ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ
Κριτική συνεπειών
Ανησυχίες σχετικά με τη σκοπιμότητα των παροτρύνσεων του ειδικού συμβούλου του ΕΛΙΑΜΕΠ Δρ. Ε. Κωφού για την επίλυση της διαφοράς της ονομασίας της ΠΓΔΜ μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων
Νοέμβριος 2010
Αγαπητέ Δρ. Κωφέ,
Με αφορμή την εισήγησή σας στο σεμινάριο Rose-Routh στα Σκόπια στις 20 Οκτωβρίου του 2010 στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ λόγω της περιπλοκής της Ελλάδας με τη βόρεια γείτονά της, και τις πρόσφατες ειδήσεις προερχόμενες από τα Σκόπια αναφερόμενες σε σας, εμείς οι αντιπρόσωποι των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, επιθυμούμε να υποβάλλουμε τις παρατηρήσεις μας. Θεωρούμε ότι οι Παμμακεδονικές Ενώσεις, ως προπύργιο του Ελληνισμού της Μακεδονίας, θα πρέπει να είναι μια σημαντική φωνή και αναπόσπαστο στοιχείο των ακαδημαϊκών, πολιτικών και ιστορικών συζητήσεων στο θέμα του ονόματος της γείτονος. Είμαστε οι εκπρόσωποι των εκατομμυρίων των Μακεδόνων στην Ελλάδα και τη Διασπορά. Είμαστε διαχρονικοί, και ανεξάρτητοι από όλα τα πολιτικά κόμματα.
Σεβόμαστε τις προσπάθειές σας των τελευταίων πέντε δεκαετιών στην αντιμετώπιση του Μακεδονισμού των Σκοπίων, ωστόσο αντιτασσόμαστε έντονα στη ιδέα που εσείς και οι συνάδελφοί σας του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν προωθήσει προς τους πολίτες της Ελλάδας και της Διασποράς, σε διάφορους υπουργούς της Ελληνικής Δημοκρατίας και τώρα τελευταία σε πολιτικούς και δημοσιογράφους των Σκοπίων.
Καθ' όλη τη διατριβή σας παρατηρούμε πως ενώ δεν χρειάζεται, εσείς αναφέρεστε σ’ αυτή τη χώρα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», αντί της ΠΓΔΜ. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιείτε το αίτημά τους να ονομαστούν «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αποκαλώντας τους έτσι εσείς τους περιγράφετε στο πλαίσιο που αυτοί θέλουν να γίνονται αντιληπτοί.
Το πρόβλημα με το χωριστό γεωγραφικό προσδιορισμό για ονομασία μιας χώρας:
Ο γεωγραφικός προσδιορισμός που προτείνετε στη διατριβή σας θα είναι τελικά καταστροφικός για την Ελλάδα, επειδή υπονοεί ότι υπάρχει μια ολόκληρη οντότητα με την ονομασία Μακεδονία, η οποία είναι γεωγραφικά διαιρεμένη - δια της βίας, όπως ακριβώς διδάσκεται στην ΠΓΔΜ. Μήπως θα πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι η “Vardarska Makedonija” γεννήθηκε από τον Παν-Σλαβικό αλυτρωτισμό; Επομένως αφήνετε την πόρτα ανοιχτή για τη συνέχιση του μύθου της Μακεδονίας του Αιγαίου - ακριβώς μια άλλη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας ...υπό κατοχή. Η χώρα τους θα είναι το ΚΡΑΤΟΣ, ενώ η Ελλάδα θα έχει μόνο μια περιοχή που υποτίθεται θα είναι σε μια σφαίρα γεωπολιτικά άλλη. Προτείνοντας ένα γεωγραφικό προσδιορισμό, υποβάλλετε τα 2,5 εκατομμύρια Μακεδόνων Ελλήνων σε συνεχείς κινδύνους. Εκτός από τις απορίες που έχουμε ως προς την ανάγκη του προσδιορισμού, σας απευθύνουμε την ερώτηση δημοσίως: γιατί πρέπει να υπάρχει γεωγραφικός προσδιορισμός γι’ αυτούς και εθνικός για εμάς; Δεν είναι αυτοί Σλάβοι, ενώ εμείς είμαστε Έλληνες; Τέλος, οποιαδήποτε ονομασία που έχει έναν ξεχωριστό προσδιορισμό στον όνομα «Makedonija / Μακεδονία» θα εξαφανιστεί και ο όρος «Makedonija / Μακεδονία» θα παραμείνει ο οριστικός. Αυτό έχει συμβεί ήδη με την «ΠΓΔΜ»: Το «ΠΓΔ» είναι επίσης ένα ξεχωριστός προσδιορισμός, αλλά τα Σκόπια έχουν παραβιάσει αμέτρητες φορές την Ενδιάμεση Συμφωνία που υπέγραψαν και την έχουν μονομερώς παρακάμψει πιέζοντας για τον όρο Δημοκρατία της «Μακεδονίας». Για παράδειγμα και μόνον ας εξετάσουμε την παλιά σημαία που ακόμη κοσμεί σχεδόν κάθε κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική εκδήλωση του κράτους και της Διασποράς του - κάτι που είναι εναντίον της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Αντί εσείς να δημιουργείτε «Μακεδονικές» ταυτότητες στα Σκόπια στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ έπρεπε να τους είχατε πει ξεκάθαρα πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτραπεί σε κανένα κράτος να χρησιμοποιεί έναν όρο εθνολογικά ο οποίος πολιτιστικά και ιστορικά ανήκει σε άλλο έθνος για αιώνες.
Σημαντικές λύσεις ή δημιουργία γλωσσολογικού λαβυρίνθου;
Με όλο τον σεβασμό, θα θέλαμε να συζητήσουμε τις απόψεις σας ως σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ και της Eλληνικής κυβέρνησης. Στο δοκίμιό σας του 2009 για το ΕΛΙΑΜΕΠ με τίτλο “The Current Macedonian Issue between Athens and Skopje: Is there an Option for a Breakthrough?”, και στην ομιλία σας στο Σεμινάριο του Rose-Routh στα Σκόπια τον περασμένο μήνα, προτείνατε ως «τροφή για σκέψη» για μελλοντικούς «υποψηφίους διαμεσολαβητές» στο θέμα του ονόματος και προωθήσατε μια περίπλοκη νομικίστικη προσέγγιση, η οποία είναι δύσκολο να ακολουθηθεί από διεθνείς οργανισμούς και πόσο μάλλον από το κοινό άτομο. Εκτός από το όνομα της χώρας, υποδεικνύετε ότι μια πιθανή λύση θα ήταν να χρησιμοποιηθεί ο σλαβικός όρος σε μια αμετάφραστη μορφή για το όνομα της εθνικότητας, της γλώσσας, και του πολιτισμού των κατοίκων της ΠΓΔΜ. Το εθνικό όνομα θα είναι «Mακεντόντσι» και το παράγωγο θα είναι «Μακεντόνσκι» από τη Σλάβο / Βουλγαρική γλώσσα. Στην Ελληνική λετε πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί ο εθνικός προσδιορισμό «Μακεδόνες» για το ουσιαστικό, και «Μακεδονικός» για το παράγωγο και συμβουλεύετε πως αυτά επίσης θα πρέπει να μεταφερθούν σε άλλες γλώσσες ως έχουν. Ωστόσο, στο Rose-Routh Σεμινάριο προχωρείτε και αντιγράφετε μερικά από αυτά χρησιμοποιώντας Σλαβικές καταλήξεις: «Μakedonsko vino» για το κρασί τους (στα Ιταλικά / Ισπανικά), λες και ο κόσμος πρέπει να μάθει να κλίνει επίθετα στα σλαβικά!
Επιπλέον, δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίσουμε ότι στη Σλαβική γλώσσα, οι καταλήξεις των γενών είναι -ski (αρσενικό), -ska (θηλυκό), και -sko (ουδέτερο) για τα επίθετα. Εξάλλου, το ουσιαστικό στον πληθυντικό είναι «Μακεντόντσι», αλλά ο ενικός είναι «Μακεντόνετς». Όπως γνωρίζετε, η Ελληνική έχει επίσης καταλήξεις ουσιαστικών, καθώς και επιθέτων. Είστε ασαφής εάν το σύνολο ή μόνο μία από τις Σλαβικές / Ελληνικές καταλήξεις στον πληθυντικό / ενικό αριθμό κάθε γλώσσας θα πρέπει να χρησιμοποιούνται. Υπονοείτε ότι ο κόσμος πρέπει να μάθει πώς να κλίνει ουσιαστικά και επίθετα στα Σλαβικά και τα Ελληνικά ή εσείς συμβουλεύετε ότι οι όροι αυτοί πρέπει να αντιγραφούν σ’ όλες τις γλώσσες, αγνοώντας έτσι τους λεπτούς γλωσσικούς κανόνες που διαμορφώνουν κάθε γλώσσα; Πιο συγκεκριμένα, είναι το ΕΛΙΑΜΕΠ διατεθειμένο να δημιουργήσει νέα γραμματική και γλωσσικούς κανόνες για όλες τις γλώσσες του κόσμου; Στα Αγγλικά είναι πιο εύκολο, γιατί δεν υπάρχουν γένη για τα ουσιαστικά και τα επίθετα και επιπροσθέτως δεν κλίνονται, αλλά δεν μπορείτε να στηρίζεστε μόνο στην Αγγλική, ειδικά για τις γλώσσες των οποίων τα ουσιαστικά και τα επίθετα κλίνονται και διαθέτουν διάφορες πτώσεις. Από την άλλη πλευρά, η φράση «the Makedonskianization of the new immigrants» ακούγεται γελοία ακόμα και στα Αγγλικά.
Αν έτσι, στα Αγγλικά θα αναφέρεται «the makedoniki woman» ή θα αποκαλείται «the makedonikan woman» όταν κάποιος θα αναφέρεται στη γυναίκα από τη Βόρεια Ελλάδα; Στα Αγγλικά θα είναι «the makedonski book» ή «the makedonsko book»-ή οι καταλήξεις θα εφαρμόζονται μόνον σε γλώσσες που τα ουσιαστικά και τα επίθετά τους κλίνονται;
Αν είναι το πρώτο, τότε υποχρεώνετε τον κόσμο να μάθει Σλαβικά, και εάν πρόκειται για το τελευταίο, τότε συμβουλεύετε ότι κάποιες γλώσσες πρέπει να αντικαταστήσουν τις δικές τους καταλήξεις με τις Σλαβικές. Πώς στην ευχή θα μπορούσε ένας Έλληνας να εκφράσει μια φράση σαν «της Μακεντονσκικής πρωτεύουσας»; Θα είναι αυτή – ή η γραμματικώς εσφαλμένη φράση «της Μακεντόνσκι πρωτεύουσας»; Πώς ο Έλληνας θα προφέρει τον όρο «Μακεντόντσι»; Θα γίνει «οι Μακεντόνστηδες» στον πληθυντικό για τους άνδρες και «οι Μακεντόντσισσες» για γυναίκες - ή θα είναι απλώς η γραμματικώς εσφαλμένη φράση «οι Μακεντόντσι»; Πώς το ΕΛΙΑΜΕΠ θα διδάξει και θα διασφαλίσει ότι οι Γάλλοι θα λένε «la capitale Makedonski et le vin Makedonski» αντί «la capitale Makedonskienne et le vin Makedonskien»; Θα αποκαλούν άραγε οι Γάλλοι «les Makedontsi» και για τα δυο γένη αντί «les Makedontsiens» για τους άνδρες και «les Makedontsiennes» για τις γυναίκες;
Επιπλέον, υπάρχει επίσης το πρόβλημα του πληθυντικού και ενικού αριθμού του ουσιαστικού της Σλαβικής «Makedonsti». Η επιπολαιότητα τονίζεται στην Ισπανική εκδοχή της φράσης: «Πήγαμε στην Μακεντόνσκι(κη;) πρωτεύουσα των Σκοπίων και συναντήσαμε πολλούς Μακεντόντσι(δες;) και άλλα Μακεντόνσκι(κα;) παιδιά κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης με όνομα Nεολαία Μακεντόνετς»: «Viajamos al capital Skopje y en contramos los muchos ninos Makedontsis y a la otra gente Makedonets qui atendieron una conferencia de juventud Makedonets.»
Τέλος, θα θέλαμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί με τον καθιερωμένο όρο «Macedonian» που έχει χρησιμοποιηθεί σε όλη την ιστορία (από την αρχαία έως την νεωτέρα) ο οποίος περιγράφει τους βόρειους Έλληνες, συμπεριλαμβανομένου και εσάς. Αναφερθήκατε σ’ αυτόν τον όρο ως «τέταρτη διάσταση» στην εργασία σας, αλλά δεν προσφέρατε λύση. Εκατό χρόνια από τώρα, όταν κάποιος διαβάζει στα Αγγλικά Πλούταρχο, Hammond, και Dakin, θα αναγνωρίζει άραγε αυτόν τον όρο;
Εις του ΕΛΙΑΜΕΠ την διατριβή σας αναφέρατε ότι όταν οι δυο πλευρές συμφωνήσουν, θα ζητήσουν από κοινού τον κόσμο να υιοθετήσει αυτούς τους γλωσσικούς κανόνες. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι ενώ τα μέλη του ΕΛΙΑΜΕΠ θα νομίζουν ότι έδωσαν την λύση στο πρόβλημα και θα απολαμβάνουν τα συγχαρητήρια του κόσμου, οι Σκοπιανοί θα εξασφαλίζουν πως τα μέσα ενημέρωσης εκτός της χώρας τους, θα χρησιμοποιούν τον όρο «Macedonian» και όχι «Makedonski». Πιστεύουμε ακράδαντα σ’ αυτή την άποψη ότι είναι ουσιαστικά αδύνατο να επιβληθεί αυτό το σκεπτικό σε διεθνές επίπεδο, και να διασφαλίσετε πως τα Σκόπια δεν θα προωθήσουν την αλλαγή του. Έχουμε τονίσει το πρόβλημα αυτό σε διάφορες γλώσσες για να καταστήσουμε σαφές ότι πιστεύουμε ότι τα Σκόπια θα απορρίψουν αυτή τη δυσκίνητη νέα γλωσσική οντότητα και θα κάνουν κάθε προσπάθεια άπαντες να τους αποκαλούν «Μακεδόνες» - και ένας γλωσσικά εξοργισμένος κόσμος θα συμφωνήσει. Το ίδιο ακριβώς πράγμα έχει συμβεί με τον εξίσου επαχθή όρο «ΠΓΔΜ». Θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να είστε σαφής σε όλες τις έννοιες που προαναφέρθηκαν, διότι ειλικρινά μας προκάλεσαν σύγχυση.
Ιστορικές Ανακρίβειες:
Δρ. Κωφέ, λανθασμένα υπονοείτε ότι το θέμα του ονόματος μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων είναι κατά κάποιο τρόπο μια συνέχεια του «Μακεδονικού Προβλήματος» πάνω από 100 χρόνια πριν. Αναφέρεστε ότι το «παραδοσιακό» πρόβλημα, όπως το αποκαλέσατε ήταν για επικράτεια αλλά παραλείψατε να αναφερθείτε ποιος αμφισβητούσε την επικράτεια. Δίνετε έτσι την εντύπωση ότι οι Έλληνες πολέμησαν «Μακεδόνες» για τον έλεγχο της «Μακεδονίας» και αυτό ιστορικώς είναι λάθος. Δεδομένου ότι αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, και όπως αναφέρεται από την έκθεση Carnegie για την έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων - κατ 'ουσίαν, όπως μας διδάσκει η ιστορία –αυτοί που πολέμησαν ήταν οι Έλληνες, οι Βούλγαροι και οι Σέρβοι εναντίον της «μεγάλης άρρωστης» πλέον Ευρωπαϊκής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν υπήρχε εκείνη την εποχή καμιά εθνική Μακεδονική ταυτότητα. Αν υπήρχε, το Μανιφέστο του Κρούσεβο θα την είχε καθορίσει. Όλες οι «Μακεδονικές» επαναστατικές κινήσεις ήταν είτε Ελληνικές είτε Βουλγαρικές, και ήταν η σύγκρουση αυτών των δύο εθνοτήτων (μετά την προώθηση για τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την αυτοκρατορική Ρωσία), που καθόρισε το απόγειο της Ελληνικής ιστορίας στα τέλη του 19ου- αρχές του 20ού αιώνα. Το σημερινό πρόβλημα δεν έχει να κάνει τίποτε με το «Μακεδονικό Πρόβλημα». Είναι το αποτέλεσμα του Παν-Σλαβικού Κομμουνιστικού ονείρου που συνέβαλλε απτά στη δεκαετία του 1930 και επισήμως το 1944 με στόχο τις Γιουγκοσλαβικές επεκτατικές βλέψεις. Επιπλέον, ποτέ δεν υπήρξε καμιά «Βαρδαρική Μακεδονία» επίσημα. Η περιοχή στην οποία σήμερα βρίσκεται η ΠΓΔΜ, ξεκίνησε ως Παιονία / Δαρδανία στην αρχαιότητα και κατέληξε ως Vardarska Banovina πριν ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο επιλέξει να δημιουργήσει τη «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» το 1944. «Vardarksa Makedonija» είναι το όνομα που χρησιμοποιήθηκε αλυτρωτικά από κομμουνιστές και Μακεδονιστές για να υποδηλώνει ότι είναι μέρος μιας «διαιρεμένης περιοχής».
Δρ. Κωφέ, οι Έλληνες δεν «αντιλαμβάνονται» ότι η αρχαία Μακεδονική ταυτότητα είναι βασικό συστατικό του Ελληνισμού μας - γνωρίζουμε ότι αυτή υπάρχει μέσα από ένα αδιάσπαστο Ελληνικό στοιχείο και την παρουσία του στη Μακεδονία από την αρχαιότητα. Η αντίληψη είναι μια λέξη που συνεπάγεται με την άποψη που δεν είναι αναγκαστικά αποδεκτή από άλλους. Αφήνει την πόρτα ανοιχτή για ερμηνεία που μπορεί να είναι μια συλλογική αυταπάτη. Αυτό υποστηρίζεται από τον Μακεδονισμό, ο οποίος είναι η ίδια απατηλή δύναμη που προσπαθεί να σφετεριστεί οτιδήποτε Μακεδονικό ως μη Ελληνικό. Δυστυχώς για τους Μακεδονιστές, η ιστορία μας επιβεβαιώνεται από πολλούς και είναι επίσημη.
Επιπλέον, η δήλωσή σας στα Σκόπια ότι οι «Μακεδόνες» είναι το ιστορικό όνομα με το οποίο οι «Ελληνόφωνοι» του αρχαίου Μακεδονικού βασιλείου προσδιορίζονταν μας προκαλεί μεγάλη απορία και κυριολεκτικά μας μπερδεύει. Ήταν οι αρχαίοι Μακεδόνες απλά «Ελληνόφωνοι»; Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, ο Μακεδονισμός διδάσκει τη νεολαία του, ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες και ότι ήταν απλά Ελληνόφωνοι ή εξελληνισμένοι. Η ομιλία σας στα Σκόπια δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώσει αυτή η θεωρία. Σχεδόν, 400 κλασικιστές παγκοσμίου φήμης διαφωνούν μαζί σας: (
http://macedonia-evidence.org/obama-letter.html).
Τα Ψηφίσματα των Ελλήνων:
Τα μέλη του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στο συνέδριό τους στο Σικάγο το 2007, καθώς και το Ελληνοαμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο ενέκριναν ομόφωνα την απόφαση της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ σχετικά με το θέμα της ονομασίας του γειτονικού κράτους. Πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου συνεδρίου στο Μόντρεαλ του Καναδά, τον Ιούλιο του 2010, η ΑΧΕΠΑ παρείχε επίσης την υποστήριξή της στο ψήφισμα της Παμμακεδονικής Ένωσης. Επιπλέον, περίπου εκατό Μακεδονικές οργανώσεις από την Ελλάδα δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχτούν τη συμπερίληψη του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία της ΠΓΔΜ. Ζητούν από την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την πολιτική του γεωγραφικού προσδιορισμού και να συμπεριλάβει στη διαπραγμάτευση και τα ζητήματα του καθορισμού της ονομασίας του έθνους, της υπηκοότητας και της γλώσσας, ώστε να αποτραπεί η χρήση του όρου Μακεδονία. Καλούν την Κυβέρνηση να αρνηθεί την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΠΓΔΜ, καθώς και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ ή σε άλλους Διεθνείς Οργανισμούς, στους όποίους η χώρα μας έχει το δικαίωμα της αρνησικυρίας, προτού λυθούν τα προβλήματα του ονόματος, της εθνότητας, της υπηκοότητας και της γλώσσας.
Νομικά επιχειρήματα και η υποχρέωση της Ελλάδας στο λαό της:
Έχουμε επίγνωση των επιχειρημάτων σας ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλει νομίμως την εθνικότητα ή το όνομα σε μια ομάδα ατόμων και η Ελλάδα δεν έχει καμία νομική προτεραιότητα να ζητήσει αλλαγή της εθνότητας των βορείων γειτόνων της. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το ΕΛΙΑΜΕΠ (με τις δικές σας συμβουλές) έχει προωθήσει την ιδέα του αμετάφραστου Σλαβικού λεξιλογίου για την ταυτότητά τους, και του «Vardarska Makedonija» για το όνομα της χώρας. Με άλλα λόγια, εσείς ΕΠΙΣΗΜΑ προωθείτε να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» στη γλώσσα τους, και ότι το όνομα της χώρας τους θα πρέπει να αποτελεί αναχρονισμό του Ψυχρού Πολέμου το οποίο για πρώτη φορά επινοήθηκε από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Με άλλα λόγια, τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1944. Επομένως, εσείς πιστεύετε ότι δεν έχουμε καμία δυνατότητα νομικής προσφυγής και η μάχη είναι χαμένη για μας και αυτό μας ενοχλεί πολύ. Τα επιχειρήματά σας αυτά είναι ίδια με αυτά των Σκοπίων και της Διασποράς τους όταν υποστηρίζουν τις απόψεις τους σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Τα δικά μας επιχειρήματα όμως μπορεί να γίνουν πιο εύγλωττα, με απόλυτη νομική χροιά εν συγκρίσει με τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από εσάς και αυτές του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Πρώτον, γιατί θα πρέπει να σεβαστούμε την επιθυμία ενός κομμουνιστή δικτάτορα που αποφάσισε να επεκτείνει την «Μακεδονία» μέσω της Νότιας Γιουγκοσλαβίας με σκοπό τη μελλοντική προσάρτηση Ελληνικών εδαφών; Στην πραγματικότητα και όπως αναφερθήκατε στη διατριβή σας του 2009 για το ΕΛΙΑΜΕΠ, είναι η αρχική Ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας που μεταλλάσσεται τα τελευταία 70 χρόνια. Πού είναι η νομιμότητα σε αυτό και γιατί δεν έχετε προωθήσει τη σύγχρονη ιστορική αλήθεια σ 'αυτούς και τον κόσμο; Δεύτερον, αντί να τους βαπτίζετε και να τους ζητείτε να δεχτούν όρους που δύσκολα θα μπορούσαν να υιοθετηθούν διεθνώς από ένα μη Σλαβικό κόσμο, το ΕΛΙΑΜΕΠ πρέπει να προωθεί τις Σλαβικές και Βουλγαρικές ρίζες τους στην προσπάθειά να βρουν την ταυτότητά τους μέσα στο σύγχρονο κόσμο. Δεν πρέπει να τους λέμε τι είναι αλλά μπορούμε να τους πούμε τι δεν είναι βασιζόμενοι σε αυτό που είμαστε εμείς, και αυτό έχει νομική προτεραιότητα.
Αναρωτιόμαστε ποιος ακριβώς είναι ο στόχος του ΕΛΙΑΜΕΠ σε όλα αυτά; Είναι πολιτικά και στρατηγικά έξυπνο να προσφέρει κάποιος κλαδί ελιάς υιοθετώντας μια αντιληπτά μαλακή βάση Ελληνικής επιχειρηματολογίας, σε μια κυβέρνηση και μια κοινωνία που έχει διδαχθεί να μισεί τον Ελληνισμό και να αμφισβητεί την Ελληνικότητα της Μακεδονίας και την ταυτότητά μας; Από τη στιγμή που συζητάτε ταυτότητες, θα θέλαμε εσείς και το ΕΛΙΑΜΕΠ να διευκρινίσετε ποιος έχει στην κατοχή του τη Μακεδονική ταυτότητα το μακρύτερο;
Ως εκ τούτου, είμαστε διαφανείς ισχυριζόμενοι ότι εμείς είμαστε οι αυτόχθονες της ιστορικής Μακεδονίας και προσπαθούμε να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας που απορρέουν από τα άρθρα 8, 9, 15 και 18 της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Λαών που εγκρίθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 2007. Έχουμε αγωνιστεί για να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας ως Μακεδόνες έναντι της αδιαλλαξίας του Μακεδονισμού των Σκοπίων για έξι δεκαετίες, και είμαστε απογοητευμένοι από τις δήθεν υπέρ-Ελληνικές ομάδες, όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, ΚΕΜΟ, και CDRSEE οι οποίες υποστηρίζονται όλες χρηματικά ή πνευματικά από μη Ελληνικές οργανώσεις και συμβουλεύουν την Ελληνική κυβέρνηση για το θέμα του ονόματος. Αυτό συμβαίνει χωρίς τη συμμετοχή και τις συμβουλές των Μακεδόνων Ελλήνων και των Παμμακεδονικών Ενώσεων. Αυτό είναι απαράδεκτο και μη δημοκρατικό. Του λόγου δε το ασφαλές μπορεί να διαπιστωθεί στο Άρθρο 18 της Διακήρυξης:
Άρθρο 18
Οι αυτόχθονες λαοί έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων σε θέματα τα οποία μπορούν να επηρεάσουν τα δικαιώματά τους, μέσω των εκπροσώπων που επιλέγουν οι ίδιοι, σύμφωνα με τις δικές τους διαδικασίες, καθώς και να διατηρήσουν και να αναπτύξουν τα δικά τους αυτόχθονα θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων τους.
Ποιος έχει επιλέξει το ΕΛΙΑΜΕΠ να μας εκπροσωπεί σε αυτή τη διαδικασία; Γιατί συνεχώς αποφευγόμαστε και μάλιστα αποκαλούμαστε αδιάλλακτοι εθνικιστές όταν διαφωνούμε με τις μηχανορραφίες των ομάδων, όπως αυτές που είναι συνδεδεμένες με εσάς; Το Ελληνικό Δημόσιο έχει την υποχρέωση να προωθήσει τις επιθυμίες των Μακεδόνων Ελλήνων, καθώς και να μορφώσει τον υπόλοιπο κόσμο για την ταυτότητά μας. Αυτό είναι επίσης πολύ σαφές στο άρθρο 15.1 της δήλωσης των Ηνωμένων Εθνών:
Άρθρο 15.1
Οι αυτόχθονες λαοί έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την πολυμορφία των πολιτισμών τους, των παραδόσεων, της ιστορίας και τις επιδιώξεις που πρέπει να αντικατοπτρίζονται καταλλήλως σε εκπαίδευση και ενημέρωση του κοινού.
Δρ. Κωφέ, δεν υπάρχει καμία δύναμη και ασφαλώς κανένα ΕΛΙΑΜΕΠ το οποίο υποστηρίζεται από τις Ανοιχτές Κοινωνίες του Τζορτζ Σόρος και άλλες μη Ελληνικές πηγές, που θα μπορέσουν να υπερισχύσουν τη θέληση των Ελλήνων και αν νομίζετε ότι οι Σλάβοι θα συνετιστούν εάν εμείς δώσουμε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας μας, λανθάνετε οικτρά. Για 60 χρόνια και με την ίδια αδιαλλαξία επιμένουν και λένε "ΟΧΙ ... ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ! ΤΕΛΕΙΑ και ΠΑΥΛΑ». Αυτό που έχει καταφέρει η δική μας αποτυχημένη διπλωματία μέχρι σήμερα είναι να τους καλεί να συνεχίσουν τη μαξιμαλιστική πολιτική τους. Τώρα, στο Σεμινάριο Rose-Routh στα Σκόπια δημιουργήσατε μια νέα «Μακεδονική» ταυτότητα για να ταιριάξει στους στόχους τους, ενώ θέλετε εμείς να δώσουμε σφραγίδα έγκρισης για την άγνοια, έλλειψη προσπάθειας, και συνάφειας προς τα Ελληνικά εθνικά θέματα από τους ίδιους πολιτικούς που έκαναν τη χώρα να γονατίσει.
Γιατί τώρα εσείς και οι συνάδελφοί σας του ΕΛΙΑΜΕΠ (συμπεριλαμβανομένων και του πρώην Πρέσβη της Ελλάδας στις ΗΠΑ Αλέξανδρου Μαλλιά, και του Αντιπρόεδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ Θάνου Βερέμη) ταξιδεύετε στα Σκόπια και παρακαλείτε να δεχθούν ότι είναι ...«Μακεδόνες» στη γλώσσα τους; Με αυτόν τον τρόπο προσπαθείτε να κατευνάσετε έναν υπέρ-εθνικιστικό ξένο στοιχείο, με τη δημιουργία ταυτοτήτων για αυτούς που προσβάλλουν εμάς τους Μακεδόνες. Επομένως θα θέλαμε μεγαλύτερη διαφάνεια από το ΕΛΙΑΜΕΠ.
Με εκτίμηση,
Πρόεδρος Επιτροπής Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου-Νίνα Γκατζούλη
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ-Δρ. Αντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος
Email:
ninagatz@comcast.net
Τel: 603-742-0466
Fax: 603- 617-2977
Τρίτη "πολιορκία" της Βιέννης από τους Τούρκους ξεκίνησε σήμερα με πρωτοφανούς βιαιότητας λεκτική επίθεση του Τούρκου πρεσβευτή στην Βιέννη κατά της Αυστρίας και των πολιτών της. Ο Καντρί Ετσβέντ Τετσάν θεωρεί τις αυστριακές Αρχές για «γκετοποίηση» των Τούρκων, επιτίθεται στην Αυστριακή υπουργό Εσωτερικών λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι έπρεπε να ανήκει στην ακροδεξιά και λέει ότι οι πολίτες της Αυστρίας ενδιαφέρονται για ξένους πολιτισμούς μόνο στις διακοπές τους. Ο Τούρκος πρεσβευτής κλήθηκε για εξηγήσεις στο αυστριακό ΥΠΕΞ.
BFR92R The Acropolis, Athens, Greece as it would have appeared in ancient times. Photograph: Classic Image/Alamy 
Alexander the Great fighting in the Battle of Issus, ca. 310 B.C., based on Roman Mosaic from the House of the Faun, Pompeii, Italy Photograph: © Bettmann/CORBIS The transformational turning point came in the first decades of the fifth century BC, in the course of the epic conflict known from the Greek standpoint as the Persian Wars. The mighty Persian empire, the fastest growing and largest oriental empire yet, had threatened to swallow up mainland Greece as well as those Greeks who lived within the bounds of what the Persians considered their own sphere – Asia. But on the battlefields of Marathon, Salamis, Plataea and Mycale, a relative handful of Greek communities managed to unite long enough to repulse that threat – for ever, as it turned out. Indeed, Alexander turned the tables by conquering the old Persian empire and starting to create a new Helleno-Persian successor: oriental in its underlying administrative and symbolic structure, but Greek in unifying language and high culture. Furthermore, the Greeks' unexpected victories over the Persians of 490 and 480-479BC unleashed an era of unparalleled cultural creativity – from Aeschylus's tragic drama Persians of 472BC to the mathematical genius of Archimedes. However, united though they were by religion and common social customs and by at least partly fictional self-images, these Greeks were very much not united by one of their major contributions to the sum of human achievement – politics. Much of our everyday political language is of ancient Greek derivation: monarchy, tyranny, oligarchy, aristocracy, plutocracy, democracy – not to mention the word "politics" itself. Much of the rest is Latin-derived: constitution, republic, empire, among others. But the Latin for "democracy" was democratia, a loan-word, because actually the Romans didn't do democracy – at least not in the original ancient Greek sense of the term; and they recognised, as we all do or should, that in this sphere the Greeks had been the original pioneers. However, the ancient Greeks' demokratia was hugely different not just in scale but in kind from any modern political system that claims the title of "democracy". That was partly because the fundamental ancient Greek political unit, the polis, was a strong community in a very exclusive sense: only adult male citizens could consider themselves politically entitled. Even then, the ancient Greeks typically ruled themselves directly, in that they did not select rulers to rule over and for them. Theirs were direct, participatory self-governments, whereas ours are notionally "representative". But democracy, so far from being the ancient Greek norm, was at first a rare and rather fragile plant: only later did it become about as widely distributed as various forms of oligarchy. And only in a few cases – in Athens, above all – was it both deeply rooted and conspicuously radical. At all times and in all places it remained more or less controversial. And there was a good linguistic reason for this. Demokratia was a compound of demos and kratos. But whereas kratos unambiguously meant "grip" or "power", demos could be interpreted to mean either "people" (in a vague sense, as in Abraham Lincoln's famous words at Gettysburg: "government of the people, by the people, for the people") or very specifically "the masses": the poor majority of the enfranchised citizen body (which might range in size from as few as 500, as on the island-state of Melos in the Cyclades, to as many as the 50,000 citizens of democratic Athens). So if you liked demokratia, it could mean People Power, but if you hated it – if, say, you were a member of the wealthy elite – then it could stand for the ancient Greek equivalent of Lenin's dictatorship of the proletariat. By and large the Romans took the second view, which is why they went to great lengths to stamp it out within their empire – the eastern half of which was basically Greek – in the end with total success. It therefore took a great deal of effort and ingenuity in the 19th century to rehabilitate "democracy" as a viably positive term of political discourse – and even then only at the cost of draining it of the active, participatory, class-conscious dimension the Athenians had given it. 
Detail from a pyxis showing a scene from the women's quarter, c450BC Photograph: British Musuem Women, whose public valuation by men was often distressingly low, were economically crucial within the household, where they processed food, produced children and clothing, and managed the free or unfree workforce. The modern Greek term for housewife, noikokyra ("lady of the household") had its ancient counterpart, especially in Sparta, where women vied not just to control but to own more than one household property. Elsewhere in Greece, women's property rights were severely limited. Indeed, it wouldn't have been uncommon for a wealthy Greek house-lord to think of his womenfolk as little better than the chattel slaves he owned. Ordinary Greeks, of course, might not have had the luxury of owning even a single slave, greatly desirable though that was thought to be. Most slaves were individually and privately owned, having been bought on the market as commodities. But some slaves – such as the gaolers of Socrates – were public servants. At Athens, there was an exceptional concentration of slave worker personnel in the state-owned silver mines, who were economically vital: the product of their labours paid for Athens' navy and a wide variety of other public and political services. In Sparta they managed their servile system very differently. Although there were some chattel-type (privately owned) slaves, the dominant form of servitude here was a kind of collective serfdom, known as helotage. And whereas most chattel slaves were dispossessed, non-Greek foreigners, the Helots were born into inherited bondage: this, perhaps, a final reminder of just how alien ancient Greece can be, for all its status as one of the fountainheads of western civilisation. Paul Cartledge is AG Leventis Professor of Greek culture at Cambridge University and the author of several books, most recently Ancient Greece: A History in Eleven Cities (Oxford University Press) ΠΗΓΗ: http://www.guardian.co.uk/culture/2010/nov/07/ancient-world-greece 
Αναρτήσεις
