Που το πάνε οι επικυρίαρχοι με την έξωθεν εισβολή;

http://www.youtube.com/watch?v=Dwb2FyOPN6Y&feature=player_embedded

Network 1976

  στιγμιότυπο της ταινίας << Network 1976 >>  
Καλεί ο ιδιοκτήτης Τηλεοπτικού Σταθμού έναν πετυχημένο δημοσιογράφο –παρουσιαστή που έχει αρχίσει με τον λόγο του μέσω της εκπομπής του να ξυπνά τον λαό και να τον προτρέπει σε αντίδραση σε ότι τον εξοργίζει !
Είστε ένας γέρος άνθρωπος που σκέφτεται με όρους όπως
«έθνη» και «λαοί».
Δεν υπάρχουν έθνη.Δεν υπάρχουν λαοί.
Δεν υπάρχουν Ρώσοι.Δεν υπάρχουν Άραβες.
Δεν υπάρχει Τρίτος Κόσμος.Δεν υπάρχει Δύση.
Υπάρχει μόνο ένα καθολικό σύστημα.
Μια απέραντη και τερατώδης, διαπλεκόμενη, αλληλεπιδρούσα πολυπρόσωπη, πολυεθνική κυριαρχία δολαρίων!Γιατί πολύ απλά δεν μας αρέσει να μας το λένε !
Πετροδολάρια, ηλεκτροδολάρια, πολυδολάρια, Μάρκα, ρούβλια, λίρες,
και σίκλοι
Είναι το διεθνές νομισματικό σύστημα που καθορίζει τα πάντα γύρω από τη ζωή στον πλανήτη.
Αυτή είναι η φυσική τάξη πραγμάτων σήμερα.
Αυτή είναι η ατομική και η υπο-ατομική και γαλαξιακή υποδομή των πραγμάτων σήμερα.
Κι εσείς ανακατευτήκατε με τους βασικούς νόμους της φύσης!
Και θα επανορθώσετε! Είναι κατανοητά όσα λέω;
Βγαίνετε στην οθονούλα των 21 ιντσών και ουρλιάζετε για την Αμερική και τη δημοκρατία.
Δεν υπάρχει Αμερική. Δεν υπάρχει δημοκρατία.
Υπάρχει μόνο η ΙΒΜ και η ΙΤΤ και η AT&T και η Du Pont, η Dow, η Union Carbide και η Exxon.
Αυτά είναι τα έθνη του κόσμου σήμερα.
Τι νομίζετε πως συζητούν οι Ρώσοι στα υπουργικά τους συμβούλια; Τον Κάρολο Μαρξ;
Βγάζουν τα προγραμματικά
τους διαγράμματα τα στατιστικά τους, τις αποδοτικότερές τους λύσεις και υπολογίζουν τις οικονομικές δυνατότητες των συναλλαγών και επενδύσεών τους όπως κι εμείς.
Δεν ζούμε πια σε έναν κόσμο εθνών και ιδεολογιών, κύριε Μπήλ.
Ο κόσμος είναι μια κολεγιά πολυεθνικών που καθορίζονται αμείλικτα από τους αμετάβλητους κανόνες των επιχειρήσεων.
Ο κόσμος είναι μια επιχείρηση, κύριε Μπηλ.
Έτσι ήταν από τότε που ο άνθρωπος σύρθηκε έξω από τους βούρκους.
Και τα παιδιά μας θα ζήσουν, κύριε Μπήλ για να δουν αυτόν τον τέλειο κόσμο χωρίς πολέμους και λιμούς καταπίεση και βαρβαρότητα.
Μια απέραντη και οικουμενική πολυμετοχική εταιρία για την οποία θα δουλεύουν όλοι για να προσφέρουν ένα κοινό κέρδος στην οποία όλοι οι άνθρωποι
θα κατέχουν ένα μερίδιο μετοχών όπου θα τους παρέχονται όλα τα απαραίτητα θα τους κατευνάζονται όλες οι έγνοιες θα τους διασκεδάζεται η βαρεμάρα.
Και εγώ διάλεξα εσάς, κύριε Μπηλ για να διδάξετε αυτό το ευαγγέλιο.
Γιατί εμένα;
Επειδή είστε στην τηλεόραση, χαζούλη!
Σας βλέπουν 60 εκατομμύρια άνθρωποι κάθε βράδυ της εβδομάδας, από Δευτέρα ως Παρασκευή.
Και πήγε στην εκπομπή του μετά και κατέληξε λέγοντας τα εξής :
Όλος ο κόσμος μετατρέπεται σε ανθρωποειδή πλάσματα που δείχνουν ανθρώπινα
ενώ δεν είναι.
Όλος ο κόσμος, όχι μόνο εμείς.
Απλά είμαστε οι πιο προοδευμένοι, γι’ αυτό και φτάσαμε ως εδώ πρώτοι.
Όλοι οι άνθρωποι του κόσμου παράγονται μαζικά προγραμματίζονται, αριθμούνται και ………………….



  βλ.: http://www.youtube.com/watch?v=6e3MgIi9s3M

Άνευ σχολίων...

ΛΗΜΜΑΤΑ - ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ

Σκοπιμότητα.

Η αποσκοπούσα σε κάτι, η εκ προθέσεως ενέργεια. Η αντιστοιχία - τάση ενός φαινομένου είτε μιας διαδικασίας προς ορισμένη κατάσταση, το προαπείκασμα της οποίας προβάλλει ως σκοπός*. Ιδιότυπο χαρακτηριστικό της αιτιώδους συνάφειας, της αιτιοκρατίας"* και της νομοτέλειας* των κοινωνικών - πολιτισμικών φαινομένων και διαδικασιών και συνολικά του πεδίου το οποίο άμεσα ή έμμεσα, δυνάμει ή ενεργεία, εμπίπτει στην ανθρώπινη (συνειδητή, σκόπιμη και σκοποθετούσα) μετασχηματιστική δραστηριότητα και συμπεριφορά, στην αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ ανθρώπων και φύσης. Η βιολογία και η ζωοψυχολογία*, με μια διασταλτική ερμηνεία του όρου*, εξετάζουν ως έκφραση σκοπιμότητας τάσεις της φυλογένεσης* και της οντογένεσης* εμβίων όντων (π.χ. εξέλιξη*), φαινόμενα "σκόπιμα, πλην όμως χωρίς σκοπό" (Καντ*). Κατά αντίστοιχο τρόπο εξετάζει η κυβερνητική* τα αυτορυθμιζόμενα συστήματα* μέσω της αρχής της ανατροφοδότησης, κατά την οποία η πληροφορία περί της διαφοράς μεταξύ απαιτούμενης και υφισταμένης καταστάσεων μετατρέπεται σε αίτιο της αύξουσας προσέγγισης του συστήματος στην απαιτούμενη κατάσταση.

Ο σκοπός και η σκοπιμότητα εμφανίζονται, διαμορφώνονται και αναπτύσσονται σε συνάρτηση με τους εκάστοτε συγκεκριμένους ιστορικούς όρους της ζωής και της δραστηριότητας των ανθρώπων. Έχουν συνεπώς πάντοτε σχετική και ποτέ απόλυτη, a priori, ισχύ. Το ανέφικτο της απόλυτης αναγωγής της εργασίας απλώς σε πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενης διαδικασίας - όπου αυτό είναι εφικτό η χειραγωγική σκοπιμότητα προϋπάρχει της εργασίας και ως νόμος καθορίζει τον τρόπο και τον χαρακτήρα της - καθιστά σαφές το πόσο μάλλον ανέφικτο της απόλυτα ακριβούς υπαγωγής της ανάπτυξης της κοινωνίας σε ορισμένη σκοπιμότητα. Κάθε περί του αντιθέτου ισχυρισμός ισοδυναμεί με παραδοχή της ύπαρξης απόλυτου υποκειμένου. Στην πραγματικότητα η ιστορική ανάπτυξη συγκροτείται ως συνισταμένη πληθώρας διαφορετικών, αντιθέτων και αλληλοαποκλειόμενων σκοπιμοτήτων και δραστηριοτήτων (Ένγκελς*), παρά τις περί του αντιθέτου απόψεις (βλ. βουλησιαρχία*, τελεολογία*, μοιρολατρία*). Η βελτιστοποίηση της αποτελεσματικότητας της σκοπιμότητας που χαρακτηρίζει τη δραστηριότητα του υποκειμένου συνδέεται με τη γνώση* της νομοτέλειας και της αιτιότητας*. Η αντιπαράθεση αιτιότητας - σκοπιμότητας οδηγεί στον ιντετερμινισμό* και στον ανορθολογισμό*.

Σκοπός.

Επιδίωξη, πρόθεση, στόχος. Ένα από τα βασικά στοιχεία της συμπεριφοράς και της δραστηριότητας* του ανθρώπου, το οποίο προβάλλει συνήθως ως νοητή προθεώρηση, ως ιδεατή προαπεικόνιση του επιδιωκόμενου αποτελέσματος της δραστηριότητας, σε συνδυασμό με τα μέσα, το αντικείμενο και τον τρόπο (τους δρόμους) πραγματοποίησης του. Από την άποψη του υποκειμένου* της δραστηριότητας συνιστά την περίπλοκη διαδικασία της σκοποθεσιας, της σταδιακής συνειδητοποίησης του τέλους στην επίτευξη του οποίου κατατείνει μέσω της πράξης ο άνθρωπος, του τρόπου ενοποίησης διαφόρων πράξεων, ενεργειών και εγχειρημάτων σε μιαν αλληλουχία, σ' ένα σύστημα, και της επιλογής της εκάστοτε βέλτιστης μεταξύ των πιθανών εναλλακτικών οδών σχεδιοποίησης της δραστηριότητας. Λειτουργεί ως κίνητρο, ως κατευθυντήριος προσανατολισμός και ως κριτήριο ρύθμισης, διευθέτησης, διοίκησης* και ελέγχου της πορείας και των αποτελεσμάτων της δραστηριότητας.

Η εργασία* αποτελεί το ιστορικά και λογικά πρωτεύον πεδίο σκοποθεσιών. Η προϋπάρχουσα της εργασίας ανάγκη*, συνειδητοποιούμενη ως επισήμανση της διάστασης μεταξύ απαιτούμενου αποτελέσματος και όρων επίτευξης του, συνιστά την πρωταρχική εμφάνιση του σκοπού, μετατρέπεται σε εσωτερική στιγμή της εργασίας. Στη συνέχεια ο σκοπός, εκτός από το αποτέλεσμα, εντάσσει στην προτρέχουσα σύλληψη του και τα (κατά κύριο λόγο δεδομένα, διαθέσιμα έτοιμα) μέσα επενέργειας. Τελική διαμόρφωση του σκοπού επιτυγχάνεται όταν και τα μέσα και το αντικείμενο και ο τρόπος εργασίας αλλά και το ίδιο το υποκείμενο μετασχηματίζονται βάσει της εγνωσμένης αναγκαιότητας και της νομοτέλειας* που διέπει τα ίδια και την αλληλεπίδραση τους. Πραγματικός σκοπός (ιδεώδες, στόχος) είναι εκείνο то ιδεατό* το οποίο υπάρχει μόνο μέσω της ετερότητας του, μέσω του αντίποδα του του πραγματικού, μέσω της διαδικασίας πραγμάτωσης του, η ολοκλήρωση της οποίας προβάλλει ως προϋπόθεση περαιτέρω (ανώτερων) σκοποθεσιών και δραστηριοτήτων.

Η απόσπαση της σκοποθεσίας από την εκτελεστική λειτουργία συνιστά τον πυρήνα της "αντίθεσης χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας"*. Ο χαρακτήρας και η ιεράρχηση των σκοπών, των μέσων και των τρόπων επίτευξης τους δηλώνουν το επίπεδο ανάπτυξης της προσωπικότητας*, της ομάδας (τάξης* κ.λπ.) και της κοινωνίας*. Βλ. επίσης: πρακτική, γνώση, πρόγνωση, ηθική, σκοπιμότητα, συμφέρον 

Βιβλιογρ.: Ε. Ιλιένκοφ, Η διαλεκτική του ιδεατού, στο: 'Φιλοσοφία και πολιτισμός", Μόσχα, 1991, κ.α.

όρα: http://www.politikokafeneio.com/leksiko/l31.htm 

Western Imperialism and the Unspoken Tyranny of Colonization

By Dr. Mahboob A. Khawaja

URL of this article: www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28604

Global Research, January 11, 2012

Arnold Toynbee (A Study of History) clarified the European paradoxes of history that when political, moral and intellectual values come close to stagnation, “warriors become dreamers” to overrun the world.  European colonization of the racially inferior herds was a planned scheme of things not an accidental history - an obsessive political belief that Europeans were superior in their intellect, ethnicity, race, color and human configuration than the other people of the globe.  Britain embarked on invading and conquering the fertile heartlands of Asia and Africa to occupy their natural resources and use human beings as slave trade - a business ran efficiently across the seas unto the making of new America. Italian, Dutch, Spanish, Portuguese and other followed the suit. Strangely enough, none seemed to have challenged the other Europeans in their domain of business enterprise, military control and imperialist quest for political supremacy. Many Europeans interpret it - a history making events for the emerging liberal democracy, industrialization and cheap labor sweat of Asian and African origins. Lord Macaulay, a British Viceroy of India spelled out the futuristic education policy in clear terms: “Indian in color but British in taste, thinking and behavior” - the new neo-colonial generations of future Indians seen from the British eyes and mindset. After centuries of warfare and killings of million and millions of fellow human beings, they claim to be civilized nation - the nuisance baggage you will hear often referred to at global academic conferences and at the redundant UNO Security apparatus.  Were all the European imperial forces acts as terrorism or peacemaking across the globe?  Racially conscientious Europeans forced by the nature and compulsion of the self-image went on to global conquests by radiating aggressive and violent acts as a deliberate policy – a political engine to encroach the Asian and African continents for centuries.

O ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΕΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ... (ΑΥΤΟΣ ΕΜΕΙΝΕ;)

ALEX JONES ON GREECE (Greek subs)

«Ο Νεοέλληνας δεν είναι βιώσιμο είδος»

Ο στοχαστής Θεόδωρος Ζιάκας ερμηνεύει την ανθρώπινη συμπεριφορά και καταθέτει προτάσεις για την έξοδο από την κρίση Της Ολγας Σελλα
Το πρωί ασκεί τα καθήκοντά του ως προϊστάμενος τμήματος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Το απόγευμα, με την ανοχή και τη συμπαράσταση της γυναίκας του, ο Θεόδωρος Ζιάκας μελετάει, γράφει τα βιβλία του, διδάσκει σε σεμινάρια, προβληματίζεται, προτείνει. Φαίνεται ένας άνθρωπος αφιερωμένος σε ό,τι τον απασχολεί. Είναι ήρεμος, μειλίχιος, μ’ ένα κρυμμένο χιούμορ και εξαιρετικά πρόθυμος να εξηγήσει οποιαδήποτε απορία στον συνομιλητή.

Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΔΟΣ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αναζήτηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας και ρίζας από τον Γάλλο καθηγητή Remi Brague, δημοσιεύει το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.  Ποιό είναι το πρόσωπο της Ευρώπης από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας; Είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός συνεχιστής των Ελλήνων και της εβραϊκής (χριστιανικής) κληρονομιάς ή είναι κάτι άλλο; Ο συγγραφέας υποστηρίζει πως η δύναμη και ο χαρακτήρας της Ευρώπης πηγάζει από το ρωμαϊκό πολιτιστικό πρότυπο. Η θέση του αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έλληνα αναγνώστη αν λάβουμε υπ' όψη ότι ο Remi Brague είναι καθολικός και μελετά τα πολιτιστικά φαινόμενα μέσα από το πρίσμα του καθολικισμού. Οφείλουμε το ενδιαφέρον αυτό κείμενο στον Σπύρο Γεωργαντά. 

Η μετάφραση ανήκει στη Νατάσα Τσουκαλά και η επιμέλεια (editing) έγινε από τον Σπύρο Μάνδρο. Το βιβλίο παρουσιάζεται σε επτά κεφάλαια . Τα κείμενα είναι από το  ΜΕΤΑ-ΘΕΣΕΙΣ.

Ο Remi Brague σπούδασε φιλοσοφία και ακολουθεί ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Το αντικείμενο των ερευνών του, που αρχικά ήταν η κλασική ελληνική σκέψη, είναι τώρα στραμμένο προς τον Μεσαίωνα και κυρίως προς τον εβραϊκό και μουσουλμανικό Μεσαίωνα.

Πολλές από τις ιδέες που αναπτύσσει σ' αυτό το δοκίμιο έχουν διατυπωθεί σε μια πρώτη μορφή στα ακόλουθα κείμενα:

* 'L' avenir romain de l' Europe', Communio, IX - 2 (Μάρτιος - Απρίλιος 1984), 123 - 130. Ιταλική μετάφραση στο Identita culturale dell' Europa. Le vie della pace, aic, Torino, 1984, 147 - 153.

* 'Christanisme et culture. Quelques remarques de circonstance', Communio, XI - 2 (Μάρτιος - Απρίλιος 1986), 46 - 63.

* 'L' Europe et le defi chretien', Communio, XV - 3-4 (Μάιος - Αύγουστος 1990), 6 - 17. Ισπανική μετάφραση στο Catolisismo y cultura, EDICE, Madrid, 1990, 73 - 86.

* 'Les intermediaires invisibles: entre les Grecs et nous, Romains et Arabes', in R. - P. Droit (ed.), Les Grecs, les Romain et nous. L' Antiquite est-elle moderne?, Le Monde editions, Paris, 1991, 18 - 35.

   

ΟΡΑ