Πολίτης ή Ιδιώτης

Για τους Αρχ.Έλληνες θεμέλιο της φυσικής κατάστάσεως και πρακτικής της πόλεως ήταν ο «πολίτης-οπλίτης» σε πλήρη αντίθεση με τον «Ιδιώτη», ο οποίος ενώ είχε το δικαίωμα και την δυνατότητα (!) συμμετοχής στα κοινά, τα απέφευγε δείχνοντας ενδιαφέρον μόνο για τα του ιδίου.

Στην νέα ελληνική γλώσσα η λέξη «ιδιώτης» έχει χάσει την πραγματική της σημασία (με εξαίρεση τον τομέα της ψυχιατρικής). Το νόημα της έννοιας αυτής όμως διατηρείται ακέραιο στις ρομανικές και αγγλοσαξονικές γλώσσες. Idiot = Ηλίθιος.

H ιδιωτεία λοιπόν είναι μία βαρείας μορφής διανοητική ανεπάρκεια.

Τί γεννά και αναπαράγει την «Ιδιωτεία» ; η πλεονεξία; ο εθισμός στο χρήμα, στην ποσότητα; η αντίληψη της μοναδικότητάς μας; η αντίληψη των ατομικών δικαιωμάτων; προσθέστε...

Η κατάσταση είναι τραγικά προχωρημένη και ίσως μη αναστρέψιμη .

Πόσο πολύτιμη είναι η ζωή μας; Είναι τόσο πολύτιμη όσο την κάνουμε εμείς να είναι. Η θεωρία της «αιώνιας επιστροφής» του Νίτσε είναι φρικιαστικά τρομαχτική. Να ζεις την κάθε στιγμή με τέτοιο τρόπο ώστε αν αυτή επαναλαμβάνεται στο άπειρο εσύ να είσαι ικανός να σταθείς με εντιμότητα απέναντί της.

Συμμετέχω, Συμβιώνω, Συγχρωτίζομαι, Συζητώ, Συμπονώ, Ενδιαφέρομαι.