Οι «Διανομείς» πληροφοριών και οι ανυποψίαστοι καταναλωτές πληροφοριών.

του Δίσκου Γεωργίου.
Στην καθημερινότητά μας, από μικρά παιδιά κιόλας αντιμετωπίζουμε και είμαστε θύματα μεταφοράς και διαδόσεως (τυχαία ή εσκεμμένα), λανθασμένων πληροφοριών και ιδεών από μία σειρά «διανομείς». Τοξική ενημέρωση εγώ την αποκαλώ, μόλυνση διανοητική την αποκαλεί ο φίλος George Le Car, μάλλον έχει δίκιο διότι μεταδίδεται μόνη της από ένα σημείο και πέρα.
Αυτή η «μόλυνση» έχει με πολύ απλό και φυσικό τρόπο σοβαρές και άμεσες επιπτώσεις στις αντιλήψεις και  έμμεσες στην συμπεριφορά του καθενός μας, καθότι οι αντιλήψεις μας επηρεάζουν ή/και καθορίζουν την συμπεριφορά μας. Αντιλήψεις  που σχηματίζει ο καθένας μας που, δεν έχει τις απαραίτητες γνώσεις (και ποιος έχει;) για να ελέγξει αν αυτό που του μεταφέρουν οι «διανομείς». Ευσταθεί, αληθεύει ή όχι, πρόκειται για ψεύδη, για υπερβολές, για στρεβλώσεις, για παραχαράξεις, επινοήσεις κ.λπ. Ποιος ξέρει; Και ποιος μπορεί; Υπό την έννοια, ποιος έχει τον χρόνο και συνάμα, το διανοητικό και γνωστικό υπόβαθρο για κάτι τέτοιο;
Για σκεφτείτε, για όλους μας και σε κάποιον βαθμό δεν ισχύει η αποδοχή αυτού του οποίου λέει η όποια αυθεντία:
-αφού το είπε επιστήμων, ε, τότε αυτό είναι.
–το παιδί λέει με βεβαιότητα πως αυτό… είναι έτσι, διότι ο δάσκαλος το είπε… Και
-πιο πέρα πόσες φορές ακούμε την έκφραση, αφού το είπαν στην τηλεόραση, αφού το βρήκα στο διαδίκτυο… κ.ά.
Ποιο φαινόμενο βλέπουμε; Την τυφλή αποδοχή της όποιας αυθεντίας, του κύρους της και των δηλώσεών της, με όλες τις συνέπειες!
Και ποιοι είναι οι «διανομείς» στους οποίους αναφέρομαι; Οι χίλιοι μύριοι… Οι λεγόμενοι επιστήμονες με τα πορίσματα και τις ανακοινώσεις τους, οι λεγόμενοι δάσκαλοι (όλων των κατηγοριών και των βαθμίδων) με τις διδασκαλίες τους (ότι καλό και ότι στραβό τους είπαν οι επιστήμονες αυτοί το αναπαράγουν, βλ. την υπόθεση των Αρίων), οι δημοσιογράφοι  ομοίως κ.ά. κ.ά
Εκτός από την παγίδα της αυθεντίας, έχουμε από πλευράς των «διανομέων», του κάθε επιτήδειου «διανομέα» και την συνεχή χρήση επιστημονικών όρων και διατυπώσεων κατά την διάδοση/διανομή πληροφοριών και ιδεών, έτσι ώστε αυτές να ακούγονται όσο το δυνατόν πιο ακατανόητες και εντυπωσιακές, πιο αξιόπιστες και πειστικές συνεπώς για τον καταναλωτή, (όπως και η ίδια η συνεχής χρήση τίτλων, όπως επιστήμων!). Αυτή η πρακτική βεβαίως δεν αποτελεί προνόμιο των επιστημόνων, αλλά και των δημοσιογράφων, πολιτικών κ.ά. οι οποίοι πείθουν με το κύρος του τίτλου και χρησιμοποιώντας «επιστημονική ή επιστημονικοφανή γλώσσα και όρους», κυρίως ως μέσο εντυπωσιασμού και δευτερευόντως  πρόκλησης σύγχυσης.
Ας το καταλάβουμε, είμαστε καταναλωτές προϊόντων, υπηρεσιών και πληροφορίας. Είμαστε τρωτοί  στην εξαπάτηση κάθε μορφής, βεβαίως και στην επιστημονικοφάνεια. Όντως έχουμε την τάση να δεχόμαστε πιο εύκολα τις απόψεις, τις θέσεις και τα επιχειρήματα κάποιου ή κάποιων, αν είναι επιστήμονες, αλλά και άλλων αρκεί να έχουν ύφος και χροιά επιστημονικότητας ακόμη και αν αυτή είναι άσχετη με την ουσία του επιχειρήματος, της υπόθεσης, της θεωρίας (π.χ. δυνατό παράδειγμα είναι η χρήση πολύ μεγάλου αριθμού αναφορών και βιβλιογραφίας γνωρίζοντας ότι ο αναγνώστης, εκ των πραγμάτων, δεν θα κάνει τον κόπο να ελέγξει το κάθε τι, την κάθε «πηγή» και θα καταλήξει ή να δεχθεί  ή να απορρίψει, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, βασισμένος στην όποια προκατάληψή του, σκεφτείτε το). Όσο δε, λιγότερα γνωρίζουμε για ένα θέμα, τόσο πιο εύκολος στόχος μπορούμε να γίνουμε για κάποιον επιτήδειο, αρκεί να ξέρει αφενός, πως να μας παρουσιάσει την άποψή του και να έχει αφετέρου, την υποστήριξη των ανθρώπων που ελέγχουν τα μέσα καθιέρωσης (σχολεία, ΜΜΕ).
Το θέμα της μικρής μας συζήτησης είναι η χειραγώγηση των ανθρώπων και η διαμόρφωση των απόψεων της λεγόμενης “κοινής γνώμης”, του μέσου δηλαδή ανθρώπου.
Αν κάποιος μπορεί να μας πείσει για την λογικότητα ή/και αλήθεια ενός επιχειρήματος, υποθέσεως, θεωρίας μέσα από περίτεχνες προτάσεις, τότε τι γίνεται αν αρχίσουν να εμπλέκονται και προσωπικά συναισθήματα ή/και συμφέροντα, παράγοντες οι οποίοι μπορούν από μόνοι τους να μας ωθήσουν στην αποδοχή ή την απόρριψη επιχειρημάτων, υποθέσεων, θεωριών; Η ιστορία έχει δείξει πως η προπαγάνδα μπορεί να έχει σχετικά γρήγορα αποτελέσματα και σταθερά, σε άτομα, ομάδες, ακόμη και σε μάζες εκατομμυρίων ατόμων.
Οφείλουμε να εμπιστευόμαστε ελαχίστως όσους μας παρουσιάζουν θεωρίες. Βεβαίως και τους «πραγματικούς ειδήμονες». Νομίζω πως η καλύτερη πρόνοια για την αποφυγή τέτοιου είδους παραπλάνησης και, κατ’ επέκταση, χειραγώγησης είναι η ανάπτυξη λογικής και κριτικής σκέψης, μέσα σε ένα πλαίσιο που θα ορίσει ένας σχετικός (όχι απόλυτος) σκεπτικισμός και ένας μερικός (όχι καθολικός) σχετικισμός!
Δεν μπορούμε φυσικά να ξέρουμε τα πάντα, ίσως λίγο απ’όλα και και κάτι καλά, αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι αναπτύξουμε περισσότερα, καλλίτερα και αυστηρότερα κριτήρια και φίλτρα σκέψης και συλλογισμών τα οποία θα κάνουν πιο δύσκολη την εξαπάτηση μας (η καλή σχέση με την γλώσσα είναι από τεχνική άποψη προϋπόθεση αυτού).

ΓΥΝΑΙΚΑ – ΑΝΤΡΑΣ: 25 ΓΟΝΙΔΙΑΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

 

       1.       Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο του συνδυασμού των χρωμάτων. Ξέρουν ποιο χρώμα ταιριάζει με ποιο.
Οι άντρες σκέπτονται ότι αφού το κόκκινο είναι ωραίο και το πράσινο επίσης, γιατί να μη βάλουμε δυο ωραία χρώματα μαζί.

       2.       Οι άντρες μιλάνε με προτάσεις και οι γυναίκες με παραγράφους. Οι άντρες αρχίζουν μια πρόταση… και οι γυναίκες την τελειώνουν.

       3.       Οι γυναίκες μπορούν να θυμούνται κάθε λέξη του διαλόγου που έγινε πριν από ένα μήνα ανάμεσα σε αυτές και τον σύντροφό τους. Οι άντρες μπορούν να θυμούνται την τελική ταχύτητα αυτοκινήτων που δεν πρόκειται να αποκτήσουν.

       4.       Οι γυναίκες μπορούν να καταλάβουν τις άλλες γυναίκες. Οι άντρες ποτέ.

       5.       Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο που τις εμποδίζει να παρκάρουν ένα αυτοκίνητο ανάμεσα σε δυο λευκές ίσιες γραμμές σε ένα άδειο παρκινγκ.

       6.       Οι γυναίκες έχουν ενσωματωμένο ημερολόγιο στον εγκέφαλο που τους επιτρέπει να θυμούνται όλες τις επετείους.Αυτό απουσιάζει από τον εγκέφαλο των αντρών.

       7.       Στους γάμους οι γυναίκες πρώτα κλαίνε και μετά μεθάνε. Οι άντρες πρώτα μεθάνε και μετά… κλαίνε.

       8.       Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους επιτρέπει να ακούνε το άνοιγμα μιας μπύρας από τρία δωμάτια μακριά.

       9.       Οι γυναίκες μπορούν να μυρίσουν βρόμικα αθλητικά παπούτσια από 300 μέτρα.Οι άντρες μόνο αν τους τα βάλεις κάτω από την μύτη τους και αν δεν είναι τα δικά τους.

   10.       Όταν κάποιος αγοράζει καινούριο αυτοκίνητο οι άντρες τον ρωτάνε τι μάρκα είναι και οι γυναίκες τι χρώμα.

   11.       Οι άντρες πληρώνουν για κάτι που τους χρειάζεται 300 euro ενώ αξίζει 100.Οι γυναίκες πληρώνουν 100 euro για κάτι που αξίζει 300 και δεν το χρειάζονται.

   12.       Οι γυναίκες τρώνε τσίλι όταν τους αρέσει, οι άντρες πάντα, για να αποδείξουν ότι μπορούν.

   13.       Οι γυναίκες δεν θα σκότωναν, θα μπορούσαν όμως να σε κάνουν να αυτοκτονήσεις.

   14.       Οι γυναίκες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το σεξ για να καταφέρουν αυτό που θέλουν.Οι άντρες δεν θα μπορούσαν, επειδή αυτό που θέλουν είναι το σεξ.

   15.       Οι γυναίκες δεν βρίσκουν διεγερτικό το να παρακολουθούν δυο άντρες να κάνουν σεξ…..

   16.       Οι άντρες θεωρούν ότι 2 η ώρα το πρωί είναι καλή ώρα για να κοιμάται κανείς.Οι γυναίκες θεωρούν την ίδια ώρα κατάλληλη για να μιλήσουν για τη σχέση τους.

   17.       Οι γυναίκες έχουν το «να πάρει, τελειώνει το χαρτί υγείας στο μπάνιο και πρέπει να το αντικαταστήσω» γονίδιο.Οι άντρες έχουν το «να πάρει, μου φέρνεις χαρτί υγείας;» γονίδιο.

   18.       Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους επιτρέπει να κοιμούνται όταν ένα μωρό κλαίει.

   19.       Οι γυναίκες παραγγέλλουν μπρόκολο για γαρνίρισμα στην μπριζόλα τους και τρώνε τις πατάτες των αντρών.

   20.       Οι γυναίκες θυμούνται όλα τα ρούχα που έχουν φορέσει την τελευταία δεκαετία.Οι άντρες δεν θυμούνται τι φορούσαν την προηγούμενη μέρα αν δεν κοιτάξουν στο πάτωμα.

   21.       Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους εμποδίζει να παρακολουθούν ποδόσφαιρο και να μιλάνε συγχρόνως.Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο του να παρακολουθούν τηλεόραση, να βαφούν τα νύχια τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο και να πίνουν και καφέ.

   22.       Οι άντρες βλέπουν το γυμναστήριο σαν φυσική δραστηριότητα. Οι γυναίκες το βλέπουν σαν κοινωνική.

   23.       Αν ρωτήσεις μια γυναίκα για το πως να πας κάπου, θα σε οδηγήσει μέσω καταστημάτων.

   24.       Οι γυναίκες έχουν το «τα παίρνω όλα προσωπικά» γονίδιο.

   25.       Οι άντρες έχουν το γονίδιο να απαντάνε σε δύσκολες ερωτήσεις με ένα μμμμμ…

147 εταιρείες ... οι εξής 15 ...

Κυβερνούν τον κόσμο 147 εταιρείες!

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.
Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι' αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.
Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).
Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.
Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.
Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.
Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.
Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.
Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση - ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.
Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ' όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα... Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».
Σκάνδαλο
Αντί για φόρους επιδοτήσεις
Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι' αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το... 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63608035