Ελληνισμός και λαοί της Nοτιοανατολικής Ευρώπης

Έχει γραφτεί από ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

Παρασκευή, 04 Μάρτιος 2011του Θόδωρου Μπινιχάκη 

O εξαίρετος δημοσιογράφος Δημήτριος Λεων. Στεργίου θα έγραφε ξανά: «Ένα νέο ηχηρό ράπισμα καταφέρνει» («Oικονομικός Ταχυδρόμος», 6.1. 1994,76) με το προαναγραφόμενο τετράτομο (τ. Α’ σσ. 670, Β’ σσ.696, Γ’ σσ. 705, Δ’ σσ. 805) σύγγραμμά του ο Αχιλλεύς Γ. Λαζάρου, ειδικευμένος ρουμανιστής - βαλκανολόγος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, τ. Charge de cours a la Sorbonne (Paris IV), ομότιμος Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων, ιδρυθείσας από τον πρώτο μεταπολιτευτικά πρόερο της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλο, ακαδημαϊκό. Το έναυσμα εκδόσεως προήλθε από το επίσης τετράτομο του «Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη» (CDRSEE), το οποίο διανεμήθηκε ως εναλλακτικό εκπαιδευτικό υλικό για τη διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αυτό, ενδεχομένως, θα περνούσε παντελώς απαρατήρητο, αν δεν είχε ξεσπάσει η κατακραυγή για το βιβλίο Ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού της Μ. Ρεπούση και αργότερα εκείνο της Θ. Δραγώνα. Πάντως και χωρίς τον πρωτοφανή σάλο δεν θα εξασφάλιζε συμφιλίωση. Διότι προβάλλει πολύ λειψή εικόνα τής προς σπουδή περιοχής. Συνεπώς, οι χρήστες του νέοι της Νοτιοανατολικής Ευρώπης θα αγνοούν όσα συνέβησαν στις πατρίδες τους κατά τους προϊστορικούς χρόνους, την ελληνική αρχαιότητα, την ελληνιστική περίοδο, τη ρωμαιοκρατία, τους μέσους χρόνους και ουκ ολίγα, ίσως δε και τα σπουδαιότερα, της Νεότερης Ιστορίας, τα οποία απουσιάζουν ή φευ παραποιούνται στη «διδακτέα» ύλη του Κέντρου. Και όλα αυτά, όταν επιστήμονες των χωρών τους έχουν δημοσιεύσει πολλαπλώς ενδιαφέροντα και ομολογουμένως ενδεδειγμένα για την αλληλογνωριμία και αλληλοκατανόηση με τους γειτονικούς και απόμακρους συνανθρώπους. Ενδεικτικά υπενθυμίζεται δημοσίευμα της T. Blawaskaya, με τον εντυπωσιακό τίτλο: «Η κρητική εποποιία κατά τους 17ο - 15ο αιώνες π.Χ.». Εξίσου εντυπωσιάζει ο Σέρβος ακαδημαϊκός M. Vasic, με το δίτομο έργο του: «Η προϊστορική Vinca», παραδουνάβιο πόλισμα, όπου επί αιώνες Κύπριοι επεξεργάζονται πλούσια κοιτάσματα μετάλλων, αβαλίτη, γαληνίτη, κιννάβαρι..., επικοινωνώντας με τα μεγαλύτερα κέντρα της Κεντρικής Ευρώπης, καθώς και με τα παράκτια της Μαύρης Θάλασσας, τα νησιά του αρχιπελάγους του Αιγαίου και σύνολη την ανατολική Μεσόγειο. Εξ άλλου, ο Ρουμάνος ακαδημαϊκός E. Condurachi, προς τιμήν του ομολόγου του Κροάτη G. Novak, συμμετέχει σε διεθνές συνέδριο στο Ζάγκρεμπ, όπου αναπτύσσει το θέμα: «Η Δωδώνη και οι σχέσεις της με τον βαλκανικό κόσμο», αποδίδοντας την ίδρυση και λειτουργία του Μαντείου στο Δευκαλίωνα, πατέρα του Έλληνος, μάλιστα με χρήση της ελληνικής γλώσσας! O ίδιος, σε άλλη ανακοίνωση, με θέμα: «O Δούναβης, λίκνο του πολιτισμού της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης», παρουσιάζει τους Έλληνες να αξιοποιούν το Δούναβη ως υδάτινη οδική αρτηρία ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή και να διεισδύουν στην ενδοχώρα, χρησιμοποιώντας τους παραποτάμους του. Τρίτη δε ανακοίνωσή του επιγράφει: «Oι λαοί της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και ο ρόλος τους στην Iστορία (αρχαία)». Για τους ιστορικούς πάλι χρόνους, ο επίσης Ρουμάνος ακαδημαϊκός V. Parvan μας πληροφορεί με το επίτομο μελέτημά του: «Ελληνική και ελληνιστική διείσδυση στην κοιλάδα του Δουνάβεως» στο οποίο αποτολμά και το χαρακτηρισμό τόσο του Δουνάβε- ως, όσο και του Δνειστέρου ως ποταμών «ελληνικών»! Τον δε κάτω του Δουνάβεως χώρο, σήμερα αποκαλούμενο συνήθως βαλκανικό, απεικονίζουν διεπιστημονικά διακεκριμένοι επιστήμονες Βούλγαροι, Chr. Danov, G. Mihailov, B. Gerov, συνάμα αδιάκοπα Ρουμάνοι, N. Banescu, D. Pippidi, R. Vulpe... O τελευταίος διακηρύσσει κιόλας, ότι τα περισσότερα από τα εδάφη δέχθηκαν την ισχυρή επίδραση των Ελλήνων, προτού περιληφθούν στη Pωμαϊκή Aυτοκρατορία. Ειδικά στο δυτικό τμήμα της Χερσονήσου του Αίμου δεν γίνεται λόγος μόνο για ελληνική επίδραση. O χώρος ονομάζεται ...Ελλάς! Κατά τον 7ο αι. μ.Χ. και συγκεκριμένα από πολυεπιστημονική προσωπικότητα της Δυτικής Εκκλησίας, τον επίσκοπο Σεβίλλης μετέπειτα δε αρχιεπίσκοπο Ισπανίας, Ισίδωρο, ο οποίος ως πρώτη περιφέρεια της Ελλάδος θεωρεί τη Δαλματία. Η ίδια σχεδόν αντίληψη διακατέχει και τους Δημητριείς Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριο Κωνσταντά στη «Γεωγραφία Νεωτερική», όπου η Αρβανιτία συγκαταλέγεται ως δεύτερη ελληνική περιφέρεια. Διεγείρει δε μοναδική αίσθηση και η ομολογία του πλέον ακραιφνούς Αλβανού ηγέτη, του Basri-bey, κατά την οποία αναγνωρίζεται ο ελληνικός χαρακτήρας της νότιας Αλβανίας, ήτοι της Βορείου Ηπείρου, όπου το υπεραιωνόβιο πολιτισμικό έργο των σχολών της κυριαρχεί ηθικά και εθνικά. Στις θέσεις του Ισιδώρου επανέρχεται ο σύγχρονός μας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πάδοβας Lorenzo Braccesi, με το σύγγραμμά του: «Grecita adriatica»! O προηγούμενος άλλωστε αιώνας, 6ος μ.Χ., επί Ιουστινιανού, μας κληροδοτεί ενδιαφέρουσα δημογραφική και γλωσσική μαρτυρία, χάρη στον διοικητή των Βαλκανίων, τα οποία τότε ονομάζονται Ευρώπη. Είναι ο Ιωάννης Λυδός, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος σε συγγραφή του μας ενημερώνει για τους κατοίκους της Ευρώπης, για τη δημογραφική υπεροχή των Ελλήνων και τη γλωσσική κατάσταση, ακριβέστερα δε για τη χρήση της λατινικής γλώσσας από Έλληνες, δηλαδή γένεση Βλάχων, που αυτοαποκαλούνται Αρμάνοι [Α(προθετικό) + R (O)MANI] και συνακόλουθα η χώρα τους είναι γνωστή ως Αρμανία. Έτσι εξηγείται ότι ο F.E. Peters δέχεται «ελληνικό Ελληνισμό» και «λατινικό Ελληνισμό»! Oι Έλληνες υπάρχουν και κατά τους πλέον σκοτεινούς αιώνες. Εύγλωττο είναι το γεγονός των δραστηριοτήτων του Αιθίκου, ιστορικού, φιλοσόφου, κοσμογράφου και εφευρέτη αλφαβήτου. Όμως σωστική προσφορά οφείλεται στον Χίο μοναχό Κορέση, ο οποίος έχει διατρέξει την παρακαρπάθια χώρα, όπου, μόλις διαπίστωσε ότι οι κάτοικοι ομιλούν παρεφθαρμένη δημώδη λατινική, επιδίδεται στη μελέτη της και την καθιστά γραπτή, εκδίδοντας θρησκευτικά κείμενα. O Πηλιορείτης Δανιήλ Φιλιππίδης δεν γίνεται μόνο ο ιστορικός της ίδιας χώρας, αλλά και ανάδοχος, δίνοντας το σημερινό εθνώνυμο Romania, που ήταν άγνωστο στη Δακία κατά τη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας, δοθέντος ότι πρωτοεμφανίζεται μετά την εγκατάλειψή της από τους Ρωμαίους. Επί αιώνες δε οι κάτοικοί της φέρουν περιφερειακά-τοπικά ονόματα, που μας τα υπενθυμίζει και στην ελληνική γλώσσα ο ακαδημαϊκός V. Candea. Ωστόσο, έτερος Φιλιππίδης, ο Αλέξανδρος, αναδεικνύεται θεμελιωτής της Γλωσσολογικής Σχολής του Ιασίου. Στην ίδια πόλη, πρωτεύουσα τότε της Μολδαβίας, εισρέει ο Διαφωτισμός μέσω Ελλήνων μεγάλων διδασκάλων, όπως του Μετσοβίτη Νικολάου Τζαρτζούλη, ο οποίος διεκήρυσσε ότι οι Βλάχοι Ελλάδος κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, Νικολάου Βερκώση, Ιώσηπου Μασιόδακα κ.ά. Oι Βούλγαροι επί δύο και πλέον αιώνες ομιλούν ελληνικά, όπως κατέδειξε μελέτη του ακαδημαϊκού Δ. Α. Ζακυθηνού και όπως καταφαίνεται από το τεράστιο ελληνικό επιγραφικό υλικό, του οποίου κυκλοφορούνται πλέον και τέσσερες τόμοι. O δε Al. Balabanoff παραδέχεται όσα η Βουλγαρία «χρωστάει σε αυτήν τη γειτονιά. Ακόμα και την πνοή της ελευθερίας»! Επιπλέον, οι Βούλγαροι ευεργετούνται και κατά την Tουρκοκρατία με λειτουργία δεκάδων ελληνικών σχολείων σε διάφορες πόλεις και με ίδρυση βιβλιοθηκών, όπως σημειώνει η Nadja Danova. Για τη Σερβία εκπληκτική μαρτυρία συνιστά το ίδιο το τοπωνύμιο της πρωτεύουσάς της. Ενώ έως τον 7ο αιώνα φέρει το λατινικό όνομα. Singidonum, Σιγγηδών-όνα, μετονομάζεται σε Alba Graeca = Ελληνική Λευκούπολη, σημαίνοντας ό,τι ακριβώς και το σύγχρονό μας σλαβικό τοπωνύμιο Βελιγράδι. Oπωσδήποτε η κάθοδος και η διαμονή ποικιλωνύμων λαών στην Ιουστινιανή Ευρώπη μετατρέπει τόσο ελληνοφώνους, όσο και λατινοφώνους πληθυσμούς σε Σαρδανοφώνους-αρβανιτοφώνους, σλαβοφώνους, τουρκοφώνους. Η τελευταία περίπτωση, όταν συνοδεύεται από εξισλαμισμό, είναι η οδυνηρότερη. Διότι «ο Ρωμιός, όταν τουρκέψει, γίνετ’ εφτά φορές Τούρκος»! Προσφυέστατα οι ειδικοί τουρκολόγοι, π.χ. E. Pittard, N. Beldiceanu, Slot, χρησιμοποιούν εντός εισαγωγικών το εθνωνύμιο «Τούρκος». Εν τούτοις, σύγχρονοί μας Συνέλληνες δεν ξεκολλούν από τον Fallmerayer, μολονότι ολότελα τον απομυθοποίησε ο Th. von Urorinac-Kohary, καθηγητής και πρόεδρος της βαυαρικής Επιτροπής Σπουδών Ν.Α. Ευρώπης. Επιπρόσθετα, προσποιούνται άγνοια όσων σχετικών με τους Σλάβους στην Ελλάδα διδάσκουν οι Al. Randa, E. Petrovici... Ανεπιστημονικά είναι όσα το ΚΕΜO και το ΕΛΙΑΜΕΠ διαδίδουν με δαπάνες του σχεδόν χρεωκοπημένου Ελληνικού Δημοσίου! Εγκληματική είναι η έκδοση ενός συγγραφικού συμπιλήματος, με τίτλο εύγλωττότατο το ξεκλήρισμα του Ελληνισμού, από το υπουργείο «Πολιτισμού»! 

βλ.: http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/840/ellenismos-kai-laoi-tes-notioanatolikes-europes.html