Ας το σκεφτούμε καλά...

«Λαοί σχηματισθέντες από ανάμειξη αργότερα εξαφανίζονται τελείως». (Στράβων)

Μεθοδολογικά προβλήματα, αντιφάσεις, άλματα συλλογισμών και λογικά-επιστημονικά σφάλματα στην άχαρη ημιμαθή πορεία μερικών βαλκάνιων «κριτικών» ιστοριογράφων

Αναρτημένο στην διεύθυνση http://www.ifestos.edu.gr/60.htm
Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές, Έδρα Jean Monnet, Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση, Πάντειον Παν/μιο
Αντίβαρο, Απρίλιος 2007

Περιεχόμενα:

1. Προγραμματική προκατάληψη μιας αντι-επιστημονικής μεθοδολογίας.
2. Αντικειμενικά κριτήρια μιας καλής ιστοριογραφίας.
3. Αποτελεί μύθος ότι όλοι οι έλληνες ιστορικοί συμφωνούν με την «κριτική» αναθεώρηση της ιστορίας.
4. Ρίζες, εξέλιξη, εξυπηρετήσεις της «κριτικής» ιστοριογραφίας και η τα επιστημονικά κίβδηλα υποπροϊόντα
5. Περί ιστορικών μύθων και οι «κριτικοί» μυθολόγοι.

Εισαγωγική σημείωση: Η εμβέλεια του παρόντος σημειώματος είναι μικρή: Ανάδειξη μερικών μόνο πτυχών της «κριτικής» ιστοριογραφίας και κατάδειξη κάποιων επιστημονικών αλμάτων, λογικών σφαλμάτων και αυθαίρετων επικλήσεων επιστημονικής εγκυρότητας. Έπεται εκτενέστερο κείμενο που θα δημοσιευτεί σε εύθετο χρόνο. Στάσεις όπως το σχέδιο Αναν, οι προπετείς αξιώσεις για κατευνασμό του τουρκικού και άλλων αναθεωρητισμών και τα βιβλία ιστορίας του CDRSEE, υφαίνουν πλέον ένα πέπλο παραδοχών που διαφθείρει στοχαστικά ολοένα και περισσότερο τις κοινωνικές επιστήμες και τον δημόσιο διάλογο, ζήτημα ως προς το οποίο έχουμε χρέος και καθήκον να επανέλθουμε.

1. Προγραμματική προκατάληψη μιας αντι-επιστημονικής μεθοδολογίας. Κατά πρώτον, παραθέτω μερικά μόνο ενδεικτικά εδάφια των δραστών εκφυλισμένων «κριτικών» ιστοριογραφικών απόψεων (περισσότερα, εκτενέστερα και με παραπομπές σε επερχόμενη μονογραφία και σύντομες επιστημολογικές αναφορές πιο κάτω):

«Η πρόκληση της διδασκαλίας της εθνικής ιστορίας έγκειται στο τρόπο διαχείρισης των συγκρούσεων και μάλιστα όταν οι συγκρούσεις αυτές έχουν νωπά αποτυπώματα στην συλλογική μνήμη. 
...... η συνέχεια: http://palio.antibaro.gr/society/hfaistos_me8odologika.php
 

Η διαστρεβλωτική επιρροή των ΜΜΕ

Submitted by antibaro on Mon, 08/02/2010 - 00:48

• Βασίλειος Μαρκεζίνης

Ρόλος των ΜΜΕ είναι, πρωτίστως, να πληροφορούν το κοινό για τις εξελίξεις στον δημόσιο και τον κοινωνικό βίο, να δημοσιοποιούν και, εντός συγκεκριμένων νομικών ορίων, να διερευνούν περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας και, μέσα από το έργο των εκπροσώπων τους που έχουν το απαραίτητο διανοητικό υπόβαθρο, να ενθαρρύνουν το ευρύ κοινό να σκέφτεται σε βάθος τα μεγάλα ζητήματα των ημερών.

Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, τα ΜΜΕ αποτελούν για τους ιδιοκτήτες τους ένα μέσο ενίσχυσης της εξουσίας τους και του κοινωνικού γοήτρου τους, έναν έμμεσο τρόπο προώθησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους και, με τη βοήθεια μερικών από τους συντάκτες των κειμένων που δημοσιεύονται καθημερινά στις σελίδες τους ή διαβάζονται κατά τη διάρκεια των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών προγραμμάτων τους, ένα μέσο επηρεασμού της κυβερνητικής πολιτικής ή ακόμη και συμβολής στην ανάδειξη κυβερνήσεων και αρχηγών πολιτικών κομμάτων κατά τρόπο που να συμφωνεί με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις τους.

Παρ’ ότι κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι καινοφανές, η σημερινή τους ένταση, κυριολεκτικά, δεν έχει προηγούμενο. Το συγκεκριμένο φαινόμενο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή η πολιτική πηγή εξουσίας, αντίθετα με τις περισσότερες άλλες, δεν ελέγχεται κατ’ ουσίαν από κανέναν, σημαίνει ότι τα σημερινά ΜΜΕ έχουν μάλλον διαστρεβλωτικό αντίκτυπο στον σύγχρονο πολιτικό βίο.
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Η (διαστρεφική) εξουσία, φέρ’ ειπείν, που ασκούν διάφορες ομάδες συμφερόντων στην αμερικανική και τη βρετανική κυβέρνηση έχει σχολιαστεί κατ’ επανάληψη. Η πρακτική αυτή είναι εντυπωσιακή και, στον ίδιο βαθμό, επικίνδυνη.
Στη δική μας χώρα, αυτή η «τάση» να μη σχολιάζεις, να μην ασκείς κριτική, να μην ενημερώνεις, αλλά, συγχρόνως, να «καθορίζεις» (α) ποιοι θα είναι οι ηγέτες και (β) ποια θα είναι τα ζητήματα με τα οποία αυτοί θα ασχοληθούν, έχει εκδηλωθεί υπό δύο αξιοσημείωτες και αντιθετικές μορφές: από τη μια πλευρά, υπερδραστηριότητα, από την άλλη, παθητικότητα....
η συνέχεια;  http://www.antibaro.gr/node/1158

μας ήθελαν ανθρώπους χωρίς ιδιότητες, χωρίς έθνος, χωρίς πατρίδα, χωρίς πολιτισμό, χωρίς συνέχεια, εύπλαστο ντοματοπελτέ, που θα τον ζυμώνανε συνοικιακές νομενκλατούρες

Ένα σημαντικότατο άρθρο του παλαίμαχου και έμπειρου βορειοελλαδίτη δημοσιογράφου Γιώργου Σκαμπαρδώνη που αξίζει να διαδοθεί.

ΔΕΕ

ΑΣΤΕΙΑΤΟΡΙΟΝ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ. Από την εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» 17 Ιανουαρίου 2010

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=49865

«Ξαναδιαβάζω εδώ κι εκεί μερικά από τα φαιδρά κλισέ που μας ήθελαν ανθρώπους χωρίς ιδιότητες, χωρίς έθνος, χωρίς πατρίδα, χωρίς πολιτισμό, χωρίς συνέχεια, εύπλαστο ντοματοπελτέ, που θα τον ζυμώνανε συνοικιακές νομενκλατούρες με στερεότυπα του 1920, επιμένοντας ότι:

Η Θεσσαλονίκη δεν απελευθερώθηκε, λέει, το 1912, αλλά προσαρτήθηκε. Πού και σε ποιον προσαρτήθηκε; Με αυτήν την έννοια, το 1821 δεν έγινε ελληνική επανάσταση, δεν δημιουργήθηκε ελληνικό κράτος, αλλά προσαρτήθηκε η Πελοπόννησος σε κάτι επινοημένο, που δεν υπήρξε, ως λαός, 4.000 χρόνια, στον ίδιο τόπο, με την ίδια γλώσσα, το ίδιο φρόνημα, τον ίδιο πολιτισμό και την ίδια θρησκεία, αρχαιοελληνική ή χριστιανική. Δεν υπήρξε ο ελληνισμός, αλλά ένα σύνολο εργαζομένων χωρίς ιδιότητες. Που δεν έκαναν φιλοσοφία, πολιτική, αρχιτεκτονική, θέατρο, γεωγραφία, αστρονομία, ιατρική, ιστορία, μαθηματικά, μουσική, λογοτεχνία, πολέμους. Αλλά τι έκαναν; Εργάζονταν. Εργάζονταν γενικά και αφηρημένα σε έναν μη τόπο, εκτός χρόνου και άνω ποταμών.

Θα τρελαθούμε. Ξαναδιαβάζω το ανέκδοτο περί δήθεν ασυνέχειας, κατά βάθος πρόκειται για ανθελληνικό μένος. Και πώς γίνεται κάποιος που μισεί έναν λαό να θέλει και να τον σώσει ντε και καλά και μάλιστα από τον ίδιο του τον εαυτό; Ωραίοι Προκρούστες: Μαγκώνουν το ιδεολόγημα και εκεί μέσα τραβολογούν με το ζόρι μια απείρως πλούσια και πολυδιάστατη πραγματικότητα, για να τους βγει το κλισέ, έστω και στραμπουλιγμένο.

Επειτα, το γνωστό παραμύθι: Η Θεσσαλονίκη από το 1900 και μετά και μέχρι τον μεσοπόλεμο υπήρξε πολυπολιτισμική (άλλος πονηρός όρος αυτός), άρα πρέπει να ξαναγίνουμε έτσι. Η Θεσσαλονίκη τον μεσοπόλεμο υπήρξε πολυεθνοτική και ανηλεώς διεκδικούμενη από όλους: Τούρκους, Φράγκους, Αλβανούς, Βουλγάρους, Ρουμάνους, Σέρβους, και τώρα ακόμη και από τους Σκοπιανούς. Διεκδικούμενη με κάθε τρόπο. Οι κοινότητες τον μεσοπόλεμο...
η συνέχεια: http://ethnologic.blogspot.com/

Η εξ ανατολών απειλή και οι δυνατοτητές μας

του Θεόδωρου Ι. Ζιάκα

ΕισαγωγήΤο θέμα επιδέχεται πολλές επί μέρους προσεγγίσεις. Τις ακούτε άλλωστε καθημερινά. «ολιστικές» όμως προσεγγίσεις δεν γίνονται, επειδή έχουμε βουλιάξει στον «ταχτικισμό», στο «βλέποντας και κάνοντας». Ξεχνούμε ότι το σύνολο είναι στην πραγματικότητα κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών. Βεβαίως οι επί μέρους προσεγγίσεις είναι αναγκαίες, για να βλέπουμε τα δέντρα, τη «μικροκλίμακα». Χρειάζεται όμως να βλέπουμε και το δάσος. Ποιο είναι το «δάσος» στο πρόβλημά μας με την Τουρκία; Ποια είναι η «μεγάλη κλίμακα»;

Χωρίς συνολικές προσεγγίσεις δεν μπορούμε να έχουμε εθνική στρατηγική, ούτε καν ενιαία καθημερινή πολιτική. Η ενιαία πολιτική και η προϋπόθεσή της η εθνική στρατηγική, βασίζονται σ’ αυτό που λέμε εθνικό συμφέρον. Το τι είναι εθνικό συμφέρον δεν καθορίζεται από τις ιδιορρυθμίες του ενός ή του άλλου πολιτικού προσώπου ή κόμματος, αλλά από την εθνική ταυτότητα. Η διαμόρφωση όμως της εθνικής ταυτότητας καθορίζεται από δυνάμεις παγκόσμιες και από δυνάμεις μεγάλου ιστορικού βάθους. Για να τις συλλάβουμε χρειαζόμαστε συνολικές προσεγγίσεις, για τις οποίες δεν είναι επαρκείς οι συνηθισμένες επιστήμες. Είναι θέμα φιλοσοφίας της ιστορίας. Την οποία βεβαίως ούτε καλλιεργούμε ούτε διδάσκουμε πουθενά. 

Το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε και πώς θα το καθορίσουν οι συνηθισμένες μερικές προσεγγίσεις. Το τι όμως πρέπει να θέλουμε μπορούν να το καθορίσουν μόνο οι συνολικές προσεγγίσεις.

Θα σας παρουσιάσω λοιπόν εδώ μια απόπειρα συνολικής προσέγγισης. Θα ξεκινήσω διερωτώμενος: α) Ποια είναι η ευρύτερη ιστορική ολότητα στην οποία ανήκουν τα δύο έθνη και προς τα πού αυτή κατευθύνεται; β) Πώς διαμορφώνεται η ελληνική και η τουρκική ταυτότητα; γ) Ποια είναι η βαθύτερη φύση των μεταξύ τους σχέσεων; Και θα κλείσω με τη διατύπωση των πιθανών συμπερασμάτων.

Α. Η περιέχουσα ολότητα
Υπάρχει περιέχουσα ολότητα. Είναι ο σύγχρονος παγκόσμιος πολιτισμός. Παγκόσμιος = κυρίαρχος σε κάθε χώρα. Και στην Ελλάδα. Και στην Τουρκία. Είναι ο κοινός πολιτισμικός παρονομαστής μεταξύ των πιο διαφορετικών εθνών και λέγεται νεωτερικότητα. Εξόφθαλμη όψη του: ο καπιταλισμός. Κατά βάθος όμως είναι μια πολιτισμική παράδοση, ένα ανθρωπολογικό καλούπι, μέσα από το οποίο φτιάχνεται ο νεωτερικός τύπος ανθρώπου. Ο τύπος αυτός είναι το άτομο και το καλούπι του η νεωτερική εξατομίκευση.

Εκ κατασκευής ο νεωτερικός ατομικισμός δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα. Θεμελιώθηκε στην υπόθεση ότι η εναρμόνιση των ανταγωνιστικών ατομικών επιδιώξεων διασφαλίζεται αυτόματα από το σύστημα της αγοράς. Αποδείχθηκε όμως πολύ γρήγορα ότι χωρίς ειδικό σύστημα κοινωνικής παρέμβασης, είναι αδύνατο να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή. Έτσι προέκυψε ο νεωτερικός κολεκτιβισμός, με κύρια μορφή τον σοσιαλισμό, ως λύση στο κοινωνικό πρόβλημα. Ήταν η οραματική διέξοδος της νεωτερικότητας. Όπου όμως πήραν την εξουσία οι σοσιαλιστές εγκατέστησαν τελείως ανελεύθερα συστήματα κρατικού καπιταλισμού. Το φάρμακο αποδείχτηκε χειρότερο από την αρρώστια,
η συνέχεια:

Αρχική » Επισημαίνουμε » Φτύστε κατάμουτρα την χούντα της παρακμής και την δικτατορία της πολιτικής ορθότητας Φτύστε κατάμουτρα την χούντα της παρακμής και την δικτατορία της πολιτικής ορθότητας

«Δεν υπάρχει ελεύθερος άνθρωπος χωρίς Ελεύθερη Πατρίδα!».
“Εμείς ξεκινήσαμε“, έγραφε το πανώ που ύψωσαν στο Σ.Ε.Φ. οι «μουτζαχεντίν» από την Αργολίδα, όταν ο Αντώνης Σαμαράς ξεκίνησε να μιλάει για την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη, την Ισονομία και την Ανταγωνιστικότητα, για το ξεκίνημα της νέας Νέας Δημοκρατίας, στο προσυνέδριο.  Δεν ήταν διορισμένα ρουσφέτια, ούτε επαγγελματίες της πολιτικής σαν τον θρυλικό Γκρούεζα της ταινίας. Ήταν Έλληνες του μόχθου, απλοί άνθρωποι. Ήταν κάποιοι από το Λαό, που δεν είναι απλώς πληθυσμός, από τη χώρα, που δεν είναι απλώς χώρος. Κάποιοι που ξέρουν από πού έρχονται και ξέρουν που πάνε. Ήταν από αυτούς που δεν επέτρεψαν το κόμμα να αμπαλαριστεί και να παραδοθεί στα σόγια με συνοπτικές διαδικασίες.
            Τέτοια ήταν η σύνθεση του κατάμεστου σταδίου. Χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες κι Ελληνίδες, απλοί άνθρωποι που διαδήλωσαν ότι ο κινηματικός χαρακτήρας της 29/11 είναι ζωντανός. Στα πρόσωπα των ανθρώπων έβλεπες την ικανοποίηση που άκουγαν τον ηγέτη που επέλεξαν να μιλάει για Ελευθερία. Και πως μπορείς να μιλήσεις για Ελευθερία αν δεν μιλήσεις για Πατρίδα; Και τους μίλησε. Τους μίλησε και για την αληθινή Δημοκρατία, για την τυραννία της θρασείας μειοψηφίας που υπάρχει στη χώρα. Μίλησε για την φύλαξη των συνόρων και την Ημετέρα Παιδεία, το απαράδεκτο της με συνοπτικές διαδικασίες πολιτογράφησης κι όχι για τρίχες της πολιτικής ορθότητας.
            Αμήχανοι, κάποιοι, πολύ λίγοι, τον άκουγαν να μιλάει για Δικαιοσύνη, Συνείδηση και Ήθος. Για ηθικά πρότυπα. «Κάποιοι έχουν μπλέξει τα προνόμια με τα δικαιώματα», είπε. Μίλησε για κόμμα των αξιών και των αξίων κι αργότερα αναφερόμενος στις εξεταστικές επανέλαβε για πολλοστή φορά: «Όλα στο φως», «και προσέξτε όταν λέω δεν καλύπτουμε κανένα, το εννοώ! Δεν καλύπτουμε κανένα!». Κάποιοι και κάποιες μπορεί να ξεροκατάπιαν και να ίδρωσαν αλλά ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Όλα θ’ αλλάξουν....
η συνέχεια: http://www.antinews.gr/?p=34980#comment-400676

Τα «μυστήρια» των σεναρίων εξαρθρώνουν τη σκέψη

• Η Ελλάδα δέχεται μία οικονομική επίθεση και ουσιαστικά βρίσκεται σε άτυπη κατάσταση πολέμου

Μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε με ένα τρόπο ο οποίος μας καθιστά ανίκανους να προσεγγίσουμε την αλήθεια των πραγμάτων.
Μας «εκπαιδεύουν» σε μια τέτοια «μέθοδο» σκέψης που «σκεφτόμαστε» ανάποδα: αρχίζουμε από τα κεραμίδια και όχι από τα θεμέλια. Πελαγοδρομούμε, έτσι, στα άπειρα και αντιφατικά επεισόδια του «φαινομένου», σε «αναλύσεις» ασυνάρτητων «τεμαχίων» του «φαινομένου».
Αυτή η «μέθοδος» συνίσταται σε τούτο: Στο διαχωρισμό και απόσπαση των γεγονότων από την κοινωνική τους βάση, από τα «θεμέλια».
Αυτή είναι η κυρίαρχη καθεστωτική (αστική) «σκέψη».
Μια «σκέψη» που έχει πάρει, σήμερα, με τη δικτατορία των ΜΜΕ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ διάσταση.
Η δημοσιογραφική «λογική» αποτελεί την «ποίηση» αυτής της καθεστωτικής «μεθόδου» παραπλάνησης και δολοφονίας της Σκέψης: Διαλύει κάθε άρθρωση της σκέψης με το βομβαρδισμό ξεκάρφωτων επεισοδίων, με τον αχαλίνωτο τεμαχισμό και αυτών των εξωτερικών συμπτωμάτων των ξεκάρφωτων επεισοδίων.
Έτσι γράφονται και λέγονται σήμερα πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα για την επίθεση που γίνεται εναντίον της Ελλάδας από τους συμμάχους της και τους «νταβάδες» της. Όλοι θέλουν να μας τιμωρήσουν γιατί είμαστε το «κακό παιδί»!!!
Μένει, λοιπόν ανεξήγητο, μετέωρο αστυνομικό σενάριο, με αντιφατικά επεισόδια, το γιατί μας κήρυξαν τον πόλεμο:
α) Τα ιμπεριαλιστικά κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, τα οποία έχουν τους πολιτικούς υπαλλήλους τους (Πρωθυπουργό και τα επιτελεία του) στην κυβέρνηση.
β) Τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ε.Ε. (με τη Γερμανία επικεφαλής). Επίθεση που «τορπιλίζει» την «ενότητα» του ευρώ και ενισχύει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε βάρος της Ευρώπης.
Αυτά και πολλά άλλα αντιφατικά «μυστήρια» ξεστομίζονται, ξεκάρφωτα από την οικονομική και κοινωνική «λογική» και «λειτουργία» του καπιταλισμού, ιδιαίτερα σε εποχές θανάσιμης κρίσης του. Εμφανίζεται μια εικόνα δαιμονοποίησης της Ελλάδας που όλοι είναι εναντίον της...

η συνέχεια:  http://kostasxan.blogspot.com/2010/02/blog-post_4559.html

Απαιτείται άμεση μεταφορά της πρωτεύουσας

Πρόταση απομακρύνσεως από την Αθήνα του Διοικητικού Κέντρου της Ελλάδος Είναι γνωστό ότι λίγο μετά την εθνική παλιγγενεσία η Αθήνα, επελέγη ως σύμβολο του Ελληνικού πολιτισμού για πρωτεύουσα του νέου Ελληνικού κράτους παρ' ότι ήταν ακόμη μία ασήμαντη πολίχνη και χωρίς καμία ουσιαστική συμβολή στην εθνική αναγέννηση και αφύπνιση .
Ακολούθησε ένας περίπου αιώνας, κατά τον οποίο, παρά την ύπαρξη φιλόδοξων πολεοδομικών σχεδίων και προθέσεων, η ανάπτυξη της πόλεως έγινε με τρόπο άτακτο και ληστρικό, έτσι ώστε τα σχέδια συρρικνώθηκαν και το μέλλον της πόλεως υποθηκεύτηκε.
Αλλά η υπέρμετρη και αλόγιστη διόγκωση του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας με τη συσσώρευση σ' αυτό μεγάλου μέρους του πληθυσμού της επαρχίας και του μέγιστου μέρους των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας σημειώθηκε κυρίως κατά την μεταπολεμική περίοδο. Ο εμφύλιος σπαραγμός και το μετεμφυλιακό κλίμα έδιωξαν κόσμο από την επαρχία, ο διπολισμός, που ακολούθησε, απομόνωσε τις βόρειες (και πλέον παραγωγικές) επαρχίες της χώρας από την οικονομική ζώνη της Βαλκανικής ενδοχώρας, ενώ και στην υπόλοιπη Ελλάδα αναπτύχθηκε μια παρασιτική οικονομία, οι παράγοντες της οποίας (οικοπεδοφάγοι και έμποροι ακινήτων, αεριτζήδες, δανειοδίαιτοι "βιομήχανοι" κ.λπ.) δρούσαν πάντοτε σε άμεση επαφή και "συνεργασία" με την συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα κυβερνητική και διοικητική μηχανή.
Το Λεκανοπέδιο της Αθήνας έχει πλέον επιτύχει την μοναδική διεθνή πρωτοτυπία1 να φιλοξενεί το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας στο μόλις 2% του εδάφους της χώρας!!!
Οι πάσης φύσεως δραστηριότητες, οι δαπάνες και ο πληθυσμός του Λεκανοπεδίου υποτάσσονται σε μία "φαύλη σπείρα" (νέα έργα-νέες πιστώσεις-νέες θέσεις εργασίας-νέοι κάτοικοι-νέες ανάγκες για έργα κ.ο.κ.), σύμφωνα με την οποία η αύξηση του ενός απαιτεί και προκαλεί, εν συνεχεία, διαδοχικώς την αύξηση των άλλων. Αυτή η σπειροειδής "ανάπτυξη" επιτελείται πλέον σε συνθήκες που λίγο απέχουν από το όριο καταρρεύσεως και ακινητοποιήσεως των πάντων.
Η διάθεση των τεραστίων πιστώσεων που απαιτούνται για την εκτέλεση έργων, τα οποία απλώς παρατείνουν την στοιχειώδη και οριακή λειτουργία του Λεκανοπεδίου, καθώς και η συνακόλουθη αιχμαλωσία του καλύτερου εργατικού και πνευματικού δυναμικού της χώρας στην κόλαση των Αθηνών, περιορίζει τα ενδιαφέροντά μας σ' αυτήν την "πόλη-κράτος" και προκαλεί τον μαρασμό (οικονομικό, πληθυσμιακό, πολιτιστικό κ.λπ.) της υπόλοιπης Ελλάδος και ιδίως των ακριτικών Νομών, συρρικνώνοντας έτσι την κοινωνική συνοχή, την αμυντική μας ικανότητα και την εθνική υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση, στοιχεία απαραίτητα για την συνοχή και την επιβίωση του Ελληνισμού.
Επιβάλλεται, λοιπόν, εκ των πραγμάτων να τερματιστεί αυτή η αδιέξοδη και αντιαναπτυξιακή μεγέθυνση του Λεκανοπεδίου. Η ανάπτυξη πρέπει να διαχυθεί σε όλη τη χώρα, ώστε η Νέα Γενιά να λειτουργήσει σε ένα νέο ορθολογικό, οικονομικά και κοινωνικά, περιβάλλον.
Πριν αναζητήσουμε "τεχνοκρατικές" λύσεις για τη "διαχείριση" των προβλημάτων του Λεκανοπεδίου, πρέπει να προηγηθεί μία απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα, το οποίο προβάλλεται ολονένα συχνότερα και από πολλές πλευρές:
“Είναι σκόπιμη η παραμονή του διοικητικού κέντρου της χώρας στην Αθήνα;”
Συνεκτιμώντας, πέραν της τεχνικής πλευράς του προβλήματος, τις αμυντικές ανάγκες, τη δημόσια υγεία, την ισόρροπη οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη της χώρας αλλά και τον συμβολισμό που θα αναδεικνύει η επιλογή μας, τότε η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι θετική.
Η απομάκρυνση του διοικητικού και οικονομικού κέντρου της χώρας από το λεκανοπέδιο της Αττικής αποτελεί και την πραγματική λύση του αναπτυξιακού προβλήματος της χώρας.
Η επανίδρυση του κράτους
Αφετηρία μιας τέτοιας λύσεως πρέπει να είναι η λήψη...
η συνέχεια: http://kostasxan.blogspot.com/2010/02/blog-post_3074.html

Η ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Ποτέ δεν θα γίνει κατανοητό το ζήτημα της μετανάστευσης-λαθρομετανάστευσης και των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων μιας πολιτείας αν δεν κατανοηθεί η διαδρομή των Νέων Χρόνων και ο τρόπος που το ιδεολογικό φαινόμενο επηρέασε τα πολιτικά δρώμενα ενδοκρατικά και διακρατικά. Εδώ, βέβαια θα πούμε  λίγα μόνο λόγια για ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Γράφοντας για την ανθρωπολογία του Κοινωνικού που συγκροτεί και συγκρατεί το Πολιτικό, ερασιτεχνισμοί, συναισθηματισμοί, ιδεολογικά κολλήματα και αφέλειες, δεν χωρούν. Ερασιτεχνισμός σημαίνει θάνατος για πολλούς και καταστροφές πολύ περισσότερους. Αναμφίβολα, συζητώντας το μεταναστευτικό σε αναφορά με την ανθρωπολογία μιας πολιτείας, η συζήτηση είναι μεν χρήσιμη, εξ αντικειμένου όμως είναι καταπλακωμένη από το ιδεολογικό φαινόμενο των Νέων Χρόνων. Θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε αυτές τις δουλείες.

Read more... http://www.elkeda.gr/