Οι αποκαλούμενοι Αλβανοί...

Το μυστήριο της καταγωγής των Αλβανών

Πολλοί ακαδημαϊκοί και ιστορικοί, μάλιστα και αρκετοί διάσημοι, αναλύοντας το ζήτημα της πληθυσμιακής σύνθεσης των σημερινών Αλβανών, τους συνδέουν άμεσα με τους αρχαίους Ιλλυριούς.  Αντιθέτως κατά καιρούς η Ελληνική φυλή έχει μπει στο "μικρόσκοπιο" της ιστορίας και δεν είναι και λίγοι αυτοί που αμφισβητούν έντονα την Ελληνικότητα των σημερινών Ελλήνων. Εκτός από την ουσία όλων αυτών των θεωριών που είναι ιστορικά ατεκμηρίωτες, είναι απορίας άξιον πως εφόσον αυτό μπορεί να ισχύει για το Ελληνικό έθνος, ωστόσο δεν μπορεί να ισχύει για τους επιδρομείς μας οι οποίοι κατόπιν και μας νόθευσαν.

Ανεξερεύνητη παραμένει η προέλευση των σημερινών Αλβανών, η σημερινή ονομασία τους -διεθνής και ντόπια- καθώς και η γλώσσα τους.  Παρά την εντύπωση που επικρατεί ότι αυτοί οι πληθυσμοί υπήρξαν  απόγονοι των αρχαίων Ιλλυρικών φύλων που  ωστόσο κατά καιρούς επηρεάσθηκαν από Έλληνες και Ρωμαίους, υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις πως οι σημερινοί Αλβανοί, η πλειοψηφία τους τουλάχιστον, προέρχονται όπως και οι Βούλγαροι, από περιοχές της Ασίας.  Αυτή η υπόθεση ενισχύεται από το γεγονός της γλωσσικής ασυνέχειας αλλά και από την ποικιλομορφία της πληθυσμιακής σύνθεσης αυτών που σήμερα ονομάζονται Αλβανοί.  . 

Αρκετοί συγχέουν την Αλβανία των Βαλκανίων με το Άλβανον κοντά στη Ρώμη. Άλλοι πάλι, θέλοντας να αιτιολογήσουν την διεθνή ονομασία της γειτονικής μας Αλβανίας, φέρνουν ως παράδειγμα την πόλη Ελμπασάν που ονομάζεται  έτσι και από τους ίδιους τους Αλβανούς,  χωρίς ωστόσο αυτοί οι ισχυρισμοί να έχουν μεταξύ τους καμία σχέση.  Άλλωστε, οι ίδιοι οι Αλβανοί την χώρα τους δεν την αποκαλούν Αλβανία ,αλλά  Shqiperia, όνομασία η οποία φαίνεται να προέρχεται από τον αετό, λέξη που ωστόσο είναι μοναδική μεταξύ όλων των άλλων ευρωπαϊκών γλωσσών και όχι μόνον (Αλβανικά: shqiponjë, Ελληνικά: αετός, Αγγλικά: eagle, Γερμανικά: Adler, Γαλλικά: aigle, Ιταλικά: aquila, Ισπανικά: águila) . 

Σκοπός του άρθρου είναι να αναδείξει την πληθυσμιακή και πολιτιστική ανάμειξη των ασιατών Αλβανών με τα Ιλλυρικά φύλλα, ανάμειξη από την οποία προέκυψε το σημερινό έθνος των Αλβανών
Ξετυλίγοντας το μίτο

• Είναι στα χρόνια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου,  όπου για πρώτη φορά καταγράφεται ιστορικά ένα -εχθρικό- έθνος με την ονομασία Αλβανοί, και με τη χώρα τους να βρίσκεται στη δυτική όχθη της Κασπίας. (Αρριανός).
• Τις ίδιες αναφορές συναντάμε στον Πλούταρχο, τον Στράβωνα, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, τον Διόδωρο το Σικελιώτη, τον  Διονύσιο τον περιηγητή,  καθώς και τον Στέφανο Βυζάντιο.
• Λίγο αργότερα, με την παρακμή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την ανάδειξη του Βυζαντίου, το ίδιο έθνος εμφανίζεται μακριά από την κοιτίδα του στην περιοχή του Καυκάσου,  φτάνοντας μέχρι την καρδιά του Βυζαντίου.
• Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα φυλών που προέρχεται από την ασιατική Αλβανία ,το σημερινό Dagestan. Το όνομα αυτών: Άβαροι.
• Η πρώτη κάθοδος τους γίνεται σταδιακά με κατάληξη νότια του Δούναβη, ενώ στη συνέχεια εγκαθίστανται μόνιμα στην Παννονία και την Παιονία.
•  Μέχρι τον 5ο και 6ο αι. μ. Χ οι Άβαροι αναμιγνύονται με τους Σκορδίσκους και  εγκαθίστανται στην περιοχή Σάλωνα της Δαλματίας, σημερινό Solin.
• Τότε  ξεκίνησε και η ανάμιξη των Αβάρων με τα βόρεια Ιλλυρικά φύλλα, που λίγο παλαιότερα είχαν σπρώξει νοτιότερα γότθοι επιδρομείς.
• Ωστόσο η ονομασία Αλβανοί και Αλβανία παγιώθηκε πολύ αργότερα με αναφορές από την  Άννα Κομνηνή καθώς και άλλους βυζαντινούς ιστορικούς.
•  Και ενώ φαίνεται να μην υπάρχει καμία σχέση μεταξύ της παλαιάς Καυκάσιας Αλβανίας με τη σημερινή, στην πραγματικότητα η ιστορία μας δείχνει πως μερικές φορές οι φαινομενικές πλάνες συστήνουν εν τέλει η ιστορική αλήθεια.
• Η περιοχή της αρχαίας Ιλλυρίας και της σημερινής Αλβανίας, έχει άμεση σχέση με τους Άβαρους. Δεν γνωρίζουμε  το μέγεθος της επιρροής που άσκησαν αυτοί στην περιοχή,  ωστόσο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ήταν μεγάλο  λόγω του πληθυσμιακού όγκου μετανάστευσης από την Αλβανία του Καυκάσου. 

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ

Οι Αλβανοί απέκτησαν τη γραφή τους και το αλφάβητο τους, πολύ πρόσφατα και πάντως μετά τον 19ον αι. Μέχρι και τους ελληνιστικούς χρόνους αλλά και αρκετά αργότερα, οι πληθυσμοί της τότε οικουμένης γνώριζαν την Ελληνική γλώσσα και εφόσον δεν είχαν γραφή την οικειοποιούνταν. Ως τρανταχτό παράδειγμα μπορουμε να σκεφτούμε την γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα ιερά βιβλία του χριστιανισμού (Ευαγγέλια κ.ά.) καθώς και οι μεταφράσεις στην Ελληνική άλλων σημαντικών, ιερών και μη, βιβλίων  οπως τα ιερά βιβλία των εβραίων (μεταφραση των Ο') κ.λ.π.
Αλλά ακόμα και άλλα έθνη που δεν είχαν γραφή "υποχρεώθηκαν" να έχουν, όπως για παράδειγμα οι Σλάβοι που απέκτησαν μέσω του Κυριλλου την γνωστή γραφή που διατηρούν μέχρι και σήμερα.

ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΕΛΑΒΑΝ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ ΓΡΑΦΗ... ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ, ΟΧΙ !!!!

Είναι λοιπόν απορίας άξιον. Όταν οι Σλάβοι που προήλθαν απο πολύ μακρια μετά το 8ον αι. εκχριστιανίστηκαν και τους δόθηκε από έξωθεν γραφή, τότε πραγματικά ξενίζει το γεγονός, πώς ένα έθνος συγγενικό ή τουλάχιστον άμεσα γειτονικό στους Έλληνες και στον πολιτισμό τους, καθως και στην παγκοσμίως διαδεδομένη Ελληνική γλώσσα, όπως ήταν το Ιλλυρικό έθνος, να έμεινε εντελώς αποκομμένο απο τις τότε πολιτιστικές εξέλίξεις, αλλά και αργότερα οταν στα πλαίσια του χριστιανισμού δεν έγινε καμία προσπάθεια να γίνει κυριάρχη η Ελληνική γραφή ή έστω να τους δοθεί ένα αντίστοιχο όπως των σλάβων αλφάβητο.

Επίσης, η Ελληνική γλώσσα κατά την Ρωμαιο-Βυζαντινή περίοδο απο τα τέλη του 4ου μέχρι και τον 14ον αι.  αποτελούσε, αν όχι την επίσημη γλώσσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας,  με βεβαιότητα όμως την κύρια γλώσσα όλων των τότε λεγόμενων ρωμιών, από τα Θέματα της κάτω Ιταλίας μέχρι και τα ανατολικότερα βυζαντινά Θέματα της Ασίας.

Ειναι λογικό επομένως να τίθεται το έρωτημα. Πώς η σημερινή Αλβανία, παρά το ότι ύπηρξε τοσο γειτονική στους Ελληνες και τοσο συγγενική σε αυτούς αλλά και τόσο στενα συνδεδεμένη με το Βυζάντιο., να έχει σημερα  άλλη γλώσσα και  γραφή ;
Η λογική επεξεργασία δεν βρίσκει άλλη απάντηση πέρα από την υπόθεση οτι κατι συνέβη την περίοδο της Βυζαντινής εποχής που αλλοίωσε εθνολογικά και γλωσσολογικά την ευρύτερη περιοχή της σημερινής Αλβανίας.

Έτσι επιχειρώντας να προσεγγίσουμε την λυση αυτού του "προβλήματος", δεν μπορούμε  παρά να αντιπαραβάλουμε την λιγοστή είναι αλήθεια βιβλιογραφία γνωρίζοντας ωστόσο πως στην έρευνα μας οι πηγές είναι και λίγες και ασαφείς.

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΜΟΝΟ  ΣΛΑΒΟΙ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ  ΕΡΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΑΒΑΡΟΙ.

Κατά τη Βυζαντινή περίοδο και ιδιαίτερα μετά την εγκατάσταση των Βουλγάρων στα νοτιότερα τμήματα της Βαλκανικής άρχισαν πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ των νεοφερμένων και της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.  

Στην αρχή και πριν από την είσοδο  σλάβων και βούλγαρων στην Ανατολική-κεντρική Ευρώπη, είχαν αρχίσει τις επιδρομές τους οι Άβαροι και πριν από αυτούς οι Έρουλοι.   Ωστόσο, κοινή αφετηρία στην πορεία των Βούλγαρων των Ερούλων και Αβάρων υπήρξε η ίδια γεωγραφική περιοχή, η περιοχή μεταξύ Μαύρης θάλασσας και Κασπίας, ενώ χρονολογικά η μετανάστευση τους προς τη Δύση άρχισε με πρώτους τους Ερούλους (Ελούρους κατα άλλους) τον 4ο αιώνα (300+ μ.Χ.) και συνεχίστηκε με τους Αβάρους. Ακολούθησαν οι Σλάβοι γενικότερα και η μετανάστευση ολοκληρώθηκε με τους Βούλγαρους, οι οποίοι κακώς συγκαταλέγονται στα σλαβικά φύλλα, εφόσον (όπως οι Άβαροι) ήταν Ούννοι στην καταγωγή.

ΟΙ ΑΒΑΡΟΙ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΝΤΑΓΚΕΣΤΑΝ

Το σημερινό Νταγκεστάν βρίσκεται δυτικά της Αρμενίας και αποτελεί  ανεξάρτητη δημοκρατία της Ρωσικής Ομοσπονδίας.  Επίσης η ονομασία Νταγκεστάν σημαίνει  ‘υψηλά ευρισκόμενη χώρα’,  ή όπως  θα λέγαμε και στα ελληνικά ‘Αλπική χώρα’.

Σήμερα ο πληθυσμός του Νταγκεστάν σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2002 αποτελείται απο 30% Αβάρους (Avars), ακολουθούν οι Dargins με 16% οι Kumiks οι Lezgins με 13% καθώς και άλλες μικρότερες εθνότητες.

Το Νταγκεστάν απο την εποχή της Ρωμαϊκης αυτοκρατορίας μέχρι και τα πρωϊμα χρόνια του Βυζαντίου  αποκαλούνταν Αλβανία οι δε κάτοικοι της  Αλβανοί, γεγονός που είναι γνωστό από τις αναφορές των μεγάλων Ελλήνων και Λατίνων ιστορικών και γεωγράφων της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου.   

Ιστορικές αναφορές και αποδείξεις

Ο Πλούταρχος (βίοι παράλληλοι) γράφει: 
"Καταλιπών δέ φρουρόν Αρμενίας Αφράνιον αυτός εβάδιζε δια τών περιοικούντων τον Καύκασον εθνών άναγκαίως έπϊ Μιθριδάτην. Μέγιστα δε αυτών εστίν έθνη, Αλβανοί και Ίβηρες"

Στράβωνος Γεωγραφία.
Εν αυτή δέ τη Αρμενία πολλά μέν όρη, πολλά δέ οροπέδια, έν οις ουδ αμπελος φύεται ραδίως. Πολλοί δε αύλωνες οί μέν μέαως, οι δέ και σφόδρα εύδαίμονες.. Καθάπερ τό Άραξηνόν πεδίον, δι ού ο Άράξης ποταμός ρέων εις τά άκρα της Αλβανίας και την Κασπίαν εκπίπτει θάλασσαν.

Άλλες αναφορές για την Αλβανία της Κασπίας γίνονται από τον Αρριανό στο έργο του ‘Αλεξάνδρου Ανάβασις ‘,  όπου οι Αλβανοί βρίσκονται αντιμέτωποι ως εχθρικό τμήμα ενταγμένο στις περσικές δυνάμεις του Δαρείου κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.   "Ώς δέ ομού ήδη τά στρατότεδα έγίγνετο, ώφθη Δαρείος και οί άμφ΄ αυτόν, οί τε μηλοφόροι Πέρσαι και Ινδοί και Αλβανοί και Κάρες οι ανάσπαστοι και οί Μαρδοι τοξόται κατ΄ αυτόν Άλέξανδρον τεταγμένοι και την ίλην την βασιλικην." 

Από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο διαβάζουμε :  Αλβανοί, Σκύθαι

Από τον Στέφανο Βυζάντιο, φιλόσοφο και γεωγράφο (4ου αιώνα μ.Χ.). διαβάζουμε:

Αλβανία χώρα προς τοις ανατολικοίς Ίβηρσιν. Εκεί δε και το έθνος οι Αλβανοί, ποιμενικοί και μετρίως πολεμικοί μεταξύ Ιβήρων και Κασπίας.  Υπόκειται δε τη Σαρματία προς μεν τω Πόντω η Κολχική προς δε τή Κασπία η Αλβανία.  

Υποστηρίζεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Παννονίας υπήρξαν οι Ιλλυριοί (πελασγικός λαός και συγγενής των Ελλήνων). Η Παννονία σήμερα περιέχεται στα εδάφη των κρατών της Σερβίας, Βοσνίας, Μαυροβουνίου, Κοσσυφοπεδίου και βορείου Αλβανίας.    

Ωστόσο από το βιβλίο "Ιστορία του Βασιλείου της Βαυαρίας και του εν αυτή Άρχοντος Οίκου" (επιτομή της Ιστορίας του Μιλβιλέρου, αρχές 19ου αιώνα), διαβάζουμε:
Ή των Λογγοβάρδων μετανάστασις παρέσχεν εις την Βοϊαρίαν νέους γείτονας διότι εις τά εν Παννονία οικητήρια των Λογγοβάρδων εισεχώρησαν οί Άβαροι, άγριον Ούννικον έθνος. Προεχώρουν οί Άβαροι επί μάλλον καί μάλλον εξ ανατολών ώστε περί τα μέσα της ογδόης έκατονταετηρίδος ειχον ηδη έκταθη μέχρι τοϋ Ένσου ποταμου έν Αυστρία. Τούτοις παρηκολούθησαν οί Σλάβοι, έθνος Σαρματικόν κατοικήσαντες την σημερινήν Καρινθίαν, Καρνίαν και Στυρίαν, και τελουντες ύπό τον Χάνην των Άβάρων...

Από την Μενάνδρου Ιστορία ‘ Έρουλοι και Άβαροι’, μαθαίνουμε
Οτι έδέξατο Ιουστινιανός παρά Αβάρων πρέσβεις, έφ ώ σφάς περιαθρήσαι γήν οποί το φύλον θήσονται τας οικήσεις.  Και ο μεν βασιλεύς Ιουστίνου του στρατηγού σημήναντός οι, έν βουλή έποιήσατο ές την Έρούλων χώραν κατοικίσαι το έθνος, ένθα προ του ώκουν οι Ερούλοι. δευτέρα δε προσαγορεύεται Παιονία...

Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος για την εποχή του Ηράκλειου γράφει:

..."Και επειδή η νυν Σερβλία καί παγανία καί η ονομαζομένη Ζαχλούμων χώρα καί Τερβουνία καί η των Καναλιτών υπό την εξουσίαν του βασιλέως Ρωμαίων υπήρχον, εγένοντο δε αι τοιούιαι χώραι έρημαι παρά τών Αβάρων από των εκείσε γαρ Ρωμάνους τους νύν Δελματίαν καί τό Δυρράχιον οίκούντας απήλασαν"...

Εδώ περιγράφεται η ερήμωση της Ιλλυρίας μέχρι και του Δυρραχίου και ο εποικισμός υπο των Αβάρων.

Ο Λαονικος Χαλκοκονδύλης (1430-1490), γράφει:  Ουδόλως φρονώ ότι οί Αλβανοί ύπάρχουσιν Ίλλυρικόν γένος ώς τίνες λέγουσιν ...

Απο την Γαλλική εγκυκλοπαίδεια, γραμμένη από επιτροπή Σοφών υπό την εποπτεία του Ιππότη D' Arteau, μεταφρασμένη κατ΄  επιτομή από τη Γαλλική, το έτος 1862, διαβάζουμε:
 
ΑΛΒΑΝΙΑ: υπό των νεωτέρων γεωγράφων καλείται μία των επαρχιών της Ευρωπαϊκής Τουρκίας εκτεινομένη παρά το Αδριατικόν και το Ιόνιον πέλαγος και περιλαμβάνουσα δύο διακεκριμένας Επαρχίας των αρχαίων γεωγράφων την Ιλλυρίαν και Ήπειρο Η χώοα αυτή κατά τόν μεταίωνα εκαλείτο Αρβανέσση νύν δε καλείται Αρναούτ μέν υπο των Οθωμανών, Σκίπερη δέ υπό τών εγχωρίων ήτοι των Αλβανών οίτινες και εαυτούς όνομάζουσι σκιπετάρους. Οί κάτοικοι της εκτεταμένης ταύτης επαρχίας διαφέρουσιν από αλλήλων κατά τε την εθνικότητα την γλώσσαν και την θρησκείαν διότι το μέν μεσημβρινόν μέρος της Αλβανίας ήτοι την κυρίως Ήπειρον οικούσιν οί Ηπειρώται, όντες ομόγλωσσοι και Ομόθρησκοι με τους λοιπούς Έλληνας, το δε αρκτικόν ήτοι την Ιλλυρίαν, ήτις και δύναται νά ονομασθεί κυρίως Αλβανία κατοικούσιν οί Αλβανοί ανάμικτοι οντες μετά Σέρβων καϊ Οθωμανών καί Έλλήνων. Εκτός της αλβανικής γλώσσης η οποία διαιρείται εις πολλάς διαλέκτους και ιδιώματα, λαλείται έτι εν τη Αλβανία καί η Ελληνική, η τουρκική κλπ   

Στις αρχές του 20αι. ο πρωθυπουργός της Σερβίας Πάσιτς δήλωνε περί του Αλβανικού ζητήματος, σε συνέντευξη που έδωσε στην Γαλλική εφημερίδα "Χρόνος":

"Οι Αλβανοί ουδέποτε είχον ιστορικόν βίον και ουδέποτε υπήρξε Αλβανία με την γεωγραφική έννοιαν ήν δίδουσι σήμερον οι εν Ευρώπη, μάλιστα δε οι προπαγανδισταί. Ανεξαρτήτως απο το ζήτημα περί καταγωγής και γλώσσης των Αλβανών, είναι βέβαιον ότι είτε Ιλλυριοί ήσαν ούτοι αρχαιώθεν είτε μετανάστες εξ Ασίας, πολιτικόν βίον ουδέποτε έσχον". 

Βεβαίως τα λεγόμενα του Σέρβου πολιτικού και μάλιστα πρωθυπουργού, ο καθένας θα περίμενε να κρύβουν πολιτικές σκοπιμότητες.
Ωστόσο σε αυτό που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή είναι η αναφορά του Πάσιτς στην Ασιατική καταγωγή των Αλβανών.

Στο Βιβλίο "Χρονογραφία της Ηπείρου και των όμορων Ελληνικών και Ιλλυρικών", Ο Παναγιώτης Αραβαντινος επικεντρώνοντας στους Βούλγαρους, γράφει:
Βούλγαροι:  Εθνος σκυθικόν κατοικούν παρά τον Βόλναν ποταμόν της Σαρματίας, τον παρά Ελλησι Βορυσθένην. Κατά το έτος 485 το βάρβαρον αυτό έθνος άγρίως και ληστρικώς έπεσκέφθη την Θράκην και κατά της ιδίας αυτής επαρχίας επανέλαβε τάς λεηλασίας και έπιδρομάς του, κατά τα έτη 479 και 501. Μετά ταϋτα συνενωθέντες μετά των Αβάρων καί Σλαβίνων συγκατώκουν εις Παιονίαν και Δακίαν. Εν έτει δε 538 έπι της βασιλείας του Ιουστιανού επιδραμόντες μετά των Αβάρων την Μοισίαν...

HellasOnTheWeb

Πηγές:Πλουταρχος, Βίοι παράλληλοι
Στράβωνος Γεωγραφικά
Κλαύδιος Πτολεμαίος
Στέφανος Βυζάντιος
Ιστορία του Βασιλείου της Βαυαρίας
Μενάνδρου Ιστορίαι
Κωνσταντινος Πορφυρογέννητος
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Γαλλική Εγκυκλοπαίδεια
Γαλλική Εφημερίς "Παρισινός χρόνος"
Παναγιώτης Αραβαντινος

βλ.:  http://www.hellasontheweb.org/2010-04-05-22-32-27/2010-04-06-11-49-23/758-2010-08-18-19-30-56

Macedonians cities

Pella, Jordan

Posted by Antiochos in Ancient Historians, Ancient Macedonian History, Ancient Macedonian Kings, Archaeology, Articles, ancient macedonian cities, ancient macedonian ethnicity

VN:F [1.9.6_1107]

please wait...

Vote Saved. Rating: 10.0/10

Map of the Decapolis showing the location of Pella.

Pella (known in Arabic as Tabaqat Fahl (طبقة فحل)) is a village and the site of ancient ruins in northwestern Jordan. It is half an hour by car from Irbid, in the north of the country.
Pella is located in the Jordan valley some 130 km north of Amman, and the site has been continuously occupied since Neolithic times. First mentioned in the 19th century BC in Egyptian inscriptions, its name was Hellenised to Pella, perhaps to honour Alexander the Great‘s birthplace. The Roman city, of which some spectacular ruins remain, supplanted the Hellenistic city. During this period Pella was one of the cities making up the Decapolis.^[1] The city was the site of one of Christianity’s earliest churches. According to Eusebius of Caesarea it was a refuge for Jerusalem Christians in the 1st century AD who were fleeing the Jewish–Roman wars.

Children playing football in the ancient ruins of Pella in September 2004.

Easy AdSense by Unreal

Pella, Jordan Classical Pella, 2005

The city proper was destroyed by the Golan earthquake of 749. A small village remains in the area. Only small portions of the ruins have been excavated.

The University of Sydney and the Jordanian Department of Antiquities have been conducting excavations at Pella since 1979. In recent years, led by Stephen Bourke, the focus has been on the site’s Bronze Age and Iron Age temples and administrative buildings.^[2] A Canaanite temple was uncovered from 1994 to 2003.^[3] In May 2010 Stephen Bourke announced the discovery of a city wall and other structures, dating back to 3400BC, indicating that Pella was a formidable city-state at the same time the cities of Sumer were taking shape.^[4]
Just below the ancient site is a mosque which commemorates the death of one of the Companions of the Prophet Mohammed, who fell in battle here during the Battle of Fahl in January 635 AD.
http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page

Share on Facebook

βλ.: http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/11/28/pella-jordan/

Macedonians History - 100 Modern historians about the greekness of ancient Macedonia

1.  Modern historians about Macedonia – N.G.L Hammond
2.  Modern historians about Macedonia – R. Malcolm Errington
3. Modern historians about Macedonia – Robin Lane Fox
4. Modern historians about Macedonia – Richard Stoneman
5. Modern historians about Macedonia – Ulrich Wilcken
6. Modern historians about Macedonia – Eugene Borza
7. Modern historians about Macedonia – Ernst Badian
8. Modern historians about Macedonia – Charles Edson
9. Modern historians about Macedonia – John Maxwell O’Brien
10. Modern historians about  Macedonia – Richard Billows
11. Modern historians about Macedonia – Bernard Randall
12. Modern historians about Macedonia – Thomas R Martin
13. Modern historians about Macedonia – M. Cary
14. Modern historians about Macedonia - A.J.Toynbee
15. Modern historians about Macedonia – Robin W Winks
16. Modern historians about Macedonia – Agnes Savill
17. Modern historians about Macedonia – Kenneth Meyer Setton
18. Modern historians about Macedonia – Peter Green
19. Modern historians about Macedonia – A. R. Burn
20. Modern historians about Macedonia – Jonathan M. Hall
21. Modern historians about Macedonia – Richard Stoneman
22. Modern historians about Macedonia – M. E. Thalheimer
23. Modern historians about Macedonia – J. E. G. Whitehorne
24. Modern historians about Macedonia – Anthony E. David
25. Modern historians about Macedonia – George Cawkwell
26. Modern historians about Macedonia – Fergus Millar
27. Modern historians about Macedonia – Chester G. Starr
28. Modern historians about Macedonia – Lewis Vance Cummings
29. Modern historians about Macedonia – Victor Ehrenberg
30. Modern historians about Macedonia – D. G. Hogarth
31. Modern historians about Macedonia – James S. Romm
32. Modern historians about Macedonia – Hilding Thylander
33. Modern Historians about Macedonia – Graham Shipley
34. Modern historians about Macedonia – P. M. Fraser
35. Modern Historians about Macedonia – Robin Osborne
36. Modern Historians about Macedonia – Jacques Pirenne
37. Modern Historians about Macedonia – M. C. Howatson
38. Modern Historians about Macedonia – William Pinnock
39. Modern Historians about Macedonia – Ernst Curtius
40. Modern Historians about Macedonia – J. C. Stobart
41. Modern Historians about Macedonia – Walter M. Ellis
42. Modern Historians about Macedonia – Eric Carlton
43. Modern Historians about Macedonia – Irad Malkin
44. Modern Historians about Macedonia – Carl J. Richard
45. Modern Historians about Macedonia – Alan Fildes
46. Modern Historians about Macedonia – John Anthony Crame
47. Modern Historians about Macedonia – Donald P. Ryan
48. Modern Historians about Macedonia – Charles Gates
49. Modern Historians about Macedonia – J. D. Fage
50. Modern Historians about Macedonia – Theodor Mommsen
51. Modern Historians about Macedonia – Donald R. Dudley
52. Modern Historians about Macedonia – Anthony E. David
53. Modern Historians about Macedonia – René Grousset
54. Modern Historians about Macedonia – Samouel Eddy
55. Modern Historians about Macedonia – David Sacks
56. Modern Historians about Macedonia – Richard Gabriel
57. Modern Historians about Macedonia – Martin Sicker
58. Modern Historians about Macedonia – L.S. Stavrianos
59. Modern Historians about Macedonia – Peter Tsouras
60. Modern Historians about Macedonia – E. Bevan
61. Modern Historians about Macedonia – Katja Mueller
62. Modern Historians about Macedonia – Francois Chamoux
63. Modern Historians about Macedonia – Philip Hughes
64. Modern Historians about Macedonia – R.M. Cook
65. Modern Historians about Macedonia – J. M. Roberts
66. Modern Historians about Macedonia – Mary Renault
67. Modern Historians about Macedonia – Bernard Randall
68. Modern Historians about Macedonia – Paul Cartledge
69. Modern Historians about Macedonia – Hermann Bengtson
70. Modern Historians about Macedonia – Mortimer Chambers
71. Modern Historians about Macedonia – Jacob Abbott
72. Modern Historians about Macedonia – A. B. Bossworth
73. Modern Historians about Macedonia – John A. Fine
74. Modern Historians about Macedonia – Rene Guerdan
75. Modern Historians about Macedonia – David H. Levinson
76. Modern Historians about Macedonia – Bim Sherman
77. Modern Historians about Macedonia – Katheryn A. Bard
78. Modern Historians about Macedonia – Ernest Barker
79. Modern Historians about Macedonia – Henri-Daniel Rops
80. Modern Historians about Macedonia – Archaeological Institute of America
81. Modern historians about Macedonia – Francis S. Marvin
82. Modern historians about Macedonia – Nigel Cawthorne
83. Modern Historians about Macedonia – Stella Myller-Collet
84. Modern historians about Macedonia – Louis- Pierre Anquetil
85. Modern Historians about Macedonia – George Rawlinson
86. Modern Historians about Macedonia – Michael Wood
87. Modern historians about Macedonia – John Pentland Mahaffy
88. Modern historians about Macedonia – John B. Teeple
89. Modern historians about Macedonia – Elisabeth Gaynor Ellis
90. Modern historians about Macedonia – John Mounteney
91. Modern historians about Macedonia – John Lewis Burckhardt
92. Modern historians about Macedonia – Benjamin Ide Wheeler
93. Modern historians about Macedonia – Norman Karol Gottwald
94. Modern historians about Macedonia – Nigel Guy Wilson
95. Modern historians about Macedonia – Richard Watson
96. Modern historians about Macedonia – Kathryn A. Morgan
97. Modern historians about Macedonia – Mogens Herman Hansen
98. Modern historians about Macedonia – Brownson Quarterly Review
99. Modern Historians about Macedonia – Mark Grossman
100. Modern historians about Macedonia – Robert Morkot
101. Modern historians about Macedonia – J. J. Pollitt
102. Modern historians about Macedonia – Eric Carlton
103. Modern historians about Macedonia – J. Jayapalan
104. Modern historians about Macedonia – Michael Norris
105. Modern historians about Macedonia – J. R. Hamilton
106. Modern historians about Macedonia – Stephen G. Miller
107. Modern historians about Macedonia – Joe Cribb
108. Modern historians about Macedonia – Usborne Illustrated World History
109. Modern historians about MAcedonia – John Warry
110. Modern historians about Macedonia -Joseph Cummins
111. Modern historians about Macedonia – Don Nardo
112. Modern historians about Macedonia – Andrew Taylor
113. Modern historians about Macedonia – Anne Pearson
114. Modern historians about Macedonia – Justin Pollard
115. Modern historians about Macedonia – Biblical Archaeology Review
116. Modern historians about Macedonia – Ruth Shepard
117. Modern historians about Macedonia – Richard De Neufville
118. Modern historians about Macedonia – Joseph M. Bryant
119. Modern historians about Macedonia – Frank Lipsius
120. Modern historians about Macedonia – Percy Gardner
121. Modern historians about Macedonia – Jean-Yves Empereur
122. Modern historians about Macedonia – W. Clarysse
123. Modern historians about Macedonia – Michael Meier Bruegger
124. Modern historians about Macedonia – Donald Kagan
125. Modern historians about Macedonia – Simon hornblower
126. Modern historians about Macedonia – M. T. Kerrigan
127. Modern Historians about Macedonia – William Woodthorpe Tarn

Share on Facebook

The Importance of Historical Truth and The Macedonian Issue

Australian Macedonian Advisory Council

  

November 28, 2010

  

I began studying Latin at school at the age of ten, and because I was good at it, I was also allowed to study Ancient Greek. I then followed what was the standard programme in the Classical languages in the better British schools. By the time I was sixteen years old, I had read a book of the Odyssey in the original Greek, some Xenophon, a play by Euripides, and other pieces of classical Greek literature, and within the next two years I practised trying to translate passages from the best English authors into something like the prose of Plato or the poetry of Sophocles. It was an excellent education, because it gave me access to some of the greatest works of literature that have ever been written, and of course it gave me control over the English language. After emigrating to Australia to take up a lectureship at The University of Western Australia I taught ancient Greek there. At that time my only interest was in the Classical world. I travelled to Greece twice, in 1960 and 1965, and was preoccupied with visiting archaeological sites and museums. I had hardly any idea of what the Greek people had been through in the years before that, although I will never forget one photograph which is displayed in the Historical Museum of Iraklion, and shows a Greek man about to be shot after the Germans had invaded Crete during the Second World War. In 1967 a student who was researching the history of the siege of Constantinople in 1453 sought my help. An account of this event had been written by a Venetian, Nicolò Barbaro, and she needed to have it translated. I made a translation, which was published later, and this led to my taking an interest in the Byzantine period. I have now published three books of translations of accounts of sieges of Thessaloniki in 1185 and 1423-1430, and am working on another, about Venice and Constantinople in the period 1450-1455. I also held the position of President of the Australian Association for Byzantine Studies in 1997-2005.
In 1981 and 1982 I studied Modern Greek with a good teacher. In the second year she made us read part of a novel about Greeks from Asia Minor who had been resettled near Athens in the 1920s after the exchange of populations, and some of the poems of Solomos, Kavafis and Ritsos. So I began to learn more about the history of Greece in modern times. And in 1999, when I was invited to spend a week in Thessaloniki after receiving an Aristotle Award from the Ministry of Macedonia and Thrace, I learned much more about that part of Greece. I will never forget being taken to the Prespa Lakes, and seeing how close Greece, the FYROM and Albania were to each other.
Then I had another learning experience. In 2000 I was given an old icon painting. It was so good that it was worth restoring. I took it to a restorer, who did a beautiful job (you may see it when the National Gallery of Victoria arranges a display of icons, which they plan to do in late 2012, or earlier if a suitable time slot opens up). When I was talking with the restorer, he said that he was a Macedonian, and in my innocence I asked him ‘Do you mean Yugoslav Macedonia or Greek Macedonia?’ This led him to talk for at least twenty minutes, as he explained to me that the true Macedonians had been there for thousands of years before the Greeks ever came there, and that St Luke (I’m sure that he said St Luke not St Paul) had been there and learned the Macedonian language; and he tried to correct my ignorance by telling me many other things that I have forgotten. I stood there with my jaw dropping, not knowing what to make of this, and went away to find out more about it (being an academic, I wanted to do a little research, because as far as I was concerned ‘Yugoslav Macedonia’, which by that time was an outdated name, was originally Paionia).
Of course, it did not take me long to realise that what he had said had no foundation in historical truth, but it made me realise, as I have realised on some other occasions since then, that several generations of people in the FYROM have now been indoctrinated with misinformation of this kind, and of course, when indoctrination has been successfully achieved, it is difficult or impossible to change the attitude of mind that it creates.
My position is different from yours. I am not a Greek, so I have no emotional involvement in this matter. It is only my head, not my heart, that is involved. I can only say that you are right to resist the attempts by the present day Slav inhabitants of the FYROM to create a nation that is founded on a recent invented mythology, not on historical truth. My understanding of the matter is that at some time in the nineteenth century, certain elements in South Serbia (later the Vardar Province of Serbia) decided that they were not sufficiently well looked after by Belgrade. Although they were more Bulgarian than anything else (at least in the eastern parts of this area), they did not wish to place themselves under the control of Sofia. They therefore began to push for the creation of a separate state. Much later, this was approved by President Tito (who, being a Croat, had no desire to support the Serbs, and also thought that this might be the first step in annexing some of the northern part of Greece), and the ‘Republic of Macedonia’ was formed. And then their mythology began to be created, and their language was established in a way that made it slightly different from Bulgarian. Unfortunately, I fear that the name of ‘Macedonia’ has now become inseparably connected with the FYROM. Although FYROM makes a nice acronym in English, it doesn’t work in the same way in other languages, and if you don’t use the acronym, it is simply too much of a mouthful. People will always look for the easiest way of referring to anything, just as they say ‘carbon emissions’ when they really mean ‘emissions of carbon dioxide’, and when a word or phrase has become established, you can’t stop people from using it (look at the way in which we say ‘daylight saving’, when no daylight is actually saved). The best option, as I see it, is to get the ‘Fyromians’ to agree to their country being called ‘North Macedonia’ (‘Upper Macedonia’ and ‘Macedonia-Skopje’ are less satisfactory, and it is too late to put forward my own suggestion, which would have been ‘Vardaria’). I believe that this has already been declared acceptable by the Greek government, and provided that it could be made clear that no territorial claims could be made on the basis of this name, then perhaps the FYROM might be allowed to stand in the queue of countries waiting to join the European Economic Community (which might not be a bad thing in the long run, because if the diplomatic issues can be resolved, the possibilities for greater economic cooperation are considerable). This will, of course, require a moderation in the current aggressive attitude of the government of the FYROM towards the Greeks, and, perhaps, some rather harder pushing by Greek diplomats than has been exercised in recent years.
The issue of the erection of a statue of Alexander the Great in Skopje is one which is particularly annoying to the Greeks at the present time. It is, of course, not true to say that the present occupants of Skopje are the descendants of the Macedonians of the fourth century B.C., although perhaps the statue could be considered as a sort of homage to the man who expanded the area under his control by conquering the territory of their pre-Slavic predecessors in Paionia. To present Alexander the Great as a figure from FYROM is like saying that Santa Claus was a Turk (after all, the St Nicholas who was the origin of the Santa Claus stories was the bishop of Myra, which is now in southern Turkey). And if we pursue this claim to its logical end, the people from FYROM should follow Philip and Alexander and make the Greek language the standard one for all their administrative activities, and seek to enter the Olympic games under the Greek flag.
I have met a number of people from FYROM in Perth. They are good citizens, working hard to establish themselves, and to look after their families. They have set up their own church, since they feel that they cannot continue to belong to the Orthodox Church of Serbia. They are often not well educated (so it is easy to brain-wash them into a state in which they accept without question the distorted view of history that is the basis of their nation, which otherwise has little historical support for its existence). I feel sorry for them. They need to have an identity, and without this, they are lost, then échoun tavtóthta; but if you are naked, that does not give you the right to steal someone else’s garments – “an then échete roúcha, then prépei na klévete ta roúcha twn állwn”. We might also remember the fable of Aesop which tells of the jackdaw which preens itself proudly after sticking the feathers dropped by the peacocks into its own plumage: koloiós allotríois pteroís agálletai.
Professor Melville-Jones
Graduate Research School
University of Western Australia

http://www.americanchronicle.com/articles/view/202063

Share on Facebook

Πολυπολιτισμικότητα

Της Μαρίας Τσοσκούνογλου

Άρδην, τεύχος 20

Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια λέξη της μόδας. Την ακούμε σε ομιλίες πολιτικών, τη διαβάζουμε σε άρθρα στον Τύπο, ακόμα και φεστιβάλ γίνονται εν ονόματί της.

Επίσης, είναι μια λέξη που αγαπούν οι «αριστεροί» και μισούν οι «δεξιοί». Οι μεν πρώτοι τη χρησιμοποιούν για να εκφράσουν απόψεις του τύπου «η ποικιλότητα είναι η δύναμή μας», και να απαιτήσουν «το δικαίωμα στη διαφορά». Οι δεύτεροι συνοψίζουν σε αυτή τη λέξη-μπαμπούλα την απειλή του «ξένου» ή του διαφορετικού/άλλου στη ζωή τους.
Το ζήτημα είναι ότι, σε όλο τον κόσμο, η πολυπολιτισμικότητα βάλλεται από παντού, κυρίως από αυτούς που κάποτε πίστευαν χωρίς όρους σε αυτή.
Στη Βρετανία, χώρα-υπόδειγμα για τον υψηλό βαθμό εθνοτικής ποικιλότητας μέχρι τον Ιούλιο του 2005, που συνέβησαν οι βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις στο κέντρο του Λονδίνου, μόνο κάποιοι συντηρητικοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι την «ανοιχτή κοινωνία του “Λοντονιστάν”» (όπως αποκαλούν το Λονδίνο, λόγω της μεγάλης μουσουλμανικής κοινότητας εκεί). Σήμερα, δύο χρόνια μετά, και αφού αποκαλύφθηκε ότι οι δράστες δεν ήρθαν «απ’ έξω» αλλά επρόκειτο για μουσουλμάνους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αγγλία, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Οι φωνές που ανησυχούν για την πολυπολιτισμική Βρετανία είναι πλέον πολλές και όλων των αποχρώσεων.
Έτσι, η εφημερίδα Daily Mail διακηρύσσει ότι το.... «πολυπολιτισμικό δόγμα» έχει αποξενώσει μια ολόκληρη γενιά νέων μουσουλμάνων, ενώ, η προοδευτική Guardian δημοσιεύει δημοσκοπήσεις του 2006, που δείχνουν ότι το ποσοστό των νέων μουσουλμάνων, που θεωρούν τη Βρετανία «πατρίδα τους» είναι κάτω του 50%. Σύμφωνα με αυτές τις έρευνες, οι νέοι μουσουλμάνοι της Βρετανίας τοποθετούν τη θρησκευτική τους ταυτότητα μπροστά από την εθνική, σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους της Γαλλίας. Η πλειονότητα των Βρετανών μουσουλμάνων δηλώνει ακόμη ότι έχει περισσότερα κοινά με τους μουσουλμάνους άλλων χωρών, παρά με τους μη-μουσουλμάνους της Βρετανίας.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ρόμπερτ Πάτναμ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Χάρβαρντ, υπέρμαχος των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, και γκουρού σε ζητήματα της κοινωνίας των πολιτών, που έχει κινήσει το ενδιαφέρον προέδρων και πρωθυπουργών, όπως του Μπιλ Κλίντον, του Τόνι Μπλερ αλλά και του Μουαμάρ Καντάφι, βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια στη δύσκολη θέση να εξηγήσει τα αποτελέσματα μακροχρόνιων και επιστημονικά έγκυρων ερευνών, όπου διαπιστώνεται ότι, όσο μεγαλύτερος ο βαθμός πολυπολιτισμικότητας σε μια κοινωνία, τόσο λιγότερα είναι τα μέλη της που ψηφίζουν, που προσφέρουν εθελοντική εργασία, που δίνουν χρήματα για φιλανθρωπίες και προγράμματα της κοινότητάς τους, τόσο μειώνεται, δηλαδή, το κοινωνικό κεφάλαιο1 σε μια κοινωνία.
Στην τελευταία αυτή έρευνα (που κράτησε πάνω από πέντε χρόνια και θεωρείται η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ γι’ αυτό το ζήτημα), ο Πάτναμ θέλησε να διερευνήσει το κοινωνικό κεφάλαιο σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και σε διαφορετικές κοινότητες των ΗΠΑ. Έτσι, πήγε σε 41 κοινότητες και πήρε συνεντεύξεις από 30.000 ανθρώπους σε όλη την Αμερική. Χώρισε τους κατοίκους σε τέσσερις βασικές κατηγορίες: μαύρους, λευκούς, ισπανόφωνους, και Ασιάτες, και τους έθεσε ερωτήματα που είχαν να κάνουν με τον τρόπο ζωής τους, τις σχέσεις, τις φιλίες τους, αν εμπιστεύονταν τους γείτονές τους, αν είχαν κάποια ανάμειξη με τα προγράμματα της κοινότητάς τους ή αν ψήφιζαν... Αυτό όμως που δεν περίμενε να βρει ήταν μια αρνητική σχέση ανάμεσα στην εθνοτική ποικιλότητα και το κοινωνικό κεφάλαιο. Ότι, δηλαδή, όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός της πολυπολιτισμικότητας και μεγαλύτερη η ποικιλία εθνικής καταγωγής στις κοινότητες, τόσο εντονότερη είναι η έλλειψη κοινωνικής συνοχής, η οποία επηρεάζει τα πάντα, από την εμπιστοσύνη που δείχνουμε στον περιπτερά της γειτονιάς μας, όποιας εθνικότητας κι αν είναι αυτός, έως το ενδιαφέρον για την πολιτική και τους ευρύτερους κοινωνικούς δεσμούς.
Όμως το πιο ανησυχητικό εύρημα αυτής της έρευνας είναι ότι ο υψηλός βαθμός πολυπολιτισμικότητας δεν μειώνει μόνο το κοινωνικό κεφάλαιο ανάμεσα σε διαφορετικές εθνότητες, αλλά επίσης και ανάμεσα στα μέλη της ίδιας εθνοτικής ομάδας. Βρέθηκε, δηλαδή, ότι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν επιθετικά αναπτύσσοντας ρατσιστικές συμπεριφορές και τεταμένες φυλετικές σχέσεις. Αντίθετα, ότι οι πολίτες αποσύρονται ο καθένας στον μικρόκοσμό του, απομονώνονται από τους συμπολίτες τους, ακόμα και από εκείνους με τους οποίους είχαν δεσμούς κοινής καταγωγής, και γενικά αρνούνται οποιαδήποτε σύνδεση με την κοινότητά τους.
Στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, γράφει ο Πάτναμ, οι άνθρωποι έχουν την τάση να κλείνονται στον εαυτό τους, να μπαίνουν στο καβούκι τους, σαν τις χελώνες. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από αρνητικές συμπεριφορές: Υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, με λιγότερους φίλους και πολλές ώρες στην τηλεόραση, λιγότερη εμπιστοσύνη στην τοπική αυτοδιοίκηση, κυνική αντιμετώπιση των νέων απέναντι στην πολιτική (παρά το γεγονός ότι παρατηρείται μεγαλύτερη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας) κ.ά.
Βέβαια, στην Αμερική αυτή η συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα δεν είναι ούτε τωρινή ούτε καινοφανής. Ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘90 έχουν τεθεί τα ερωτήματα αυτά, και έχουν επισημανθεί πολλά από τα προβλήματα που οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και των θεωριών περί ενσωμάτωσης-ενοποίησης και πολιτισμικής χοάνης (melting polt) ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι θα προέκυπταν σήμερα.
Τέτοια, για παράδειγμα, είναι η περίπτωση του Άρθουρ Σλέσιντζερ Τζούνιορ, ο οποίος ήδη από το 1990, με το βιβλίο του, H απο-ενοποίηση της Αμερικής: Σκέψεις πάνω σε μια Πολυπολιτισμική Κοινωνία2, υποστήριξε ότι σε κοινωνίες με μεγάλη εθνοτική ποικιλότητα, η κυριαρχία της διαφοράς θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε μια βαλκανιοποίηση ή «λιβανοποίησή» τους, όπου το κύριο χαρακτηριστικό θα είναι η απο-ενοποίηση και ο κατεστραμμένος κοινωνικός ιστός αυτών των κοινωνιών.
Ο Σλέσιντζερ μίλησε βέβαια για μια Αμερική όπου από τη δεκαετία του ’70 και μετά επικράτησε η «θεοποίηση της διαφοράς», σε συνδυασμό με την «ενοχή των λευκών», έχοντας κυρίως υπόψη του τη φυλετική σύγκρουση μεταξύ λευκών και μαύρων (απόψεις για τις οποίες δέχτηκε σφοδρή κριτική από την αφρο - αμερικανική κοινότητα).
Σήμερα ο Πάτναμ φαίνεται να θέλει να δώσει στα ευρήματα των ερευνών του πιο οικουμενικό χαρακτήρα, απευθυνόμενος και στους Ευρωπαίους, τους οποίους και προτρέπει να δείξουν ψυχραιμία και να μην πανικοβληθούν μπροστά στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, αφού, από αποστολέας μεταναστών, η Ευρώπη έχει πλέον μετατραπεί σε τόπο υποδοχής μεταναστών, έτσι όπως ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα οι ΗΠΑ.
Και αν για μας εδώ στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια αυτή η συζήτηση θα είχε κυρίως θεωρητικό ενδιαφέρον, σήμερα κάτι τέτοιο δεν ισχύει.Αντιθέτως, έχει απόλυτα πρακτικές διαστάσεις.
Κι αυτό γιατί και η Ελλάδα, από χώρα αποστολής μεταναστών, έχει αλλάξει σε χώρα υποδοχής μεταναστών, και από χώρα μονοπολιτισμική, σε πολυπολιτισμική. Το ζήτημα είναι ότι η προσέγγιση του ζητήματος στη χώρα μας ακολουθεί κατά γράμμα τις προκαταλήψεις περί «δεξιάς» και «αριστερής» προσέγγισης αυτού του τόσο σύνθετου προβλήματος, με αποτέλεσμα οι απόψεις να είναι πληκτικά προβλέψιμες, αλλά και ύποπτες, αφού έτσι συσκοτίζουν το καίριο ερώτημα για το αν είναι δυνατόν η κοινωνία μας να εντάξει ισότιμα στους κόλπους της τον Διαφορετικό, τον Άλλον, τον Υστερούμενο και Μειονεκτικό.3 Το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της στρέβλωσης θα είναι να εξακολουθούμε να παραπαίουμε ανάμεσα στη Σκύλλα της προκατάληψης για τον κοινωνικό διχασμό ως συνέπεια της κατίσχυσης της Διαφοράς, και στη Χάρυβδη της θεοποίησης του μερικού, του διαφορετικού, της άκριτης ποικιλότητας. 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
 

1. Ο Robert Putnam  καθιέρωσε τον όρο κοινωνικό κεφάλαιο (social capital) στο βιβλίο του Βowling Alone (1999) και με αυτόν εννοεί τα δίκτυα φιλίας, γειτονιάς και τοπικών οργανώσεων που δημιουργούν κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κατοίκων μιας περιοχής. Όταν το «κοινωνικό κεφάλαιο» είναι υψηλό, γράφει ο Πάτναμ, οι ανθρώπινες κοινότητες είναι καλύτερες. Οι γειτονιές είναι ασφαλέστερες, οι άνθρωποι υγιέστεροι και πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικά. Εξίσου σημαντικά και τα άλλα του βιβλία, το Better Together( 2003) και τo Democracies in Flux: The Evolution of Social Capital in Contemporary Society, (2004). 

2. Schlesinger, A. Jnr, (1990), The Disuniting of America: Reflections on a Multicultural Society, Νέα Υόρκη: Whittle Communications. 

3. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ η συζήτηση αυτή στον πλειοψηφικό «προοδευτικό» ελληνικό Τύπο παρουσιάζει μια σκανδαλώδη μονομέρεια υπέρ της «πολυπολιτισμικής» άποψης, η Καθημερινή εδώ και έναν περίπου χρόνο, προβαίνει συστηματικά στην παρουσίαση μεταφρασμένων άρθρων από βρετανικές εφημερίδες (κυρίως από την Guardian και την Herald Tribune, που αφορούν στο έργο του Ρόμπερτ Πάτμαν) τα οποία κρίνουν με σκεπτικισμό την πολυπολιτισμικότητα, αλλά και τον αντίκτυπό της στη δόμηση των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών 

 

βλ.: http://the-poverty-of-multiculturalism.blogspot.com/2010/10/20.html 

Μια φανταστική συνέντευξη: Ο Ουμπέρτο Έκο αναλύει σε τρεις διαστάσεις τη Δημοκρατική Συμμαχία

Ο Ουμπέρτο Έκο, παγκοσμίου φήμης συγγραφέας και ακαδημαϊκός καθηγητής της Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια,  μας έδωσε μία ονειρική (στην κυριολεξία) συνέντευξη.

(κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)

Εικόνα 1

[mm-gr]: Κύριε Έκο, σας καλωσορίζουμε στο blog μας. Σκοπός αυτής της συνέντευξης είναι η επιστημονική ανάλυση (με βάση τους κανόνες της Σημειωτικής) των πολιτικών συμβολισμών και των εννοιών που κρύβονται πίσω από τη δημιουργία του νέου κόμματος της κ. Ντόρας Μπακογιάννη.

 

[Eco]: Χαρά μου να σας βοηθήσω με τις αναμφισβήτητες γνώσεις που διαθέτω. 

1. Η επιλογή της ημερομηνίας

[mm-gr]: Ας αρχίσουμε λοιπόν με την επιλογή της ημερομηνίας. Κατά τη γνώμη σας, γιατί η κ. Μπακογιάννη επέλεξε την 21η Νοεμβρίου για να ανακοινώσει την δημιουργία του νέου κόμματος;

[Eco]: Α, είναι πολύ απλό. Ήταν μια ημερομηνία γεμάτη «ευοίωνους» συμβολισμούς και υπήρξε ταύτιση των απόψεων μπαμπά και κόρης. Στις 21 Νοεμβρίου: το 1791 ο Συνταγματάρχης Ναπολέων Βοναπάρτης προήχθη σε Αρχιστράτηγος (βέβαια, στη συνέχεια είχε ένα Βατερλό…), ενώ  το 1916 περί την όγδοη πρωινή, βυθίστηκε ο «Βρετανικός» (το «μεγάλο αδελφάκι» του «Τιτανικού»), στη περιοχή μεταξύ Σουνίου και Κέας. Εδώ σταματάνε οι λόγοι της επιλογής της ημερομηνίας από τη μεριά του πατρός Μητσοτάκη…

[Eco:] Η κ. Μπακογιάννη επέλεξε την 21η Νοεμβρίου για να συνεορτάσει δύο «παγκόσμιες ημέρες»: Την «Παγκόσμια Ημέρα Χαιρετισμών» που καθιερώθηκε το 1973. Όπου επειδή, για να συμμετάσχει κάποιος στον εορτασμό πρέπει να απευθύνει χαιρετισμό σε τουλάχιστον 10 άγνωστους συνανθρώπους του,  η Ντόρα (υπερβολική όπως πάντα) μάζεψε πολύ περισσότερους στο θέατρο Μπάτμινγκτον για να τους χαιρετίσει. Επίσης, την 21η Νοεμβρίου εορτάζεται η «Παγκόσμια Ημέρα Τηλεόρασης» που είναι το μέσο που επέβαλε την Ντόρα ως πολιτικό στη συνείδηση του «Ελληνώνυμου» λαού και που συνεχίζει να εξυπηρετεί (αφιλοκερδώς), εδώ και τόσα χρόνια, τις πολιτικές βλέψεις του Μητσοτακέικου, προβάλλοντας φανταστικά γκάλοπ, συνεντεύξεις κτλ. 

2. Το σήμα του κόμματος

[mm-gr]: Κύριε Έκο, μιλήστε μας τώρα για το σήμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

[Eco]: Με μία φράση, θα έλεγα πως είναι το απόλυτο σύμβολο της οικογενειοκρατίας, της «κληρονομικής κομματικής ολιγαρχίας» που μαστίζει τον τόπο σας.

[mm-gr]: Μας ξαφνιάζετε, από πού προκύπτει αυτό;

[Eco]: Ας αρχίσουμε από το δέντρο. Το δέντρο της ελιάς δε συμβολίζει την ειρήνη. Διότι, το σύμβολο της «ειρήνης» ήταν ο κλάδος ελαίας στην Αρχαιότητα ή στα κατοπινά χρόνια το ιουδαϊκο-χριστιανικό περιστέρι με τον κλάδο ελαίας στο ράμφος του. Το δέντρο του σήματος είναι το γενεαλογικό δέντρο του Μητσοτάκη. Όπου τα 27 φύλλα του συμβολίζουν τους απογόνους της οικογένειας όπως έχουν μέχρι αυτή τη στιγμή (βλ. εικόνα 2 παρακάτω), γι αυτό το σημαινόμενό του είναι η οικογενειοκρατία κι όχι η ειρήνη όπως διατείνονται κάποιοι άσχετοι…

(κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)

Εικόνα 2

[Eco]: Επίσης, το αιωνόβιο δέντρο της ελιάς παραπέμπει: Στη μακροζωία του πατρός Μητσοτάκη, στην Κρήτη τη γενέτειρα του μπαμπά (αφού η ελιά είναι το πιο συνηθισμένο δέντρο του νησιού), στο λάδι που με τη σειρά του παραπέμπει στο «λάδωμα» (από τα «μαύρα ταμεία» ίσως…).

[mm-gr]: Τι μας λέτε; Εκπληκτική η ανάλυσή σας!

[Eco]: Όπως σας τα λέω, έτσι είναι! Τώρα μιλάει η επιστήμη όχι ο κάθε τυχάρπαστος δημοσιογραφίσκος.

[mm-gr]: Για τα δύο παραλληλόγραμμα του φόντου, τι έχετε να πείτε;

[Eco]: Όπως το λέτε, ΔΥΟ… Δύο είναι τα παραλληλόγραμμα όχι ένα (που θα σήμαινε ενότητα). Δύο διασπασμένα παραλληλόγραμμα, δύο παραπετάσματα. Το ένα μπλε (το έπιασες το υπονοούμενο;) και το άλλο πορτοκαλί. Εδώ έχουμε ένα σύμβολο τριβής και εναντίωσης. Δύο παραλληλόγραμμα, το ένα απέναντι στο άλλο ακόμα και χρωματολογικά, αφού με βάση το χρωματικό κύκλο του Ίττεν (βλ. εικόνα 3 παρακάτω) το πορτοκαλί (ως συμπληρωματικό χρώμα) βρίσκεται απέναντι από το μπλε.      

[mm-gr]: Μάλιστα! Πολύ ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική η τοποθέτησή σας…

 Εικόνα 3

3. Το όνομα του κόμματος 

[mm-gr]: Για το όνομα του κόμματος τι έχετε να πείτε;

[Eco]: Μα είναι πασιφανές. Η «Δημοκρατική Συμμαχία» είναι ένα κόμμα (κι όχι κίνημα) που θα είναι κυρίως «συμμαχικό» και δευτερευόντως «δημοκρατικό». Αυτό το συμπεραίνουμε από τη δυσαναλογία του μεγέθους της γραμματοσειράς στη λέξη «Δημοκρατική» σε σχέση με τη λέξη «Συμμαχία» (βλ. εικόνα 1). Επίσης, είναι ένα κόμμα που βλέπει μπροστά του μόνο πολιτικούς πολέμους, γι αυτό και ονομάστηκε «συμμαχία» (ερμηνεία: συμμαχία = (μτφ.) συμπράττω με άλλους εναντίον τρίτου [λεξικό. Τεγ. - Φυτρ.]) και όχι «συνεργασία» ή «συμπόρευση» ή «συνεννόηση» ή «σύμπλευση» κτλ...

[Eco]: Επιπλέον, τα αρχικά του κόμματος «ΔΗ.ΣΥ.» εκτός ότι παραπέμπουν στο γνωστό «ανήκομεν εις την Δύσην», υπονοούν σαφέστατα ότι το κόμμα υποστηρίζεται από την «Άγρια Δύση» (το πιάσατε το υπονοούμενο;).

[mm-gr]: Μάλιστα! Κύριε Έκο, για εσάς ποιο θα ήταν το πιο ειλικρινές όνομα για το κόμμα της Ντόρας;

[Eco]: Κατά τη γνώμη μου το «Κληρονομική Συμμαχία», με την έννοια της «κληρονομικής δημοκρατίας» ή το «Δημοκρατική Συμμορία» με βάση την τακτική προσχώρησης που ακολουθούν ορισμένοι βουλευτές της ΝΔ, θα ήταν τα καταλληλότερα ονόματα, τα οποία δεν επηρεάζουν το αρκτικόλεξο ΔΗ.ΣΥ.

[mm-gr]: Κύριε Έκο, αφού σας ευχαριστήσω γι’ αυτή τη φανταστική συνέντευξη, η οποία θα κάνει όλους τους Έλληνες «μεγαλοδημοσιογράφους» να σκάσουν από το κακό τους, θα ήθελα με μία φράση, ή ένα σχήμα, ή μία κίνηση να χαρακτηρίσετε την σημερινή πολιτική σκηνή της Ελλάδας και τους Έλληνες πολιτικούς που την απαρτίζουν.

[Eco]: (o κ. Έκο μας απάντησε με την παρακάτω σημειολογική κίνηση. Τα συμπεράσματα δικά σας…)

....
....
....
....
....
....

Και μετά ξύπνησα… ;-)