Θέμα Εμπιστοσύνης - Θεμέλιον επικοινωνίας & συνεργασίας

Η έλλειψη εμπιστοσύνης ( και η αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας & συνεργασίας μεταξύ μας) απαντάται παντού και είναι συνέπεια, σύμπτωμα της κοινωνική νόσου ( βλ. "διαφωτισμός", προοδευτισμός, ατομικισμός, προτεσταντική ηθική, καπιταλισμός, μηδενισμός, νεο οθωμανισμός  κ.ά.), που μας έφεραν οι επικυρίαρχοι του πλανήτη και τα ντόπια "τσιράκια' τους και επιτρέψαμε εμείς με την έμφυτη ανοησία και απρονοησία μας. 
Παντού..;  Όχι, την εμπιστοσύνη μας την δίνουμε απλόχερα στους δασκάλους, δημοσιογράφους και πολιτικούς.
Εντυπωσιακόν! Τί ειρωνεία!
Χαίρουν εμπιστοσύνης αυτοί που την εξαπάτηση κατά κανόνα τουλάχιστον, έχουν ως στόχο, τέχνη και τεχνική εις βάρος μας. Αυτοί που άμεσα και έμμεσα ελέγχουν και καθορίζουν την σκέψη, την δράση και την μοίρα μας!
Πού είναι ο σκεπτικισμός μας όσον αφορά στις υπηρεσίες που μας προσφέρουν δασκαλοι (όλων των βαθμίδων), δημοσιογράφοι (όλων των μέσων και βαθμίδων) και πολιτικοί (όλων των βαθμίδων βλ. κόμματα, κυβέρνηση, αυτοδιοίκηση & Μ.Κ.Ο.!);
Πήγε περίπατο...

Ενδιαφέρον !

Ο κίνδυνος της άφιξης εξωγήινων στη γη

26 Απριλίου 2010, 15:21

Οι εξωγήινοι υπάρχουν αλλά η ανθρωπότητα δεν πρέπει να επιδιώκει να τους συναντήσει ,δηλώνει ο διάσημος μαθηματικός –αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ.
Μάλιστα επισημαίνει πως  παραμονεύει ο κίνδυνος της άφιξης εξωγήινων  που θα θελήσουν να εποικήσουν τον πλανήτη μας οι οποίοι όμως δεν μοιάζουν με ανθρώπους αλλά  είναι μικροοργανισμοί, σκουλήκια και μικρόβια.
Πάντως ο Χόκινγκ θα αναλύσει με λεπτομέρειες τις απόψεις του για τα μυστήρια του Σύμπαντος  μέσω σειράς  ντοκιμαντέρ  που ετοιμάζει για το Discovery Channel. Αξίζει να σημειωθεί ότι  ο «νέος Αϊνστάιν»  είναι τετραπληγικός  και παρά την ηλικία των 68 χρόνων του συνεχίζει με αμείωτο ζήλο το επιστημονικό του έργο.

Πηγή: http://www.madata.gr/diafora/science/60137.html

Καθαρός λόγος από τον Θεοδωράκη & τα χίλια κακά της μοίρας μας.

ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΟΡΩΝ



Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.


Αθήνα, 27.4.2010

Μίκης Θεοδωράκης
πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=24020#24020

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΤΥΠΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ

Το χαμηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης στο οποίο έχει περιαχθεί η ελληνική κοινωνία, φθαρμένη επί μακρόν από το κυρίαρχο ρεύμα μιας αποδομητικής νοοτροπίας των (ισχνών) διανοούμενών της των προσκολλημένων στα συστήματα της τρέχουσας πολιτικής εξουσίας, δεν είναι παρά ένα πρόσκαιρο φαινόμενο στην μακραίωνα ιστορία μας.

Όλοι εκείνοι που φρονούν ότι οι σημερινοί φορείς της ελληνικότητας στερούνται της βιολογικής συνέχειας που θα τους επέτρεπε να διεκδικήσουν την λαμπρή αρχαιοελληνική κληρονομιά μας, με άλλα λόγια, όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν αντέχουν οι ώμοι μας ένα τόσο βαρύ πνευματικό φορτίο λόγω της διανοητικής καχεξίας του σύγχρονου Έλληνα, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να επιδεικνύουν άθελά τους έναν ιδιότυπο φυλετικό ρατσισμό που απορρέει από τη δική τους προσωπική πνευματική αδυναμία.

Γιατί αυτό το οποίο στην ουσία πρεσβεύουν είναι ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν είναι παρά μία επιμειξία φυλών που αλλοίωσαν τόσο τις πρωτογενείς διανοητικές μας ικανότητες ώστε να γίνουμε σήμερα «αγνώριστοι». Πρεσβεύουν δηλαδή, χωρίς ίσως να το έχουν αντιληφθεί, ότι όσα φυλετικά στοιχεία του ελληνικού περίγυρου απορροφήθηκαν, εντάχθηκαν και ενσωματώθηκαν στην ιστορική πορεία της διαμόρφωσης του σύγχρονου ελληνισμού (σλάβοι, αλβανοί, μεσανατολίτες), υπήρξαν οι αδύνατοί του κρίκοι που μας οδήγησαν σε μία πνευματική κατάρρευση, αποτέλεσμα της οποίας είναι η σημερινή μας κατάπτωση.

Υπ' αυτήν την έννοια η μονομανής σταυροφορία τους υπέρ της άκριτης ελληνοποίησης αλλογενών στοιχείων που εισβάλλουν ανεξέλεγκτα στη χώρα μας, δίκην ακρίδων, αποτελεί παραδοχή του μη-αναστρέψιμου της πτωτικής μας πορείας, για την οποία όμως οι ίδιοι κατά κύριο λόγο ευθύνονται, με την συνεχή υπονόμευση των οραμάτων του ελληνισμού να πορευθεί στο δρόμο των κοινών πεπρωμένων του με τους λαμπρούς μας προγόνους.

Όμως ο ελληνισμός, με τα όσα και όποια στοιχεία αφομοίωσε - και αφομοιώνει - στην μακραίωνα πορεία του, έχει αποδείξει ότι χαρακτηρίζεται από απρόσμενες ιδιότητες ευελιξίας και λανθάνοντος δυναμισμού, που αναδύονται αιφνιδίως κατά τις περιόδους της κρημνοβασίας του, απομακρύνοντάς τον, έστω και την τελευταία στιγμή, από το χείλος του γκρεμού, που κατά καιρούς τον οδηγεί η ευτέλεια των πολιτικών και πνευματικών του ταγών.

Γιατί το «κύτταρό» του, με τις όποιες γονοτυπικές του προσμίξεις, προσδιορίζεται τελικά από ισχυρά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, εκείνα του ελληνικού τοπίου με την ευκρινή ελληνική γραμμή, την ειδοποιό, σαφή, καθαρή, και διαυγή διαχωριστική γραμμή που μορφοποιεί ο υπέρλαμπρος ήλιος του μεταξύ του φωτός και του σκότους, και την οποία ο ελληνισμός χαράσσει μέσα του, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, κρυσταλλοποιώντας την υπερεπείγουσα αναγκαιότητα του «ως εδώ». 

Καθηγητής Χρίστος Γούδης

Πρόέδρος Ινστιτούτου
Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών
"Ίων Δραγούμης"

"αναδημοσίευσις από το ίδρυμα Ίων Δραγούμης"

Σημεία των καιρών: Λ.Λαζόπουλος

Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι σατιρικός καλλιτέχνης;   Μπα!
Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν κάνει σάτιρα. Ο Λάκης Λαζόπουλος ξεφωνίζει ανθρώπους. Κάνει τους θεατές του να γελάνε σερβίροντάς τους ατάκες μνησίκακης αδερφής.
Αν δεν ήταν μνησίκακος, αν έκανε απλώς σάτιρα, στις συνεντεύξεις του θα διευκρίνιζε ότι δεν έχει κάτι προσωπικό με τα θύματά του. Ότι κάνει μόνο τη δουλειά του. Αλλά όχι. Ο Λάκης και στις συνεντεύξεις του κατατροπώνει όσους βρίσκονται στο δρόμο του. Και απειλεί ότι θα γίνει “της Τρίτης”.
Επιτρέψτε μου εδώ να σημειώσω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν είναι αστείο να ξεφωνίζουμε ανθρώπους. Είναι θλιβερό -για κείνον που το κάνει πρωτίστως. Και τραγικό. Γιατί δείχνει, με τον πιο αδιάψευστο τρόπο, την πλήρη απουσία αυτογνωσίας και δυνατότητας ενδοσκόπησης.
Ο άνθρωπος που συστηματικά δείχνει το ελάττωμα του συνανθρώπου του, ο άνθρωπος που καραδοκεί να προκαλέσει το γέλωτα με την μειονεξία του άλλου, δεν είναι ισορροπημένος.

3. Μα τι να κάνει κι αυτός, αφού του δίνουν αφορμές;
Αυτό είναι το αγαπημένο μου επιχείρημα του Λάκη και των υποστηρικτών του. Είναι αυτό που μου προσφέρει άφθονο, από καρδιάς γέλιο.
Δηλαδή πιστεύει ο κ. Λαζόπουλος ότι ζούμε σε σχέση και αναφορά με κείνον; Πως ό,τι κάνουμε και ό,τι λέμε τίθεται υπό την κρίση του; Ίσως να τον σοκάρει αυτό που θα πω, αλλά ζούμε σε σχέση και αναφορά με την σύντροφό μας, τους συγγενείς μας, τους φίλους μας, τον Θεό μας εν τέλει. Όχι με τον Λάκη.
Ο Λάκης ας σχολιάσει, ας κράξει, ας σατιρίσει, ας κανιβαλίσει τις πράξεις και τα λόγια μας -όπως τα όρνια το ψοφίμι- αλλά ας σταματήσει να πιστεύει ότι ζούμε και ζει για να μας κρίνει. Δεν είναι Θεός -ας τον ενημερώσει κάποιος.

4. Εντάξει, αλλά η σάτιρα δεν έχει όρια.
Φυσικά και έχει. Η ίδια η ζωή έχει όρια και λέμε στα σοβαρά ότι δεν έχει η σάτιρα;
Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να εξοντώνει ηθικά συνανθρώπους του, να προσβάλλει την τιμή και την αξιοπρέπειά τους, να τους καθιστά στόχο, να τους γελοιοποιεί συστηματικά εν ονόματι μιας άνευ ορίων σάτιρας.

5. Αν δεν σου αρέσει ο Λαζόπουλος, γιατί ασχολείσαι μαζί του;
Ειλικρινά δεν έχω καμιά διάθεση να ασχοληθώ με τον Λάκη Λαζόπουλο. Κι ούτε ασχολούμαι δηλαδή. Θέμα μου είναι το φαινόμενο Λάκης Λαζόπουλος, που σαν μολυσματικός ιός μεταδίδεται τις Τρίτες από την βραδινή ζώνη του Alpha σε όλες τις ζώνες, όλων των ημερών, όλων των καναλιών. Το φαινόμενο Λάκης Λαζόπουλος που παρουσιάζει και προβάλλει τον Λάκη ως κορύφωση του πολιτισμού του τηλε-ανθρώπου ( ως τηλε-άνθρωπο εννοώ όχι μόνο όσους κάνουν τηλεόραση, αλλά και όσους καταναλώνουν). Είναι ο πολιτισμός που θεωρεί ως μεγάλο συνθέτη τον Σταμάτη Κραουνάκη και ως σπουδαίο συγγραφέα τον Φρέντυ Γερμανό. Που χαϊδεύει τα αριστερά αντανακλαστικά του όχλου με τον Λάκη σε ρόλο αριστερού ιεροκήρυκα να προβάλει ως μοντέρνο, καινούργιο, και προοδευτικό ό,τι πιο μίζερο, πιο οπισθοδρομικό, πιο αντικοινωνικό και σκοταδιστικό. Που προκρίνει τον εύκολο συναισθηματισμό κι όχι την δύσκολη λογική.

 Το άνωθεν κείμενο από το "σημειωματάριο"  και μας βρίσκει σύμφωνους, το φαινόμενο Λ.Λ. είναι ενός ατόμου μάλλον φαύλου και ποταπού, ενός παπάρα!
βλ. http://fvasileiou.wordpress.com/2008/06/17/gia-ton-la-la/

Λαζόπουλος: Δόλιες προπαγανδιστικές ταχυδακτυλουργίες

Το έργο και το ρόλο του Λαζόπουλου το έχουμε αναδείξει πολλές φορές.

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=2694
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=18168#18168

Λαζόπουλος: Ο ταχυδακτυλουργός!!!

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση - έτσι το λεν τώρα

Το «νέο σχολείο» της Άννας Διαμαντοπούλου

Του Δημήτρη Η. Κουνιά

Στα σχέδια της Άννας Διαμαντοπούλου είναι η αναβάθμιση του Γενικού και του Τεχνικού Λυκείου, αλλά και η καθιέρωση νέου τρόπου διοίκησης του σχολείου

Πρώτα ο μαθητής», έγραφε η Άννα Διαμαντοπούλου στον πίνακα κατά τη συνάντησή της με μαθητές του Α’ Λυκείου Γαλατσίου και με αυτό το σύνθημα επιχειρεί τη δική της –μία ακόμα– μεταρρύθμιση στο χώρο της Παιδείας. Και σε αυτή την απόπειρα, στόχος είναι η εκ βάθρων αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, με κλιμακωτές διαδικασίες, που θα ξεκινούν από το Δημοτικό και θα καταλήγουν στον τρόπο διεξαγωγής των εξετάσεων. Η εκπαιδευτική κοινότητα είναι επιφυλακτική και περιμένει τις τελικές προτάσεις του υπουργείου για να τοποθετηθεί.
Το σχέδιο Διαμαντοπούλου μέχρι στιγμής το γνωρίζει...
η συνέχεια: http://m-epikaira.gr/2010/02/%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%BD%CE%AD%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%C2%BB-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF/
Και ένα σχόλιον επιτυχημένο θάλεγα!
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, οι «πολιτικοί» αυτής της χώρας ( η χρήση της λέξεως Ελλάδα είναι καταχρηστική – αυτό το «κατασκεύασμα» το οποίο διοικούν απάτριδες εντολοδόχοι των «μεγάλων δυνάμεων» βλ. inter- τραπεζίτες, έχει φτάσει στο σημείο να διώκει τον Ελληνισμό – πως μπορεί να καλείται … Ελλάς;) διακρίνονται για την διγλωσσία τους, την ασυνέπεια λόγων και έργων και το «στήσιμο» σε ανθελληνικά συμφέροντα, τα παραδείγματα άπειρα!
Καμμία εμπιστοσύνη σε ..Γιαννάκου-Ρεπούση, Διαμαντοπούλου-Δραγώνα και τα άλλα παιδιά, μεταρρυθμιστές της Εθνικής (sic!) παιδείας, σε υπουργείο που δεν είναι πλέον εθνικό (!), η διγλωσσία που λέγαμε, στην εκπαίδευση που κάθε τρείς και δύο «αλλάζει» (η εφαρμογή της θεωρίας της «σφαλιάρας» για την πρόκληση σύγχυσης και υποταγής βεβαίως, των λαϊκών στρωμάτων). Τα συμφέροντα και οι επιλογές της άρχουσας τάξης πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι εναντίον του Ελληνικού λαού.
Την εκπαίδευση ο Ελληνικός λαός ας την αφήσει σε «αυτούς» και ας αναλάβει πρωτοβουλίες για την μόρφωση των παιδιών του. Τα «κρυφά σχολεία» είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ!
Αναδημοσίεση από τα Επίκαιρα: http://m-epikaira.gr/2010/02/%CF%84%CE%BF-%C2%AB%CE%BD%CE%AD%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%C2%BB-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF/

Ηρακλής - Ιστορία που βασίζεται στην πραγματικότητα

σύντομη αναφορά:
http://eleftheri-epistimi.blogspot.com/

Τα θρησκευτικά σύμβολα και τα «ατομικά δικαιώματα»

του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα*
H πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου να διατάξει την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία προκάλεσε σειρά άγριων πανηγυρισμών από μια πολυπληθή ομάδα Ελλήνων διανοουμένων. Αυτό όμως που τείνουν να παραβλέπουν οι πολέμαρχοι της «εκκοσμίκευσης», ή απλά το αγνοούν, είναι ότι οι ιστορικές ρίζες του γεωπολιτισμικού μηχανισμού που γέννησε την έννοια των «ανθρωπίνων» δικαιωμάτων, πάνω σε μια γκροτέσκα εκδοχή των οποίων βασίζεται και όλη αυτή η προσπάθεια εξαναγκαστικής και αντιλαϊκής αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης, εντοπίζονται σε ένα σκληροπυρηνικό και φανατικό χριστιανισμό.
Συγκεκριμένα, τα ιεροποιημένα, «ατομικά δικαιώματα», όπως γίνονται αντιληπτά στη Δύση, είναι προϊόν του δυτικού ατομοκεκτρικού πολιτισμού, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί εν πολλοίς προϊόν του προτεσταντισμού. Ο προτεσταντισμός, δηλαδή η βορειοευρωπαϊκή εκδοχή του χριστιανισμού, γεννήθηκε ως αντίδραση στην παπική απολυταρχία και, κατά συνέπεια, κινήθηκε ακριβώς προς το αντίθετο άκρο. Δηλαδή, στον υπερτονισμό του ατόμου και την αποδόμηση της κοινωνικής – εκκλησιαστικής λειτουργίας της θρησκείας. Στον προτεσταντισμό κάθε άνθρωπος έγινε πάπας του εαυτού του, για να το πούμε με απλά λόγια. Για να λειτουργήσει, λοιπόν, αυτός ο ατομοκεντρικός χριστιανισμός χρειαζόταν απόλυτη και απεριόριστη εξασφάλιση των ατομικών διαδικασιών που επέτρεπαν την επαφή με το θείο και τη μελέτη και γνώση των ιερών κειμένων. Έτσι, γεννήθηκε αυτή η ιεροποιημένη και ουσιαστικά ανορθολογική έννοια των «ατομικών» δικαιωμάτων, τα οποία ενίοτε λαμβάνουν υπόσταση εις βάρος των συλλογικών δικαιωμάτων, και αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Δύσης. Η δε «ανεξιθρησκία», όπως την αντιλαμβάνονται οι Δυτικοί και προσπαθούν να την επιβάλλουν και στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή η προσωπική θρησκευτική αναζήτηση χωρίς παρεμβάσεις και παρεμβολές από την κοινωνία και τις κρατικές δομές, είναι ο σκληρός πυρήνας του βορειοευρωπαϊκού προτεσταντισμού. Παρεμπιπτόντως, και ο καπιταλισμός και μάλιστα οι πιο ακραίες, επιθετικές, ανάλγητες, «φιλελεύθερες» εκδοχές του, είναι επίσης προϊόν της ίδιας πολιτισμικής μήτρας.
Βέβαια, κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι, στα χρόνια που πέρασαν, αυτή η δυναμική αυτονομήθηκε και έδωσε τη σημερινή εκδοχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εκκοσμικευμένης κοινωνίας και κατά συνέπεια δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολούμαστε με το ποιες είναι οι ιστορικές της ρίζες. Όμως και σε αυτό το επιχείρημα υπάρχει αντίλογος. Καταρχάς, δεν είναι δυνατόν να ξεφορτωθούμε τις ρίζες μας. Οι πολιτισμικές αξίες δεν αποτελούν προϊόν ιστορικής παρθενογένεσης και, όταν τις εξετάζεις σαν τέτοιες, τότε απλά δεν μελετάς την ουσία τους. Η μελέτη τους, με άλλα λόγια, είναι λανθασμένη. Όταν, λοιπόν, η σημερινή έννοια των ατομικών δικαιωμάτων και γενικότερα του ατομοκεντρικού «φιλελεύθερου» πολιτισμού έχει οικοδομηθεί όχι πάνω στον Ορθό Λόγο, αλλά στο θρησκευτικό φανατισμό, είναι φυσικό και επόμενο να είναι και αυτή «μολυσμένη» από ανορθολογικά, θρησκευτικού τύπου, κριτήρια, αξίες και αρχές, ανεξαρτήτως με τι προσωπείο θέλει να εμφανίζεται στην κοινωνία. Και θα πρέπει, κάποια στιγμή, να κατανοήσουμε ότι και ο σημερινός φονταμενταλιστικός αντιχριστιανισμός που τείνει να κυριαρχήσει και στην ελληνική διανόηση έχει έντονα θρησκευτικά – ανορθολογικά στοιχεία και δεν αποτελεί την επιτομή του ορθολογισμού.

Οι πολιτισμικές αξίες δεν αποτελούν προϊόν ιστορικής παρθενογένεσης και, όταν τις εξετάζεις  σαν τέτοιες, τότε  απλά δεν μελετάς  την ουσία τους

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτή η θρησκειοποιημένη λατρεία της «ανεξιθρησκίας», των ατομικών δικαιωμάτων και η γενικότερη φιλοσοφία της επιθετικής εκκοσμίκευσης της κοινωνίας, φαίνεται να αποτελεί συνιστώσα ενός ενιαίου και αδιαίρετου διαλεκτικού μεγέθους, μέσα στο οποίο συλλειτουργεί και αλληλοϋποστηρίζεται με τον ακραίο φονταμενταλισμό μιας πρωτόγονης και μισαλλόδοξης εκδοχής του χριστιανισμού, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα στην αμερικανική κοινωνία. Με άλλα λόγια, είτε συγκρούονται είτε απλώς συνυπάρχουν, ο ακραίος θρησκευτικός φονταμενταλισμός μαζί με την επιθετική εκκοσμίκευση και την άρνηση των συμβόλων της συλλογικής θρησκευτικής ταυτότητας, στο όνομα των δικαιωμάτων του ενός, είναι ένα ενιαίο πολιτισμικό «πακέτο» που έρχεται από τη «βαθιά» Δύση και προσπαθεί να προωθήσει τις αξίες και τις θέσεις της και εντέλει να επιβάλλει τη γεωπολιτική της ταυτότητα στον υπόλοιπο κόσμο.
Όσοι, λοιπόν, ντόπιοι διανοούμενοι «παπαγαλίζουν» τα τσιτάτα που μας έρχονται από τη Δύση αναφορικά με τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και την «ανεξιθρησκία», θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι κατά βάθος είναι πιθανόν να προωθούν και αυτοί μια θρησκεία και για την ακρίβεια έναν ακραίο, αφελή, μισαλλόδοξο χριστιανισμό εν παραλλήλω με την «κοσμική», «ανεξίθρησκη» απόφυσή του.
*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι ειδικός σε θέματα Γεωπολιτικής Ανάλυσης και Πολεμικής Τεχνολογίας. Διδάσκει στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Αναδημοσίευσις από τα "Επίκαιρα".