Ομολογίες Αμερικάνικες

«Έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε την λέξη ‘πολιτισμός’ όχι για να περιγράψουμε ένα ιδανικό το οποίο ανήκει μόνο στον ελληνοκεντρικό κόσμο, αλλά με μια έννοια πολύ περισσότερο τετριμμένη και γενική, για να δηλώσουμε κάτι αυθύπαρκτο σε κάθε έθνος του κόσμου, ακόμη και τα πιο πρωτόγονα. Χρησιμοποιούμε την λέξη ‘πολιτισμός’για ολόκληρο το σύμπλεγμα του τρόπου ζωής και έκφρασης που χαρακτηρίζει κάθε έθνος. Έτσι, η λέξη ‘πολιτισμός’ έχει καταντήσει να έχει την έννοια μιας απλής ανθρωπολογικής εικόνας και όχι μιας ιδέας που έχει αξία, που αποτελεί ένα ιδανικό, το οποίο πρέπει συνειδητά να κατακτήσουμε. Με αυτή την αόριστη και αναλογική έννοια (που δίνουμε σήμερα στον πολιτισμό) επιτρέπεται να μιλάμε για κινεζικό, ινδικό, εβραϊκό και αιγυπτιακό πολιτισμό, παρ’ όλο που κανένα από αυτά τα έθνη δεν είχε μια λέξη ή ένα ιδανικό, το οποίο να αντιστοιχεί σε έναν αληθινό πολιτισμό.Φυσικά, κάθε οργανωμένο έθνος έχει ένα εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ο Νόμος και οι προφήτες του Ισραήλ, το κομφουκιανό σύστημα των Κινέζων, το Ντάρμα των Ινδών είναι σε ολόκληρη τη διανοητική τους δομή, θεμελιακά και ουσιαστικά διαφορετικά από το Ελληνικό ιδανικό του πολιτισμού. Και τελικά, η συνήθεια να μιλάμε για «προελληνικούς πολιτισμούς» δημιουργήθηκε από το θετικιστικό πάθος της ισοπέδωσης των πάντων στους ίδους όρους: η οπτική αυτή οδηγεί σε κληρονομικά ευρωπαϊκές περιγραφές μη ευρωπαϊκών πραγμάτων και περιφρονεί το γεγονός ότι η ιστορική μεθοδολογία παραχαράσσεται, σε μια προσπάθεια να προβάλλουμε τις δικές μας αντιλήψεις σε έναν κόσμο που είναι ξένος προς αυτές».
Werner Yaeger 1888-1961, απόσπασμα από το πολύτομο έργο του ‘Παιδεία’, από δημοσίευμα της εφημερίδας ‘Πρώτο Θέμα’ [5/2/06]).
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η αληθινή επαναστατική δύναμη. Πιστεύουμε ότι οι θεσμοί μας πρέπει να στείλουν όλους τους άλλους στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Ηγούμαστε ενός οικονομικού συστήματος, που έχει ενταφιάσει κάθε άλλη μορφή παραγωγής και διανομής, αφήνοντας μεγάλο πλούτο και μερικές φορές μεγάλα ερείπια στο πέρασμά του. Τα πολιτιστικά μηνύματα που μεταδίδουμε μέσω του Χόλιγουντ και των μακΝτόναλντς φτάνουν μέχρι τις άκρες του κόσμου, για να κατακτήσουν, αλλά και να υπονομεύσουν άλλες κοινωνίες. Αντίθετα από τους περισσότερους παραδοσιακούς κατακτητές, δεν μας ικανοποιεί να καταπιέζουμε απλώς τους άλλους: επιμένουμε να μας μιμούνται. Φυσικά για το καλό τους. Είμαστε οι πιο επίμονοι προσηλυτιστές του κόσμου: ο κόσμος πρέπει να είναι δημοκρατικός. Πρέπει να είναι καπιταλιστικός...»
(Ronald Steel, Αμερικανός ιστορικός, από δημοσίευμα της εφημερίδας ‘Πρώτο Θέμα’ [5/2/06]).