MACEDONIANS TASK is HELLENISTIC WORLD: The Rise of Macedonia and the Conquests of Alexander the Great - από το http://www.metmuseum.org/TOAH/hd/alex/hd_alex.htm

MACEDONIANS TASK is HELLENISTIC WORLD: The Rise of Macedonia and the Conquests of Alexander the Great - από το http://www.metmuseum.org/TOAH/hd/alex/hd_alex.htm

The Rise of Macedonia and the Conquests of Alexander the Great - από το http://www.metmuseum.org/TOAH/hd/alex/hd_alex.htm

Πρόκειται για επίσημη και συμβατική πηγή,  ας την έχουμε υπόψιν μας πρίν αλλάξει...

The Rise of Macedonia and the Conquests of Alexander the Great

During the first half of the fourth century B.C., Greek poleis, or city-states, remained autonomous. As each polis tended to its own interests, frequent disputes and temporary alliances between rival factions resulted. In 360 B.C., an extraordinary individual, Philip II of Macedonia (northern Greece), came to power. In less than a decade, he had defeated most of Macedonia's neighboring enemies: the Illyrians and the Paionians to the west and northwest, and the Thracians to the north and northeast. Phillip II instituted far-reaching reforms at home and abroad. Innovations—improved catapults and siege machinery, as well as a new kind of infantry in which each soldier was equipped with an enormous pike known as a sarissa—placed his armies at the forefront of military technology. In 338 B.C., at the pivotal battle of Chaeronea in Boeotia, Philip II completed what was to be the last phase of his domination when he became the undisputed ruler of Greece. His plans for war against Asia were cut short when he was assassinated in 336 B.C. Excavations of the royal tombs at Vergina in northern Greece give a glimpse of the vibrant wall paintings and rich decorative arts produced for the Macedonian royal court (37.11.8-.17), which had become the leading center of Greek culture.

Related

Timelines (4)

• Ancient Greece, 1000 B.C.–1 A.D.
• Egypt, 1000 B.C.–1 A.D.
• Iran, 1000 B.C.–1 A.D.
• Mesopotamia, 1000 B.C.–1 A.D.

Thematic Essays (25)

• The Achaemenid Persian Empire (550–330 b.c.)
• Africans in Ancient Greek Art
• Ancient Greek Colonization and Trade and their Influence on Greek Art
• The Art of Classical Greece (ca. 480–323 b.c.)
• Art of the Hellenistic Age and the Hellenistic Tradition
• Classical Cyprus (ca. 480–ca. 310 b.c.)
• Death, Burial, and the Afterlife in Ancient Greece
• Egypt in the Late Period (ca. 712–332 b.c.)
• Greek Gods and Religious Practices
• Hellenistic and Roman Cyprus
• Hellenistic Jewelry
• Images of Antiquity in Limoges Enamels in the French Renaissance
• Intellectual Pursuits of the Hellenistic Age
• List of Rulers: Roman Empire
• List of Rulers: The Ancient Greek World
• Music in Ancient Greece
• The Parthian Empire (247 b.c.–224 a.d.)
• Phrygia, Gordion, and King Midas in the Late Eighth Century b.c.
• Polychromy of Roman Marble Sculpture
• Roman Painting
• Sardis
• The Seleucid Empire (323–64 b.c.)
• The Technique of Bronze Statuary in Ancient Greece
• Warfare in Ancient Greece
• Women in Classical Greece

Maps (2)

• Europe, 1000 b.c.–1 a.d.
• World, 1000 b.c.–1 a.d.

Index Terms (16)

Geography/Place

• Archaeology, Asia
• Archaeology, Europe
• Europe, Balkan Peninsula (including Greece)
• Rome (Ancient)
• West Asia, Eastern Mediterranean
• West Asia, Iran

Material and Technique

• Metalwork, Gold, Europe

Object

• Numismatics
• Personal Ornament
• Personal Ornament, Armlet
• Personal Ornament, Diadem
• Personal Ornament, Fibula

Subject Matter/Theme

• Archaeology
• Figure, Ruler
• Figure, Ruler, Europe
• Figure, Ruler, West Asia

The reign of Alexander the Great (336–323 B.C.) would change the face of Europe and Asia forever (10.132.1; 55.11.11). As crown prince, he received the finest education in the Macedonian court under his celebrated tutor Aristotle. At the age of twenty, already a charismatic and decisive leader, Alexander quickly harnessed the Macedonian forces that his father's reforms had made into the premier military power in the region. In 334 B.C., he led a grand army across the Hellespont in Asia. With some 43,000 infantry and 5,500 cavalry, it was the most formidable military expedition ever to leave Greece. The first to reach Asiatic soil, Alexander leapt ashore, cast a spear into the land, and dramatically claimed the continent as "spear won." In a remarkable campaign that lasted eleven years, he went on to fulfill his claim and more by conquering the Persian empire of western Asia and Egypt, and by continuing into Central Asia as far as the Indus Valley. In the end, he was defeated by his own army, which insisted on returning to Greece. On the way back, he died of fever in Babylon at the age of thirty-three. All the lands that he had conquered were divided up among his generals (52.127.4), and it was these political divisions that comprised the many kingdoms of the Hellenistic period (323–31 B.C.).

Colette Hemingway Independent Scholar

Seán Hemingway Department of Greek and Roman Art, The Metropolitan Museum of Art

Μακεδονική γλώσσα

Η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων

Κοινοποίηση

 Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009 στις 6:50 μ.μ.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η γλώσσα που μιλούσε ο λαός των Μακεδόνων υπήρξε αντικείμενο συζητήσεων και διαφορετικών προσεγγίσεων. Από μερικούς μάλιστα ερευνητές, τον αμερικανό καθηγητή BORZA και τους μαθητές του, θεωρήθηκε πως το σύνολο των Ελληνικών επιγραφών που βρέθηκε στη μεγάλη Τούμπα της Βεργίνας ανήκουν στους συγγενείς των βασιλέων, αφού οι τάφοι είναι βασιλικοί. Η γλώσσα τους λένε είναι φυσικό να είναι η Ελληνική αφού οι ίδιοι μελετητές υποστηρίζουν πως η βασιλική οικογένεια και η ανώτατη τάξη μόνο είχαν εξελληνιστεί. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Είναι προφανές πως το επιχείρημα αυτό θα κατέπιπτε αν είχαμε Ελληνικά κείμενα που ανήκουν στους κοινούς ανθρώπους και χρονολογούνται πριν από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της κοινής Ελληνικής, ας πούμε πριν από τα μέσα του 4ου αι. π.Χ.

Το πρώιμο νεκροταφείο της Αγοράς της Πέλλας μας έδωσε τα πιο σημαντικά ευρήματα. Από το τέλος του 5ου αι. π.Χ. προέρχεται η επιτύμβια στήλη του Ξάνθου. Ενός φτωχού σχετικά παιδιού. Για να γίνει η μικρή στήλη ξαναχρησιμοποιήθηκε ένα κομμάτι μάρμαρο. Η επιγραφή στη στήλη γράφει: ΞΑΝΘΟΣ/ΔΗΜΗΤΡΙΟ/Υ ΚΑΙ ΑΜΑ/ΔΙΚΑΣ ΥΙΟΣ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει εδώ το μητρωνυμικό Αμαδίκα. Το όνομα αυτό φαίνεται πως προέρχεται από τη ρίζα αμ- από όπου και το ομηρικό ρήμα αμά-ω (αρχ=θερίζω) και τη μακεδονική κατάληξη -δίκα, θυμηθείτε το όνομα Ευρυδίκα. Παρατηρείστε τον κανονικό σχηματισμό της μακεδονικής κατάληξης σε α αντί η. Τα πρόσφατα μάλιστα ευρήματα από τη Βεργίνα μας έδωσαν τρεις φορές το όνομα της μητέρας του Φιλίππου ως Ευρυδίκας και όχι Ευρυδίκης. Ετσι ενώ τα παραδείγματα πριν από μερικά χρόνια ήταν λιγοστά σήμερα καθημερινά αυξάνονται με τις ανακαλύψεις της αρχαιολογικής σκαπάνης. Υπάρχουν μάλιστα δύο ευρήματα από το νεκροταφείο της Πέλλας, βγαλμένα από το χώμα πρόσφατα. Πρόκειται για χρυσά φύλλα με την ταυτότητα των νεκρών. Στο ένα φύλλο καταγράφεται το όνομα Ηγησίσκα, αντί του Ηγησίσκη, από το ρήμα ηγούμαι. Σας αναφέρω ακόμα πως η νεκρή ήταν ένα μικρό κορίτσι. Στο άλλο καταγράφεται το όνομα Φιλοξένα.

Άλλο ένα εύρημα από το νεκροταφείο της περιοχής της Αγοράς ανήκει σε ένα ενεπίγραφο μολύβδινο έλασμα, ένα κατάδεσμο, όπως έλεγαν οι αρχαίοι. Είναι ένα σημαντικότατο απόκτημα της αρχαιολογικής έρευνας που πραγματοποιείται στη Μακεδονία τα τελευταία χρόνια. Το κείμενο αυτό, κατά την άποψή μου, μπορεί αποφασιστικά να βοηθήσει στην κατανόηση της Μακεδονικής διαλέκτου. Είναι ως αυτή τη στιγμή, το μοναδικό διαλεκτικό κείμενο της μακεδονικής. Η σημασία του αυξάνει ακόμα περισσότερο γιατί είναι σχετικά εκτεταμένο κείμενο. Αυτό το κείμενο που είναι έτοιμο προς δημοσίευση, μόλις εμφανιστεί, είμαι βέβαιος πως θα σχολιαστεί ευρύτατα από τους ειδικούς γλωσσολόγους. Η πινακίδα ήρθε στο φως μέσα σε ένα τάφο ενός ταπεινού ατόμου. Το κείμενο παρουσιάζει σχέσεις με την αττική στη σύνταξη. Ομως διαφέρει από την αττικο-ιωνική ομάδα στα εξής:

1. Το α και εδώ δεν γίνεται δευτερεύον η, βλ. πχ. Θετίμα, αντί Θετίμη, γάμαι αντί γήμαι, άλλα αντί άλλη, έρημα αντί έρημη, κακά αντί κακή.
2. Η συνίζηση του α και ο γίνεται α όχι ω, πχ. Ταν άλλαν πασάν αντί των άλλων πασών, χηράν αντί χηρών κ.λ.π.
3. Γενικά και άλλες ιδιαιτερότητες μας βοηθούν να κατατάξουμε την γλώσσα του κειμένου στην ομάδα των ΒΔ δωρικών Ελληνικών βέβαια διαλέκτων. Αυτή λοιπόν είναι η Μακεδονική και αυτή εννοείται όταν ο Αλέξανδρος μιλά στους στρατιώτες του Μακεδονιστί.

Η Πέλλα, η πρωτεύουσα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου και των διαδόχων τους αποκαλύπτει σταδιακά τα μυστικά της και καθημερινά επιβεβαιώνει την πεποίθηση του Ξενοφώντος που την αναφέρει ως την μεγίστην των εν Μακεδονία πόλεων. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα της μεγαλύτερης κοσμοκρατορίας που είχε γνωρίσει ο κόσμος ως τότε. Η πολιτική και στρατιωτική μεγαλοφυία των ανδρών της δημιούργησε τον Ελληνιστικό κόσμο και έφερε τον Ελληνισμό ως την Βακτρία και την Ινδική. Η ίδρυση τότε πάνω από 70 πόλεων μεταξύ των ακτών της Μεσογείου και της Ινδίας οδήγησε στην εξάπλωση του Ελληνικού πολιτισμού στην οικουμένη. Μέσα στα απέραντα αυτά πλαίσια αναπτύχθηκε για πρώτη φορά μια παγκόσμια οικονομική συνεργασία, την κλίμακα της οποίας δεν είχε γνωρίσει η οικουμένη. Μπήκαν τα θεμέλια για την εξάπλωση του Ελληνικού πολιτισμού και της Ελληνικής γλώσσας (αττικής), που στη συνέχεια θα γίνει το μέσον επικοινωνίας των λαών. Πρέπει λοιπόν κανείς βάσιμα να υποστηρίξει πως χωρίς την πολιτική αυτή, που συλλαμβάνεται στην Πέλλα, δεν νοείται η ύπαρξη και η μακρόχρονη ανάπτυξη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά ούτε και κατ' επέκτασιν η διάδοση του δυτικού πολιτισμού. Οι αρχές της διαλλακτικής πολιτικής προς τους κατακτημένους λαούς είχαν τις ρίζες τους στην μακρόχρονη πολιτική του μακεδονικού βασιλείου απέναντι στους λαούς με τους οποίους συγκρούστηκαν. Οι νέες αρχές του κοσμοπολίτικου πνεύματος κατέλυσαν τις παλιότερες αντιλήψεις για διάκριση των λαών σε Έλληνες και βαρβάρους. Σε πολλές περιπτώσεις η μακεδονική μορφή διοίκησης, που ξεκινά από την Πέλλα, προπορεύτηκε κατά πολύ της εποχής της, έδειξε τέτοια πρωτοτυπία πνεύματος, που πραγματικά καθιερώθηκε σαν ένα επιβλητικό φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας.

Το παράδειγμα της Πέλλας όχι μόνο μας έδωσε πληθώρα νέων στοιχείων για τη γλώσσα της, τη θρησκεία των κατοίκων της, τα ήθη και τα έθιμά τους, αλλά αναδεικνύεται και πηγή του σύγχρονου πνεύματος. Οι κάτοικοι της Πέλλας αποδεικνύονται κάθε μέρα και περισσότερο ομόγλωσσοι των υπολοίπων Ελλήνων, παρά και εις πείσμα πρόσφατων αμφισβητήσεων. Είδαμε ακόμα πως είχαν και των θεών τα ιδρύματα κοινά, και ήθεά Τε ομότροπα. Τα στοιχεία αυτά καλλιεργήθηκαν από ηγήτορες και λαό κατά τον λαμπρότερο τρόπο και μετουσιώθηκαν σε ένα Ελληνιστικό πολιτισμό, πάνω στον οποίο στηρίζεται το σύνολο των ανθρωπιστικών κοινωνιών της γης.

Σαν κατακλείδα ας θυμηθούμε ένα απόσπασμα του μεγάλου Αθηναίου ρήτορα ΙΣΟΚΡΑΤΗ που έζησε τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. «Ομολογείται μεν γαρ την Μακεδονίαν πόλιν αρχαιοτάτην είναι και ελληνικοτάτην και μεγίστην και πάσιν ανθρώποις ονομαστοτάτην». Σε μετάφραση ο Ισοκράτης γράφει: «Είναι κοινά παραδεκτό λοιπόν ότι η Μακεδονία είναι χώρα αρχαιοτάτη και πέρα για πέρα Ελληνική και η πιο ξακουστή ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους». Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η κληρονομιά μας. Ανάλογο είναι όμως και το μέγεθος της ευθύνης όλων μας.

Ιωάννης Μ. Ακαμάτης (καθηγητής Α.Π.Θ.)

Από το http://sfrang.com/historia/ διαβάζουμε για την ιστορία της τεχνολογίας

Απόσπασμα:

Η ελληνιστική εποχή

Η μαθηματικός Υπατία που δολοφονήθηκε το 415 μ.Χ. από όχλο χριστιανών. Ελληνιστική, μια ονομασία που εισήχθη από τον J.G. Droysen κατά το 19ο αιώνα, ονομάζεται η ιστορική εποχή διάρκειας περίπου τριών αιώνων, από το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ' της Μακεδονίας (323 π.Χ.), μέχρι το 30 π.Χ., οπότε ενσωματώθηκε και η Αίγυπτος στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. 'Αλλοι Ιστορικοί δεν συσχετίζουν τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου άμεσα με την παρουσία των διαδόχων του Αλεξάνδρου, αλλά με την επιρροή των ελληνικών γραμμάτων και της γλώσσας στην Ανατολή. Έτσι τοποθετούν το όριο της ελληνιστικής εποχής αρκετά αργότερα, στο έτος που δολοφονήθηκε η μαθηματικός Υπατία (415 μ.Χ.), οπότε έπαψε να υπάρχουν επιφανείς Έλληνες διανοητές (L. Russo, βλέπε βιβλιογραφία), ή και ακόμα αργότερα, στον 7ο αιώνα μ.Χ., οπότε η εξάπλωση του Ισλάμ άλλαξε τα δεδομένα στην Εγγύς Ανατολή. Η χρονική περίοδος κατά την οποία άνθισε η ελληνική επιστήμη και τεχνική ξεπερνάει έτσι κι αλλιώς την εποχή του μακεδονικού αλλά και του δυτικού ρωμαϊκού κράτους. Ονομάζεται όμως ακόμα ελληνική ή και ελληνιστική, γιατί όλοι οι επιστήμονες και τεχνικοί που δραστηριοποιήθηκαν αυτούς τους αιώνες ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής ή οπωσδήποτε ελληνόφωνοι. Η επιστήμη της ελληνιστικής εποχής άνθησε κατά τον 3ο π.Χ. αιώνα, κυρίως στην Αλεξάνδρεια κι αυτό οφείλεται στην πολιτική των πρώτων ηγεμόνων της πτολεμαϊκής δυναστείας. Ο Πτολεμαίος Α' Σωτήρας (323-283 π.Χ.) και ιδιαίτερα ο Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος (383-246 π.Χ.) στήριξαν τις τέχνες και τα γράμματα και μετέτρεψαν την Αλεξάνδρεια σε κέντρο του πολιτισμού εκείνης της εποχής. Από το 212 π.Χ. και μετά, οπότε καταλήφθηκαν οι Συρακούσες από τους Ρωμαίους (θάνατος Αρχιμήδη), αρχίζει η σταδιακή ενσωμάτωση στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία των ελληνιστικών κρατών, στα οποία είχε διασπαστεί το κράτος του Αλεξάνδρου. Στα έτη 145-144 π.Χ. μεθοδεύεται άγριος διωγμός της ελληνόφωνης ιθύνουσας τάξης στην Αλεξάνδρεια από τον Πτολεμαίο Ζ' Ευεργέτη. Ο Ιστορικός Πολύβιος αναφέρει ότι ο ελληνικός πολιτισμός της πόλης καταστράφηκε ολοσχερώς, άλλες ιστορικές πηγές μαρτυρούν ότι οι διανοούμενοι του πτολεμαϊκού κράτους πήραν το δρόμο της εξορίας, λόγω της εχθρότητας των γηγενών προς τους ελληνόφωνους. Ακολούθησε ακόμα μία περίοδος επιστημονικής αναλαμπής μεταξύ του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ., αλλά στη συνέχεια επικρατεί ολοκληρωτική παρακμή, ουσιαστικά μέχρι τον 16ο αιώνα, οπότε αρχίζει στη δυτική Ευρώπη εκ νέου η ορθολογική ανάπτυξη της επιστήμης, περίπου από το σημείο που είχε σταματήσει κατά την ελληνιστική εποχή. Η επιστήμη που αναπτύσσεται αυτή την εποχή των αυτοκρατοριών (μακεδονική και ρωμαϊκή), έχει ορισμένα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν υπήρχαν στην επιστήμη του 5ου αιώνα π.Χ., ούτε στα έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Κυρίως, οι διατυπώσεις των ερευνητών δεν περιορίζονται πλέον σε συγκεκριμένα αντικείμενα, αλλά αφορούν θεωρητικές οντότητες. Επίσης, οι επιστήμες συγκροτούνται με αυστηρά επαγωγική δομή, ξεκινώντας από γενικά αποδεκτές θεμελιώδεις προτάσεις (αξιώματα ή αρχές), από τις οποίες προκύπτει με λογικές διεργασίες ένα πλήθος συμπερασμάτων. σημαντικότερο σχετικό δείγμα αποτελεί η Ευκλείδεια Γεωμετρία. Ακόμα, εισάγονται κανόνες αντιστοιχίας μεταξύ θεωρίας και πραγματικών αντικειμένων και η ορθότητα των ερμηνειών ελέγχεται με πρακτικές εφαρμογές, κάτι που προμηνύει την εισαγωγή πειραματικών μεθόδων (Lucio Russo: «Η λησμονημένη επανάσταση», βλέπε βιβλιογραφία). Από τα συγγράμματα της ελληνιστικής εποχής διασώθηκαν ελάχιστα, ενώ τα περισσότερα καταστράφηκαν, μάλλον οριστικά, με τις πυρπολήσεις των βιβλιοθηκών από τους χριστιανούς. Με εντολή του θρησκόληπτου αυτοκράτορα Θεοδόσιου πυρπόλησε ο πατριάρχης Θεόφιλος το έτος 391 μ.Χ. το Σεράπειο Ιερό, ένα συγκρότημα που αποτελείτο από ναό και παράρτημα της μεγάλης αλεξανδρινής βιβλιοθήκης. Θα ήταν ίσως άξιο προβληματισμού το «τυχαίο» φαινόμενο ότι, τα γραπτά των θεοκρατικών Πλάτωνα και Αριστοτέλη διασώθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό ενώ, αντίθετα, από τα γραπτά των φυσιοκρατών διασώθηκαν πολύ λίγα. Αυτή η πολιτισμική απώλεια μπορεί να χρεωθεί επίσης στα «επιτεύγματα» των χριστιανών «πατέρων» και των αντιγραφέων της ελληνικής γραμματείας, οι οποίοι προσπάθησαν και εν μέρει πέτυχαν να υποβαθμίσουν την ελληνιστική εποχή.

Ο Αρχιμήδης και ο κοχλίας του σε ιταλικό γραμματόσημο. Σημαντικότερος ερευνητής της ελληνιστικής εποχής είναι αναμφίβολα ο Αρχιμήδης (~285-212 π.Χ.) από τις Συρακούσες, ο οποίος είχε επισκεφτεί για κάποιο χρονικό διάστημα την Αλεξάνδρεια. κατασκεύασε αντλίες νερού (κοχλίες), πολύσπαστα, έλικες, γερανούς και καταπέλτες, τους τελευταίους για την υπεράσπιση της ιδιαίτερης πατρίδας του. 'Αλλος σημαντικός ερευνητής της εποχής ήταν ο Κτησίβιος, ο εφευρέτης της αντλίας νερού, την οποία περιέγραψε αργότερα ο έτερος μεγάλος ερευνητής της εποχής, ο Ήρων ο Αλεξανδρινός (έζησε περί το 150 π.Χ., κατ' άλλους όμως περί το 250 μ.Χ.) Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος εκτίμησε ότι η Γη πρέπει να περιφέρεται γύρω από την Ήλιο και όχι αντίθετα, όπως γινόταν τότε αποδεκτό. Οι περισσότεροι σύγχρονοί του δεν τον έπαιρναν όμως στα σοβαρά, τη στιγμή μάλιστα που είχε αποφανθεί «οριστικά» για τις κινήσεις των πλανητών ο Αριστοτέλης! Λέγεται ότι ο Αρχιμήδης δεν απέρριπτε την άποψη του Αρίσταρχου και μάλιστα εντόπισε ένα μαθηματικό σφάλμα στους υπολογισμούς του αστρονόμου. Όμως, ο στωικός φιλόσοφος Κλεάνθης από τον 'Ασσο της Τρωάδος, κατηγόρησε τον Αρίσταρχο για αστρονομικές θεωρίες που ήταν αντίθετες με τις ισχύουσες θρησκευτικές πεποιθήσεις: «... ως κινών την του κόσμου εστίαν και ταράσσων ούτω την των Ολυμπίων ηρεμία.» Κατόπιν αυτών, ίσως και άλλων καταγγελιών, ο Αρίσταρχος κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του και δίδασκε Αστρονομία (Ευ.Σπανδάγου: Το ηλιοκεντρικό σύστημα των αρχαίων Ελλήνων, στο τεύχος «Αρχαίοι Έλληνες Αστρονόμοι» του περιοδικόυ ΙΣΤΟΡΙΚΑ, βλέπε βιβλιογραφία). Γεγονός είναι πάντως ότι η άποψη του Αρίσταρχου δεν «έλυνε» κάποιο πρόβλημα της εποχής, τη στιγμή που η γεωκεντρική θεωρία συμφωνούσε με την εποπτεία και εξηγούσε κατανοητά τη λειτουργία του ουράνιου στερεώματος. Τον 3ο αιώνα π.Χ. είχε αναπτυχθεί μεταξύ των ελληνιστικών κρατών και πόλεων ένας ανταγωνισμός σε διάφορους τεχνολογικούς τομείς, με σημαντικότερο αυτόν που αφορούσε τη ναυπήγηση όλο και μεγαλύτερων πλοίων. Το εντυπωσιακότερο από αυτά τα πλοία φαίνεται να ήταν η «Συρακουσία», δλδ. η κυρία των Συρακουσών, το οποίο ήταν ταυτόχρονα επιβατικό, εμπορικό και πολεμικό! Τη μοναδική περιγραφή αυτού του πλοίου έγραψε ο Μοσχίων, του οποίου το έργο έχει χαθεί, αλλά υπάρχει μια εκτεταμένη περίληψη που συμπεριέλαβε ο Αθήναιος στο έργο του «Δειπνοσοφισταί». Κατασκευαστής-ναυπηγός του πλοίου ήταν ο Κορίνθιος Αρχίας κατ' εντολήν του Ιέρωνα Β' (269-215 π.Χ.), τυράννου των Συρακουσών. Το μήκος του πλοίου ήταν μεγαλύτερο από 80m και το πλάτος του περί τα 35m. Με σημερινά δεδομένα, το πλοίο αυτό είχε ένα εκτόπισμα μεγαλύτερο από 4.500 τόνους και για την κατασκευή του που κράτησε 1 έτος, χρειάστηκε ξυλεία όση για την κατασκευή 60 τριηρών! (Jean MacIntosh Turfa - Alwin G. Steinmayer Jr., «The Syracusia as a giant cargo vessel», International Journal of Nautical Archaeology 28 (1999), 2, 105–125). Η Συρακουσία καθελκύστηκε ημιτελής, με τη βοήθεια του κοχλία που είχε επινοήσει ο Αρχιμήδης. Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αναφορά στον αρχιμήδειο κοχλία, τον οποίο περιγράφει ο Μοσχίων.  Το πλοίο είχε τρία καταστρώματα: Στο ανώτερο κατάστρωμα ήταν τοποθετημένες πολεμικές μηχανές (καταπέλτες, βαλλίστρες, χελώνες, πύργοι, άγκιστρα κ.ά.) και εφρουρείτο από ισχυρό σώμα στρατιωτών. Στο δεύτερο κατάστρωμα ήταν εγκαταστημένα πολυτελή λουτρά, ναός της Αφροδίτης, γυμναστήρια, βιβλιοθήκη και άλλες εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και αναπαύσεως. Στο τρίτο κατάστρωμα, τέλος, βρίσκονταν όλοι οι βοηθητικοί χώροι, αποθήκες εφοδιασμού, αντλιοστάσιο, δεξαμενές νερού, στάβλοι για τα άλογα, εργαστήρια, φούρνοι, μύλοι και διάφορα άλλα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι το πλοίο είχε κατασκευαστεί με πρότυπο μια «εικοσήρη», αλλά θεωρείται απίθανο να εννοούσε ότι υπήρχαν πράγματι 20 σειρές καθισμάτων για τους κωπηλάτες.      Φανταστικές αναπαραστάσεις του πλοίου «Συρακουσία» κατά το 18ο αιώνα Πάτημα με το ποντίκι οδηγεί σε μεγαλύτερες εικόνες. Αυτό το «πλεούμενο νησί», συγκρίσιμο με τα σημερινά αεροπλανοφόρα σε σχέση με τα άλλα πλοία της εποχής μας, ήταν ιδιαίτερα δυσκίνητο λόγω του μεγέθους και δεν υπήρχε στη Μεσόγειο κάποιο λιμάνι να το δεχτεί. Είναι προφανές ότι η ναυπηγική τεχνολογία εκείνης της εποχής, που γνώριζε ως κινητήρια δύναμη τους κωπηλάτες και τον αέρα, είχε φτάσει στα όριά της.  το επόμενο ανατρεπτικό άλμα στη ναυπηγική έγινε μετά από περίπου 21 αιώνες, κατά το 19ο αιώνα, με την εισαγωγή της ατμοκίνησης! Η «Συρακουσία» έκανε ένα μοναδικό ταξίδι, από τις Συρακούσες στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Ιέρων χάρισε το πλοίο στον Πτολεμαίο, αφού το μετονόμασε σε «Αλεξάνδρεια».  Τα υφάσματα που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι ήταν από λευκές ή γενικά ανοικτόχρωμες φυσικές ίνες, βαμβάκι, λινό και μαλλί. Για το χρωματισμό τους χρησιμοποιούνταν βαφές, οι οποίες ξεθώριαζαν όμως στο φως του ήλιου. Έτσι, οι σταθερές βαφές ήταν περιζήτητες και γι' αυτό ακριβές. Τέτοιες βαφές ήταν η πορφύρα της Τύρου, η οποία προερχόταν από ένα μαλάκιο στο λιμάνι της ομώνυμης πόλης της Παλαιστίνης, η κοχινίλλη που παράγεται από ένα έντομο, καθώς επίσης η αλιζαρίνη και το ινδικό που παράγονται από φυτά. Η πορφύρα ήταν κάποια εποχή τόσο ακριβή ώστε την χρησιμοποιούσαν μόνο για τη βαφή αυτοκρατορικών υφασμάτων. Η εξάρτηση από τις φυτικές και ζωικές βαφές διήρκεσε όλους τους επόμενους αιώνες, μέχρι που στο 19o αιώνα δημιουργήθηκαν οι συνθετικές βαφές. Ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά κατασκευάσματα της Αρχαιότητας είναι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ~80 π.Χ., ένας μηχανικός υπολογιστής με 30-32 μεταλλικά γρανάζια, προοριζόμενος πιθανόν για αστρονομικές μελέτες. Εκτιμάται ότι με αυτό το μηχανισμό υπολογίζονταν οι θέσεις του ήλιου, της σελήνης και των πέντε ορατών με γυμνό μάτι πλανητών, οι φάσεις της σελήνης, η παρέλευση των μηνών και των ετών και προβλεπόταν η πιθανότητα να συμβεί μια έκλειψη. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων αποτελεί υλική μαρτυρία μιας πολύπλοκης λεπτοκατασκευής από την ελληνιστική περίοδο.

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων (Πάτημα με το ποντίκι οδηγεί σε περισσότερες εικόνες) Ο αριθμός και η ποικιλία των γραναζιών του, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται κι ένα διαφορικό, η ακρίβεια της κατασκευής σε συνδυασμό με την απουσία παρόμοιων ευρημάτων της ίδιας εποχής καθιστούν αυτό το μηχανισμό μοναδικό. Βρέθηκε το έτος 1901 κοντά στα Αντικύθηρα (αρχαία ονομασία: Αιγιλία), σε ναυάγιο πλοίου προερχόμενου πιθανόν από τη Ρόδο ή από τα παράλια της Μικράς Ασίας, και θεωρήθηκε αρχικά ότι ήταν αστρολάβος. Μία παρόμοια συσκευή είχε περιγράψει ο Ρωμαίος φιλόσοφος και πολιτικός Cicero Marcus Tullius (Κικέρων, 106-43 π.Χ.), ο οποίος είχε επισκεφτεί τη Ρόδο στα έτη 79-78 π.Χ. Το σχέδιο κατασκευής φαίνεται να ακολουθεί την παράδοση των πλανηταρίων του Αρχιμήδη και να σχετίζεται με τα ηλιακά ρολόγια. Μία αναλυτική περιγραφή του μηχανισμού των Αντικυθήρων περιέχεται στο Παράρτημα. Ο προορισμός του μηχανισμού παρέμεινε άγνωστος για χρόνια, όταν όμως εξετάστηκε το εύρημα στο ελληνικό ερευνητικό κέντρο «Δημόκριτος» (Χ. Καράκαλος) με ακτίνες Χ και γ, διαπιστώθηκε ότι διαθέτει έναν εντυπωσιακά περίπλοκο μηχανισμό, απροσδόκητο για την Αρχαιότητα, σύμφωνα με τις σημερινές γνώσεις μας. Παρόμοιος μηχανισμός εκείνης της εποχής, σαν αυτόν των Αντικυθήρων, δεν έχει βρεθεί οπουδήποτε αλλού μέχρι σήμερα. Αργότερα, κατά τον 5ο ή 6ο αιώνα, φαίνεται να κατασκευάστηκε στο Βυζάντιο ένας μηχανισμός, αρκετά απλούστερος αλλά με όμοιο προορισμό, άγνωστο από ποιον τεχνικό. Μερικούς αιώνες μετά κατασκευάστηκε επίσης ένας απλός μηχανισμός από τον Πέρση φιλόσοφο, μαθηματικό και αστρονόμο Αλ Μπιρουνί (Abu-Reyhan Birouni, 973-1048), μεταφραστή των έργων του Ευκλείδη στη σανσκριτική γλώσσα. Σήμερα θεωρείται ο μηχανισμός των Αντικυθήρων ως η πιο περίπλοκη μηχανική δημιουργία μέχρι το 14ο αιώνα, οπότε κατασκευάστηκαν τα πρώτα μηχανικά ρολόγια. Εκτιμάται ότι, αν είχε αξιοποιηθεί ήδη τον 1ο αιώνα π.Χ. αυτή η τεχνογνωσία, σε ένα φιλομαθές και προοδευτικό κοινωνικό περιβάλλον, πιθανότατα να είχε κατασκευαστεί ήδη τότε το πρώτο μηχανικό ρολόι και να είχε αρχίσει, έστω με διαφορετικές συνθήκες κοινωνικο-οικονομικών δομών και γεωγραφικού χώρου, η εξέλιξη της λεπτομηχανικής και γενικότερα της τεχνολογίας, όπως αυτό συνέβη περίπου 1.400 χρόνια μετά. Σ' αυτή την περίπτωση πιθανόν να είχε αποφευχθεί η οπισθοδρόμηση και παρακμή της μεσαιωνικής εποχής. Ο Ήρων που αναφέρθηκε προηγουμένως, κατασκεύασε μια σειρά από «αυτόματα», μηχανήματα που λειτουργούσαν με ατμό και θερμό αέρα. Πρόκειται για μία ύδραυλη (πληκτροφόρο μουσικό όργανο, μακρινό πρόγονο του σημερινού εκκλησιαστικού οργάνου στη Δύση), ένα μηχανισμό που άνοιγε και έκλεινε τα θυρόφυλλα του ναού, κούκλες που περπάταγαν και χόρευαν, ένα ατμοστρόβιλο, ένα οδόμετρο κ.ά. Όλα αυτά δε και διάφορα άλλα, πολλά από τα οποία έχουν ανακατασκευαστεί στη σύγχρονη εποχή ως ομοιότυπα, προοριζόμενα μάλλον για εντυπωσιασμό και ψυχαγωγία και, κατά κανόνα, για την εξυπηρέτηση πολεμικών αναγκών, αλλά καθόλου για παραγωγικούς σκοπούς, αφού το κόστος των δούλων, έστω με τη χαμηλή παραγωγικότητά τους, ήταν μικρότερο! 'Αλλοι σημαντικοί ερευνητές της ελληνιστικής εποχής ήταν οι μαθηματικοί Ευκλείδης, Απολλώνιος, Αριστόξενος, Νικόμαχος,Φίλων, Πάππος, ο αστρονόμος 'Αρατος, ο γεωγράφος Ερατοσθένης κ.ά.

Σε αντιδιαστολή με τις προηγούμενες ελληνικές εποχές, οι θετικές επιστήμες εξειδικεύονται κατά την ελληνιστική περίοδο, πράγμα που αποτελεί γενικότερο χαρακτηριστικό αυτής της εποχής. Αυτός είναι και ο λόγος που σύγχρονοί μας ερευνητές παραλληλίζουν εκείνη την εποχή με την εποχή μετά το Μεσαίωνα, όταν και πάλι υπήρχε μια ευφορία δημιουργιών και πρωτότυπων κατασκευών. Δεν είναι βέβαια εύκολο να εκτιμηθεί, γιατί εκείνη η εποχή δεν εξελίχθηκε σε μια πρώιμη Αναγέννηση, γιατί δεν αξιοποιήθηκαν οι μηχανές που λειτουργούσαν με μοχλούς, ατμό και πίεση ρευστών για την υποστήριξη μιας «βιομηχανικής επανάστασης». Πρέπει να λάβουμε βέβαια υπόψη ότι εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον από την ιθύνουσα τάξη για τις διαδικασίες της παραγωγής. Οι πολίτες δεν είχαν επικοινωνία με τους χειρώνακτες, τους βιοτέχνες και πολύ λιγότερο με τους δούλους και δεν έδιναν σημασία στους τεχνικούς και τους κατασκευαστές, αλλά θαύμαζαν τους φιλοσόφους και τους μαθηματικούς. Τα μνημειώδη κτήρια της κλασικής εποχής έγιναν γνωστά από τους πολιτικούς που αποφάσισαν την κατασκευή τους και τους χορηγούς που τα χρηματοδότησαν και λιγότερο από τους αρχιτέκτονες και τεχνικούς που τα σχεδίασαν και τα κατασκεύασαν.  Για την κρίση και παρακμή της ελληνιστικής εποχής εκφράζονται διάφορες έγκυρες απόψεις. Παλαιότερη είναι αυτή (C. Preaux) που ανάγει τη στασιμότητα και συνεπακόλουθη παρακμή της επιστήμης στο «υπερβολικό κύρος» του Αριστοτέλη, κάτι που παρατηρήθηκε και σ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Πιθανόν όμως να πρόκειται εδώ για αντιστροφή αίτιου και αποτελέσματος: το κύρος του Αριστοτέλη άρχισε να σκιάζει τις σκέψεις των διανοουμένων, όταν αυτοί στέρεψαν από νέες ιδέες. Ο Ηρόφιλος είχε πραγματοποιήσει ανατομικές μελέτες, ο Αρχιμήδης και ο Κτησίβιος είχαν κατασκευάσει μηχανές, ο Αρίσταρχος κ.ά. είχαν διατυπώσει κοσμολογικές θεωρίες, οι οποίες διέψευδαν ιδέες και ισχυρισμούς του Αριστοτέλη, άρα αυτοί και άλλοι επιστήμονες και τεχνικοί της εποχής δεν αισθάνονταν τη σκιά του Σταγειρίτη φιλοσόφου επάνω τους. Πιθανόν η «αντιδικία» με τον αριστοτελισμό να είναι το αποτέλεσμα, αλλά δεν φαίνεται να αποτελεί το αίτιο της στασιμότητας. Ένας άλλος σημαντικός λόγος που προβάλλεται ως αιτία για την επιστημονική στασιμότητα είναι τα αλλεπάλληλα καίρια πολιτικο-στρατιωτικά γεγονότα της εποχής και η αδιαφορία των Ρωμαίων που επικρατούν σταδιακά, για επιστημονικά θέματα: Στις περίπου επτά δεκαετίες από την κατάληψη και ισοπέδωση των Συρακουσών (212 π.Χ.), μέχρι την ισοπέδωση της Καρχηδόνας και της Κορίνθου (146 π.Χ.), συνέβησαν πολλές καταστροφές ελληνικών πόλεων, των οποίων οι πληθυσμοί υποτάχθηκαν και σκλαβώθηκαν. Ακριβώς ένα χρόνο μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας, άρχισε ο βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Η', ο οποίος αισθανόταν να περικυκλώνεται από τους Ρωμαίους, με το διωγμό των Ελλήνων από την Αλεξάνδρεια. Το ρωμαϊκό κράτος που επιβαλλόταν σταδιακά στα ελληνιστικά βασίλεια, δεν είχε ακόμα σχέση με τον πολιτισμό που δημιούργησαν ο Βιργίλιος, ο Οράτιος και ο Κικέρων. Ο πρώτος πίνακας ζωγραφικής λέγεται ότι έφτασε στη Ρώμη το 146 π.Χ. και προερχόταν από τη λεηλασία της Κορίνθου. Ο στρατηγός Λούκιος Μούμμιος (Lucius Mummius Achaicus) που αγόρασε αυτό τον πίνακα σε δημοπρασία στη Ρώμη, τον τοποθέτησε σπίτι του, γιατί πίστευε ότι ο πίνακας έχει μαγικές δυνάμεις (L. Russo, βλέπε βιβλιογραφία)! Από τα μέσα του 2ο αιώνα π.Χ. δεν υπάρχουν πια αξιόλογα ελληνικά πολιτισμικά κέντρα. Κάποια εποχή αναδείχθηκε η Ρόδος, οπότε και κατασκευάστηκε ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, αλλά φαίνεται να εξαντλήθηκαν σύντομα τα περιθώρια οικονομικής στήριξης.  με τη ρωμαϊκή λεηλασία έληξε και αυτή η αναλαμπή. Να σημειώσουμε δε ότι με κάθε λεηλασία πόλης καταστρέφονταν και οι βιβλιοθήκες, είτε με πυρπόληση, είτε με μεταφορά των συγγραμμάτων σε ρωμαϊκές πόλεις για να στολίσουν τις επαύλεις των στρατηγών. Μέσα σ' αυτό το κλίμα πολιτισμικής παρακμής και πολιτικο-στρατιωτικών ανακατατάξεων του 1ου αιώνα π.Χ. ανακαλύπτεται πάλι ο Αριστοτέλης, ο οποίος κατά των Κικέρωνα είχε αγνοηθεί μέχρι τότε τελείως.

Τοποθέτηση Κίσινγκερ στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων

7.9.08

Τοποθέτηση Κίσινγκερ στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων

Ο Χένρι Κίσινγκερ, μιλώντας προχθές στο περιθώριο του Συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και κληθείς να σχολιάσει το ενδεχόμενο διεύρυνσης του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία, τη Γεωργία και την ΠΓΔΜ, ως βαθύς γνώστης της ιστορίας αλλά και της περιοχής, απάντησε: «Αλλη η σημασία της Γεωργίας και της Ουκρανίας και άλλη της Μακεδονίας», προσθέτοντας ότι οι δύο πρώτες αποτελούν στρατηγικό ζήτημα για τις ΗΠΑ, κάτι που δεν ισχύει για την ΠΓΔΜ. Κατέληξε, μάλιστα, λέγοντας ότι «η Ελλάδα έχει ιστορικά δικαιώματα στο όνομα Μακεδονία».

Ο Χένρι Κίσινγκερ, εβραϊκής καταγωγής, διετέλεσε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας κατά τη διακυβέρνηση Νίξον και υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της προεδρίας Τζέραλντ Φορντ. Θεωρείται οπαδός της ρεαλιστικής θεώρησης των Διεθνών Σχέσεων και στο σημαντικότερο βιβλίο του, "Διπλωματία", περιγράφει τους τρόπους με τους οποίους η τέχνη της διπλωματίας και η ισορροπία των δυνάμεων έχουν δημιουργήσει τον σημερινό κόσμο. Ο Χένρι Κίσινγκερ έχει στιγματιστεί στα μάτια όλων των Ελλήνων για τη φιλοτουρκική στάση του κατά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το μαύρο καλοκαίρι του '74.

Διαβάστε: Χένρι Κίσινγκερ, "Διπλωματία," εκδ. Λιβάνης, Αθήνα, 1995.

Ενημέρωση από το http://www.strategy-geopolitics.com/

Οι ομάδες πίεσης (λόμπυ) των Σκοπιανών ανά τον κόσμο

Ως ομάδες πίεσης (λόμπυ) ορίζονται τα κοινωνικά αθροίσματα τα οποία διαθέτουν κοινούς στόχους και επιχειρούν να ασκήσουν επιρροή στη διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων ή σε ακραία περίπτωση να κατευθύνουν την πολιτική εξουσία (βλ. ισραηλινό λόμπυ στις ΗΠΑ). Η διασπορά των Σκοπιανών εντοπίζεται κυρίως στο Καναδά, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία. Κοινή συνισταμένη όλων των οργανώσεων είναι οι αλυτρωτικές σε βάρος της Ελλάδος βλέψεις: ύπαρξη "μακεδονικού" έθνους, ύπαρξη "μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα" και τέλος κατεχόμενα εδάφη ("Μακεδονία του Αιγαίου" + "Μακεδονία του Πιρίν" + "Δημοκρατία της Μακεδονία" = ενιαία Mακεδονία)". Από το 1944 οι ΗΠΑ επεσήμαναν το 1944 την επιδίωξη να εμφανισθεί «Μακεδονικό» κρατίδιο, «Μακεδονική» εθνότητα και «Μακεδονική» συνείδηση του πληθυσμού του, με γραπτό μάλιστα κείμενο (U.S. State Department, Foreign Relations Vol. VIII, 868.014 /26 Dec. 1944), που υπογράφει ο Stettinius και στοιχειοθετεί τον κίνδυνο κατά της Ελλάδος. Θεωρεί μάλιστα κάθε Κυβέρνηση που ανέχεται ή ενθαρρύνει «Μακεδονικές» ενέργειες κατά της Ελλάδος συνυπεύθυνη και χαρακτηριστικά αναφέρει: «The Department has noted increasing propaganda rumors and semi-official statements in favor of an autonomous Macedonia, emanating principally from Bulgaria, but also from YugoslavPartisan and other sources, with the implication that Greek territory would be included in the projected state. This Government (of USA) considers talk of Macedonian "nation", Macedonian "Fatherland", or Macedonian "national consciousness" to be unjustified demagoguery representing no ethnic, nor political reality, and sees in its present revival a possible cloak for aggressive intentions against Greece. The approved policy of this Government is to oppose any revival of the Macedonian issue as related to Greece. The Greek section of Macedonia is largely inhabited by Greeks, and the Greek people are almost unanimously opposed to the creation of a Macedonian state. Allegations of serious Greek participation in any such agitation can be assumed to be false. This Government (of USA) would regard as responsible any Government or group of Gonernments tolerating or encouraging menacing or aggressive acts of "Macedonian forces" against Greece».

.................................................................................................................................................................

Luigi Pirandello

Luigi Pirandello (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1934)

Γεννήθηκε στο Ακριτζέντε της Σικελίας (1867-1936), τον αρχαίο Ακράγαντα. Ο ίδιος ο συγγραφέας έλεγε πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως το επίθετό του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος. Σπούδασε φιλολογία στο Παρίσι και στη Βόννη και δίδαξε ως καθηγητής της ιταλικής φιλολογίας στο ανώτατο ινστιτούτο της ιταλικής πρωτεύουσας. Στη Ρώμη ο Πιραντέλο συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζογραφήματά του. Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό με το μυθιστόρημά του "Ο μακαρίτης Ματθαίος Πασκάλ". Εκείνο όμως που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό ήταν το θεατρικό του έργο. Το πρώτο μέρος του συνολικού θεατρικού του έργου ο Πιραντέλο το έγραψε σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή εποχή γι' αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του και της διανοητικής αρρώστιας της συζύγου του. Από τα πολλά έργα του Πιραντέλο αναφέρουμε τα : "'Οταν ήμουν τρελός", "Όπως με θέλεις", "Να ντύσουμε τους γυμνούς", "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα", "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε".

 

http://gyroskosmou.blogspot.com/2009/11/luigi-pirandello-1934.html

Slavic Philhellenic Network

Για να μήν ξεχνάμε!

http://vardaraxios.wordpress.com/

Πως έπαυσε η δράση του συνδέσμου αλήθεια;

Διαβάσαμε στους Μακεδόνες της Αυστραλίας

συμβατικές και μή θεωρίες

---

Οι θιασώτες μία υποθέσεως, μίας θεωρίας ή ακόμα και μία απλής πεποιθήσεως έχουν μία βαριά υποχρέωση απέναντι στο κοινό τους και στον εαυτό τους (εκτός και άν είναι απατεώνες- ουκ ολίγοι).
Ποια είναι αυτή η υποχρέωση;
Είναι η επαρκής απόδειξη και στοιχειοθέτηση της.
Πώς όμως αποδεικνύεται και στοιχειοθετείται; (με συγκεκριμένη διαδικασία και συγκεκριμένα φύσεως δεδομένα)
Η διαδικασία είναι απλή και θεμελιώδης:
Α) πρώτο βήμα η διατύπωση της ερωτήσεως
Β) δεύτερο βήμα η εξακρίβωση του ποιοι παράγοντες είναι σημαντικοί και πώς θα μελετηθούν
Γ) τρίτο ο έλεγχος του ερωτήματος όπου σε αυτό συλλέγονται τα δεδομένα
Τα δεδομένα είναι:
α) τεκμήρια (σχετικά με την υπόθεση χειροπιαστά στοιχεία τα οποία την στηρίζουν και τα οποία ελέγχονται για την σχετικότητα και την αυθεντικότητά τους, αλλά και την «βαρύτητά» τους)
β) μαρτυρίες (σχετικές αναφορές ανθρώπων οι οποίες την στηρίζουν και οι οποίες ελέγχονται για την αξιοπιστία και την εγκυρότητά τους, αλλά και την «βαρύτητά» τους)
γ) αποτελέσματα πειραματισμού ( πολλαπλές δοκιμές και έλεγχοι σε σχέση με την υπόθεση πάντα που οδηγούν μέσω παραγωγικού λογισμού σε συμπεράσματα και ελέγχονται για την ορθότητα, την πιστότητα, την επαναληψιμότητα και την αναπαραγωγισιμότητα τους)


Δ) έλεγχος, αξιολόγηση και επεξεργασία των δεδομένων με την χρήση λογικών αρχών και κανόνων και ακολούθως αποδοχή ή απόρριψη της υποθέσεως στην οποία εστηρίχθη το αρχικό ερώτημα και πιθανός επαναπροσδιορισμός του θεωρητικού πλαισίου.

Βάσει των ανωτέρω εξάγεται ένα απλό ή/και σύνθετο συμπέρασμα, το οποίο θα μας υποχρεώνει βεβαίως να δεχθούμε ή όχι την υπόθεση και να το χρησιμοποιήσουμε έστω και με επιφυλάξεις, σχεδόν πάντα επαναπροσδιορίζοντας το θεωρητικό μας πλαίσιο (καθότι η αναζήτηση της αληθούς γνώσεως είναι μία συνεχής διαδικασία) .

Αυτά πολύ σύντομα και νομίζω απλά!
Προς χρήση κάθε ενδιαφερόμενου ο οποίος δεν δέχεται και δεν απορρίπτει εύκολα και αβασάνιστα.

Παράδειγμα:
üο Αλέξανδρος ο 3ος , βασιλεύς των Μακεδόνων και αρχιστράτηγος των Ελλήνων υπήρξε πραγματικό ιστορικό πρόσωπο.
ΝΑΙ και αποδεικνύεται, πληθώρα τεκμηρίων και μαρτυριών στοιχειοθετούνται και συνηγορούν υπέρ του ερωτήματος/της υποθέσεώς μας. ΓΕΓΟΝΟΣ –FACT !
üο James Bond ο πράκτορας 007 των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών και σωτήρας του πλανήτη πολλές φορές, είναι πραγματικό πρόσωπο.
…εσείς τι λέτε; …έχουμε δεδομένα;
Υ.Γ. Το κείμενό μας αυτό αφιερώνεται στον συναγωνιστή «akritas» και στους αγωνιστές που βρίσκονται πίσω από :
το modern macedonian history blogs.com
και προσφέρουν πολλά στον Ελληνισμό και στον οικουμενικό πολιτισμό, βεβαίως με την βεβαιότητα ό,τι αυτοί τα γνωρίζουν και με την ευχή να συνεχίσουν τον αγώνα.