Ιδιωτεία, απαξίωση και μηδενισμός, κονωνική αδιαφορία και εθνική αποδόμηση είναι τα χαρακτηριστικά τα οποία μετά από σταθερές προσπάθειες με συνέπεια από άτομα σε θέσεις "κλειδιά" και εξουσία, εδραιώθηκαν και κυριάρχησαν στους περισσότερους Έλληνες.
Άιντε να δώ το μέλλον του Ελληνισμού, υπαρκτού και ιδεολογικού..!
Ακολουθεί σύντομη αναφορά σε ενδιαφέροντα αμερικανικά ευρήματα με αφορμή την άνωθεν παρατήρηση, χωρίς η πολυ-πολιτισμικότης να θεωρείται το μοναδικό μέσο και αιτία... (βλ. παιδεία, Μ.Μ.Ε. κ.ά.)
Η πολύ-πολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια
(η κοινωνική απάθεια βεβαίως είναι χρήσιμη και συνεπώς επιθυμητή για κάποιους…τους οποίους καλείται να τους προσδιορίσει και να τους αναγνωρίσει αυτούς και τους υπηρέτες τους ο αναγνώστης)
Έρευνα στις ΗΠΑ (
εθνολογικού και κοινωνιολογικού χαρακτήρα, της οποίας τα ευρήματα μας ενδιαφέρουν και είναι χρήσιμα στην αναφορά μας) φαίνεται να αλλάζει την αντίληψη για τις επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών και όχι μόνο ομάδων ή/και κυρίαρχων ιδεολογιών στον δυτικό κόσμο πρωτίστως (
βλ. παγκοσμιοποιητές, μονομορφοποιητές, ομογενοποιητές, από την μία η «προοδευτική» κοσμοπολίτικη αριστερά και από την άλλη η «προοδευτική» νεοφιλελεύθερη δεξιά, των οποίων οι απόψεις και οι στόχοι βλέπουμε να συγκλίνουν κα πολλές φορές ουσιαστικά να ταυτίζονται..!) όπως και την αντίληψη για τον ρόλο και την σημασία καπιταλισμού και καταναλωτισμού,
τα οποία δεν ακυρώνονται βεβαίως, αλλά αλλάζει ο συντελεστής βαρύτητάς τους, καθότι
προσθέτει ακόμα έναν παράγοντα μεγάλης βαρύτητας, αφήνοντας πίσω ως ξεπερασμένη πλέον και κοινότυπη την άποψη ότι ο καπιταλισμός και ιδιαίτερα μία από τις εκφάνσεις του, ο καταναλωτισμός σε συνδυασμό με την υπερβολική, ενθουσιώδη και επιπόλαια χρήση της τεχνολογίας (
τεχνολαγνεία ή/ τεχνολατρεία) οδηγούν στην πολιτική απάθεια και στην αυξανόμενη απομόνωση των ανθρώπων (
η κατάληξη; ο άνθρωπος απλά άτομο μόνο, αδιάφορο και απαθές, δίχως προσωπικές σχέσεις και δεσμούς, μόνον χρήσεις).
Τα ουσιαστικά, λοιπόν αίτια της απομάκρυνσης και απομόνωσης του ανθρώπου, από την όποια σχέση, ομάδα, κοινότητα, κοινωνία, έθνος που παρατηρείται κυρίως στις βιομηχανικές και μεταβιομηχανικές κοινωνίες των υπηρεσιών, εντοπίζονται αλλού, (πέρα από τον καταναλωτισμό και την τεχνολατρεία, που θα πρέπει μάλλον να θεωρούνται συμπτώματα και όχι αιτίες) πού;
-- στην αύξηση της εθνικής και πολιτισμικής ποικιλομορφίας που προκαλεί η μετανάστευση και η συνεπαγομένη από αυτήν ιδιότυπη, επιβαλλόμενη ουσιαστικώς συγκατοίκηση διαφόρων ανθρώπων, ξένων ή και ενάντιων, πολέμιων μεταξύ τους, στον ίδιο χώρο.
Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, όσο μεγαλύτερη είναι η ποικιλομορφία των κατοίκων σε μία περιοχή, τόσο μικρότερος είναι ο αριθμός των ατόμων -που ψηφίζουν, -που προσφέρονται για εθελοντική εργασία, -που συνεισφέρουν σε φιλανθρωπικές ενέργειες και -που συμμετέχουν σε κοινοτικές δραστηριότητες. Επίσης, η ποικιλομορφία οδηγεί και σε υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους γείτονές τους. Έτσι στις γειτονιές που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ποικιλομορφία, οι γείτονες εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο κατά 50% λιγότερο σε σχέση με πιο ομοιογενείς γειτονιές. Α
κριβώς το αντίθετο δηλαδή φαίνεται να συμβαίνει όπου υπάρχει κάτι παραπάνω από συγκατοίκηση, όπου υπάρχει ομοιογένεια ή συγγένεια, (εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική) όπου ο όρος κοινότητα δείχνει να έχει νόημα ουσιαστικό.
Η έρευνα επιβεβαιώνει την θέση ό,τι λειτουργική κοινωνία μπορεί να υπάρξει μόνον υπό την αίσθηση στέρεου κοινού συστατικού, άμεσα και ουσιαστικά αναγνωρίσιμου και αποδεκτού από τα μέλη.
Υπεύθυνος για την έρευνα είναι ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου του
Harvard, Robert Patnam. Η μελέτη διήρκεσε 4 έτη, είχε ως δείγμα 30.000 άτομα από όλη την Αμερική και μόλις προσφάτως δημοσιεύθηκε ολόκληρη η μελέτη στην επιστημονική επιθεώρηση Scandinavian Political Studies.
Ο Patnam είναι γνωστός για τις έρευνες σχετικά με το «
κοινωνικό κεφάλαιο»:
Ο όρος αυτός αναφέρεται στα
κοινωνικά δίκτυα -από δίκτυα φίλων μέχρι ενώσεις γειτόνων- που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική ευημερία. Όταν το λεγόμενο κοινωνικό κεφάλαιο είναι υψηλό, νοούνται κοινότητες και τα μέλη αυτών ευημερούν. Οι γειτονιές είναι πιο ασφαλείς, τα άτομα είναι πιο υγιή και υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην πολιτική ζωή του δήμου και της χώρας. Το κοινωνικό κεφάλαιο είναι το εργαλείο που επιτρέπει στα άτομα να βρουν εργασία και στους γείτονες και σε άλλες μικρές ομάδες να ελέγχουν την εγκληματικότητα, να λύνουν διάφορα προβλήματα και να δημιουργούν μια αίσθηση κοινότητας. Επίσης, η παρουσία ισχυρού κοινωνικού κεφαλαίου σε μια κοινότητα συνδέεται με μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή προς τις μειονότητες (!) και υψηλό βαθμό υποστήριξης για πολιτικές ελευθερίες (
προϊόντα σαφώς ισχυρού αισθήματος ασφάλειας).
Στην αναφερόμενη έρευνα ο Patnam είχε σκοπό να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο η πολιτισμική/εθνοτική ποικιλομορφία επηρεάζει την ζωή μας στην κοινωνία και κατ' επέκταση το κοινωνικό κεφάλαιο. Ετσι προσπάθησε να βρει
*πώς αισθάνονται τα άτομα για τους γείτονές τους, *τον βαθμό εμπιστοσύνης τους προς τις τοπικές αρχές, *την διάθεσή τους να συμμετέχουν σε κοινοτικές πρωτοβουλίες και εν γένει *τον βαθμό ευτυχίας τους.
Τα αποτελέσματα ήταν συγκλονιστικά και διαμετρικώς αντίθετα απ' αυτά που ανέμενε ο Patnam. Η ποικιλομορφία έχει καταστροφικές συνέπειες στο κοινωνικό κεφάλαιο της κοινότητας.
«…στις κοινότητες με τον μεγαλύτερο βαθμό ποικιλομορφίας τα άτομα τείνουν να μην εμπιστεύονται τους γείτονές τους -ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή ή το χρώμα του δέρματός τους-, να μην έχουν επαφή ακόμα και με τους στενούς τους φίλους, να αναμένουν τα χειρότερα από την κοινότητα και τους ηγέτες της, να προσφέρονται λιγότερο για εθελοντική εργασία, να ψηφίζουν σπανιότερα και να κάθονται δυστυχείς μπροστά στην τηλεόρασή τους».
Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το εύρημα ότι στις «κοινότητες», συγκατοικήσεις, με μεγάλη ποικιλομορφία υπάρχει μεγαλύτερη έλλειψη εμπιστοσύνης, όχι απλώς μεταξύ ατόμων διαφορετικών εθνοτήτων, (
το να λέμε κοινότητες δεν είναι απλός ευφημισμός αλλά σαφές ψεύδος-αντί για την λέξη κοινότητα θα λέμε συγκατοίκηση) αλλά και μεταξύ ατόμων της ίδιας εθνότητας πλέον
(μας θυμίζει κάτι από την Ελλαδική καθημερινότητα;).
Αυτό που συμβαίνει στις πολυεθνικές κοινότητες περιγράφεται απλά,
οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν χελώνες, κρύβονται δηλαδή στο καβούκι τους, περιοχές χελωνών. Τα αποτελέσματα των ερευνών του Patnam θέτουν σε άμεση αμφισβήτηση δύο από τις κυρίαρχες θεωρίες σχετικά με τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της.
Η
πρώτη θεωρία υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία σε μια κοινότητα προκαλεί ένταση και τριβές.
Η
δεύτερη, αντίθετα υποστηρίζει ότι η ποικιλομορφία, στον βαθμό που επιτρέπει σε άτομα διαφορετικών εθνοτήτων να έχουν επαφή μεταξύ τους, οδηγεί σε αύξηση της κατανόησης και ανοχής του «άλλου».
Όμως(!), όπως έδειξε η έρευνα του Αμερικανού καθηγητή τίποτα από τα δύο δεν ισχύει.
Ούτε μεγαλύτερη ένταση αλλά ούτε και μεγαλύτερη αρμονία παρατηρείται στις πολυπολιτισμικές γειτονιές. Αυτό που παρατηρείται είναι μεγαλύτερη και αυξανόμενη απομόνωση του ατόμου από τον κοινωνικό του περίγυρο και μεγαλύτερη κοινωνική απάθεια -τα άτομα με άλλα λόγια «μπαίνουν στο καβούκι τους» κάτοικοι «χελώνες».
Ας σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο σοκ από τα ευρήματα το έπαθε ο ίδιος ο Patnam που ήταν θερμός υποστηρικτής του πολυφυλετικού - πολυπολιτισμικού μοντέλου. Γι' αυτό δαπάνησε αρκετό χρόνο διασταυρώνοντας και επαληθεύοντας τα αποτελέσματα της έρευνας προτού αποφασίσει να τη δημοσιοποιήσει. Δεν μπόρεσε εν τέλει να βρεί στοιχεία που θα αμβλύνουν τα αποτελέσματα, αναγκάστηκε να τα δημοσιοποιήσει διατυπώνοντας απλώς την ελπίδα του να έχουν βραχυπρόθεσμη ισχύ!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι αλλόφυλοι φυσικοί φορείς του δικού τους πολιτισμού, όχι ως απλά παράσιτα αλλά, ως καρκινικοί όγκοι υπονομεύουν το παρόν και μέλλον μας, με κατάληξη την βαθιά κοινωνική και εθνική αλλοτρίωση – μετάλλαξη, ίσως και τον θάνατό μας, μεταφορικά και κυριολεκτικά!
Λοιπόν:
Η πολύ-πολιτισμικότητα οδηγεί στην κοινωνική απάθεια (
ενδιαφέρον και δράση κοινωνική- 0);
Υπονομεύει τις κοινωνικές σχέσεις (εμπιστοσύνη, φιλία, συνεργασία- 0);
Παραλύει την κοινωνική και πολιτική δράση (ιδέες, οράματα-0);
Καταλύει την κοινωνική συνοχή, τον κοινωνικό ιστό;
Αποδομεί κοινότητες και έθνη;
–Σε αυτό το σημείο επιβάλλεται να θέσουμε τα ερωτήματα:
-ποιος κερδίζει; Ποιος βγαίνει κερδισμένος από ό,τι συνέβη ή συμβαίνει;
-Και το ερώτημα τι οφείλουμε να κάνουμε έναντι της ιστορίας μας, του πολιτισμού μας και των επόμενων γενεών ;
-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ! Για τον άνθρωπο, για την κοινωνία, για το μέλλον των παιδιών μας.
Αναρτήσεις
