Some of them agreed to serve in the armies of the Ptolemies, while others sided with the Seleucids. After all, they lived in between those two kingdoms, and the borders were disputed and changing. People were forced by the circumstances to take sides, as a matter of survival. There is evidence that each Greek kingdom treated their own Jewish allies as equal, and rewarded them for their services [6]. In essence, both the Greeks and the Jews, but also other ethnic groups, were divided. Mixed Judeo-Hellenic troops were often involved in civil wars, centred around the interests of “royal” individuals. For example, in about 201 BCE the Seleucids began new wars against the Ptolemies in order to annex areas which included Judea. Some Jews in Jerusalem who were openly on the side of the Seleucids, revolted against the Ptolemies, who up to that time controlled Jerusalem. As a result the city changed camp, and became part of the Antiochean kingdom of the Seleucids [7]. The same time there are reports that king Ptolemy Philopator the fourth made reprisals against some Jews living in Egypt, for he had just lost Jerusalem, and most probably he regarded some of his former Jewish allies with much suspicion. However, the same reports indicate that the Greek people of Egypt did not support their King’s policy to persecute the Jews, and protected them from the King’s authorities. Philopator was forced by the circumstances to recall his menace and leave the Jews in peace [8].
In the BCE world, relations between Jews and Greeks were not uniformed, monolithic, black or white. The above, but also further evidence deriving from ancient sources, indicates that Greeks and others often were allies to the Jews, and not permanent enemies, as Plevris proclaimed. One of the most known examples of solidarity towards the Jews is that of the Queen Helen of Adiabene who embraced Judaism, and in the middle of the first century CE saved the people of Jerusalem from starvation [9]. Relations between Greek and Jewish leaders were often brotherly, such as those between King Antiochus Seleucus the third and High Priest Onias the third [10]. However, there is a general tendency to pay particular attention to the disastrous events which took place during the reign of a single Greek king, Antiochus the fourth, the so called Epiphanes (c. 215 – 164 BCE). Many scholars and others, judge the entire ancient Jewish – Greek relations from some events which took place just during the reign of Epiphanes. But even those particular events, have not been properly analysed by those who refer to them in order to prove that Jews and Greeks were enemies.
Although it is impossible to cover the subject in depth within these few pages, I should state here that even during the reign of Epiphanes, things were not absolutely back and white between Greeks and Jews. After the death of Antiochus the third, Jason the “brother” of High Priest Onias the third, made a personal alliance with the new Greek king Epiphanes and deposed his own brother Onias to take the Jerusalem Throne for himself. Those days, the Kings promoted their own personal friends and colleagues to the administration of their kingdom. In a similar way, modern leaders soon after they gain power, also promote their own people within their own new governments. High Priest Jason was in fact an important member of the new government of Antioch. He was the first Jewish leader who tried to put Jerusalem in the world map as a proper city – state. Until Jason’s days, Jerusalem did not have the relevant organisation and foundations to be recognized as a city – state. It did not have an organised political structure according to the international Hellenic requirements of the times. Also, it had no theatre, no stadium, no regulated market to the international Hellenic standards of the time, and it did not have recognised educational foundations. But Jason’s decisiveness and abilities were strong enough to succeed in fulfilling many important criteria, and as a result the Hellenic authorities recognised Jerusalem as a proper city-state. All those changes in the economy and the organisation of Jerusalem, introduced by Jason, must have brought prosperity to his people. Regardless Jason’s immense success in elevating the status of his country, some conservative elements of the Jewish society accused Jason as an importer of foreign customs and immorality to Israel [11]. However, the opposition of some hard – line elements did not make any serious challenge to Jason’s authority. The serious problems for Jason came from the same man who lifted him to the High priest throne, king Epiphanes, who himself was in a dire strategic position. He had to find revenue in order to finance large scale wars in two different fronts; against the Persians in the East and against the Ptolemies in the West. Being short of revenue, one of the measures he took was auctioning the office of the High Priest to the highest bidder. In other words, he demanded that Jason should increase the taxation of the Jews in order to help financing the wars. If Jason could find the money required, he could keep his office. If not, whoever had the money, could buy the office for himself. We see the same tradition of auctioning offices also in the Ottoman Empire, when the richest Christian Bishop could buy from the Sultan the office of Patriarch, thus becoming leader of the Christian Church just because he had the money. The Greek King Epiphanes eventually sold the High Priest office to the highest bidder, the ‘brother’ of Jason, Menelaus [12]. Jason did not accept his fate to lose; he left Jerusalem, and presented himself as an ally to the enemy of Epiphanes, the Greek King Ptolemy the sixth, hoping that if the Ptolemies win the war, there was a chance for him to return to his position. At a later stage Jason also sided with the Spartan Greeks. Some time before, his nephew Onias the fourth together with some followers, had left Jerusalem and settled in Heliopolis of Egypt, under the sponsorship of the Greek King. There they built the third Temple of the Israelites. The first was in Jerusalem and the second in the mount of the Gerizim [13]. From the above evidence and from further historical developments to be examined, it is obvious that mixed Judeo-Hellenic alliances did exist. This is a political pattern which persisted throughout the BCE era, from Alexander onwards. Also, it is clear that neither the Greeks, nor the Jews were united as two monolithic ethnic or religious or political groups.
When Epiphanes was fighting at the front against the Ptolemies, a faction of Jews revolted against his authority and tried to seize control of Jerusalem, but they failed. This of course angered the king, who as soon as he returned from the front, in addition to the punishment of his Israelite opponents, he confiscated the treasures of the Jerusalem Temple with the help of the faction led by High Priest Menelaus [14]. Apparently, this was an act aiming to cover the financial needs of his wars. The precious metals of the offerings in the Temple could be easily melted in order to produce coins. This is how the soldiers were paid; with coins. Unpaid and unhappy soldiers do have a record in the ancient times of overthrowing their leadership. The confiscation of the property of various temples was a practise repeated by a number of Kings throughout the centuries, in order to pay for their financial needs. Ancient Temples were often not just religious centres, but they had treasuries and acted like banks. Constantine the Great in the fourth century CE became famous for confiscating the property of a large number of ancient Greek temples, in order to decorate his famous city, Constantinople. This of course horrified the Greeks, for they witnessed their holy places being stripped from the most valuable objects, accumulated and created by their ancestors for centuries. Several centuries later, the people of Constantinople were themselves horrified to witness the looting of their most Holy Temple of Agia Sophia by the merchants of Venice in 1204. This is exactly how the Jews must have felt, seeing the King confiscating their own treasures of their own most Holy Temple. Although High Priest Menelaus and his followers remained on the side of Epiphanes, some other Jews reacted against the king’s theft, and rebelled. The fourth book of the Maccabees, which many scholars regard as a fictitious novel, tells us that one of the measures taken by Epiphanes against the rebels, was to force them to abandon their religion. However, those Jews who supported Epiphanes continued to maintain their priestly positions and they functioned within the Temple, meaning that even during the times of troubles, there was continuity in worshiping the One God. Menelaus the High Priest, together with the priests and his Jewish faction, remained on the side of the king throughout the crisis. There is no evidence that those who were on the side of Epiphanes were forced to change their religion. What is clear is that those who opposed Epiphanes did face persecution. It is of particular interest for the Christian world that St. Gregory of Nazianzus (c. 329-c. 390) named some of those who were exterminated by Epiphanes as the first martyrs of the “True Faith,” meaning Christianity. The memory of those martyrs is still celebrated by the Orthodox Church every first day of August [15]. In other words, Christianity finds some of its roots deep into the movement against Epiphanes, about 200 years before Jesus preached.
The infamous Epiphanes lost his life in a battle against the Persians. The new Greek King who succeeded him, Antiochus Eupator, murdered High Priest Menelaus, and gave the office to his Jewish friend Alcimus [16]. This clearly means that the new Greek King opposed the political party of Menelaus, and became an ally of another Jewish party which supported Alcimus. The second book of the Maccabees reveals that Eupator, by personal orders, restored the situation in the Temple of Jerusalem as it was before Epiphanes [17]. Later, Eupator was murdered by his cousin Demetrios Seleucos (r. 162-150 BCE) who became the new Greek King of Antioch and a new ally to High Priest Alcimus. This pattern of mixed alliances between certain Greeks and certain Jews continues up to the first century BCE, when the Romans became the new rulers of the area. For example, the Greek King Demetrios at some stage co-operated with Judas Maccabee [18]. Later Judas confronted Demetrios and this is how he lost his life [19]. The brother of Judas Maccabee, Jonathan, was an ally to the Greek usurper – King Alexander Balas, who had murdered Demetrios to take the throne for himself. Balas appointed his own Jewish friend and ally Jonathan, the brother of Judas Maccabee, as a new High Priest [20]. In other words, a new mixed Judeo-Hellenic party gained control of the area. When at some stage a Greek leader called Tryphon, made war against Balas in order to become King himself, Jonathan with his Jewish troops run in support to the party of Balas, and this is how Jonathan lost his life [21].
There is more historical evidence which reveals that Greeks and Jews were not united in BCE antiquity as two different peoples, but they often formed mixed Judeo-Hellenic alliances, centred around the interests of individual leaders. Our modern mode of thinking applies modern perceptions about nation – states with fixed borders. In antiquity the Eastern Mediterranean world was much different. The examination of few more ancient incidents which followed the times of Jonathan, may help us further to understand how mixed the ancient Judeo – Hellenic world was. For example, the Greeks of Egypt supported the brother of High Priest Jonathan, Simon, to raise expansionist wars against the Greek Kingdom of Antioch. The same time the Jewish High Priest Alcimus maintained his own alliance with a certain Greek leader called Bacchides, who in turn managed to exterminate Simon and reinstate Alcimus at the High Priest throne of Jerusalem [22]. In other words, the mixed Judeo-Hellenic party of Alcimus and Bacchides won over the mixed Judeo-Hellenic party of Simon and the Ptolemies. Similarly, the son of Simon, Hyrcanus (134-104, BCE), raised war both against some Greeks and some Israelites [23], while the Greek Ptolemy Lathouros together with some Israelites fought against Hyrcanus [24]. The son of Hyrkanos, Aristoboulus, being a proper Jew, he also became known as philhellene because of his friendship with Greeks [25]. The son of Aristoboulus, King Alexander Jannaeus (103-76 BCE) had Greek troops on his side during battles against the Greek king Demetrios Philopator, while Demetrios was also supported by some Jewish troops [26]. One should also note that the eight hundred Pharisees crucified by Alexander Jannaeus were allies of the Greek King Dimitrios Philopator [28]. So, who was friend and who was enemy of whom those times? Clearly, the conflicts were centred mainly around the political interests of leaders, and not around cultural or religious differences. The basic argument of this article is that we cannot find evidence to support Mr Plevris, simply because neither the Jews nor the Greeks were united against each other. We have seen that Jews and Greeks often formed mixed Judeo-Hellenic alliances which were involved into what in essence were civil wars. There is much evidence surviving to indicate that, apart from political and military alliances or conflicts between certain Jews and certain Greeks, there had also been much cultural exchange. A number of Greek Kings donated to the Temple of Jerusalem more than what Epiphanes confiscated. In turn, the famous King of the Jews Herod the Great was admired by Greeks for having built gymnasiums, theatres, markets and even pagan temples. He was also a sponsor of the Olympic Games [29]. Archaeology often comes to contradict and overthrow stereotypes, such as that the Jews did not have images inside their own synagogues. The truth is that they did decorate the interiors of some Synagogues even with scenes from ancient Greek mythology. Plenty of evidence survives that Greeks did go to Synagogues to pray together with the Jews and some of them became Jewish, while Jews did go to pray to Greek Temples and some of them became pagan. There is little doubt that the ancient BCE world was something very different from what many of us have previously thought.
In overall, the conclusion made by Plevris that Jews and Greeks were perpetual enemies is proved superficial, because it does not derive from the analysis of the available body of evidence.
Please feel free to distribute or publish this article anywhere.
February 2011
George Sidirountios
gsiderountios@gmail.com
Notes
[ 1 ] Ιωυαν: Γένεσις, 10:2-6, ed. A. Rahlfs, Septuaginta, 2 vols (Stuttgart, 1935).
[ 2 ] Ιωήλ, 4:4-6, Sept. ed. cit., v. 2, pp. 519-524 :… καὶ τοὺς υἱοὺς Ιουδα καὶ τοὺς υἱοὺς Ιερουσαλημ ἀπέδοσθε τοῖς υἱοῖς τῶν Ἑλλήνων,…; Joel, 3:4, trans. of the Hebrew text into English : The Jewish Publication Society of America, The Holy Scriptures according to the Masoretic text, a new translation (Philadephia, 1917), p. 724; Ιεζεκιήλ, Sept. ed. cit., 27:13,. v. 2, p. 818: ἡ Ἑλλὰς. Cf. The Holy Scriptures, p. 677. Ροδίτες: Ιεζεκιήλ, 7:15.
[ 3 ] Flavius Josephus, Antiquitates Judaicae, 11, 317-347, ed. B. Niese, Flavii Iosephi opera, 6 vols. (Berlin,1885-1894), v. 3, p. 64-70. Historia Alexandri Magni, Recensio 3, par. 24, ed. H. Engelmann, Der griechische Alexanderroman, Rezension G., 3 vols (Meisenheim am Glan, 1963), v. 2, p. 216. Quintus Curtius Rufus, trans. J. Rolfe, Quintus Curtius, History of Alexander, 2 vols. (Loeb: London, 1936), 4.8-11, pp. 239-241. Jos., Ant. 11.345, v. 3, p. 70.
[ 4 ] M. Hengel, Judaism and Hellenism (London, 1981), trans. J. Bowden from Judentum und Hellenismus, Studien zu ihrer Begengung unter besonderer Berücksichtigung Palästinas bis zur Mitte des 2 Jh.s v. Chr. (Tübingen, 1973), pp. 12-18.
[ 5 ] Apian, Syriaca, 252, ed. P. Viereck, A.G. Roos and E. Gabba, Apiani historia Romana (Leipzig, 1967), p. 398. Josephus, Contra Apionem, 1. 208-212, ed. Niese, v. 5, p. 37-38. Jos., Ant., 12, 5-10, v. 3, pp. 73-74.
[ 6 ] Jos. Ant., 12.119, v. 3, pp. 92-93: Ἔτυχον δὲ καὶ τῆς παρὰ τῶν βασιλέων τῆς Ἀσίας τιμῆς, ἐπειδὴ συνεστράτευσαν αὐτοῖς; Idem, Contra Apionem, 2. 42-47, v. 5, pp. 59-60.
[ 7 ] Jos. Ant., 12.129-146, v. 3, pp. 94-97.
[ 8 ] 3 Macc., 3.8: οἱ δὲ κατὰ τὴν πόλιν Ἕλληνες οὐδὲν ἠδικημένοι ταραχὴν ἀπροσδόκητον περὶ τοὺς ἀνθρώπους θεωροῦντες καὶ συνδρομὰς ἀπροσκόπους γινομένας βοηθεῖν μὲν οὐκ ἔσθενον, τυραννικὴ γὰρ ἦν ἡ διάθεσις, παρεκάλουν δὲ καὶ δυσφόρως εἶχον καὶ μεταπεσεῖσθαι ταῦτα ὑπελάμβανον· μὴ γὰρ οὕτω παροραθήσεσθαι τηλικοῦτο σύστεμα μηδὲν ἠγνοηκός. ἤδη δὲ καί τινες γείτονές τε καὶ φίλοι καὶ συμπραγματευόμενοι μυστικῶς τινας ἐπισπώμενοι πίστεις ἐδίδουν συνασπιεῖν καὶ πᾶν ἐκτενὲς προσοίσεσθαι πρὸς ἀντίληψιν.
[ 9 ] Jos. Ant., 20.17-53.
[ 10 ] 2 Macc., 3-4, v. 1, pp. 1104-1110.
[ 11 ] 1 Macc., 1.15, v. 1, p. 1040.
[ 12 ] 2 Macc., 4. 23-24. v. 1, p. 1108.
[ 13 ] 2 Macc., 5.5-10, v. 1, pp. 1110-1111; Ant., 12. 387. v. 3, p. 139.
[ 14 ] 2 Macc., 5.15-16, v. 1, p. 1111.
[ 15 ] Εἰς τοὺς Μακκαβαίους, MPG, v. 35, col. 912-933.
[ 16 ] 2 Macc.,14. 1-13, v. 1, pp. 1133-1134.
[ 17 ] 2 Macc., 11.22-26, v. 1, pp. 1127. The authenticity of the document contained in this part of the 2 Maccabees is disputed by some scholars: “… ἀλλὰ τὴν ἑαυτῶν ἀγωγὴν αἱρετίζοντας ἀξιοῦντας συγχωρηθῆναι αὐτοῖς τὰ νόμιμα, αἱρούμενοι οὖν καὶ τοῦτο τὸ ἔθνος ἐκτὸς ταραχῆς εἶναι κρίνομεν τό τε ἱερὸν ἀποκατασταθῆναι αὐτοῖς καὶ πολιτεύεσθαι κατὰ τὰ ἐπὶ τῶν προγόνων αὐτῶν ἔθη.”
[ 18 ] 2 Macc., 14.6, v. 1, p. 1134.
[ 19 ] 1 Macc., 9, v. 1, pp. 1069-1073.
[ 20 ] 1 Macc., 10. 15-21, v. 1, p. 1074.
[ 21 ] 1 Macc. 1, 9.31-13.26, v. 1, pp. 1070-1089.
[ 22 ] Jos. Ant., 12.413, v. 3, p. 144.
[ 23 ] Jos. Ant.., 13.280-281, v. 3, p. 203.
[ 24 ] Jos. Ant., 13.278-279, v. 3 p. 203.
[ 25 ] Jos. Ant., 13.280-281, v. 3, p. 203.
[ 26 ] Jos. De Bello, 1.93-95: Δημήτριος μὲν τοὺς Ἀλεξάνδρου μισθοφόρους, Ἀλέξανδρος δὲ τοὺς ἅμα Δημητρίῳ Ἰουδαίους μεταπείσειν ἐλπίσας. ὡς δ’ οὔτε Ἰουδαῖοι θυμῶν οὔτε οἱ Ἕλληνες ἐπαύσαντο πίστεως, διεκρίνοντο ἤδη τοῖς ὅπλοις συμπεσόντες.
[ 27 ] Jos. Ant., 13. 372-376, v. 3, pp. 220-221.
[ 28 ] Jos. Ant., 13. 328-357. Contra Apionem, 2.48-58, v. 5, p. 60 ff.
[ 29 ] Jos. De Bello, 1.403-428, v. 6, pp. 92-98; Jos. Ant., 15.329-330, v. 3, p. 391.

πηγή  http://ohifront.wordpress.com

Πρόσωπο με πρόσωπο με τον Β. Μαρκεζίνη (επί πάντων).

Η Σχολή του Σικάγου

Η Σχολή του Σικάγου είναι μια οικονομική Πανεπιστημιακή σχολή, ενσωματωμένη στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου των ΗΠΑ. Η σχολή αυτή ιδρύθηκε από τον διεθνούς φήμης καθηγητή οικονομικών και κάτοχο βραβείου Νόμπελ οικονομίας Μίλτον Φρίντμαν, ο οποίος απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 94 ετών.

Ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν ο μεγάλος γκουρού του ιδεολογικού κινήματος υπέρ του αχαλίνωτου Καπιταλισμού, του Καπιταλισμού της καταστροφής, όπως τον ονόμασαν οι λαοί του πλανήτη.
Ήταν ο δημιουργός οικονομικών μεθόδων του νεοφιλελευθερισμού, και ο άνθρωπος που θαύμαζε η κυρία Θάτσερ, και οι Πρόεδροι Reagan & Μπούς. Ο δημιουργός της «περίφημης» Σχολής του Σικάγου, ήταν και δημιουργός των δεξιών «δεξαμενών σκέψης» (Think Tanks), αυτές που συμβούλευαν και συμβουλεύουν όλους τους Προέδρους των ΗΠΑ, και καταστρέφουν τις ΗΠΑ και την ανθρωπότητα με τις ακραίες επεκτατικές ιμπεριαλιστικές Σιωνιστικές συμβουλές τους.

Οτιδήποτε προοδευτικό και Πατριωτικό για τον Μίλτον Φρίντμαν «βρομούσε Σοσιαλισμό και Κομμουνισμό», άσχετα αν στη μετά Φρίντμαν εποχή, ο Σοσιαλισμός έγινε παιχνιδάκι και πιόνι στα χέρια της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Διακυβέρνησης, (βλέπε Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ), σε βαθμό τέτοιο που σήμερα μπορούμε να λέμε,

«Τι Καπιταλισμός και Σιωνισμός, και τι Σοσιαλισμός».

Ο λαός λέει, «στο ίδιο καζάνι βράζουν».

Οι οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, είναι αυτές όπως ακριβώς σήμερα εφαρμόζονται στην Ελλάδα.

Τα στελέχη της τρόϊκα και τα αφεντικά τους, είναι μαθητές και οπαδοί των θεωριών της Σχολής του Σικάγου.

Κατά τον Μίλτον Φρίντμαν, μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις, και τα σώματα ασφαλείας, πρέπει να είναι κρατικά, όλα τα άλλα δηλαδή παιδεία, υγεία, ΔΕΚΟ, ορυκτός πλούτος, κ.λ.π. πρέπει να είναι στην ιδιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή το κράτος να μην έχει περιουσία, και όλα τα κέρδη να είναι στα χέρια ιδιωτών της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Τη δωρεάν παιδεία και υγεία, τη θεωρεί μια άδικη παρέμβαση στην αγορά. Δηλαδή όποιος δεν έχει χρήμα να θεραπευθεί, πρέπει να πεθάνει, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ.

Οι οικονομικές αυτές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, όπως εφαρμόστηκαν σε πολλές χώρες,(Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία) κατέληξαν στην οικονομική καταστροφή των χωρών αυτών, με αποτέλεσμα σήμερα να χαρακτηρίζουμε τις θεωρίες αυτές ως «Καπιταλισμό της καταστροφής».

Να δείτε ότι τα μέτρα αυτά της Σχολής του Σικάγου, θα έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα μας, αφού δεν προβλέπουν ανάπτυξη, είναι μέτρα μόνο εισπρακτικά, είναι μέτρα καταλήστευσης της περιουσίας του Ελληνικού λαού, υπό των διεθνών αρπακτικών.

Γι αυτό τα μέτρα αυτά χαρακτηρίζονται ως «Καπιταλισμός της καταστροφής», αφού τα έσοδα του κράτους, πάνε όλα στην αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων δανείων τραπεζών, της παγκόσμιας διακυβέρνησης, και ο πλούτος του κράτους στα χέρια των αρπακτικών.

Τα μέτρα αυτά της Σχολής του Σικάγου, εφαρμόστηκαν από τις Χούντες της Λατινικής Αμερικής, με αποτέλεσμα οι χώρες αυτές να χρεοκοπήσουν, με μόνο αγαθό αποτέλεσμα για τους λαούς, τη πτώση των Στρατιωτικών Δικτατοριών, που ήταν δημιούργημα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, και της παγκόσμιας Δικτατορίας.

Σήμερα όταν θέλουμε να ειρωνευθούμε τα οικονομικά μέτρα των κυβερνήσεων, λέμε αυτά είναι μέτρα της Σχολής του Σικάγου, και τους πολιτικούς που τα εισηγούνται, μαθητές της Σχολής του Σικάγου.

Ο ιδρυτής της Σχολής του Σικάγου, Μίλτον Φρίντμαν, εξυμνήθηκε ως ο οικονομολόγος που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, στους μαθητές του οποίου συγκαταλέγονται αρκετοί πρόεδροι των ΗΠΑ, πρωθυπουργοί της Αγγλίας, Ρώσοι Καπιταλιστές, Δικτάτορες σε χώρες του τρίτου κόσμου, υπουργοί οικονομικών, αξιωματούχοι του ΔΝΤ, και οι τραπεζίτες των ΗΠΑ, Allan Greenspan, Ben Bernanke, δηλαδή όλος ο καλός ο κόσμος της Ν.Τ.Π.

Οι οικονομικές θεωρίες του Φρίντμαν συνιστούν το πυρήνα της τακτικής του σημερινού σκληρού καπιταλισμού της καταστροφής.

Θα ερωτήσετε , τότε γιατί τις εφαρμόζουν στους λαούς; Διότι συμφέρουν στο μεγάλο κεφάλαιο της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

Ο καθηγητής της Σχολής του Σικάγου Μίλτον Φρίντμαν διδάσκει λέγων, όταν ξεσπάει μια κρίση, είναι ζήτημα καθοριστικής σημασίας η ακαριαία δράση, πριν η σοκαρισμένη κοινωνία διολισθήσει και πάλιν στη προηγούμενη κατάσταση.

Δηλαδή τρέξτε να πιάσουμε στον ύπνο το λαό. Αυτό ακριβώς κάνει η τρόϊκα και η κυβέρνηση σήμερα εδώ.

Ο Φρίντμαν υπήρξε οικονομικός σύμβουλος στη δεκαετία του 1970 του Χιλιανού δικτάτορα Πινοτσέτ.

Ο Φρίντμαν συμβούλεψε το Πινοτσέτ να προχωρήσει σε ένα καταιγιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας από Σοσιαλιστική (του μεγάλου πατριώτη προέδρου Αλλιέντε), σε Καπιταλιστική.

Ζήτησε ελεύθερο εμπόριο, ιδιωτικοποιήσεις όλων των ΔΕΚΟ, ιδιωτικοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, άνοιγμα επαγγελμάτων, περιστολή κοινωνικών δαπανών, όχι δωρεάν παιδεία στο λαό, όχι δωρεάν κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, κ.λ.π.

Τελικά οι Χιλιάνοι είδαν ακόμη και τα δημόσια δημοτικά σχολεία τους, να αντικαθίστανται από ιδιωτικά. Ήταν η πιο ακραία και βίαιη καπιταλιστική μεταμόρφωση που επιχειρήθηκε ποτέ, και έγινε γνωστή ως «η επανάσταση της Σχολής του Σικάγου».

Έκαναν τη Χιλή πειραματόζωο, όπως σήμερα την Ελλάδα.

Πολλοί από τους οικονομολόγους του Πινοτσέτ είχαν υπάρξει μαθητές του Φρίντμαν στη Σχολή του Σικάγου.

Εφάρμοζαν το πιο σκληρό και απάνθρωπο καπιταλισμό, του ακραίου και άκρατου νεοφιλελελευθερισμού.

Αποτέλεσμα να καταστραφεί η οικονομία της Χιλής, η χώρα να βυθιστεί στη χρεοκοπία και φτώχεια, και όλος ο χαλκός της Χιλής έκανε φτερά για τις ΗΠΑ, και ο λαός της Χιλής βρέθηκε σε ψυχολογική οικονομική κατάσταση Σόκ και Δέους, με χιλιάδες αυτοκτονίες, όπως σήμερα εδώ. Τα ίδια πάνε να κάνουν και εδώ οι μαθητευόμενοι μάγοι της Σχολής του Σικάγου, αφού όλος ο κρατικός πλούτος της Ελλάδος έχει «πετάξει» στα θησαυροφυλάκια της παγκόσμιας Σιωνιστικής Διακυβέρνησης.

Αμφιβάλλουμε εάν ο χρυσός της Ελλάδος υπάρχει ακόμη στη Τράπεζα της Ελλάδος, ή έκανε φτερά για τις τράπεζες της Παγκοσμιοποίησης.

Για τον ορυκτό πλούτο, μη ρωτάτε… Το δημόσιο ταμείο είναι βαρέλι δίχως πάτο… Τα χρήματα του Ελληνικού λαού πηγαίνουν όλα στις ΜΚΟ, και σαν βοήθεια σε τριτοκοσμικές χώρες… και άλλες σπατάλες.

Τα ίδια έκαναν και στα Αμερικανοποιημένα πλέον Ιράκ και Αφγανιστάν.

Φαίνεται ότι η καταστροφή των δίδυμων πύργων στη Ν.Υ. έδωσε στις ΗΠΑ το πράσινο φώς από τη παγκόσμια διακυβέρνηση, να αρχίσουν να επιβάλλουν με στρατιωτική ισχύ, το δόγμα του Σόκ και Δέους στην οικονομία των αδυνάτων κρατών.

Τα ίδια έκαναν και στην Αργεντινή με τη στρατιωτική Χούντα στη δεκαετία του 1970 όπου επέβαλλαν οικονομικές πολιτικές της Σχολής του Σικάγου. Στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική στη δεκαετία του 1980 ήταν η κρίση χρέους που υποχρέωσε τις χώρες να προβούν σε ιδιωτικοποιήσεις, ή να πεθάνουν, όπως απεκάλυψε ένας πρώην αξιωματούχος του ΔΝΤ. Αυτό ακριβώς κάνουν και τώρα εδώ στην Ελλάδα με το κόλπο της κρίσης χρέους. Αυτοί δημιούργησαν το χρέος.

Η Παγκόσμια Σιωνιστική οικονομική Δικτατορία, προκειμένου να αρπάξει τον Εθνικό πλούτο ενός κράτους, δημιουργεί «κρίση Χρέους» στο προγραμματισμένο για χρεοκοπία και διάλυση κράτος.

Οι τοπικές κυβερνήσεις ευρισκόμενες υπό καθεστώς «κρίσης χρέους», αποδέχονται τις «θεραπείες-Σόκ» όπως αυτές που ζητά σήμερα ή τρό’ι’κα εδώ, και σπεύδει να εφαρμόσει η κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, με την υπόσχεση ότι αυτές οι θεωρίες-μέτρα-Σόκ, θα μας σώσουν από μεγαλύτερες καταστροφές.

Για τρείς δεκαετίες ο Μίλτον Φρίντμαν και οι μαθητές του, της Σχολής του Σικάγου, είχαν μεθοδικά εκμεταλλευτεί συγκλονιστικά γεγονότα, όπως εκείνα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σε άλλες χώρες, όπως στη Χιλή του Πινοτσέτ, στην Αργεντινή, στο Ιράκ, Αφγανιστάν, κ.λ.π.

Προσπάθησαν και στη Ρωσία του Γιέλτσιν, αλλά τους βγήκε ο Πούτιν και έτσι σώθηκε η Ρωσία. Επί Γιέλτσιν είχαν βάλλει χέρι στα πετρέλαια και στο Φυσικό Αέριο της Ρωσίας.
Ο καλός πατριώτης κυβερνήτης Πούτιν τους πέταξε έξω.

Αυτό που συνέβη την 11η Σεπτ. 2001 στη Ν.Υ. ήταν μια ιδεολογία που επωάστηκε στα Αμερικανικά πανεπιστήμια και ισχυροποιήθηκε σε ιδρύματα της Ουάσινγκτον. Εν συνεχεία βρήκαν εκτελεστικά όργανα, και το υλοποίησαν, για να βγάλουν την Αμερική σε πολέμους.
Οι οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, βασίζονται στο «Πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» για να έχουν πλήρη εφαρμογή.

Η κυβέρνηση Μπούς εκμεταλλεύθηκε αμέσως το φόβο που προκάλεσαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, όχι μόνο για να κηρύξει πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, αλλά και για να επιτύχει ένα απόλυτα κερδοφόρο εγχείρημα που θα έδινε το φιλί της ζωής στην υπό χρεοκοπία οικονομία των ΗΠΑ. Έτσι εφάρμοσαν το σύμπλεγμα του άκρατου καπιταλισμού της καταστροφής, της Σχολής του Σικάγου.

Πρόκειται στην ουσία για ένα παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα από ιδιωτικές εταιρείες, (Goldman Sachs) οι οποίες αμείβονται με δημόσιο χρήμα, εφαρμόζουν τα οικονομικά προγράμματα της Σχολής του Σικάγου, και υποδουλώνουν οικονομικά τα αδύνατα κράτη (Ελλάδα), με κυβερνήσεις πιόνια και μαριονέτες.

Δυστυχώς τις ίδιες θεωρίες εφαρμόζουν σήμερα και οι οικονομολόγοι της Ε.Ε. Αυτά τα «ανθρωπάκια» που βλέπετε να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας, μέσα-έξω στο υπουργείο Οικονομικών στη πλατεία συντάγματος, η λεγόμενη «Τρόϊκα», είναι οικονομολόγοι-λογιστές που εφαρμόζουν μεθόδους της Σχολής του Σικάγου, με γραπτές εντολές άνωθεν.

Στην Ελλάδα δεν χρειάστηκε να κάνουν πόλεμο, όπως στο Ιράκ-Αφγανιστάν, Σουδάν (Νταρφούρ) και αλλού, απλώς εγκατέστησαν στην εξουσία πολιτικούς αχυρανθρώπους, οι οποίοι εκτελούν τις εντολές της Ν.Τ.Π. της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.
Σήμερα η ομοβροντία εισπρακτικών μέτρων εδώ, έχει σκοπό να προκαλέσει Σόκ και Δέος στο λαό, ώστε να μη αντιδράσει στο ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου στα μεγάλα αφεντικά της Ν.Τ.Π.

Αυτό το όλο εκρηκτικό οικονομικό μείγμα το οποίο εφάρμοσε η Κυβέρνηση Μπούς, επάνω στους άλλους υποχείριους λαούς, μετά την 11η Σεπτ. 2001 είναι μια θεραπεία –Σόκ, και είναι μια πλήρως διαρθρωμένη νέα οικονομία, η οικονομία της «αρπαχτής».

Σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός των Οικονομικών της Ελλάδος, δήλωσε ότι η κυβέρνηση έχει στα ταμεία της ρευστό μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Ας μας πεί η κυβέρνηση που πάνε όλα αυτά τα λεφτά που εισπράττει από το λαό, συν τα δισεκατομμύρια σε δάνεια.

Μήπως πηγαίνουν στις τράπεζες της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης;
Που πάει ο χρυσός που εξορύσσεται από τα μεταλλεία της Χαλκιδικής;
Που πηγαίνει το ουράνιο;
Γιατί ο Ελληνικός λαός δεν έχει καμία πληροφόρηση για τον ορυκτό του πλούτο;

Αυτές τις οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, εφήρμοσε προ του Μπούς, ο πρόεδρος Reagan, και ονομάστηκαν Reaganomics.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου ονομάστηκαν «νεοφιλελευθερισμός», ο οποίος είναι η πιστή εφαρμογή της διδασκαλίας της Σχολής του Σικάγου, μέσα στην παγκοσμιοποίηση.

Οι δεξιές «δεξαμενές σκέψεις» της παγκοσμιοποίησης διατηρούν μακροχρόνιες σχέσεις με το Μίλτον Φρίντμαν και τη Σχολή του Σικάγου αφού είναι «βίοι παράλληλοι».

Σε κάθε χώρα όπου εφαρμόστηκαν οι πολιτικές της Σχολής του Σικάγου, η χώρα αυτή οικονομικώς κατεστράφη,(Λατινική Αμερική).

Στη Ρωσία τους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες που μετέχουν στη συμμαχία της παγκοσμιοποίησης τους αποκαλούν «ολιγάρχες», στην Κίνα «ηγεμονίσκους», στη Χιλή «πιράνχας», στην Ελλάδα «Καρχαρίες», και στις ΗΠΑ η κυβέρνηση Μπούς τους ονόμασε «Σκαπανείς», τι περιμένατε να τους ονομάσει ο αλήστου μνήμης Μπούς;

Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτού του συστήματος είναι η μεταβίβαση του δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά χέρια, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, η ύπαρξη μόνο πολύ πλουσίων και φτωχών, η εκτόξευση του δημόσιου χρέους, το διαρκώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στους ζάμπλουτους και στους αναλώσιμους φτωχούς, (GOEIM).

Αυτά γίνονται τώρα στην Ελλάδα, με τη «Σοσιαλιστική» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Από τη Χιλή μέχρι το Ιράκ, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες υπήρξαν ο σιωπηλός εταίρος όσων αντιδρούσαν στη παγκόσμια ελεύθερη αγορά. Οι συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, δολοφονίες, των πολιτικών αντιπάλων είναι η «λογική του δόγματος του Σόκ». Το «Δόγμα του Σόκ» λειτουργεί ως εξής.

Η αρχική καταστροφή, δηλαδή ένα πραξικόπημα (Χιλή, κλπ.), μια τρομοκρατική επίθεση (Ν.Υ.), κατάρρευση των αγορών, χρεοκοπία (Ελλάδα), πόλεμος,(Ιράκ), μεγάλος σεισμός, τσουνάμι, (Ταϋλάνδη-Ινδονησία), τυφώνες (ΗΠΑ), μια καταστροφή πυρηνικών εργοστασίων (Ιαπωνία), ανεμοστρόβιλοι (ΗΠΑ), κ.λ.π. εξωθεί ολόκληρο το πληθυσμό σε μια κατάσταση συλλογικού κλονισμού Σόκ & Δέους.

Οι βόμβες που πέφτουν από τον ουρανό (Λιβύη), τα τρομοκρατικά χτυπήματα, οι πυρκαϊές δασών, οι θυελλώδεις άνεμοι, χρησιμεύουν για να εξασθενήσουν αντιστάσεις ολόκληρων κοινωνιών, για να επικρατήσει η Ν.Τ.Π. των Κοσμοκρατόρων. Έτσι οι κοινωνίες που βρίσκονται σε κατάσταση Σόκ, παραιτούνται των κυριαρχικών δικαιωμάτων, και έρχεται η παντοκρατορία των Επικυρίαρχων και Εξουσιαστών της Γης.

Οι Ιρακινοί αναμενόταν να είναι τόσο τρομοκρατημένοι από το Σοκ & Δέος που τους προκάλεσαν με την εισβολή, και το «κρέμασμα» του Σαντάμ, ώστε να παραδώσουν τον έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων, τις εγκαταστάσεις, τις κρατικές εταιρείες, και την εθνική κυριαρχία τους στον εισβολέα τις ΗΠΑ, και να αποδεχτούν την ύπαρξη στρατιωτικών βάσεων και πράσινων ζωνών στη χώρα τους.

Κάτι παρόμοιο γίνεται τώρα στη χώρα μας με οικονομικό πόλεμο. Παραδώσαμε τα πάντα στον οικονομικό κατακτητή, και τώρα δημιουργούμε πράσινες ζώνες για τη πράσινη ενέργεια των Γερμανών.

Η πράσινη ενέργεια δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Ο Τζώρτζ Όργουελ έγραφε, «Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε, και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τα συμφέροντά μας».

Ακριβώς αυτό εφαρμόζουν τώρα στην Ελλάδα.

Οι υπό κατάληψη και οικονομική εκμετάλλευση χώρες, υφίστανται Σοκ, από πολέμους, χρεοκοπίες, τρομοκρατικές επιθέσεις, πραξικοπήματα, φυσικές καταστροφές, και άλλα δεινά. Στη συνέχεια υφίστανται ένα ακόμα Σόκ, από διεθνείς εταιρείες (SIEMENS, Goldman Sachs) κλπ, και πολιτικούς πιόνια του κατακτητή-σαν τους δικούς μας σήμερα- οι οποίοι εκμεταλλεύονται το φόβο και τον αποπροσανατολισμό που προκάλεσε το πρώτο Σόκ, για να προωθήσουν μια οικονομική θεραπεία-Σόκ. Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Τη Σχολή του Σικάγου, οι πολιτικοί-πιόνια της παγκόσμιας διακυβέρνησης-δεν τη βλέπουν μόνο σαν πανεπιστημιακή σχολή, αλλά και ως μια σχολή σκέψης, (Think Tank). Ο στόχος δεν είναι απλώς η διδασκαλία των φοιτητών, αλλά η ισχυροποίηση της οικονομικής σχολής του Σικάγου, σαν πνευματικού δημιουργήματος μιας φατρίας και μαφίας συντηρητικών ακαδημα’ι’κών πολιτικών, των οποίων οι ιδέες αποτελούν ένα επαναστατικό προπύργιο εναντίον της κυρίαρχης πατριωτικής εθνικής σκέψης.

Οι απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, προορίζονται για υπουργοί και πρωθυπουργοί των υπό έλεγχο χωρών. Οι Χιλιανοί απόφοιτοι της Σχολής του Σικάγου, έγιναν υπουργοί οικονομικών και τραπεζίτες του Πινοτσέτ, μέχρι που οδήγησαν τη Χιλή στην οικονομική καταστροφή.

Τά ίδια και οι απόφοιτοι άλλων κρατών της Λατινικής Αμερικής.

Το τμήμα οικονομικών του Πανεπιστημίου του Σικάγου, ήταν δέσμιο ενός φιλόδοξου χαρισματικού άντρα, Εβρα’ι’κής καταγωγής, που είχε σαν αποστολή να φέρει θεμελιώδεις επαναστατικές αλλαγές στη παγκόσμιο οικονομία. Ο άντρας αυτός ήταν ο Μίλτον Φρίντμαν.

Οι μαθητές του έλεγαν, «το να είσαι μαθητής του Μίλτον ήταν κάτι μαγικό». Σήμερα η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση φροντίζει μέσω των αχυρανθρώπων της πολιτικών, όσες κερδοφόρες επιχειρήσεις είναι σε κρατικά χέρια, (π.χ. ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΕΥΔΑΠ-ΟΣΕ-ΕΛΠΕ), να τις καταστρέψει, ώστε να περιέλθουν στα δικά τους χέρια, δηλαδή σε ιδιωτικό έλεγχο, γιαυτό ακούτε τις κυβερνήσεις –πιόνια των προτεκτοράτων να μιλάνε συνεχώς για αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις.

Αυτά όλα είναι συστήματα της Σχολής του Σικάγου, με σκοπό όλος ο πλούτος των κρατών να περιέλθει στα χέρια ιδιωτών στελεχών της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.

Ο Φρίντμαν οραματιζόταν να επιβάλλει μια αποδόμηση στις κοινωνίες, να τις επαναφέρει σε μια κατάσταση γνήσιου καπιταλισμού απαλλαγμένου από κάθε κρατική παρέμβαση, όπως κρατικές ρυθμίσεις, περιορισμούς στο εμπόριο, και περιχαρακωμένα κλειστά συμφέροντα.

Ο Φρίντμαν πίστευε πως όταν η οικονομία μιας χώρας έχει προβλήματα ο μοναδικός τρόπος για να θεραπευθεί είναι η εσκεμμένη πρόκληση οδυνηρών Σόκ. Τις μεθόδους πρόκλησης των δεινών στην υπό εκμετάλλευση χώρα, διδάσκουν στη Σχολή του Σικάγου, και είναι όλα όσα ζήσαμε από τον Οκτώβρη του 2009 που ανέβηκαν στην εξουσία εδώ στην Ελλάδα οι μαθητές της Σχολής του Σικάγου, μέχρι σήμερα, αφού προηγήθηκαν μέτρα Σόκ, με πυρκαϊές δασών, οχλοκρατικές διαδηλώσεις στην Αθήνα με θύματα, και άλλες τρομοκρατικές ενέργειες, για να ωριμάσει και να πέσει το φρούτο Ελλάς.

Οι κανόνες του Φρίντμαν για μια ελεύθερη αγορά, αλλά και οι ευφυείς στρατηγικές του για την επιβολή τους, είχαν σαν αποτέλεσμα, μερικοί άνθρωποι να γίνουν πολύ πλούσιοι, εξασφαλίζοντας κάτι που προσεγγίζει την απόλυτη ασυδοσία γιαυτούς, δηλαδή να αδιαφορούν για τα εθνικά σύνορα, να αποφεύγουν τη φορολόγηση, και να συσσωρεύουν διαρκώς νέα πλούτη. Αυτό ακριβώς κάνουν τα παιδιά της Σχολής του Σικάγου σήμερα εδώ στην Ελλάδα, αδιαφορούν για τα εθνικά μας σύνορα, σε στεριά και θάλασσα, (βλέπε ΑΟΖ), με αποτέλεσμα η χώρα μας να έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι, των Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, και άλλων εχθρών στη στεριά, και των Τούρκων στη θάλασσα, στην Ελληνική Α.Ο.Ζ.

Μαθητές του Μίλτον ήταν και οι σημερινοί μεγαλοτραπεζίτες των ΗΠΑ, Allan Greenspan, Ben Bernanke, Timothy Gaitner, κλπ, οι οποίοι εφήρμοσαν τις οικονομικές θεωρίες της Σχολής του Σικάγου, με αποτέλεσμα τη καταστροφή της οικονομίας των ΗΠΑ, και τελική χρεοκοπία. Το μόνο που σώζει τις ΗΠΑ από τη στάση πληρωμών (χρεοκοπία), είναι η ομοσπονδιακή τράπεζα, η οποία τυπώνει συνεχώς δολάρια για αιμοδότηση και μετάγγιση στην οικονομία, ώστε να δουλεύει η κρατική μηχανή, μέθοδος που δοκιμάστηκε με επιτυχία στην οικονομική κρίση του 1929.

Η Σχολή του Σικάγου εκτός των άλλων, παραδίδει και μαθήματα ανατροπής καθεστώτων, όπως έγινε στη Λατινική Αμερική, Ινδονησία, κ.λ.π. αλλά και μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, αφού πρώτα περάσουν τα υπό εκμετάλλευση κράτη, από τις διαδικασίες του δόγματος του Σόκ και Δέους. (Βλέπε τι έκαναν στην Ελλάδα του Κώστα Καραμανλή, τρομοκρατικές ενέργειες, παρακολουθήσεις τηλεφώνων, απειλές για δολοφονίες του Πρωθυπουργού και της οικογένειάς του, κ.λ.π.) με σκοπό να φέρουν το ΓΑΠ…διά τα (γνωστά) περαιτέρω…

Η Σχολή του Σικάγου δουλεύει για την επικράτηση της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης-Δικτατορίας των λαών της Γης.

Ο Μίλτον Φρίντμαν θεωρείται ο γκουρού της Ν.Τ.Π.

Όταν τελικά έγινε το πραξικόπημα του Πινοτσέτ στη Χιλή, συνοδευόταν από πέντε διαφορετικές μορφές Σόκ, ήταν η συνταγή που θα επαναλαμβανόταν σε γειτονικές χώρες της Λατινικής Αμερικής, και θα εμφανιζόταν τρείς δεκαετίες μετά στο Ιράκ με τα πετρέλαια, και στο Αφγανιστάν με τη παπαρούνα και τα ναρκωτικά.

Οι πέντε διαφορετικές μορφές Σόκ, και η συνταγή του Μίλτον ήταν,

• Α. Το Σόκ που προκάλεσε το ίδιο το πραξικόπημα στο Λαό, και η δολοφονία του Προέδρου Αλλιέντε.
• Β. Το Σόκ του λαού που όλος ο ορυκτός πλούτος (Χαλκός) της Χιλής, «πέταξε» για τις ΗΠΑ, και η χρεοκοπία της Χιλής.
• Γ. Το Σόκ που προκαλούσαν τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες πολιτικών κρατουμένων.
• Δ. Το Σόκ που προκαλούσαν τα ναρκωτικά στο λαό, και
• Ε. Το Σόκ της κρίσης χρέους, με την ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Ασφαλώς κάτι θα έχετε ακούσει σήμερα για κρίση χρέους, για τη νομιμοποίηση των μαλακών ναρκωτικών εδώ στην Ελλάδα, και που πάνε τα πετρέλαια της Ελλάδος, μαζί με τον υπόλοιπο ορυκτό πλούτο.

Αυτές οι πέντε μορφές Σόκ, έπεσαν επάνω στα σώματα και τα πνεύματα των ΛατινοΑμερικάνων, δημιουργώντας ένα τυφώνα ισοπέδωσης, καταστροφής, και υποταγής των λαών στα κελεύσματα της Ν.Τ.Π. της παγκόσμιας Σιωνιστικής οικονομικής διακυβέρνησης.
Στην Ελλάδα σήμερα με τη δικαιολογία ότι σώζουν τη χώρα, εφαρμόζουν τα εισπρακτικά μέτρα της Σχολής του Σικάγου λίγο-λίγο, με τη κάθε δόση δανείων.

Είναι και αυτό ένα Σόκ για τον Ελληνικό Λαό.

Οι θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν του έδωσαν το βραβείο Νόμπελ, στη Χιλή έδωσαν τον Πινοτσέτ, και στους άλλους Ευρωπα’ι’κούς λαούς έδωσαν τη κρίση Χρέους, με ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Το πείραμα στη Χιλή των παιδιών της Σχολής του Σικάγου, απεδείχθη ολέθριο, αλλά και όπου αλλού εφαρμόστηκε.

Ο Μίλτον Φρίντμαν συνήθιζε να λέει, «Οι θεωρίες μου δεν μπορούν να υλοποιηθούν ή να επιβληθούν χωρίς δύο στοιχεία, «Τη Στρατιωτική Δικτατορία, ή τη πολιτική τρομοκρατία με κυβερνήσεις της Ν.Τ.Π.»

Τα συμπεράσματα δικά σας…

ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΓΡΥΠΑΙΟΣ, Διεθνολόγος
E-mail: ant.grypaios@gmail.com

Πηγή: Το Βιβλίο «Το Δόγμα του Σόκ» 

βλ.:  http://kostasxan.blogspot.com/2011/09/blog-post_1831.html

Πέθανε ο Κρίστοφερ Χίτσενς

ΤΑ ΝΕΑ, 16/12/2011

Ο βρετανός συγγραφέας και αρθρογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς πέθανε από πνευμονία, στο Χιούστον. Ο δημοσιογράφος έγινε γνωστός στην Ελλάδα για τη θέση του υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα, ενώ είχε και άλλη μια παράξενη σχέση με την Αθήνα: στην ελληνική πρωτεύουσα αυτοκτόνησε η μητέρα του με τον εραστή της, τον Νοέμβριο του 1973.

Ο βρετανός συγγραφέας και αρθρογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς πέθανε σε ηλικία 62 ετών από πνευμονία, μια επιπλοκή του καρκίνου του οισοφάγου από τον οποίο έπασχε, στο Χιούστον, όπως αναφέρει σήμερα το περιοδικό VANITY FAIR στην ιστοσελίδα του.

«Ο Κρίστοφερ Χίτσενς, ο δεινός επικριτής και ρήτορας πέθανε σήμερα σε ηλικία 62 ετών», επισημαίνει το αμερικανικό περιοδικό.

Γεννημένος στη Βρετανία το 1949, εγκατεστημένος στην Αμερική από το 1981, άθεος, αντισυμβατικός, δεν δίστασε να βάλει στο στόχαστρό του τη Μητέρα Τερέζα, τον Χένρι Κίσινγκερ και τον Μπιλ Κλίντον, όντας μια ζωή αμφισβητίας εκ πεποιθήσεως, όπως είναι και ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του.

Διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου τον Ιούνιο του 2010.

Ο Χίτσενς άρχισε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος στη Βρετανία πριν μεταβεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στις ΗΠΑ όπου και έζησε.

Έγινε ευρύτερα γνωστός ως αρθρογράφος σε διάφορα αμερικανικά και βρετανικά έντυπα πολιτικού περιεχομένου. Το βιβλίο του «God Is Not Great» (Ο Θεός δεν είναι μεγάλος) πραγματεύεται την ανυπαρξία του Θεού.

Ο Χίτσενς ως δημοσιογράφος ασχολήθηκε συχνά με ελληνικά θέματα: έγινε γνωστός για τις θέσεις του υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα, έχει γράψει, μάλιστα, και σχετικό βιβλίο, ενώ στήριζε τις κυπριακές θέσεις.

Συμβολή σε μία συζήτηση θερμή, αντιπαράθεση περί της επιστημονικότητας ή μη της ιστοριογραφίας.

Η άποψη ενδεικτική μιας αντιλήψεως έχει αποτελέσει την αφορμή για προβληματισμό και συζητήσεις.

Lord Kelvin:…I often say that when you can measure what you are speaking about, and express it in numbers, you know something about it; but when you cannot measure it, when you cannot express it in numbers, your knowledge is of a meagre and unsatisfactory kind; it may be the beginning of knowledge, but you have scarcely in your thoughts advanced to the state of Science, whatever the matter may be." [PLA, vol. 1, "Electrical Units of Measurement", 1883-05-03]

http://zapatopi.net/kelvin/quotes/

 

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι περιεκτική "αναλόγως του αριθμού και του τύπου των φαινομένων που εμπεριέχει" (Sidman, σελ.13).

--Σε πόσα διαφορετικά φαινόμενα, καταστάσεις, γεγονότα αναφέρεται συγχρόνως;

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι σταθερή. Ερμηνεία και κατανόηση νέων ευρημάτων χωρίς να τροποποιούνται οι βασικοί άξονές της, υποθέσεις της.

--Πόσο καλά ερμηνεύει νέα δεδομένα/ευρήματα χωρίς να αλλάζει τις βασικές της υποθέσεις;

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι ακριβής. Η ακρίβεια συνδέεται με την ορθότητα ερμηνείας όσων συνέβησαν (ή/και πρόγνωσης μελλοντικών συμβάντων).

--Ως ποίον βαθμόν μπορεί να προγνώσει και να ερμηνεύσει παρελθούσες επιτευξεις;

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι σχετική, εξαρτάται απο το πόσο στενη είναι η σχέση ανάμεσα στην ίδια την θεωρία και τις πληροφορίες ή δεδομένα που εσυλλέχθησαν.

--Πόσον στενά συνδέεται με τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν στο πλαίσιό της;  Πόσον πειστικά και αδιαμφισβήτητα, δηλ., αντανακλά τα γεγονότα;

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι χρήσιμη, όχι μόνον για τις άμεσες εφαρμογές της αλλά και στο κατά πόσον είναι παραγωγική (δημιουργίες νέων ιδεών και κατευθύνσεων για μελλοντική έρευνα).

--Σε ποιόν βαθμό απαντά και γενά συγχρόνως νέα ερωτήματα και ερευνητικές κατευθύνσεις;

• Μία επιστημονική θεωρία περιμένουμε να είναι απλή στην διατύπωσή της, αφορά στην έκταση των λεπτομερειών.

--Πόσο απλή ή λιγότερο παραφορτωμένη είναι;

Η θεωρία είναι το βασικό εργαλείο της επιστήμης.

Ειναι η "σπονδυλική στήλη" της επιστήμης και η εξέλιξη μίας θεωρίας αποτελεί μικρόκοσμο  της ίδιας της επιστημονικής διεργασίας.

Ειλικρίνεια και ιστοριογράφοι.

 

Έλεος, με κάθε σεβασμό ρε Γεώργιε, πιστεύεις ότι οι επιλογές των ανθρώπων είναι τυχαίες;

Ο "τάδε" επέλεξε το διδακτορικό (!) του με λοταρία; Αυτό που επέλεξε του ήταν αδιάφορο, είμαστε σοβαροί;  Γιατί δεν επέλεξε π.χ. την εποχή της δυναστείας Τσαγκ ή την δράση του Μπαρμπαρόσα και την σχέση του με τους οθωμανούς; (τυχαία).

Δεν υπάρχει (ελπίζω) άνθρωπος που να πείθεται σε κάτι τέτοιο.

Γεώργιε. Επέλεξε ο ταδε την εποχή Ι.Μεταξά. Τα ενδεχόμενα είναι δύο και μόνον: ή τρέφει συμπάθεια στον Μεταξά ή αντιπάθεια (προκατάληψη απολύτως φυσικό) και στις δύο περιπτώσεις θα μεροληπτεί, άλλα στοιχεία αποκαλύπτοναι, άλλα θα κρύβονται, άλλα θα διογκώνονται, οι ερμηνείες και οι εκτιμήσεις άστα.., βάλαμε τον Χίμλερ (γεωπόνος ένεκα) να φυλάει τα πρόβατα (δεν αναφέρομαι προσωπικά, αλλά γενικά).

Εσύ ειλικρινώς τώρα τυχαία επέλεξες το θέμα σου;

Θα δημοσιεύσω κάτι περί επιστημοσύνης, θα το βρείς ενδιαφέρον και χρήσιμον.

From the Occupy Wall Street and Tea Party movements of the US to the rise of populist politics in Europe, the globalisation backlash is everywhere.

Globalisation has turned on its Western creators

A shoe factory in south China: the global economy has been opened up Photo: STR/AFP/GETTY

By Jeremy Warner

9:06PM GMT 07 Dec 2011

542 Comments

A number of years ago, a story went around that sprouts were being transported from across Britain to an East Anglian airport, from where they were sent to Poland for washing and packaging before being air-freighted back again for sale in supermarkets located but a few miles from where they were grown.

This is an extreme example of the sometimes insane supply-chain dynamics of modern-day globalisation, but it speaks loudly to widespread disillusionment with the once-unquestioned blessings of free trade. From the Occupy Wall Street and Tea Party movements of the US to the renewed rise of populist politics in Europe, the backlash is everywhere to be seen.

In real terms, Americans are on average no better off than they were 30 years ago; in Britain, the Institute for Fiscal Studies says that our real disposable incomes are in the midst of a 14-year freeze. Vast tracts of gainful employment in textiles, potteries, shoe-making, machine tools and many other industries have disappeared, to be replaced by… well, not very much at all outside the now languishing financial services industry and the housing market.

The West’s competitive advantage, even in hi-tech industries such as pharmaceuticals and aeros...........
...................

βλ.: http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/jeremy-warner/8940701/Globalisation-has-turned-on-its-Western-creators.html

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Μουλάς κάνει έκκληση για νέες τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ και βεβαιώνει ότι σε 20 χρόνια το Ισλάμ θα ελέγχει όλο τον κόσμο

Το Κόμμα Προόδου της Νορβηγίας έχει ζητήσει την άμεση σύλληψη του Μουλά Krekar μετά την δήλωση που έκανε ο ένθερμος υμνητής της τζιχάντ, για την ανάγκη ανανεωμένων τρομοκρατικών επιθέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο μουσουλμάνος εξτρεμιστής που έχει ως βάση την Νορβηγία έκανε αυτή τη δήλωση σε συνέντευξή του στο MTV3 της Φινλανδίας. Ισχυρίστηκε επίσης ότι το Ισλάμ «θα ελέγχει ολόκληρο τον κόσμο» μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.

Πάνω από μια δεκαετία μετά από τις καταστροφικές τρομοκρατικές επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, που άφησε σχεδόν 3.000 νεκρούς, ο Μουλάς, δήλωσε:

«Δεν έχουν μάθει τίποτα από το επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου. Γι 'αυτό χρειάζονται δύο ακόμη επιθέσεις. Είναι ο μόνος τρόπος οι Αμερικανοί να καταλάβουν ότι εμείς [οι μουσουλμάνοι] είμαστε άνθρωποι και όχι ζώα ή σκλάβοι».

Ο Morten Ørsal Johansen, εκπρόσωπος της μεταναστευτικής πολιτικής του Κόμματος Προόδου, ​​δήλωσε ότι με αυτά τα σχόλια στον Μουλά αξίζει να τεθεί υπό κράτηση.

«Πρόσφατα ψηφίσαμε ένα νέο νόμο που αναφέρει ότι όποιος συνιστά απειλή για τα βασικά εθνικά συμφέροντα μπορεί να υπόκειται σε σύλληψη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Μουλάς θα πρέπει τώρα να συλληφθεί ", δήλωσε στην εφημερίδα VG.

Ο Μουλάς, που είναι συν-ιδρυτής της ισλαμικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Ισλάμ, μετακόμισε στη Νορβηγία ως «πρόσφυγας» από το βόρειο Ιράκ το 1991.

Σε συνέντευξή του στη φινλανδική τηλεόραση, ο ίδιος μίλησε επίσης για το πώς η ευρωπαϊκού τύπου δημοκρατία ποτέ δεν θα ριζώσει στη Μέση Ανατολή. Παρομοιάζοντας την εξαγωγή της δυτικής δημοκρατίας με μια «πλαστική μπανάνα», είπε ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει στον αραβικό κόσμο, διότι, σε αντίθεση με την πραγματική (μπανάνα), "δεν μπορείς να τη φας."

Υποστήριξε επίσης στη τρίλεπτη συνέντευξη ότι περαιτέρω τρομοκρατικές επιθέσεις είναι αναπόφευκτες, αναφέρει η VG.

"Πρόκειται να συμβεί. Είναι γραμμένο να συμβεί. Η Τζιχάντ αναμένεται να συμβεί, είμαι σίγουρος για αυτό. Η Τζιχάντ είναι σαν μια γάτα. Εάν έχεις κλειδώσει μια γάτα είναι επικίνδυνη ", δήλωσε ο Μουλάς.

Ο ριζοσπαστικός ισλαμιστής πρόκειται να εμφανιστεί σε δικαστήριο της Νορβηγίας, τον Φεβρουάριο, μετά τις λεκτικές απειλές που εκτόξευσε κατά της ζωής πέντε διαφορετικών ατόμων, συμπεριλαμβανομένης της αρχηγού του Συντηρητικού Κόμματος (Høyre) Erna Solberg (φώτο).

βλ.: http://redskywarning.blogspot.com/

Ελληνικός φιλογερμανισμός, εθνικές συμφορές και αντιεβραϊκή προπαγάνδα 1916 – 2010

Στη φωτογραφία ο δικτάτορας Μεταξάς, εν τω μέσω φασιστών

Γράφει ο Γιώργος Σιδηρούντιος
Από τη στιγμή που ο πλανήτης έγινε μικρός για τον άνθρωπο, λόγω της εξέλιξης του, ζούμε σε ένα διεθνή κόσμο αλληλοεξάρτησης. Η επιβίωση και ευημερία κάθε λαού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συμμαχίες και συνεργασίες που θα καταφέρει να κάνει με άλλους λαούς. Εμείς οι Έλληνες, σε κρίσιμες περιόδους δεν κινηθήκαμε συλλογικά υπέρ μίας ή άλλης συμμαχίας, αλλά διαιρεθήκαμε σε υποσύνολα, το καθένα από τα οποία επέλεξε τους δικούς του συμμάχους. Αυτή η εμφύλια διαφωνία και διαμάχη στο θέμα επιλογής συμμάχων, οδήγησε τον Ελληνισμό στις μεγαλύτερες καταστροφές του. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που ξεκίνησε το 1914, διχαστήκαμε σε Αγγλογαλλόφιλους και Γερμανόφιλους. Την ίδια χρονιά, έπειτα από Γερμανικό σχέδιο γενοκτονίας των Ελλήνων με την καθοδήγηση του στρατηγού Otto Liman von Sanders, οι Τούρκοι οργανώνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου εξοντώνουν Ελληνικούς και Αρμενικούς πληθυσμούς (σχετικό ντοκιμαντέρ στην υποσημείωση 1 στο τέλος του κειμένου). Οι Αγγλογάλλοι ήταν εχθροί του...

βλ.: http://ohifront.wordpress.com/

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Β.Μαρκεζίνη

http://udemand.wordpress.com/

Ο ελληνικός ανθελληνισμός (Μέρος 1) με τον αείμνηστο Δάσκαλο Ν.Σαρρή

Νεοκλής Σαρρής - Αναφορά σε άρθρο του Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού, καθηγητή Φιλοσοφίας του Αιγαίου Πανεπιστημίου, με θέμα «Ο ελληνικός ανθελληνισμός».

http://www.youtube.com/watch?v=Y8kuEiW-Nsc&feature=related

Διαχρονικής αξίας λόγια.

Ένας πραγματικά μικρός κόσμος

Τον όρο six degrees of separation, σίγουρα θα τον έχετε ακουστά. Πρόκειται για κάτι που από τότε που το πρωτοέμαθα, με είχε συνεπάρει.
Ο όρος αναφέρεται στην ιδέα ότι όλοι μας (κυριολεκτικά), απέχουμε μόλις έξι βήματα, μέσω γνωριμιών, από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο στον πλανήτη!
Υπάρχει δηλαδή μια νοητή αλυσίδα, αποτελούμενη από φίλους των φίλων, που κατά μέσο όρο μας συνδέει μέσω έξι ανθρώπων, με κάθε άλλον στη γη.
Και αυτό ισχύει και για τα έξι δισεκατομμύρια κατοίκων της.
Έτσι, αν εγώ έχω κάνει χειραψία με τον τάδε ποδοσφαιριστή, κι αυτός έκανε με  τον τάδε ηθοποιό, ο οποίος έκανε με κάποιον υπουργό, ο οποίος γνώρισε σε κάποιο πάρτυ τον Al Pacino, ο οποίος γνώρισε τον Ομπάμα…, εγώ συνδέομαι με τον πλανητάρχη μέσω έξι μόλις προσώπων. Και ούτω καθ εξής.
Η ιδέα ξεκίνησε το 1929, με ένα διήγημα του  Ούγγρου Frigyes Karinthy, που είχε τίτλο Chains, και στη συνέχεια έγινε πιο γνωστή μέσω ενός θεατρικού έργου του John Guare το 1990, με τίτλο Six Degrees of Separation. Ενδιάμεσα είχε γράψει μια εργασία για αυτό και ο διάσημος ψυχολόγος Stanley Milgram, μιλώντας για «έναν πραγματικά μικρό κόσμο».
Σήμερα, οι ερευνητές έρχονται να μειώσουν τον αριθμό των κρίκων της αλυσίδας, και να τον κάνουν μόλις 4.74. Ή τουλάχιστον, όσον αφορά στους χρήστες του Facebook. Σύμφωνα λοιπόν με μια νέα μελέτη, η οποία χρησιμοποιεί αλγόριθμους για να αναλύσει τις σχέσεις μεταξύ των χρηστών, ο μέσος αριθμός κοινών γνωστών που χωρίζει δυο οποιουσδήποτε χρήστες, από τα 721 εκατομμύρια, του Facebook, είναι μόλις 4.74.
Πέραν τούτου, η μελέτη, που έγινε σε συνεργασία του Facebook  με το πανεπιστήμιο του Μιλάνου, αποκάλυψε ότι μέσα σε μια χώρα, ο αριθμός αυτός μικραίνει και άλλο, φτάνοντας στους τρεις.
Όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα του Facebook, «αν σκεφτείτε τον οποιονδήποτε απομακρυσμένο χρήστη στη σιβηρική τούνδρα, ή στα βροχοδάση του Περού, τότε ένας φίλος ενός φίλου σας, μάλλον είναι και φίλος ενός φίλου του».
Σύμφωνα με την εργασία αυτή, που τιτλοφορείται Four Degrees of Separation, ο  Milgram είχε καταλήξει σε μια αισιόδοξη ερμηνεία του φαινομένου του μικρού μας κόσμου, αλλά και σε μια απαισιόδοξη.
Από τη μια είναι εκπληκτικό το πώς κάποιος μπορεί να συνδέεται με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο στη γη μέσω ελάχιστων μόνο ενδιάμεσων ανθρώπων.
Από την άλλη όμως, όπως είχε πει ο Milgram, το αποτέλεσμα αυτό μπορεί και να αποδεικνύει την τεράστια ψυχολογική απόσταση μεταξύ μας. Ότι στη πραγματικότητα δηλαδή, απέχουμε πέντε κόσμους ο ένας από τον άλλο.
Το Facebook όμως, είναι αισιόδοξο. Σύμφωνα με τους ερευνητές του, «είναι πολύ καθησυχαστικό το ότι σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, απέχουμε μόνο τέσσερις κόσμους και όχι πέντε, ο ένας από τον άλλο….».

S.A. –New York Times
http://www.nytimes.com/2011/11/22/technology/between-you-and-me-4-74-degrees.html?_r=1&partner=rss&emc=rss

βλ.: http://www.antinews.gr/2011/12/02/136368/

Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι!

02 Δεκεμβρίου 2011, 15:45

Μότσαρτ ή Αϊνστάιν, γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Αυτό τουλάχιστον είναι το συμπέρασμα των ειδικών, που βάζει τέρμα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες πολλών γονιών, οι οποίοι καταπιέζουν τα παιδιά τους ώστε αυτά να γίνουν «διάνοιες».
Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι Ντέιβιντ Χάμπρικ και Ελίζαμπεθ Μέιντζ διαπίστωσαν ότι το ταλέντο και όχι η μεγάλη προσπάθεια είναι αυτό που μετρά. Οι ψυχολόγοι ζήτησαν από επαγγελματίες πιανίστες να διαβάσουν χωρίς προετοιμασία μια σειρά από παρτιτούρες. Οσοι είχαν μεγαλύτερη πείρα, αποδείχτηκαν καλύτεροι από εκείνους που είχαν λιγότερη.
Ομως από τους καλύτερους ξεχώρισαν ορισμένοι που είχαν μεγαλύτερη ικανότητα απομνημόνευσης, οπότε διάβαζαν τις νότες πολύ πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Αυτοί ήταν οι πλέον ταλαντούχοι και όπως έδειξαν ειδικές εξετάσεις, οι νευρώνες του εγκεφάλου τους λειτουργούσαν διαφορετικά.
Στο βιβλίο του «Ο Κώδικας του ταλέντου» ο Ντάνιελ Ντόιλ εξηγεί ότι στους ανθρώπους με μεγάλο ταλέντο παίζει ρόλο η μυελίνη, μία λιποειδής ουσία που περιβάλλει τα νεύρα και βοηθά στη λειτουργία των νευρώνων.
Η μυελίνη παράγεται από τη λευκή ουσία, που έχει σημαντική συνεισφορά στη διαδικασία της μάθησης, ενώ ελέγχει επίσης τα σήματα μεταξύ των νευρώνων και συντονίζει τις εργασίες διάφορων περιοχών του εγκεφάλου. Η λευκή ουσία ήταν σε πολύ μεγάλη ποσότητα στον Αϊνστάιν κι ας μην ήταν καλός μαθητής στο σχολείο.
βλ.: Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι! 02 Δεκεμβρίου 2011, 15:45 Μικρότερα γράμματα Μεγαλύτερα γράμματα Διάνοια γεννιέσαι, δεν γίνεσαι! Μότσαρτ ή Αϊνστάιν, γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Αυτό τουλάχιστον είναι το συμπέρασμα των ειδικών, που βάζει τέρμα στα όνειρα και τις φιλοδοξίες πολλών γονιών, οι οποίοι καταπιέζουν τα παιδιά τους ώστε αυτά να γίνουν «διάνοιες». Οι Αμερικανοί ψυχολόγοι Ντέιβιντ Χάμπρικ και Ελίζαμπεθ Μέιντζ διαπίστωσαν ότι το ταλέντο και όχι η μεγάλη προσπάθεια είναι αυτό που μετρά. Οι ψυχολόγοι ζήτησαν από επαγγελματίες πιανίστες να διαβάσουν χωρίς προετοιμασία μια σειρά από παρτιτούρες. Οσοι είχαν μεγαλύτερη πείρα, αποδείχτηκαν καλύτεροι από εκείνους που είχαν λιγότερη. Ομως από τους καλύτερους ξεχώρισαν ορισμένοι που είχαν μεγαλύτερη ικανότητα απομνημόνευσης, οπότε διάβαζαν τις νότες πολύ πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους. Αυτοί ήταν οι πλέον ταλαντούχοι και όπως έδειξαν ειδικές εξετάσεις, οι νευρώνες του εγκεφάλου τους λειτουργούσαν διαφορετικά. Στο βιβλίο του «Ο Κώδικας του ταλέντου» ο Ντάνιελ Ντόιλ εξηγεί ότι στους ανθρώπους με μεγάλο ταλέντο παίζει ρόλο η μυελίνη, μία λιποειδής ουσία που περιβάλλει τα νεύρα και βοηθά στη λειτουργία των νευρώνων. Η μυελίνη παράγεται από τη λευκή ουσία, που έχει σημαντική συνεισφορά στη διαδικασία της μάθησης, ενώ ελέγχει επίσης τα σήματα μεταξύ των νευρώνων και συντονίζει τις εργασίες διάφορων περιοχών του εγκεφάλου. Η λευκή ουσία ήταν σε πολύ μεγάλη ποσότητα στον Αϊνστάιν κι ας μην ήταν καλός μαθητής στο σχολείο. Espressonews.gr
Espressonews.gr   

Τσόμσκι: «Η τρόικα θέλει να σας καταστρέψει»

 

Ο κορυφαίος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι σε μια εκ βαθέων και εξαιρετικά επίκαιρη συνέντευξη στο ΒΗΜagazino.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/10/2011, 13:45

Ο καθηγητής Νόαμ Τσόμσκι στο γραφείο του στο ΜΙΤ (φωτογραφία: Tommy Agriodimas).

455

emailεκτύπωση 

Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.
Ο Νόαμ, όπως τον αποκαλούν όλοι στο ΜΙΤ, πηγαίνει κάθε ημέρα στο γραφείο του, στο Tμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας. Εκεί βρεθήκαμε στις 3.00 το μεσημέρι, 15 λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού μας. Η Μπεβ Στολ, η βοηθός του, μας άνοιξε την πόρτα του προθαλάμου του γραφείου του. Είναι αυτή που κανονίζει τα πάντα για εκείνον με κάθε λεπτομέρεια: «Σε πέντε λεπτά θα μπείτε στο γραφείο του, ετοιμαστείτε και ο καθηγητής θα είναι μαζί σας στην ώρα του».
Ενα γραφείο γεμάτο βιβλία παντού. Στην τεράστια βιβλιοθήκη όλα είναι τοποθετημένα σε ράφια με γραμμένη από κάτω την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Μια κατηγορία, όμως, ενώ έχει ετικέτα, είναι εντελώς κενή από βιβλία: «Intelligence». Σε κεντρικό σημείο υπάρχει μια τεράστια φωτογραφία του Μπέρτραντ Ράσελ και από κάτω γραμμένη η φράση με την οποία ξεκινά η αυτοβιογραφία του και προφανώς εκφράζει και τον Τσόμσκι: «Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: Η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους». Καθήσαμε σε ένα τραπέζι στο μέσον του γραφείου του, και ο Τσόμσκι κάθησε ακριβώς δίπλα μας. Ευτυχώς, γιατί εκτός του ότι είναι συναρπαστικό να τον έχεις κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής, είναι γνωστό ότι μιλάει πάρα πολύ σιγά. Εκτός όλων των άλλων, φημίζεται και για την απίστευτη μνήμη του, θυμάται απλώς τα πάντα, κάτι που δεν το αρνείται και ο ίδιος: «Ναι, θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά μερικές φορές είναι λίγο βασανιστικό, επειδή οι άλλοι συνήθως δεν θυμούνται». Μπορεί με μεγάλη ευκολία να πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο σαν να «τραβάει» μέσα στο μυαλό του συρτάρια με γνώσεις και πληροφορίες. Ακουγε κάθε ερώτησή μας σκυφτός, κοιτώντας προς τα κάτω, και μόλις τελειώναμε σήκωνε αμέσως το βλέμμα του και έδινε την απάντησή του κοιτώντας μας κατάματα μέχρι τέλους.
Πάντως ο Τσόμσκι έκανε την πρώτη ερώτηση: «Αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα».
Ετοιμαζόμαστε να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία. Ετσι μας λένε. Ομως η Ελλάδα που είναι λιγότερο από το ένα χιλιοστό της παγκόσμιας οικονομίας θα καταστρέψει όλη την υφήλιο; Δεν είναι γελοίο αυτό; «Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».
Και τι θα κερδίσουν οι λεγόμενες «αγορές» από την καταστροφή της Ελλάδας; «Ξέρετε, αυτό που ονομάζουν “αγορές”, δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα».
Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν στο τέλος; «Ηδη πληρώνονται εδώ και πολλά χρόνια. Επαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν “δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος” και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα».
Πιστεύετε, παρ’ όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς; «Ναι, παρ’ ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι’ αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: “Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα”. Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».
Συγγνώμη, αλλά πώς το αποκαλείτε αυτό το σύστημα; «Είναι το οικονομικό σύστημα “στυγνή ληστεία”».
Πολύ περιγραφικό όνομα για οικονομικό σύστημα... «Μα δεν είναι καν μυστικό, το λένε και οι ίδιοι! Πριν από μερικά χρόνια ένας υψηλά ιστάμενος του ΔΝΤ το χαρακτήρισε “κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής”. Ακριβώς όπως η Μαφία! Οπως οι μαφιόζοι, έχουν και τα λεφτά να σε δανείσουν, αλλά και τον τρόπο να σ’ τα πάρουν πίσω».
Αρα η ανυπακοή και η μη πληρωμή του χρέους μας είναι η πρότασή σας; «Προσέξτε. Η ανυπακοή πολλές φορές θέλει ψυχραιμία και υπομονή. Και κυρίως να βρείτε τον τρόπο που σας ταιριάζει».
Το ίδιο σύστημα, όμως, δεν επιβάλλεται και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες; «Βεβαίως. Από τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν και ως σήμερα, πάρα πολλές φορές έχουν κληθεί οι αμερικανοί πολίτες να πληρώσουν τα κεφάλαια τραπεζών που χάθηκαν σε επενδυτικά ρίσκα που πήραν οι ίδιες εντός και εκτός ΗΠΑ. Αυτό, προσέξτε, δεν θα συνέβαινε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά συμβαίνει στο δικό μας οικονομικό σύστημα, διότι απλώς είναι “γκανγκστερικό”. Μάλιστα υπάρχει και όνομα για αυτό το σύστημα, ο Στίγκλιτζ θα σας έχει μιλήσει φαντάζομαι. Ονομάζεται “πολύ μεγάλο για να αποτύχει”. Αυτό περιγράφει στην ουσία την πολιτική “παροχής εξασφάλισης” από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία διασφαλίζει στις τράπεζες και στους επενδυτικούς οργανισμούς πως “ό,τι ρίσκο και να πάρετε, όταν το σύστημα καταρρεύσει και δεν θα μπορείτε να πάρετε άλλα λεφτά, θα σας τα δώσουμε εμείς από τα χρήματα των φορολογουμένων”. Παρεμπιπτόντως, το σύστημα καταρρέει κάθε τόσο».

Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα

Οι οίκοι αξιολόγησης τι ρόλο παίζουν σε όλα αυτά; «Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το “γκανγκστερικό σύστημα”, αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι’ αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Ολοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού».
Και εμείς οι πολίτες, όμως, δεν αντιδράσαμε καθόλου και τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας. «Μα δεν τα έχουμε αποδεχτεί! Δεν μας δόθηκε καμία επιλογή και καμία εναλλακτική. Δεν μας ρώτησε κανένας: “Σας αρέσει το ΔΝΤ;”. Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, εσάς; Απλώς το σχεδίασαν και μας το επέβαλαν».
Γι’ αυτό η Goldman Sachs, ας πούμε, αν και βασική υπεύθυνη της κρίσης, βγάζει ακόμη τεράστια κέρδη; «Ακριβώς. Αν και είναι βασικοί υπεύθυνοι και από τους αρχιτέκτονες της κρίσης, τα πάνε μια χαρά, με τεράστιους μισθούς και με μπόνους. Αυτό συμβαίνει επειδή απλώς ανήκουν στο σύστημα που προανέφερα. Η Goldman Sachs τώρα είναι πλουσιότερη από ποτέ. Αλλά ο κόσμος δεν εστιάζει σε γεγονότα όπως αυτό, διότι η προπαγάνδα αναζητεί και βρίσκει άλλους “υπεύθυνους” να κατηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, όμως, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να στοχοποιείς διάφορες κοινωνικές ομάδες».
Η στοχοποίηση, όμως, συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Και από το κράτος προς κάποιους, αλλά και από τους πολίτες προς κάποιους άλλους. Δεν είναι επικίνδυνο αυτό; Υπάρχει «καλή» στοχοποίηση; «Οχι βέβαια. Προσέξτε τι γίνεται. Από την πλευρά του κράτους έχουμε ορισμένους ιδιαίτερα εύκολους στόχους, όπως είναι για παράδειγμα οι δάσκαλοι και η Παιδεία γενικότερα. Από την πλευρά του πληθυσμού τώρα, έχουμε τον εύκολο στόχο, που είναι οι αλλοδαποί, και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ανησυχητικά το φαινόμενο της μετανάστευσης. Στην Ουγγαρία με το νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ, στην Αγγλία με το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Αμυντική Λίγκα. Και αν σας ακούγεται ανακουφιστικό ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα παίρνουν κάτω από 10%, μην ξεχνάτε ότι το 1928 στη Γερμανία το Ναζιστικό Κόμμα είχε πάρει κάτω από 3%. Πέρυσι βγήκε στη Γερμανία το βιβλίο του Τίλο Σαραζίν “Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της”, στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες καταστρέφουν τη χώρα. Εγινε μπεστ σέλερ. Η δε καγκελάριος Μέρκελ, παρ’ ότι καταδίκασε το βιβλίο, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει τελικά αποτύχει. Οι Τούρκοι και οι Αραβες που τους έκαναν εισαγωγή για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά “απέτυχαν”, δηλαδή, να γίνουν ξανθοί και γαλανομάτηδες, κανονικοί άριοι...».
Υπάρχει πάντως το παράδοξο σε καιρούς οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας οι άνθρωποι να επιλέγουν τον καπιταλισμό και να θυμούνται όλα τα κακά του σοσιαλισμού. Οταν όμως έρχεται η οικονομική κρίση, τότε βρίζουν τα κακά του καπιταλισμού και μνημονεύουν τα καλά του σοσιαλισμού. Είναι λίγο ανόητο αυτό. Πώς γίνεται να αλλάξει; «Αυτό είναι και το ένα και μοναδικό μήνυμα που πραγματικά έχω να δώσω. Δεν είναι συνταγή και πρέπει ο καθένας να το καταφέρει μόνος του: Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική».
Με αυτό που λέτε ελπίζετε να βελτιώσετε τον κόσμο; «Δεν θέλω να βελτιώσω τον κόσμο, θέλω οι άνθρωποι να τον βελτιώσουν».
Ποια είναι η άποψή σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Σας φαίνεται, όπως λένε, να έχει ξεχάσει ότι ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από χέρια μαύρων; «Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα. Συμβολίζει σπουδαία πράγματα για την τεράστια ομάδα των Αφροαμερικανών, αλλά κυρίως για την παγκόσμια κουλτούρα και τον πολιτισμό. Το να περιμένεις, πάντως, κάτι από τον Ομπάμα είναι τεράστιο λάθος».
Ολα αυτά τα χρόνια που σας ακούω και σας διαβάζω, μου θυμίζετε ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. «Αλήθεια; Μισό λεπτό να καλύψω τις φτέρνες μου».
Ειλικρινά, μοιάζει σαν να προσπαθείτε να αλλάξετε τη μοίρα που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι κάπως μάταιο; Στο τέλος δεν θα είναι έτσι και αλλιώς χαμένη μάχη; «Οχι, δεν την έχουν επιλέξει οι άνθρωποι τη μοίρα τους. Εγώ πάντως δεν την έχω επιλέξει. Εχει όμως σχεδιαστεί. Ο Ανταμ Σμιθ (που έγραψε τον “Πλούτο των εθνών”) δεν ήταν ηλίθιος που έγραψε αυτά που έγραψε».
Ας περάσουμε σε κάτι άλλο που αφορά την Ελλάδα. Πώς εξηγείτε την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας; «Υπάρχουν πάρα πολλοί ιστορικοί λόγοι για αυτό. Πάντως πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική. Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά».
Ομως στην ουσία οι ΗΠΑ μάς έχουν υποχρεώσει σε αυτά τα τεράστια έξοδα για εξοπλισμούς. «Φυσικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ’ αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τoυς χρησιμoποιήσουμε και ως “διαφημιστικό”, ως “teaser” για άλλες χώρες. Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία».
Οι μεγάλες δυνάμεις, όμως, γιατί κάνουν εδώ και δεκαετίες τα «στραβά μάτια» στις παρανομίες που έχει διαπράξει η Τουρκία; «Μερικές φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του ’90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».
Οι διανοούμενοι της Ευρώπης, όμως, δεν πολυμιλάνε για όλα αυτά. Τελικά ο διανοούμενος που υπηρετεί τους δυνατούς μπορεί να συνεχίσει να λέγεται έτσι; «Αυτή της Τουρκίας δεν είναι η μόνη περίπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτική της κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διανοούμενοι της Δύσης».
Την ένταση που υπάρχει τελευταία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ πώς την εξηγείτε; «Αυτήν τη φορά η Τουρκία έχει έναν πολύ καλό λόγο, αφού ένα τουρκικό πλοίο δέχθηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα και σκοτώθηκαν εννέα Τούρκοι. Αυτό ήταν κανονική πειρατεία. Οι Ισραηλινοί άλλωστε συνηθίζουν να τα κάνουν αυτά από παλιά. Κανένα κράτος δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που κάνει το Ισραήλ, αλλά όταν έχεις τις ΗΠΑ από πίσω σου, κάνεις ό,τι θέλεις. Σκοτώθηκαν λοιπόν από τα πυρά των Ισραηλινών εννέα άνθρωποι, από τους οποίους να σημειώσουμε κανένας δεν ήταν αμερικανός πολίτης, και η Τουρκία απαίτησε από το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη».
Πιστεύετε δηλαδή ότι πίσω από τις κινήσεις τις Τουρκίας κρύβεται και αίσθημα δικαίου; «Οχι. Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος».
Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον ένα κράτος που θα είναι κράτος δικαίου; «Οχι,ποτέ. Εφόσον κάτι είναι κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο. Βέβαια, φυσικά και υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ηθικοί και οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν το ήθος τους σε κάποια κομμάτια του κράτους. Αλλά το να περιμένεις από ένα κράτος ισχύος να συμπεριφέρεται δίκαια είναι μάταιο και ανόητο. Τα κράτη ως οργανισμοί λειτουργούν με τις δικές τους αρχές και τα δικά τους συμφέροντα. Ολη η ιστορία των κρατών είναι κάπως έτσι».
Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα; «Οχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή. Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι. Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου. Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει. Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».
Και το ταξίδι θα υπάρχει έπειτα από κάθε άνθρωπο και έπειτα από κάθε εποχή; «Ακριβώς. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν. Δείτε τι συνέβη με τη Λατινική Αμερική. Ηταν επί 500 χρόνια κάτω από φοβερή καταπίεση, κυρίως των Ευρωπαίων και μετά των Αμερικανών. Ολα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες προσπάθειες να απελευθερωθούν κατεστάλησαν και πνίγηκαν στο αίμα. Ομως τα τελευταία δέκα χρόνια οι λαοί της Λατινικής Αμερικής έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Απελευθέρωσαν τις χώρες τους από τις χούντες και την καταπίεση με τρόπο εντυπωσιακό».
Πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και με την «Αραβική άνοιξη»; «Εχουν ήδη υπάρξει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι μόνιμες. Βέβαια έχουν πολύ δρόμο ακόμη μπροστά τους, αλλά μετρούν ήδη κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Μία από αυτές, την οποία φυσικά δεν πολυπροβάλλουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι η δημιουργία πραγματικού εργατικού κινήματος στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες οι οποίες δεν είχαν ποτέ κάτι τέτοιο. Τώρα πλέον είναι δυνατόν ακόμη και σε αυτές τις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο εργατικό συνδικάτο».
Αυτή η απελπισία τού σήμερα πώς μπορεί να αλλάξει και να γίνει ελπίδα; «Δεν ξέρω. Αν γνωρίζετε την απάντηση πείτε τη και σε εμάς. Την έχουμε ανάγκη απεγνωσμένα».
Η εποχή χαρακτηρίζεται από την απουσία σπουδαίων ηγετών, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και αλλού. Είναι άραγε θέμα κακής συγκυρίας ή φυσιολογικό αποτέλεσμα των καιρών; «Δεν πρέπει να ψάχνεις για σπουδαίους ηγέτες. Αν κάνεις εσύ κάτι σημαντικό, θα δημιουργήσεις τη δική σου σπουδαία ηγεσία και δεν θα επιτρέψεις να δημιουργηθεί αυτό που ονομάζεις ανεπαρκή ηγεσία».
Μήπως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συγχέουμε εντελώς τις έννοιες «συνηθισμένο» και «φυσιολογικό» και πλέον πιστεύουμε ότι αυτό που είναι συνηθισμένο στη ζωή μας είναι και το φυσιολογικό; «Σωστό είναι αυτό, πρέπει όμως να καταφέρνεις να διακρίνεις μέσα σου τις αληθινές, τις ειλικρινείς κινητήριες δυνάμεις».
Για εσάς ποιες είναι αυτές οι βασικές κινητήριες δυνάμεις; «Είναι πολλές και γνωρίζω μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, η δυστυχία από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι και κυρίως αυτή για την οποία έχω συνυπευθυνότητα. Αυτό είναι βασανιστικό. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και τα προνόμιά μας σημαίνουν αυτόματα και ευθύνες».
Μοιάζει πάντως στην Ελλάδα οι άνθρωποι να έχουμε υποστεί συλλογική κώφωση: μιλάμε όλοι, ενώ κανένας δεν ακούει κανέναν. Δεν είναι ένα βασικό πρόβλημα αυτό; «Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι “δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο”. Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».
Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τη χώρα μας και ότι καλός προφήτης είναι αυτός που αγαπά. Τώρα που κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση τι θα προφητεύατε για εμάς; «Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».
* Aυτή η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011.
Διαβάστε ακόμα: «Ο Χάουαρντ θα σας απαντούσε...»
βλ.: http://www.tovima.gr/vimagazino/interviews/article/?aid=426036&h1=true