Macedonians sites:

Macedonia Hellenic Land

Ορμώμενοι από τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας, αλλά κυρίως επειδή βλέπουμε πως δυνατές και καθαρές φωνές υπάρχουν πολλές αλλά σκόρπιες και άρα αδύναμες, παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε όλους όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την Ελλάδα  σε μια ένωση που δεν αρκείται σε ανταλλαγή συνδέσμων.  Σε μια ένωση πραγματική και ουσιαστική η οποία θα σημαίνει μετάδοση αντικειμενικών απόψεων και ειδήσεων έτσι ώστε τα σκόρπια blog και site που υπηρετούν τον ίδιο σκοπό να ενωθούν σε ένα πραγματικό Μαζικό Μέσο Ενημέρωσης  το οποίο θα έχει  στόχο να επηρεάσει τις εξελίξεις.

Ηρακλής Πατρώος

της Σοφίας Κρεμύδη*

Η ΙΔΡΥΣΗ του Μακεδονικού βασιλείου ανάγεται στην εποχή του μύθου. Παραδόσεις για την πρώιμη ιστορία του και τη γενεαλογία της βασιλικής οικογένειας αναφέρονται, μεταξυ άλλων, από τον Ηρόδοτο, ο οποίος διασώζει μια εκδοχή του μύθου: σύμφωνα με αυτήν, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, τρεις αδερφοί από το γένος των Τημενιδών, της βασιλικής οικογένειας που είλκε την καταγωγή της από τον Τήμενο και τον Ηρακλή, ξεκίνησαν από το Άργος και έφτασαν στη Λεβαίη, πόλη των Πιερίων στη Δυτική Μακεδονία. Από εκεί, διασχίζοντας τον Αλιάκμονα, εγκαταστάθηκαν στην πεδιάδα όπου και ίδρυσαν το βασίλειο τους, ένα μικρό αρχικά κράτος, με κέντρο τις Αιγές, τη σημερινή Βεργίνα. Κυβερνούσαν τους Μακεδόνες, ένα από τα βόρεια ελληνικά φύλα, συγγενείς με τους Θεσσαλούς και τους Ηπειρώτες. Η υλική δύναμη της μακεδονικής μοναρχίας βασιζόταν κατά κύριο λόγο στον ορυκτό πλούτο και στην άφθονη ξυλεία. Ο χαλκός, ο σίδηρος, ο άργυρος και ο χρυσός εξορύσσονταν σε ορυχεία που αποτελούσαν βασιλική ιδιοκτησία και απέφεραν σημαντικά έσοδα.

Με την υποχώρηση των Περσών από τον ελλαδικό χώρο, ο Αλέξανδρος Α' κατόρθωσε να καταλάβει τα πλούσεια μεταλλεία της Βισαλτίας στην περιοχή του Στρυμόνα, τα οποία - κατά τον Ηρόδοτο - απέφεραν άργυρο βάρος ενός τάλαντου την ημέρα. Η στρατηγική αυτή επιτυχία του εξασφάλισε την πρώτη ύλη για την κοπή αργυρού νομίσματος. Το νομισματικό σύστημα των Μακεδόνων υπήρξε από τα πρώτα του βήματα εξαιρετικά σύνθετο: πολλές διαφορετικές υποδιαιρέσεις εξυπηρετούσαν διαφορετικές χρήσεις. Στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., ο Αρχέλαος εισήγαγε στη Μακεδονία το χάλκινο νόμισμα. Η χρήση του χρηματος είχε πλέον διαδοθεί στις καθημερινές οικονομικές συναλλαγές.

Αγαπημένα θέματα των μακεδονικών νομισμάτων υπήρξαν ο ιππέας-κυνηγός, το άλογο, το λιοντάρι, η αίγα και ο κάπρος. Πρόκειται για παραστάσεις που αναφέρονται στη μυθική ίδρυση του βασιλείου (η αίγα), καθώς και στην κοινωνία των Μακεδόνων και στο πολίτευμα τους. Ο ιππέας είναι πολεμιστής αλλά και κυνηγός, οπως ο ίδιος ο βασιλιάς, καθώς και το σώμα των "εταίρων", της μακεδονικής αριστοκρατίας που τον περιέβαλλε και τον στήριζε. Το λιοντάρι και ο κάπρος, τα θηράματα των βασιλικών κυνηγιών. Η σημασία των μεμονωμένων αυτών παραστάσεων γίνεται πολύ εύγλωττη όταν αντικρύσει κανείς την τοιχογραφία με το βασιλικό κυνήγι από τον τάφο του Φιλίππου στις Αιγές. Το όνομα του βασιλιά αναγραφόταν από τα πρώτα κι όλας χρόνια στην πίσω όψη των νομισμάτων, ενώ η προσθήκη του βασιλικού τίτλου έγινε την εποχή του Αλέξανδρου, αφου οι Μακεδόνες κατέκτησαν το Περσικό βασίλειο.

Στα χρόνια του Αρχέλαου η εικονογραφία των μακεδονικών νομισμάτων δέχτηκε ισχυρές επιδράσεις από τις πόλεις-κράτη της Νοτίου Ελλάδας και άρχισαν να απεικονίζονται πλέον και τα πρόσωπα των θεών. Ο εδραιωτής της μακεδονικής ισχύος, ο Φίλιππος Β', έκοψε για πρώτη φορά χρυσά νομίσματα με το κεφάλι του Απόλλωνα. Γιια τα αργυρά τετράδαχμα επέλεξε την πανελλήνια θεότητα, τον Ολύμπιο Δία. Ο "Ηρακλής πατρώος", όπως αναφέρεται σε μια επιγραφή των Αιγών, εμφανίστηκε στα χρόνια του Αρχέλαου και κυριάρχησε στα νομίσματα των Μακεδόνων από την εποχή του Αμύντα Γ', πατέρα του Φιλίππου. Όταν, μετά τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου, το μακεδονικό τετράδραχμο, το "αλεξανδρειο νόμισμα" όπως ονομάστηκε, επικράτησε στις αγορές της Μεσογείου και της Ανατολής, το κεφάλι του μυθικού ιδρυτήτης δυναστείας των Τημενιδών, του Ηρακλή, ταυτίστηκε με τον ίδιο τον Αλέξανδρο.

Η απόδοση θεϊκών ιδιοτήτων στον ηγεμόνα ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του ελληνιστικού κόσμου, αποτέλεσμα της επέκτασης των Ελλήνων στην Ανατολή. Οι ηγεμόνες των βασιλείων που προέκυψαν μετά την κατάλυση της αυτοκρατοριας του Αλέξανδρου απεικόνιζαν στα νομίσματα τους το νεκρό βασιλιά με θεϊκά χαρακτηριστικά, συνήθεια που σταδιακά επεκτάθηκε και για τους εν ζωη ηγεμόνες. Η περιοδος της συνταγματικής βασιλείας, όπου ο βασιλιάς διοικούσε ως "πρώτος μεταξύ ίσων", είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί.

*Η Κ.Σοφία Κρεμύδη είναι αρχαιολόγος, ερευνήτρια στο Κέντρο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος (ΚΕΡΑ/ΕΙΕ).

Πηγή: Μακεδονίς Γη, ειδική έκδοση της εφημερίδας το Βήμα.

http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/278/39/lang,el/ 

συμβατικά και μή συμβατικά.

Από πού να αρχίσω;
Τρείς θέσεις:

1. Η συμβατική άποψη κάποιου, η αποδοχή δηλαδή  εκφρασμένων συμβατικών απόψεων και η αναπαραγωγή αυτών δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι άνθρωπος δίχως ανεπτυγμένη κρίση και λογική ή ότι είναι εξαγορασμένης συνειδήσεως πρός εξυπηρέτηση των ιδίων ή/και των οικείων συμφερόντων.

2. Η εξωσυμβατική άποψη κάποιου, πρωτότυπη,προσωπική ή μή και η έκφρασή της δέν σημαίνει απαραιτήτως σύγχυση φρένων ή απλή κερδοσκοπία.

3. Οφείλουμε να είμαστε επιφυλακτικοί και αναλυτικοί συγχρόνως πρός όλες τις κατευθύνσεις, απόψεις και ανθρώπους. Κάθε περίπτωση δέ, να την εξετάζουμε ανεξάρτητα, αποφεύγοντας γενικεύσεις και κατηγοριοποιήσεις που πιθανόν μας παρασύρουν σε σφάλματα.

συνεχίζεται...

Macedonians sites:

From the Editors...

The traditional “Macedonian Question” has undergone drastic changes in our days, mainly as a result of the dissolution of the former S.F.R. of Yugoslavia and the emergence of an independent Macedonian state under the provisional international name of Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM).

Whereas political disputes involving territories do persist (most notably in connection with an emerging Albanian irredenta over the western regions of FYROM, fanned also by the crisis in neighboring Kosovo), it is true that the core of the debate has shifted to issues of cultural heritage and identifies in the wider Macedonian region.

Such issues involve the origins and development of the national identity of the Slavs living in FYROM and the wider Macedonian geographical region; the relationship—or lack of it—of the [Slav]Macedonian language with the Bulgarian; the existence, identification and self-assertion of various ethnic and religious groups in FYROM, the Macedonian province of Greece, and the Macedonian districts of Bulgaria and Albania; claims of identification with, and/or monopolization of historical and cultural events, monuments, cultural works, symbols and personalities; the making of national “myths” and their transmission over to new generations and to the Diaspora; and last, but not least, the dispute over the definition and the contents of the Macedonian name.

Samuel Huntington’s well known theory about the future clash of civilizations—though critically contested—perceives in cultural difference and heritage the harbingers of future potential political crises. If that is the case, then it is worth studying and analysing such differences in the wider Balkan sub-region, and Macedonia in particular. Could this region become a testing ground for Huntington’s controversial theory?...

...

http://www.macedonian-heritage.gr/editorial.html

ο ελληνικός ατομισμός και...

Το ΠΑΣΟΚ και ο ελληνικός ατομισμός

Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 07:00

Το ΠΑ­ΣΟΚ δια­χει­ρί­στη­κε μια κρί­σι­μη «φά­ση με­τά­βα­σης». Εί­χε στη διά­θε­σή του κά­ποια δε­δο­μέ­να μέ­σα και η δια­χεί­ρι­σή του ο­δή­γη­σε σε ο­ρι­σμέ­να α­πο­τε­λέ­σμα­τα. Ο α­πο­λο­γι­σμός της πα­ρου­σί­ας του στη ζω­ή της χώ­ρας εί­ναι χρή­σι­μος στο μέ­τρο που α­πα­ντά στα τρί­α αυ­τά ζη­τή­μα­τα: Ποιο ή­ταν το πε­ριε­χό­με­νο της «με­τά­βα­σης» που δια­χει­ρί­στη­κε (με­τά­βα­ση α­πό τι και σε τι), ποια ή­ταν τα μέ­σα που εί­χε στη διά­θε­σή του και τέ­λος πώς α­ξιο­λο­γού­νται τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της δια­χεί­ρι­σής του. Στο κεί­με­νο που α­κο­λου­θεί θα α­να­φερ­θώ στα τρί­α αυ­τά ζη­τή­μα­τα και θα κλεί­σω με το φαι­νό­με­νο του γε­νι­κού εκ­πα­σο­κι­σμού. Το ΠΑ­ΣΟΚ πέ­τυ­χε, σ’ αυ­τό το διά­στη­μα, να εκ­πα­σο­κί­σει α­κό­μα και τους φα­να­τι­κό­τε­ρους α­ντι­πά­λους του. Ο Κ. Κα­ρα­μαν­λής (ο α­νη­ψιός), για πα­ρά­δειγ­μα εί­ναι ο­φθαλ­μο­φα­νώς «πα­σο­κι­κό­τε­ρος» του Ση­μί­τη. Φαί­νε­ται, λοι­πόν, να υ­πάρ­χει μια κοι­νή «πα­σο­κι­κή ου­σί­α», στην ο­ποί­α με­τέ­χουν οι πά­ντες. Θα κοι­τά­ξω να δω πώς α­πο­κρυ­σταλ­λώ­νε­ται κοι­νω­νι­κά η «ου­σί­α» αυ­τή.
Ο χα­ρα­κτή­ρας της με­τά­βα­σης Στο διά­στη­μα που συ­ζη­τά­με τε­λειώ­νουν τρεις «ε­πο­χές»: μια στην κλί­μα­κα της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νι­κής ι­στο­ρί­ας και δυο στην κλί­μα­κα της πα­γκό­σμιας ι­στο­ρί­ας. Στη δι­κή μας κλί­μα­κα εί­ναι η κα­τάρ­ρευ­ση της πα­ρα­δο­σια­κής εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κής πό­λω­σης. Στη διε­θνή κλί­μα­κα εί­ναι η κα­τάρ­ρευ­ση του υ­παρ­κτού σο­σια­λι­σμού και η με­τά­βα­ση του δυ­τι­κού (νε­ω­τε­ρι­κού) πο­λι­τι­σμού στο στά­διο του «με­τα­μο­ντερ­νι­σμού».
Η δια­χεί­ρι­ση των τριών αυ­τών «με­τα­βά­σε­ων», ό­που η πρώ­τη ε­ντάσ­σε­ται στη δεύ­τε­ρη και η δεύ­τε­ρη στην τρί­τη, α­παι­τού­σε και το α­ντί­στοι­χο «τρι­πλό πρό­γραμ­μα» (που να βγά­ζει τη χώ­ρα α­πό την εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κή πό­λω­ση, να α­πα­ντά στις προ­κλή­σεις της με­τα­δι­πο­λι­κής διε­θνούς κα­τά­στα­σης και να προ­ε­τοι­μά­ζει τον Ελ­λη­νι­σμό για τη με­τα­νε­ω­τε­ρι­κή ε­πο­χή). Προ­φα­νώς το ΠΑ­ΣΟΚ εί­χε σχέ­διο για τον πρώ­το με­τα­σχη­μα­τι­σμό. Ας το ο­νο­μά­σου­με «πρό­γραμ­μα της Με­τα­πο­λί­τευ­σης». Για τον δεύ­τε­ρο ό­μως με­τα­σχη­μα­τι­σμό δεν εί­χε τί­πο­τα. Νό­μι­ζε ό­τι ο δι­πο­λι­σμός εί­ναι μό­νι­μη στα­θε­ρά του πα­γκό­σμιου συ­στή­μα­τος. Κι ο σο­σια­λι­σμός η μο­να­δι­κή και α­ξε­πέ­ρα­στη α­πά­ντη­ση στο κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα. Για τον τρί­το με­τα­σχη­μα­τι­σμό, που α­πο­τε­λεί και τη βα­θύ­τε­ρη ου­σί­α του δεύ­τε­ρου, ού­τε λό­γος. Το ΠΑ­ΣΟΚ, ό­πως και ο­λό­κλη­ρο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, τον α­γνο­εί.
Έ­τσι, ε­νώ πε­τύ­χαι­νε τους βρα­χυ­πρό­θε­σμους στό­χους του, το ΠΑ­ΣΟΚ προ­ε­τοί­μα­ζε τη χώ­ρα για έ­να μέλ­λον τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό απ’ αυ­τό που πράγ­μα­τι ερ­χό­ταν.

Το πρό­γραμ­μα της Με­τα­πο­λί­τευ­σης
Ε­μπνευ­στής του προ­γράμ­μα­τος της Με­τα­πο­λί­τευ­σης ή­ταν ο Κ. Κα­ρα­μαν­λής και ε­κτε­λε­στής του ο Α. Πα­παν­δρέ­ου. Οι στό­χοι του θα μπο­ρού­σαν να συ­νο­ψι­στούν σε τρί­α ση­μεί­α: Άρ­ση του εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κού δι­χα­σμού, α­πο­κα­τά­στα­ση της δη­μο­κρα­τί­ας, έ­ντα­ξη στην Ε­ΟΚ (Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση σή­με­ρα). Ει­δι­κό­τε­ρα:
-    Άρ­ση της εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κής πό­λω­σης: Ά­νοιγ­μα του κρά­τους στην α­πο­κλει­σμέ­νη πλειο­νό­τη­τα του πλη­θυ­σμού. Κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές, για την α­να­κού­φι­ση των κα­τώ­τε­ρων στρω­μά­των. Δια­χεί­ρι­ση της α­πο­βιο­μη­χά­νι­σης (κρα­τι­κο­ποί­η­ση των προ­βλη­μα­τι­κών). Α­ντι­με­τώ­πι­ση της α­πα­σχό­λη­σης με προ­σφυ­γή στον κρα­τι­σμό.1 
-    Α­πο­κα­τά­στα­ση της δη­μο­κρα­τί­ας: Α­να­γνώ­ρι­ση της Ε­θνι­κής Α­ντί­στα­σης. Ε­γκα­θί­δρυ­ση πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, βα­σι­σμέ­νου στην πε­λα­τεια­κή δια­χεί­ρι­ση των πο­λι­τι­κών σχέ­σε­ων. Το κοι­νο­βού­λιο, τα συν­δι­κά­τα και οι συ­νε­ται­ρι­σμοί, θε­ω­ρού­νται τα «τρί­α βά­θρα» του. Σύ­στη­μα α­ξιο­ση­μεί­ω­τα στα­θε­ρό: ξε­πέ­ρα­σε με ε­πι­τυ­χί­α την κρί­ση του ’89 και ε­πι­βιώ­νει των δύ­ο ι­δρυ­τών της. Για πρώ­τη φο­ρά η νε­ώ­τε­ρη Ελ­λά­δα γνω­ρί­ζει, ε­πί τό­σα συ­να­πτά έ­τη, συν­θή­κες πο­λι­τι­κής ε­λευ­θε­ρί­ας. 
-    Έ­ντα­ξη στην Ε­ΟΚ: Με­τά­θε­ση της Προ­στα­σί­ας α­πό τις Η­ΠΑ στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση. Ε­πι­τυ­χής δια­χεί­ρι­ση-ε­κτό­νω­ση του α­ντι­δυ­τι­κι­σμού και ει­δι­κό­τε­ρα του α­ντια­με­ρι­κα­νι­σμού. Με­τά­θε­ση των προ­βλη­μά­των Ελ­λά­δας-Τουρ­κί­ας στο πε­δί­ο των ευ­ρω-τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων. Κα­ρα­μαν­λής: μπή­κα­με στην Ε.Ο.Κ. ό­χι για οι­κο­νο­μι­κούς αλ­λά για ε­θνι­κούς λό­γους. Η «α­πο­τρε­πτι­κή στρα­τη­γι­κή» ε­πα­φί­ε­ται στα «διε­θνή ε­ρεί­σμα­τα» της χώ­ρας και πριν απ’ ό­λα τα ευ­ρω­πα­ϊ­κά. Ο στρα­τιω­τι­κός συ­σχε­τι­σμός δυ­νά­με­ων α­φή­νε­ται να αλ­λά­ξει υ­πέρ της Τουρ­κί­ας.
Τα δια­θέ­σι­μα μέ­σα αυ­τού του προ­γράμ­μα­τος ή­ταν: α) ο χα­ρι­σμα­τι­κός η­γέ­της, β) μια θε­ω­ρί­α-κρά­μα νε­ο­μαρ­ξι­σμού και στα­λι­νι­σμού και γ) η μα­ζι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση των «μη προ­νο­μιού­χων», στη βά­ση μιας α­λυ­τρω­τι­κής ι­δε­ο­λο­γί­ας με έ­ντο­να α­ντι­μπε­ρια­λι­στι­κά και λα­ϊ­κι­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η υ­πέρ­βα­ση του δι­πο­λι­σμού
Το πρό­γραμ­μα της Με­τα­πο­λί­τευ­σης ή­ταν ε­πι­φα­νεια­κό, ε­πει­δή δεν συ­νέ­δε­ε τον ελ­λη­νι­κό δι­χα­σμό με την ει­δι­κή θέ­ση της χώ­ρας στα πλαί­σια του δι­πο­λι­σμού.2 Έ­τσι ό­ταν ήρ­θε η κα­τάρ­ρευ­ση του α­να­το­λι­κού μπλοκ και α­κυ­ρώ­θη­καν οι γε­ω­πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του μα­κρό­χρο­νου μα­ρα­σμού της, κα­μιά ι­δε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή  προ­ε­τοι­μα­σί­α δεν εί­χε γί­νει, ώ­στε να α­ξιο­ποι­η­θούν οι και­νούρ­γιες ευ­νο­ϊ­κές συν­θή­κες. Α­πε­να­ντί­ας νιώ­σα­με ό­τι χά­νου­με το έ­δα­φος κά­τω α­πό τα πό­δια μας. Η πο­λι­τι­κή σκέ­ψη του ΠΑ­ΣΟΚ, και των άλ­λων κομ­μά­των, πα­ρέ­μει­νε ε­γκλω­βι­σμέ­νη στους νάρ­θη­κες του δι­πο­λι­σμού. Η πτώ­ση του υ­παρ­κτού σο­σια­λι­σμού ερ­μη­νεύ­τη­κε ως «ήτ­τα των λα­ών» και η πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση σαν μο­νό­δρο­μος προς τον γκρε­μό. Α­πο­τέ­λε­σμα: σύγ­χυ­ση και α­δυ­να­μί­α προ­σα­να­το­λι­σμού. Α­παι­σιο­δο­ξί­α και α­τε­λεύ­τη­τη θρη­νω­δί­α, μη­δε­νι­σμός και ρα­για­δι­σμός.
Η α­γκύ­λω­ση στη δι­πο­λι­κή σκέ­ψη δεν μας ε­πι­τρέ­πει ει­δι­κό­τε­ρα να κα­τα­νο­ή­σου­με τη νέ­α δο­μή του πα­γκό­σμιου συ­στή­μα­τος και τον ρό­λο των Η­ΠΑ σ’ αυ­τήν. Ού­τε τον νέ­ο ρό­λο των ε­θνών στα πλαί­σια της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης. Δεν α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ό­τι ο α­ντα­γω­νι­σμός με­τα­ξύ των ε­θνών για τη βελ­τί­ω­ση της θέ­σης τους στη διε­θνή πυ­ρα­μί­δα της ι­σχύ­ος εί­ναι η μό­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ού­τε τον πο­λυώ­νυ­μο χα­ρα­κτή­ρα της ι­σχύ­ος (στρα­τιω­τι­κό, οι­κο­νο­μι­κό, πο­λι­τι­κό, τε­χνο­λο­γι­κό, πο­λι­τι­στι­κό, δη­μο­γρα­φι­κό) κα­τα­λα­βαί­νου­με. Δυ­στρο­πού­με στη δια­πί­στω­ση ό­τι, για το προ­βλε­πτό μέλ­λον, προ­ο­πτι­κή έ­χουν μό­νο οι ε­θνι­κές στρα­τη­γι­κές που α­ξιο­ποιούν τις γε­νι­κές α­παι­τή­σεις του πα­γκό­σμιου συ­στή­μα­τος (την α­ντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα, τη συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό­τη­τα, την α­να­ζή­τη­ση της στα­θε­ρό­τη­τας). Δεν η­χεί κα­θό­λου ευ­χά­ρι­στα στ’ αυ­τιά μας η ι­δέ­α ό­τι προ­ϋ­πό­θε­ση της ε­θνι­κής ε­πι­βί­ω­σης, στο νέ­ο διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον, εί­ναι η ι­κα­νό­τη­τα να προ­σφέ­ρεις λύ­σεις στα προ­βλή­μα­τα των γύ­ρω σου. Ό­τι αν μέ­νεις στά­σι­μος και δεν α­νοί­γεις δρό­μο, σ’ αυ­τούς που τρέ­χουν πί­σω σου, τό­τε α­πλώς θα σε πο­δο­πα­τή­σουν.
Τα με­γά­λα προ­βλή­μα­τα του δι­πο­λι­κού κό­σμου -η κοι­νω­νι­κή και η ε­θνι­κή α­νι­σό­τη­τα, το οι­κο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα, η α­πο­σύν­θε­ση της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής- με­τα­φέρ­θη­καν στο με­τα­δι­πο­λι­κό σύ­στη­μα και ε­πι­δει­νώ­νο­νται. Η α­ντι­με­τώ­πι­σή τους α­πο­τε­λεί τώ­ρα βα­σι­κή α­νά­γκη των ε­θνών-κρα­τών και των ό­ποιων συλ­λο­γι­κών συσ­σω­μα­τώ­σε­ών τους. Η ε­θνι­κή και η συλ­λο­γι­κή ι­σχύς βρί­σκο­νται σε συ­νάρ­τη­ση με την ι­κα­νό­τη­τα α­ντι­με­τώ­πι­σης των με­γά­λων αυ­τών προ­βλη­μά­των. Αν στον δι­πο­λι­κό κό­σμο μπο­ρού­σε να έ­χει α­πή­χη­ση η ά­πο­ψη ό­τι, για να λύ­σου­με το κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα, πρέ­πει να δια­σπά­σου­με και να δια­λύ­σου­με το έ­θνος, μέ­σω της με­τα­τρο­πής της πά­λης των τά­ξε­ων σε εμ­φύ­λιο πό­λε­μο, τώ­ρα ό­λοι έ­χουν συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει ό­τι κά­τι τέ­τοιο εί­ναι σκέ­τη πα­ρα­φρο­σύ­νη. Κο­ντο­λο­γίς: Χω­ρίς ε­θνι­κή συ­σπεί­ρω­ση και χω­ρίς κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, εί­ναι α­δύ­να­τη η ε­θνι­κή ε­πι­βί­ω­ση σ’ έ­ναν ει­ρη­νι­κό, αλ­λά πο­λύ σκλη­ρά α­ντα­γω­νι­στι­κό κό­σμο.
Το πρό­γραμ­μα της Με­τα­πο­λί­τευ­σης α­πο­κα­τέ­στη­σε την ε­θνι­κή ε­νό­τη­τα, αλ­λά δεν προ­ε­τοί­μα­σε τον λα­ό και τη χώ­ρα να στη­ρι­χθούν στα δι­κά τους πό­δια. Τα δε­κα­νί­κια του κρα­τι­σμού και της προ­στα­σί­ας κρί­θη­καν α­πο­λύ­τως α­πα­ραί­τη­τα.

Α­πό τον μο­ντερ­νι­σμό στον με­τα­μο­ντερ­νι­σμό
Πί­σω α­πό την κα­τάρ­ρευ­ση του δι­πο­λι­σμού βρί­σκε­ται η με­τά­βα­ση του νε­ω­τε­ρι­κού πο­λι­τι­σμού α­πό τον μο­ντερ­νι­σμό στον με­τα­μο­ντερ­νι­σμό. Στο κέ­ντρο της βρί­σκε­ται η κρί­ση της νε­ω­τε­ρι­κής ε­ξα­το­μί­κευ­σης, η α­πο­σά­θρω­ση του μο­ντέρ­νου α­τό­μου και η α­νά­πτυ­ξη του αν­θρω­πο­λο­γι­κού μη­δε­νι­σμού.
Η ι­διά­ζου­σα στην ε­πο­χή του μο­ντερ­νι­σμού «α­πο­μυ­θο­ποί­η­ση» των συλ­λο­γι­κών ταυ­το­τή­των και η α­να­κή­ρυ­ξή τους σε «συμ­βα­τι­κές» και «νο­ε­ρές», ε­πε­κτεί­νε­ται τώ­ρα σε μη­δε­νι­σμό και της ί­διας της α­το­μι­κής ταυ­τό­τη­τας. Οι α­ξί­ες της προ­σω­πι­κό­τη­τας χά­νουν τη ση­μα­σί­α που εί­χαν πριν, κα­θώς ο η­δο­νι­σμός και ο κα­τα­να­λω­τι­σμός α­να­βαθ­μί­ζο­νται σε υ­πέρ­τα­τη υ­παρ­ξια­κή ε­πι­δί­ω­ξη. Η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή α­πο­σα­θρώ­νε­ται ό­χι μό­νο α­πό τα οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα, αλ­λά κυ­ρί­ως α­πό την κυ­ριαρ­χί­α των μη­δε­νι­στι­κών προ­τύ­πων που ει­σά­γει ο με­τα­μο­ντερ­νι­σμός. Η α­πο­σά­θρω­ση του υ­πο­κει­μέ­νου κα­θι­στά και τις ό­ποιες πο­λι­τι­κές α­πο­βλέ­πουν στη λύ­ση των προ­βλη­μά­των, α­νε­φάρ­μο­στες και α­τε­λέ­σφο­ρες.
Το ζή­τη­μα εί­ναι γε­νι­κό και α­φο­ρά το Σύ­στη­μα στο σύ­νο­λό του. Μό­νο οι τρό­ποι με­το­χής σ’ αυ­τό δια­φέ­ρουν. Σε μας το πρό­βλη­μα σκια­γρα­φεί­ται πο­λύ κα­θα­ρά στο πε­δί­ο της ε­θνι­κής ταυ­τό­τη­τας, κα­θώς α­πό τις θε­τι­κές νε­ω­τε­ρι­κές νο­η­μα­το­δο­τή­σεις της πε­ρά­σα­με, πλη­σί­στιοι, στον ε­θνο­μη­δε­νι­σμό.3 Ο ε­θνο­μη­δε­νι­σμός, ο γραι­κυ­λι­σμός στα καθ’ η­μάς, εί­ναι το οι­κο­σύ­στη­μα του αν­θρω­πο­λο­γι­κού μη­δε­νι­σμού. Η α­ντι­με­τώ­πι­ση του μη­δε­νι­σμού, με τη δι­πλή αυ­τή έν­νοια, εί­ναι το μέ­γα πρό­βλη­μα της ι­στο­ρι­κής φά­σης που δια­νύ­ου­με. Το ζη­τού­με­νο εί­ναι ε­δώ η α­νά­δει­ξη του Προ­σώ­που, του αν­θρω­πο­λο­γι­κού τύ­που ό­που αί­ρε­ται η πό­λω­ση α­το­μι­κι­σμού–κο­λε­κτι­βι­σμού και πραγ­μα­τώ­νε­ται η α­το­μι­κό­τη­τα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της αυ­το­νο­μί­ας αλ­λά και της προ­σφο­ράς, της ε­λευ­θε­ρί­ας αλ­λά και της δι­καιο­σύ­νης. 
Το ε­ξορ­γι­στι­κό εί­ναι ό­τι, ε­νώ το πρό­τυ­πο αυ­τό υ­πάρ­χει μό­νο στην ελ­λη­νο-ορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση, ε­μείς κά­να­με, στο διά­στη­μα αυ­τό, ό,τι μπο­ρού­σα­με για να α­πο­κό­ψου­με την παι­δεί­α μας α­πό την πα­ρά­δο­ση αυ­τή. Οι αλ­λε­πάλ­λη­λες εκ­παι­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις (βα­σι­κή συ­νι­στώ­σα του προ­γράμ­μα­τος της Με­τα­πο­λί­τευ­σης) ι­σο­δυ­να­μούν με πο­λι­τι­στι­κή αυ­το­κτο­νί­α, ε­πει­δή κλεί­νουν τον δρό­μο προς τη με­τα­νε­ω­τε­ρι­κή ε­πο­χή. Ε­δώ ΠΑ­ΣΟΚ, ΝΔ και Α­ρι­στε­ρά, συ­μπί­πτουν πλή­ρως.
Αλ­λά ας δού­με τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της ει­κο­σι­πε­ντα­ε­τούς δια­χεί­ρι­σης, ό­πως έ­χουν α­πο­κρυ­σταλ­λω­θεί στο κοι­νω­νι­κό πε­δί­ο.

Το ελ­λη­νι­κό βα­μπίρ
Κυ­ρί­αρ­χος αν­θρω­πο­λο­γι­κός τύ­πος εί­ναι στην Ελ­λά­δα σή­με­ρα το κα­τα­να­λω­τι­κό πα­ρά­σι­το. 
Ο πα­ρα­σι­τι­κός κα­τα­να­λω­τι­σμός α­πο­τε­λεί ε­γκα­θι­δρυ­μέ­νο σύ­στη­μα. Στο κέ­ντρο του βρί­σκε­ται ο πε­λα­τεια­κός κοι­νο­βου­λευ­τι­σμός, η βα­σι­κή λει­τουρ­γί­α του ο­ποί­ου εί­ναι να εκ­ποιεί το κρά­τος στους ψη­φο­φό­ρους του και το έ­θνος στους δα­νει­στές του. Γύ­ρω του τα ποι­κί­λα «δια­πλε­κό­με­να» και οι «στρα­τοί κα­το­χής» (συ­ντε­χνί­ες, κομ­μα­τι­κές νο­μεν­κλα­τού­ρες, συν­δι­κα­λι­στι­κές μα­φί­ες). Ό­λοι μα­ζί συ­γκρο­τούν έ­ναν ι­διό­μορ­φο ορ­γα­νι­σμό, ο ο­ποί­ος χρη­σι­μο­ποιεί το κρά­τος σαν κέ­λυ­φός του και τρέ­φε­ται α­πό τα πα­ντο­ει­δή ελ­λείμ­μα­τα (στην ά­μυ­να, στην οι­κο­νο­μί­α, στην παι­δεί­α, πα­ντού) - ελ­λείμ­μα­τα που το ί­διο δη­μιουρ­γεί. Ο ορ­γα­νι­σμός αυ­τός δια­σω­λη­νώ­θη­κε μά­λι­στα τό­σο κα­λά με τα ευ­ρω­κοι­νο­τι­κά Τα­μεί­α που ελ­πί­ζει να βγει σώ­ος και α­βλα­βής α­πό τη «λαί­λα­πα της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης». Προ­έ­κυ­ψε α­πό τη συγ­χώ­νευ­ση κοι­νω­νι­κού πα­ρα­σι­τι­σμού, ε­θνι­κού γραι­κυ­λι­σμού και πε­λα­τεια­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, αλ­λά η αν­θρω­πο­λο­γι­κή του βά­ση βρί­σκε­ται στον α­χα­λί­νω­το μη­δε­νι­στι­κό α­το­μι­κι­σμό, που χα­ρα­κτη­ρί­ζει το δια­χρο­νι­κό ελ­λη­νι­κό ά­το­μο στη φά­ση της ο­λο­κλή­ρω­σής του. Εί­ναι το ε­θνι­κό μας βα­μπίρ, το γνω­στό κι α­πό άλ­λες ε­πο­χές της ελ­λη­νι­κής ι­στο­ρί­ας. Οι­κο­σύ­στη­μά του: το «τέ­λος των ι­δε­ο­λο­γιών» (ε­θνι­κών και κοι­νω­νι­κών).
Η λέ­ξη «κρί­ση» εί­ναι πο­λύ φτω­χή, α­θώ­α και προ­πα­ντός πα­ρα­πλα­νη­τι­κή, για να α­πο­δώ­σει το φαι­νό­με­νο. Μι­λά­με για έ­να α­παί­σιο γλοιώ­δες ον, που τρέ­φε­ται α­πό το αί­μα του έ­θνους και του ο­ποί­ου το δό­ντι έ­χει την ι­διό­τη­τα να ε­ξου­δε­τε­ρώ­νει την α­ντί­στα­ση του ξε­νι­στή του, δη­μιουρ­γώ­ντας του αρ­χι­κά ροζ ψευ­δαι­σθή­σεις και στη συ­νέ­χεια κοι­νω­νι­κή α­πά­θεια. Το ον αυ­τό, αν και δια­μορ­φώ­θη­κε στα πλαί­σια του ΠΑ­ΣΟΚ, α­φο­μοί­ω­σε ό­λα τα κόμ­μα­τα, τα ΜΜΕ και α­πο­σά­θρω­σε και τα τρί­α βά­θρα της πα­παν­δρε­ϊ­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Ας δού­με συ­νο­πτι­κά τη δια­δι­κα­σί­α σχη­μα­τι­σμού του.

Η α­να­γέν­νη­ση του ελ­λη­νι­κού α­το­μι­κι­σμού
Η κα­τάρ­ρευ­ση της εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κής πό­λω­σης, η τό­σο α­να­γκαί­α και ζω­τι­κή για τον τό­πο, α­πε­λευ­θέ­ρω­σε έ­ναν α­χα­λί­νω­το α­το­μι­κι­σμό. Ο α­το­μι­κι­σμός αυ­τός δεν δέ­χε­ται κα­μιά κοι­νω­νι­κή υ­πο­χρέ­ω­ση. Το μό­νο που ξέ­ρει εί­ναι «τα δι­καιώ­μα­τά του». Δια­περ­νά δε ό­λα τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα και ό­λες τις πο­λι­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις. Μοιά­ζει να δια­μορ­φώ­νει έ­να νέ­ο εί­δος «ταυ­τό­τη­τας». Τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της έ­χουν α­πο­σα­φη­νι­σθεί με ε­νάρ­γεια: Το πρω­τό­γο­νο ζορ­μπα­λί­κι (το «κα­μά­κι», το σου­βλά­κι, το συρ­τά­κι και τα παι­διά του Πει­ραιά, ται­ρια­στά με το δη­μό­σιο ρα­χά­τι, τον χυ­δαί­ο ι­δε­ο­λο­γι­κό με­τα­πρα­τι­σμό και τη θρη­σκειο­ποι­η­μέ­νη και φολ­κλο­ρι­κή «ε­πί­ση­μη» Ορ­θο­δο­ξί­α). Ζω­ώ­δεις προ­τε­ραιό­τη­τες χρή­μα­τος και ε­ξου­σί­ας, βο­λέ­μα­τος και αυ­τα­σφά­λι­σης,4 πά­νε μα­ζί με το «κού­φιο ντα­η­λί­κι» να καις τη δι­κή σου Νο­μαρ­χί­α5 υ­πό τα έ­ντρο­μα βλέμ­μα­τα του κρά­τους και να κά­νεις εκ­βια­στι­κό συν­δι­κα­λι­σμό εκ του α­σφα­λούς.
Ο τύ­πος αυ­τός ξε­πή­δη­σε ξαφ­νι­κά, α­πό τη μια μέ­ρα στην άλ­λη, υ­πε­ρώ­ρι­μος και σε πλή­ρη ε­ξάρ­τυ­ση, -σαν την Α­θη­νά α­πό το κε­φά­λι του Δί­α. Τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του μας λέ­νε ό­τι έ­χου­με να κά­νου­με με το ελ­λη­νι­κό ά­το­μο, που μέ­τρο «πά­ντων χρη­μά­των» έ­χει τον ε­αυ­τό του. Μό­λις βρή­κε το οι­κεί­ο πε­ρι­βάλ­λον του, δη­λα­δή συν­θή­κες πο­λι­τι­κής ε­λευ­θε­ρί­ας και «τέ­λους ι­δε­ο­λο­γιών», το ά­το­μο αυ­τό α­να­γεν­νή­θη­κε εν ρι­πή ο­φθαλ­μού και μέ­σα α­πό τις στά­χτες αιώ­νων, ό­πως το πε­θα­μέ­νο του σύμ­βο­λο, ο Φοί­νι­κας. Πα­ρα­δό­ξως, λοι­πόν, η κα­τάρ­ρευ­ση του ελ­λη­νι­κού νε­ω­τε­ρι­κού α­τό­μου (κα­τάρ­ρευ­ση της «με­τα­κε­νω­τι­κής»-δια­φω­τι­στι­κής και της «ελ­λη­νο-χρι­στια­νι­κής» - ε­θνο­φυ­λε­τι­κής ταυ­τό­τη­τας) δεν ο­δη­γεί στην α­το­μι­κή πα­θη­τι­κό­τη­τα και α­προ­σω­πί­α, ό­πως συμ­βαί­νει στα κέ­ντρα της νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας, ού­τε στον φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κό-κο­λε­κτι­βι­στι­κό πυ­ρε­τό, που πα­ρα­τη­ρού­με π.χ. στην ι­σλα­μι­κή πε­ρι­φέ­ρεια. Μας με­τα­φέ­ρει στην τε­λευ­ταί­α και «με­τα­μο­ντέρ­να» φά­ση του δι­κού μας προ­νε­ω­τε­ρι­κού τύ­που ε­ξα­το­μί­κευ­σης.
Η α­να­γέν­νη­ση του ελ­λη­νι­κού α­το­μι­κι­σμού αρ­χί­ζει με τη με­τα­τρο­πή του Δη­μο­σί­ου σε «βαλ­σα­μο­ποιεί­ο», για «τα δι­κά μας παι­διά», στη συ­νέ­χεια σε προ­κά­λυμ­μα ε­νός μα­φιό­ζι­κου κλε­πτο­κρα­τι­κού κα­θε­στώ­τος και ο­λο­κλη­ρώ­νε­ται με την προ­σπά­θεια ε­κλο­γί­κευ­σης και «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» του συ­στή­μα­τος αυ­τού.

Πρώ­τη φά­ση: το «βαλ­σα­μο­ποιεί­ο»
«Βαλ­σα­μο­ποιεί­ο». / Για «τα δι­κά μας παι­διά». Εί­ναι διά­ση­μες φά­σεις-φρά­σεις του νε­ο­ελ­λη­νι­κού κοι­νο­βου­λευ­τι­κού βί­ου: - Ας τρα­βη­χτούν για λί­γο οι ε­τε­ρό­χθο­νες α­πό την ε­ξου­σί­α, για να μπο­ρέ­σου­με κι ε­μείς «να ρί­ψω­μεν βάλ­σα­μον εις τας πλη­γάς μας» (ψή­φι­σμα Πα­λα­μή­δη 1844). Να βο­λέ­ψου­με κι ε­μείς «τα δι­κά μας παι­διά» (Κ. Μη­τσο­τά­κης 1993).6
Τον πρώ­το και­ρό, ό­ταν ο Αν­δρέ­ας, ο τρο­παιο­φό­ρος ά­γιος των μη προ­νο­μιού­χων, ά­νοι­ξε τις πόρ­τες του κρά­τους στους α­πο­κλει­σμέ­νους α­πό τη Δε­ξιά, το Δη­μό­σιο λει­τούρ­γη­σε, κα­νο­νι­κό­τα­τα, σαν βαλ­σα­μο­ποιεί­ο. Το κό­στος το κά­λυ­ψε, ο σο­φός μας οι­κο­νο­μο­λό­γος, με ε­ξω­τε­ρι­κό δα­νει­σμό (α­ξιο­ποιώ­ντας την «υ­ψη­λή πι­στο­λη­πτι­κή ι­κα­νό­τη­τα της χώ­ρας», δη­λα­δή τη γε­ω­πο­λι­τι­κή υ­πε­ρα­ξί­α που εί­χε για τη Δύ­ση το «οι­κό­πε­δο Ελ­λάς», στα πλαί­σια του α­ντα­γω­νι­σμού των δύ­ο υ­περ­δυ­νά­με­ων).7 Το «κρά­τος της δε­ξιάς», με­τα­βαλ­λό­με­νο σε βαλ­σα­μο­ποιεί­ο, έ­γι­νε στη φά­ση αυ­τή «παλ­λα­ϊ­κό κρά­τος», προ­κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας πλή­ρως ό­λα τα σχε­τι­κά ο­ρά­μα­τα της πα­ρα­δο­σια­κής α­ρι­στε­ράς. Για να τε­θεί ό­μως υ­πό τον έ­λεγ­χο του «λα­ού», ή­ταν α­νά­γκη να κα­τα­λυ­θούν οι ιε­ραρ­χι­κές δο­μές του και η συ­στα­τι­κή τους ερ­γα­σια­κή πει­θαρ­χί­α. Υ­πο­τί­θε­ται ό­τι στη θέ­ση τους θα έ­μπαι­ναν η σο­σια­λι­στι­κή αυ­το­πει­θαρ­χί­α και η υ­ψη­λή υ­πευ­θυ­νό­τη­τα, που α­πορ­ρέ­ουν α­πό τη σο­σια­λι­στι­κή συ­νει­δη­τό­τη­τα. Ό­μως τί­πο­τε απ’ αυ­τά δεν α­να­φά­νη­κε για να κα­λυ­φθεί το κε­νό. Α­πλώς ι­σο­πε­δώ­θη­καν και πα­ρέ­λυ­σαν τα πά­ντα και μό­νο το μι­σθο­λό­γιο των ΔΕ­ΚΟ δεν έ­πα­ψε να α­κο­λου­θεί την α­νιού­σα. Μά­ταια οι Κασ­σάν­δρες πε­ρί­με­ναν την κα­τάρ­ρευ­ση. Ό­λο αυ­τό το διά­στη­μα, το πα­παν­δρε­ϊ­κό κρά­τος, που δεν εί­ναι πλέ­ον κρά­τος στην κυ­ριο­λε­ξί­α, αλ­λά «μη-κρά­τος», α­να­πα­ρά­γε­ται κα­νο­νι­κό­τα­τα. Χω­ρίς κα­νέ­να α­ξιο­ση­μεί­ω­το πρό­βλη­μα.

Δεύ­τε­ρη φά­ση: ο σχη­μα­τι­σμός του βα­μπίρ
Ποιο εί­ναι το μυ­στι­κό της α­πρό­σκο­πτης α­να­πα­ρα­γω­γής του; Εί­ναι προ­σε­κτι­κά κρυμ­μέ­νο αλ­λά α­πλού­στα­το: Με το να δια­τη­ρεί­ται σκό­πι­μα σε πα­ρά­λυ­τη κα­τά­στα­ση, το ελ­λη­νι­κό μη-κρά­τος λει­τουρ­γεί σαν ξε­νι­στής, κέ­λυ­φος, προ­πέ­τα­σμα και προ­στα­τευ­τι­κή «πα­ραλ­λα­γή», για το βα­μπίρ που έ­χει ε­γκα­τα­βιώ­σει μέ­σα του. Η ά­τυ­πη ε­ξω­θε­σμι­κή λει­τουρ­γί­α του πα­ρα­σι­τι­κού αυ­τού ορ­γα­νι­σμού εί­ναι τέ­λεια ορ­γα­νω­μέ­νη σε ε­πάλ­λη­λα και δια­πλε­κό­με­να α­δια­φα­νή δί­κτυα, που ξε­κι­νούν α­πό το α­θη­να­ϊ­κό λε­κα­νο­πέ­διο και έ­χουν τα πε­ρι­φε­ρεια­κά τους πα­ραρ­τή­μα­τα σε ό­λη τη χώ­ρα. Ως ε­νιαί­ο τώ­ρα δί­κτυο έ­χει διεισ­δύ­σει πα­ντού. Έ­χει δια­βρώ­σει και τις τέσ­σε­ρις «α­νε­ξάρ­τη­τες» ε­ξου­σί­ες: νο­μο­θε­τι­κή, ε­κτε­λε­στι­κή, δι­κα­στι­κή και τύ­πο (γρα­πτό και η­λε­κτρο­νι­κό). Ε­πι­πλέ­ον έ­χει α­πο­σα­θρώ­σει και τα «τρί­α πό­δια» της πα­παν­δρε­ϊ­κής δη­μο­κρα­τί­ας: τον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό, τα συν­δι­κά­τα και τους συ­νε­ται­ρι­σμούς. Κα­θώς α­πλώ­θη­κε σε ό­λη τη δια­θέ­σι­μη έ­κτα­ση έ­χει α­πο­κτή­σει την ι­κα­νό­τη­τα να εν­σω­μα­τώ­νει εύ­κο­λα ο­ποια­δή­πο­τε «συλ­λο­γι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση». Μο­να­δι­κός σκο­πός του εί­ναι η συ­στη­μα­τι­κή α­πο­μύ­ζη­ση των πό­ρων του έ­θνους και η καλ­λιέρ­γεια του κα­τάλ­λη­λου κλί­μα­τος α­νο­χής στη δια­φθο­ρά, ώ­στε να μπο­ρεί να συ­νε­χί­ζει α­πε­ρί­σπα­στα το έρ­γο της α­πο­μύ­ζη­σης.
Ως κοι­νω­νι­κό φαι­νό­με­νο δεν υ­πα­κού­ει σε κα­μιά κλα­σι­κή εν­νοιο­λό­γη­ση (τα­ξι­κή α­νά­λυ­ση κ.λπ.). Εί­ναι ελ­λη­νι­κή ι­διο­τυ­πί­α και χρειά­ζε­ται ει­δι­κές (ελ­λη­νι­κές) έν­νοιες, για να κα­τα­στεί κα­τα­νο­ή­σι­μο. Η α­που­σί­α ει­δι­κών εν­νοιών μας ε­μπο­δί­ζει να το δού­με ως αυ­τό που πράγ­μα­τι εί­ναι: δη­λα­δή ως σύ­στη­μα με ε­σω­τε­ρι­κή νο­μι­μό­τη­τα, με νό­μο α­να­πα­ρα­γω­γής. Έ­τσι ό­μως δεν μπο­ρού­με να το α­ντι­με­τω­πί­σου­με ού­τε ι­δε­ο­λο­γι­κά ού­τε πο­λι­τι­κά. Γί­νε­ται α­ντι­λη­πτό, ό­ταν γί­νε­ται, ως α­θροι­στι­κό σύ­νο­λο η­θι­κών πα­ρε­κτρο­πών, ε­νός με­γά­λου ή μι­κρού α­ριθ­μού αν­θρώ­πων, ο­πό­τε και α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται με ξορ­κι­σμούς, η­θι­κο­λο­γί­ες και ευ­χο­λό­για. Κα­τά κα­νό­να ο κό­σμος βλέ­πει α­πλώς τα ε­πι­φαι­νό­με­να: το «πα­ρά­λυ­το κρά­τος» ή τη «γρα­φειο­κρα­τί­α». Και έ­ντε­χνα πεί­θε­ται ό­τι «φταί­νε οι δη­μό­σιοι υ­πάλ­λη­λοι». Στη φαι­νο­με­νο­λο­γί­α αυ­τή, το α­φα­νές πα­ρα­σι­τι­κό μπλοκ προ­σπα­θεί να στη­ρί­ξει ευ­ρύ­τε­ρες συ­ναι­νέ­σεις. Ό­χι για να ά­ρει την «πα­ρα­λυ­σί­α του κρά­τους», αλ­λά για να μειώ­σει α­πλώς το κό­στος του. Η πα­ρα­λυ­σί­α του κρά­τους-ξε­νι­στή εί­ναι ό­ρος α­να­πα­ρα­γω­γής για το πο­λι­τι­κο-κοι­νω­νι­κό του πα­ρά­σι­το.
Το αρ­χι­κό βαλ­σα­μο­ποιεί­ο με­τε­ξε­λί­χθη, λοι­πόν, σε ά­τυ­πη αλ­λά ά­ρι­στα ορ­γα­νω­μέ­νη κλε­πτο­κρα­τί­α, η ο­ποί­α έ­χει τό­σο κα­λά ε­δραιω­θεί, ώ­στε ό­λη η πο­λι­τεια­κή ε­λίτ την α­πο­δέ­χε­ται σαν κά­τι το ε­ντε­λώς φυ­σι­κό και αυ­το­νό­η­το. Ό­ποιος δο­κι­μά­σει να την αμ­φι­σβη­τή­σει α­πλώς θα βρε­θεί ε­κτός νυμ­φώ­νος. Φυ­σι­κά ο λα­ός, το μέ­γα θύ­μα αυ­τής της ε­πι­χεί­ρη­σης, δεν τους α­πο­δέ­χε­ται. Γι’ αυ­τό και στις δη­μο­σκο­πή­σεις δεί­χνει ε­μπι­στο­σύ­νη σε θε­σμούς ό­πως ο Στρα­τός και η Εκ­κλη­σί­α, ε­νώ ξέ­ρει πο­λύ κα­λά πό­σο ξε­χαρ­βα­λω­μέ­νοι εί­ναι σ’ έ­να τέ­τοιο πε­ρι­βάλ­λον. Συγ­χρό­νως δη­λώ­νει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά α­πό­λυ­τη έλ­λει­ψη ε­μπι­στο­σύ­νης στους πο­λι­τι­κούς και στα ΜΜΕ. Δεν α­ντι­λαμ­βά­νε­ται ό­μως, ό­τι ό­λο αυ­τό το δυ­σκα­τα­γώ­νι­στο σύ­στη­μα, δεν εί­ναι πα­ρά η κε­φα­λαιο­ποί­η­ση σε ε­θνι­κό ε­πί­πε­δο του δι­κού του κα­θη­με­ρι­νού α­το­μι­κι­σμού. Ό­τι εί­ναι η δι­κή του έλ­λει­ψη συλ­λο­γι­κού πνεύ­μα­τος αυ­τό που τρέ­φει το βα­μπίρ. Τους συ­γκε­κρι­μέ­νους πο­λι­τι­κούς αυ­τός τους ε­κλέ­γει, για εκ­προ­σώ­πους του και πά­τρω­νες, με πρω­ταρ­χι­κό κρι­τή­ριο τις προ­σω­πι­κές σχέ­σεις, τις εκ­μαυ­λι­στι­κές εκ­δου­λεύ­σεις και τις προσ­δό­κι­μες εξυ­πη­ρε­τή­σεις. Πε­πει­σμέ­νος α­πό τις αλ­λη­λο­κα­ταγ­γε­λί­ες των ί­διων των πο­λι­τι­κών, ό­τι ε­γκλη­μα­τούν εις βά­ρος των ε­θνι­κών συμ­φε­ρό­ντων, ό­τι χρη­μα­τί­ζο­νται, ό­τι προ­δί­δουν την πα­τρί­δα για ψύλ­λου πή­δη­μα κ.τ.τ., δι­καιο­λο­γεί στον ε­αυ­τό του την δι­κή του κα­θη­με­ρι­νή α­το­μι­κή μι­κρο-πα­ρα­νο­μί­α. Για πα­ρά­δειγ­μα: κλέ­βει τον Φ.Π.Α., κρύ­βει ει­σο­δή­μα­τα, ως ε­παγ­γελ­μα­τί­ας, λου­φά­ρει κα­νο­νι­κά, ή λα­δώ­νε­ται, ως δη­μό­σιος υ­πάλ­λη­λος.
Ο ελ­λη­νι­κός α­το­μι­κι­σμός, κα­θώς ύ­πα­το κρι­τή­ριο έ­χει τα α­προσ­διο­ρί­στως με­τα­βαλ­λό­με­να γού­στα του υ­περ­τρο­φι­κού Ε­γώ του, α­πο­νο­η­μα­το­δο­τεί τε­λεί­ως τους κα­νό­νες της συ­ντε­ταγ­μέ­νης συμ­βί­ω­σης, α­κό­μα κι αυ­τούς που το ί­διο έ­χει κα­θο­ρί­σει. Η λο­γι­κό­τη­τα του νε­ω­τε­ρι­κού α­τό­μου (ό­χι στην «τραυ­μα­τι­κή» εκ­δο­χή, την ε­θνι­κι­στι­κή-ευ­σε­βι­στι­κή και τη διε­θνι­στι­κή-τα­ξι­κή, που γνω­ρί­σα­με, αλ­λά στην «αυ­θε­ντι­κά» ευ­ρω­πα­ϊ­κή) δεν μπο­ρεί να α­πο­τε­λέ­σει αυ­το­ρυθ­μι­στι­κή αρ­χή για το ελ­λη­νι­κό ά­το­μο. Κι ε­δώ βρί­σκε­ται η αι­θε­ρο­βα­σί­α και το α­σύγ­γνω­στο λά­θος του νε­ο­ελ­λη­νι­κού Δια­φω­τι­σμού. Το ελ­λη­νι­κό ά­το­μο δεν εί­ναι «λο­γι­κό», για­τί έ­χει πί­σω του πολ­λα­πλές αν­θρω­πο­λο­γι­κές δια­δρο­μές. Ό­ταν οι άλ­λοι πή­γαι­ναν αυ­τό γύ­ρι­ζε, κα­τά το κοι­νώς λε­γό­με­νο. Γνω­ρί­ζει π.χ. ό­τι «η λο­γι­κή εί­ναι υ­πο­δε­έ­στε­ρη της ρη­το­ρι­κής». Ό­τι το Ε­γώ εί­ναι πά­νω και πί­σω α­πό τη λο­γι­κή. Ξέ­ρει πο­λύ κα­λά ό­τι τα κί­νη­τρα και οι σκο­ποί του προ­η­γού­νται της λο­γι­κής, την ο­ποί­α ε­πι­κα­λεί­ται. Δεν «πα­ρα­μυ­θιά­ζε­ται», λοι­πόν, με λο­γι­κά ε­πι­χει­ρή­μα­τα και «εκ­συγ­χρο­νι­στι­κά ο­ρά­μα­τα». Οι συλ­λο­γι­κοί κα­νό­νες εκ­πί­πτουν έ­τσι σε κα­τά συν­θή­κην ψεύ­δη, τα ο­ποί­α ο ξύ­πνιος Έλ­λη­νας δεν κα­τα­δέ­χε­ται καν να τα λά­βει υ­πό­ψη του, ό­ταν τον παίρ­νει. 
«Ο ζη­μιών το έ­θνος ου­δέ­να ζη­μιοί». Ι­δού η κα­τευ­θυ­ντή­ρια αρ­χή της «χει­ρα­φε­τη­μέ­νης α­πό ι­δε­ο­λο­γί­ες» ελ­λη­νι­κής α­το­μι­κό­τη­τας. Η αρ­χή αυ­τή, που δια­τυ­πώ­θη­κε τό­σο πε­ριε­κτι­κά στην ελ­λα­δι­κή Βου­λή τον πε­ρα­σμέ­νο αιώ­να, α­πο­τε­λεί το ύ­πα­το δόγ­μα, τη θε­με­λια­κή νο­η­μα­το­δο­τι­κή πη­γή, του α­μο­ρα­λι­στι­κού-πα­ρα­σι­τι­κού εί­δους «συλ­λο­γι­κό­τη­τας», που συ­νε­πά­γε­ται η έ­ξαλ­λη ελ­λη­νι­κή ε­ξα­το­μί­κευ­ση. Βε­βαί­ως η α­νά­δυ­ση του ελ­λη­νι­κού α­το­μι­κι­σμού, στην ε­πο­χή του «τέ­λους των ι­δε­ο­λο­γιών» και του με­τα­μο­ντέρ­νου μη­δε­νι­σμού, δεν έ­χει μό­νο αρ­νη­τι­κές πλευ­ρές. Κρύ­βει κι έ­να ι­σχυ­ρό δυ­να­μι­σμό α­να­γκαί­ο για την ε­πι­βί­ω­ση. Πώς ό­μως, ο δυ­να­μι­σμός αυ­τός θα μπο­ρέ­σει να με­τα­μορ­φω­θεί, ώ­στε να α­ναι­ρε­θούν τα αρ­νη­τι­κά του α­πο­τε­λέ­σμα­τα, η συλ­λο­γι­κή μας πα­θο­λο­γί­α; Αυ­τό εί­ναι το μέ­γα ε­ρώ­τη­μα. Μέ­γα και προς το πα­ρόν πρα­κτι­κώς α­να­πά­ντη­το.
Τρί­τη φά­ση: ο «εκ­συγ­χρο­νι­σμός» του βα­μπίρ
Αν το ελ­λη­νι­κό «με­τα­μο­ντέρ­νο πα­ρά­δειγ­μα» μπο­ρού­σε να κρα­τη­θεί αιω­νί­ως στη φά­ση του βαλ­σα­μο­ποιεί­ου, θα εί­χε αγ­γί­ξει την τε­λειό­τη­τα, -για τη νο­ο­τρο­πί­α του ελ­λη­νι­κού α­τό­μου πά­ντα.
Το δυ­στύ­χη­μα ό­μως εί­ναι ό­τι δεν υ­πάρ­χει τρό­πος να κρα­τη­θεί ε­κεί. Το βαλ­σα­μο­ποιεί­ο λει­τουρ­γεί με δα­νει­κά και ε­πι­πλέ­ον με­τα­βάλ­λε­ται γρή­γο­ρα σε κλε­πτο­κρα­τί­α, που α­πο­μυ­ζά κά­θε ικ­μά­δα του. Αρ­χή της εί­ναι η πε­ρί­φη­μη «αρ­πα­χτή». «Να τα φά­με ό­λα ε­δώ και τώ­ρα». Και τα τρώ­ει ό­λα. Ε­πι­πλέ­ον το βαλ­σα­μο­ποιεί­ο δεν εί­ναι μό­νο του στον κό­σμο. Υ­πάρ­χουν πριν απ’ ό­λα οι κου­τό­φρα­γκοι των Βρυ­ξελ­λών, που θέ­λουν να ξέ­ρουν πού πη­γαί­νουν τα λε­φτά τους. Υ­πάρ­χει η πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, η ο­ποί­α δεν δεί­χνει κα­μιά συ­μπά­θεια για τα πα­ρα­σι­τι­κά κρα­τι­στι­κά κα­τε­στη­μέ­να ό­που γης, ό­πως έ­δει­ξε η σχε­τι­κή ε­μπει­ρί­α με τις πε­ρι­βό­η­τες «τί­γρεις» της Νο­τιο­α­να­το­λι­κής Α­σί­ας. Τέ­λος υ­πάρ­χουν και οι …Τούρ­κοι. Η Ο.Ν.Ε. εί­ναι βέ­βαια το υ­πή­νε­μο λι­μά­νι, στο ο­ποί­ο αν προ­λά­βου­με να μπού­με «σω­θή­κα­με». Αλ­λά η α­πει­λή εί­ναι ε­δώ και μας α­κο­λου­θεί κα­τά πό­δας: «τουρ­κι­κός ε­πε­κτα­τι­σμός» και «διε­θνής κερ­δο­σκο­πί­α». Τούρ­κοι και Α­γο­ρές α­ξιο­ποιούν τα ε­ξο­πλι­στι­κά και τα οι­κο­νο­μι­κά μας ελ­λείμ­μα­τα. Φυ­σι­κά, αν μπο­ρού­σα­με να τα κα­λύ­ψου­με, δεν θα υ­πήρ­χε πρό­βλη­μα. Αλ­λά δεν μπο­ρού­με και ο λό­γος εί­ναι σα­φής: α­πο­τε­λούν τους μα­στούς α­πό τους ο­ποί­ους τρέ­φε­ται το πα­ρα­σι­τι­κό - φαυ­λο­κρα­τι­κό - κλε­πτο­κρα­τι­κό μας βα­μπίρ. Οί­κο­θεν νο­εί­ται, λοι­πόν, ό­τι το δη­μιούρ­γη­μα αυ­τό του ελ­λη­νι­κού με­τα­μο­ντερ­νι­σμού δεν μπο­ρεί να πά­ει μα­κριά, ό­πως εί­ναι.
Αυ­τός εί­ναι και ο λό­γος που μπή­κα­με ή­δη στον «εκ­συγ­χρο­νι­σμό»: στην «ε­νά­ρε­τη» φά­ση της ελ­λη­νι­κής κλε­πτο­κρα­τί­ας. Στη φά­ση αυ­τή το βάλ­σα­μο πε­ριο­ρί­ζε­ται αυ­στη­ρά (μό­νο για «τα πο­λύ δι­κά μας παι­διά»). Στην α­πε­ριό­ρι­στη ρε­μού­λα μπαί­νει κά­ποιος φραγ­μός. Για πρώ­τη φο­ρά αρ­χί­ζουν να τί­θε­νται κα­νό­νες και να ε­πι­τυγ­χά­νε­ται μια α­συ­νή­θι­στη, για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να, βελ­τί­ω­ση των οι­κο­νο­μι­κών δει­κτών. Προ­κει­μέ­νου να δια­σω­θεί το ελ­λη­νι­κό βα­μπίρ, α­να­γό­ρευ­σε το Μά­α­στριχτ σε νέ­α Με­γά­λη Ι­δέ­α και τη «Σύ­γκλι­ση» σε ύ­πα­το στό­χο της ό­λης «ε­θνι­κής» του «στρα­τη­γι­κής».
Κα­τά τρα­γι­κή ό­μως ει­ρω­νεί­α, α­πό την ε­πι­τυ­χί­α της «εκ­συγ­χρο­νι­στι­κής» διά­σω­σης του πα­ρα­σι­τι­κού αυ­τού ορ­γα­νι­σμού, ε­ξαρ­τά­ται και η ε­πι­βί­ω­ση του ί­διου του ελ­λη­νι­κού λα­ού. Ο δια­χω­ρι­σμός του λα­ού α­πό το βα­μπίρ εί­ναι α­δύ­να­τος, με τη δε­δο­μέ­νη αν­θρω­πο­λο­γι­κή μας κα­τά­στα­ση. Το βα­μπίρ εί­ναι σαρ­ξ εκ της σαρ­κός του ελ­λη­νι­κού α­τό­μου. Εί­ναι το δι­κό του έλ­λειμ­μα συλ­λο­γι­κό­τη­τας, αυ­το­νο­μού­με­νο σε πα­ρα­σι­τι­κή κοι­νω­νι­κή ο­ντό­τη­τα. 
Αυ­τό που φαί­νε­ται ως γε­νι­κευ­μέ­νος εκ­πα­σο­κι­σμός εί­ναι, λοι­πόν, η ει­δι­κή μορ­φή που παίρ­νει, στην ε­πο­χή του με­τα­μο­ντερ­νι­σμού, ο α­να­γεν­νη­μέ­νος α­χα­λί­νω­τος ελ­λη­νι­κός α­το­μι­κι­σμός. Θα ή­ταν ά­δι­κο να τον «χρε­ώ­σου­με» στον Πα­παν­δρέ­ου. Α­πλώς στο πρό­σω­πο του μα­κα­ρί­τη βρή­κε το «χα­ρι­σμα­τι­κό» του πρό­τυ­πο.

Σημειώσεις
1. Τη «σο­σιαλ­μα­νί­α» την ε­γκαι­νί­α­σε ο Κα­ρα­μαν­λής. Ο Πα­παν­δρέ­ου α­πλώς την ο­λο­κλή­ρω­σε, με­τα­τρέ­πο­ντας τους πά­ντες σε κρα­τι­κο­δί­αι­τους. Την άρ­ση του εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κού δι­πο­λι­σμού τη χρη­μα­το­δό­τη­σε με τη μη­χα­νή του δη­μο­σί­ου χρέ­ους.
2. Η συρ­ρί­κνω­ση του Ελ­λη­νι­σμού ή­ταν συ­νυ­φα­σμέ­νη με τον δι­πο­λι­σμό. Ή­δη α­πό τον πε­ρα­σμέ­νο αιώ­να, ο παν­σλα­βι­σμός α­γω­νι­ζό­ταν να ε­κτο­πί­σει την ελ­λη­νι­κή ε­πιρ­ρο­ή α­πό τα Βαλ­κά­νια και γε­νι­κό­τε­ρα α­πό τον ι­στο­ρι­κό χώ­ρο της ελ­λη­νο-ορ­θό­δο­ξης οι­κου­μέ­νης. Ο σο­βιε­τι­κός η­γε­μο­νι­σμός προ­σέ­δω­σε στην πο­λι­τι­κή αυ­τή διε­θνι­στι­κή ι­δε­ο­λο­γι­κή ε­πί­φα­ση. Στή­ρι­ξε ο­λό­πλευ­ρα τον κε­μα­λι­σμό. Η μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ως μια α­πό τις συ­νέ­πειες της Ο­κτω­βρια­νής ε­πα­νά­στα­σης, ό­πως και η πλή­ρης, στη συ­νέ­χεια, α­πο­κο­πή μας  α­πό τα Βαλ­κά­νια και τον Εύ­ξει­νο. Η κα­θο­δι­κή πο­ρεί­α ο­λο­κλη­ρώ­νε­ται με τον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο (1945-49), ό­που και κα­τα­στρέ­φο­νται οι ακ­μαιό­τε­ρες δυ­νά­μεις του Ελ­λη­νι­σμού. Έ­γι­ναν βε­βαί­ως προ­σπά­θειες α­νά­καμ­ψης αλ­λά με πε­νι­χρά α­πο­τε­λέ­σμα­τα. Η κα­τα­στρο­φή του Ελ­λη­νι­σμού της Πό­λης (1955), χω­ρίς κα­μιά δυ­να­τό­τη­τα α­πά­ντη­σης, η α­δυ­να­μί­α να υ­πάρ­ξει έ­να στα­θε­ρό στοι­χειω­δώς δη­μο­κρα­τι­κό σύ­στη­μα, με α­πο­κο­ρύ­φω­μα την ε­φτά­χρο­νη δι­κτα­το­ρί­α του 1967, η ήτ­τα α­πό τον Ατ­τί­λα στην Κύ­προ το 1974, εί­ναι γε­γο­νό­τα που δεί­χνουν το φο­βε­ρό α­διέ­ξο­δο της χώρας στη δι­πο­λι­κή ε­πο­χή.
3. Στα­θε­ρός ά­ξο­νας της νε­ο­ελ­λη­νι­κής ε­θνι­κής ταυ­τό­τη­τας ή­ταν ο ε­κνε­ω­τε­ρι­σμός. Εξ ου και «νε­ω­τε­ρι­κή». Η νο­η­μα­το­δό­τη­σή της προ­σέ­λα­βε δια­δο­χι­κά τρεις μορ­φές: Στην «η­ρω­ι­κή ε­πο­χή», εί­χα­με τη Με­γά­λη Ι­δέ­α. (: Α­πε­λευ­θέ­ρω­ση α­πό τον τουρ­κι­κό ζυ­γό. Η Ελ­λά­δα «πρό­τυ­πο βα­σί­λειο στην Α­να­το­λή». Φά­ρος ε­κνε­ω­τε­ρι­σμού.) Με­τά την κα­τα­στρο­φή του 1922 και ως την ει­σβο­λή του Ατ­τί­λα στην Κύ­προ (1974), κυ­ριαρ­χού­σε ο ε­θνο­φυ­λε­τι­σμός. (: Εί­μα­στε Έλ­λη­νες για­τί ρέ­ει αρ­χαιο-ελ­λη­νι­κό αί­μα στις φλέ­βες μας. Ό­χι για­τί με­τέ­χου­με ελ­λη­νι­κής παι­δεί­ας.) Α­πό το 1974 και έ­πει­τα κυ­ριαρ­χεί ο ε­θνο­μη­δε­νι­σμός. (: Η ε­θνι­κή ταυ­τό­τη­τα εί­ναι «φα­ντα­στι­κή») Η πρώ­τη φά­ση διέ­πε­ται α­πό το κο­ρα­ϊ­κό πρό­ταγ­μα της «με­τα­κέ­νω­σης» ή της ευ­ρω­πα­ϊ­κής α­ε­ρο­γέ­φυ­ρας προς την αρ­χαί­α Ελ­λά­δα. Εί­μα­στε παι­διά του παπ­πού. Ό­χι εγ­γό­νια του. Το Βυ­ζά­ντιο δεν θέ­λου­με να το ξέ­ρου­με. Στη συ­νέ­χεια έρ­χε­ται ο Φαλ­με­ρά­ϋ­ερ και αμ­φι­σβη­τεί την «αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κή ελ­λη­νι­κό­τη­τά» μας, α­κρι­βώς με το ε­πι­χεί­ρη­μα ό­τι, α­φού το Βυ­ζά­ντιο δεν εί­ναι ελ­λη­νι­κό, δεν υ­πάρ­χει φυ­λε­τι­κή συ­νέ­χεια. Για να τον α­ντι­με­τω­πί­σου­με, τροπο­ποιού­με το κο­ρα­ϊ­κό πρό­ταγ­μα. Το κά­νου­με «ελ­λη­νο­χρι­στια­νι­κό». Δεν ε­νο­χλεί και πο­λύ, για­τί ο «χρι­στια­νι­σμός» μας εί­ναι ευ­σε­βι­στι­κός. Δη­λα­δή α­κραιφ­νώς νε­ω­τε­ρι­κός (προ­σαρ­μο­σμέ­νος στη νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τα). Με την ά­νο­δο τέ­λος του ε­θνο­μη­δε­νι­σμού κυ­ριαρ­χεί το δι­κό του νο­η­μα­το­δο­τι­κό πρό­ταγ­μα: Η νέ­α Ελ­λά­δα εί­ναι έ­να «και­νούρ­γιο έ­θνος», ό­πως τα ευ­ρω­πα­ϊ­κά (αν εί­ναι καν έ­θνος, για­τί κι αυ­τό συ­ζη­τιέ­ται). Και βε­βαί­ως μια «νο­ε­ρή» ψευ­δο-κοι­νό­τη­τα, η λει­τουρ­γί­α της ο­ποί­ας ε­ξα­ντλεί­ται στο να κρύ­βει τον ξε­νό­δου­λο-κα­πι­τα­λι­στι­κό-α­ντι­λα­ϊ­κό χα­ρα­κτή­ρα του ελ­λα­δι­κού κρά­τους. Με­τά το 1989, ο σο­σια­λι­σμός κι ο διε­θνι­σμός, έ­χο­ντας χά­σει κά­θε αυ­θυ­περ­βα­τι­κή πνο­ή, εκ­φυ­λί­ζο­νται σε πρό­σχη­μα και προ­κά­λυμ­μα ε­θνι­κού και κοι­νω­νι­κού μη­δε­νι­σμού. Η ε­θνι­κή συ­νο­χή δεν έ­χει α­πό πού να α­ντλή­σει το συ­γκολ­λη­τι­κό της νό­η­μα. Τί­πο­τα δεν α­ντι­σταθ­μί­ζει πλέ­ον την κοι­νω­νι­κή ε­ντρο­πί­α.
4. Χρ. Γιαν­να­ράς, Ελ­λη­νό­τρο­πος Πο­λι­τι­κή. Ί­κα­ρος, Α­θή­να 1995.
5. Κ. Ζου­ρά­ρις, Ά­θλια, Ά­θλα, Θέ­με­θλα. Αρ­μός, Α­θή­να 1997.
6. Τις πα­ρα­πο­μπές τις πή­ρα α­πό τον Γερ. Κα­κλα­μά­νη (Η Ελ­λάς ως Κρά­τος Δι­καί­ου. Ει­κο­στός Πρώ­τος. Α­θή­να).
7. Κα­νο­νι­κά υ­πάρ­χουν δύ­ο τρό­ποι να χρη­μα­το­δο­τή­σει κα­νείς την αύ­ξη­ση της με­ρί­δας των «μη προ­νο­μιού­χων» στη συλ­λο­γι­κή πί­τα. Εί­τε κό­βο­ντας α­πό μέ­να, τον έ­χο­ντα και κα­τέ­χο­ντα, για να δώ­σεις σε σέ­να τον α­να­ξιο­πα­θού­ντα. Εί­τε αυ­ξά­νο­ντας το μέ­γε­θος της πί­τας και μοι­ρά­ζο­ντας το ε­πι­πλέ­ον. Η πρώ­τη συ­ντα­γή ο­δη­γεί σε εν­δο­κοι­νω­νι­κή σύ­γκρου­ση, που ή­ταν α­δια­νό­η­τη για μια Ελ­λά­δα που πά­σχι­ζε να ξε­φύ­γει α­πό το ά­με­σο εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό πα­ρελ­θόν της. Η δεύ­τε­ρη συ­ντα­γή ή­ταν βέ­βαια σα­φώς προ­τι­μό­τε­ρη, αλ­λά πρα­κτι­κώς α­νέ­φι­κτη, για την πε­ρί­ο­δο που συ­ζη­τά­με. Η λύ­ση που ε­φαρ­μό­στη­κε, -δα­νει­σμός, πα­ρο­χές και ά­νοιγ­μα του κρά­τους στους ως τό­τε α­πο­κλει­σμέ­νους-, εί­χε σο­βα­ρές «πα­ρε­νέρ­γειες». Ή­ταν ό­μως η μό­νη ε­ναλ­λα­κτι­κή ε­πι­λο­γή.
πηγή: Άρδην τ. 18, 1999
βλ.: http://www.antifono.gr/portal/%CE%A0%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CE%96%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CF%82/%CE%91%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1/2108-%CE%A4%CE%BF-%CE%A0%CE%91%CE%A3%CE%9F%CE%9A-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82.html

Σχόλιον: πιό καλά θα είναι δύσκολο να τα πεί κάποιος, επίκαιρο κείμενο σήμερα όσο ποτέ!

Ουδέν πρόβλημα άλυτον υπό τού Ιωάννου Μεταξά. ΤΙΜΗ !

Ο Ιωάννης Μεταξάς και η "Δημοκρατική" αποτύφλωσις

Από τον Ιάσωνα...

Όταν τα ποντίκια βρυχώνται…
Διάβασα τις προάλλες σφοδρό κατηγορητήριο κατά ενός κόμματος της βουλής με το ιδιώνυμο σκεπτικό ότι: "στο κόμμα αυτό φιλοξενούνται οι αποδεδειγμένοι λάτρεις φασιστικής της ιδεολογίας" ότι , "Ο κ. Πλεύρης (ο πατέρας) δεν είναι ο ιδρυτής της 4ης Αυγούστου;" και τέλος ότι "από το βήμα της βουλής , εξυμνήθηκε η φασιστική δικτατορία του Μεταξά και της στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας της Χούντας των συνταγματαρχών" εφ όσον αναφέρθη η προτροπή, "χαρίστε τα αγροτικά χρέη".
Το έκανε η δικτατορία.
Να οργανωθούν πρατήρια των αγροτών σε όλη την Ελλάδα, όπως έκανε κάποτε ο Μεταξάς.
Άθελα μου θυμήθηκα και σας θυμίζω τα εξής που ελέχθησαν για τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά:

Μίκης Θεοδωράκης
"...Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά.! Ο θάνατος του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο σοκ. Ο Μεταξάς ήταν πολύ τυχερός διότι συνέδεσε το όνομά του με το "Όχι", συνέδεσε το όνομά του με τη νίκη και πέθανε σε μια κορύφωση νίκης. Στην Τρίπολη, πρέπει να σου πω ότι έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Κι εμείς πήγαμε σε μια εκκλησία, όχι στη μητρόπολη, σε μια άλλη, πιο μικρή. Την ώρα λοιπόν του μνημοσύνου, ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά, ώστε από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά. Τόσο τυχερός ήταν δηλαδή, έτυχε η κατάλληλη στιγμή να πει το "Όχι" και μετά να πεθάνει... Και πίσω από το "Όχι" αυτό, δείχνει ότι ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι, κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο. Και, βεβαίως, ταίριαζε πολύ και με τη νοοτροπία του θρόνου, που ήταν αγγλόφιλος...".
Γρηγόρης Φαράκος (υπήρξε γ.γ. του ΚΚΕ.)
"...Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος...
...Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου το περίμενα γιατί θα είχα το πρώτο μου μάθημα στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου...
...Εκείνο που αισθάνομαι μέχρι τώρα –και πιστεύω το αισθάνεται και ο περισσότερος κόσμος από τότε– ήταν ότι η ζωή, γενικά η ζωή και της χώρας και του κάθε ατόμου, χωρίστηκε στα δύο. Στο πριν και το μετά. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου καθόρισε και την εξέλιξη όλης της χώρας στα κατοπινά....
...Η στάση της Σοβιετικής Ένωσης στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν διφορούμενη. Επιπλέον, το σοβιετογερμανικό Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντοφ δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που είχαν ταχθεί κατά του Άξονα...
...Ο,τι και να πεις για τον Μεταξά, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου εξέφρασε το λαϊκό αίσθημα. Και βεβαίως, επειδή και το ΚΚΕ αυτή είχε ως μοναδική κατεύθυνση, με αυτή την έννοια ταυτίζονται...
...Βεβαίως, αρνιέμαι τους διθυράμβους που συνήθως ακούγονται υπέρ του Μεταξά που είπε το "Όχι", αλλά και από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη συνεχή κριτική των αριστερών, οι οποίοι δεν είπαν ΠΟΤΕ ότι εν πάση περιπτώσει ο Μεταξάς εκείνο το πρωί είπε αυτό που αισθανόταν όλος ο ελληνικός λαός. Και θα πω και κάτι ακόμα: Στην κηδεία του Μεταξά εγώ παρευρέθηκα. Ήμουν από εκείνους που με τίποτα δεν τον ήθελα, αλλά παρευρέθηκα. Και παρευρέθηκε πολύς τέτοιος κόσμος...".
Όμως ο Ιωάννης Μεταξάς και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 είχε ήδη αφήσει έργο πρίν την ηρωική αυγή της 28ης/10/1940, που Θεοδωράκης και Φαράκος (κρυπτοφασίστες και αυτοί βλέπετε!) αναγνωρίζουν ως το απαύγασμα της επιτυχίας του Εθνικού Κυβερνήτου Ιωάννη Μεταξά. · Η δημιουργία του ΙΚΑ, η θέσπισις ιατρικής περιθάλψεως και δώρου εργασίας.
· Η καθιέρωσις του οκταώρου και των υπερωριών.
· Η πρωτομαγιά ως αργία και εορτή των εργατών. Τα κατώτατα όρια μισθών, η ρύθμισις των αγροτικών χρεών, η θέσπισις υποχρεωτικής αδείας μετ' αποδοχών, ο εκσυγχρονισμός των Γεωργικών Συνεταιρισμών και της ποινικής δικονομίας.
· Η θέσπισις της υποχρεωτικής παιδείας, ο Νόμος περί υποχρεωτικής διαιτησίας και επίλυσεως των εργατικών διαφορών. Ακόμη η πρώτη συστηματική προσπάθεια για την καθιέρωσι της Δημοτικής. Αλλά και ο εκσυγχρονισμός του Στρατού και του Ναυτικού.
· Η αθόρυβη και αποτελεσματική προετοιμασία των συνόρων σε μήκος πέραν των 200 χιλιομέτρων με οχυρωματικά έργα.
Η "γραμμή Μεταξά", που αναφέρεται σε όλα τα στρατιωτικά συγγράμματα του κόσμου, στρατηγικό και κατασκευαστικό επίτευγμα αξιοθαύμαστο έως σήμερα για την τεχνική αρτιότητα αλλά και το σύντομο χρονικό διάστημα που πραγματοποιήθηκε με τα ασήμαντα μέσα της εποχής εκείνης υπό άκρα μυστικότητα.
Είναι όλα μέρος από το τεράστιο έργο που φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του Ιωάννου Μεταξά.
Αλλά ας τα απολησμονήσουμε όλα αυτά… Ας δεχθούμε ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν ήταν και αυτά, τα σημαντικά και άκρως ουσιώδη που αναφέραμε, αλλά μόνο ένα δικτατορικό καθεστώς, όπως όλα τα παρεμφερή της εποχής εκείνης. Και ότι η ιδεολογια του (το τριπτυχο της οποίας ήταν Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια) ήταν ..."φασιστική".
· Από πού και ως που αρνούμεθα το δικαίωμα της όποιας ιδεολογίας να διατυπώνεται και να υπάρχει;
· Είναι δημοκρατία ένα καθεστώς οπού δεν υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογίες;
· Είναι Δημοκρατία το καθεστώς που έχει εξαφανίσει όλους τους δεξιούς και έχει πλημμυρίσει κόκκινα και ροζ σημαιάκια, πανάκια, σφυροδρέπανα και παλούκια;
· Είναι Δημοκρατία ένα καθεστώς όπου έχει πρακτικώς απαγορευθεί η έκφρασις άλλης απόψεως πλην εκείνη που εκφράζουν τα αριστερά κομμουνιστικά έντυπα, τα αριστεροκρατούμενα κανάλια και οι -ντουντούκες- εκπρόσωποι τους στα νυκτερινά δελτία απόψεων;
· Δεν είναι Δημοκράτης ο Κος Πλεύρης (Πατήρ) και είναι εκείνοι που τον καταμηνύουν για τις απόψεις του (για να αθωωθεί από την Ελληνική Δικαιοσύνη) ή δεν του επιτρέπουν να ομιλήσει και να εκφράση την άποψι του. Όποια κι αν είναι;
· Ως εάν το ΚΚΕ και οι ντροπαλοί εραστές του σταλινισμού, της επανάστασης που χάθηκε, μόνο αυτοί έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να καθορίζουν, να επιβάλλουν τι επιτρέπεται να πιστεύουμε και ποιοι και τι να λένε…
· Είναι δημοκράτες όλοι αυτοί που κλείνουν επιδεικτικά τους δρόμους , καταστρατηγούν τους νόμους, παρεμποδίζουν διοικητικά συμβούλια να να συνεδριάσουν, εκβιάζουν με την απειλητική παρουσία τους δικαστές και εισαγγελείς, κλειδώνουν κατουρημένους καθηγητές στην αίθουσα συνεδριάσεων μέχρι να αναιρέσουν τις αποφάσεις τους, καταστρέφουν τις κάλπες για να μην εκφρασθή η άποψις της πλειοψηφίας και δηχθεί η γύμνια των ..."προοδευτικών" δυνάμεων.
Τέλος, κινδυνεύει η Δημοκρατία αυτή που σας περιέγραψα και που όλοι βλέπουμε αν έχουμε μάτια αυτιά να ακούσουμε και νουν να συλλογισθή, είναι δυνατόν να κινδυνεύει η Δημοκρατία αυτή, από το κόμμα αυτό και δεν κινδυνεύει (;) από το κομμουνιστικό κόμμα που στο επίσημο δημοσιευμένο πρόγραμμα του υποστηρίζει , διακηρύσσει, καταδηλώνει προς πάσα κατεύθυνση από κάθε βήμα και επιβάλλει ως του καθήκον του,
"… Την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη σε συνεργασία με τους συμμάχους της.. την ανατροπή του αστικού κράτους και των μηχανισμών του...
...Την επαναστατική ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, και κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες...".
(Οι σημερινές επιδιώξεις του ΚΚΕ όπως καταγράφονται στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ και ανακοινώθησαν κατά την διεξαγωγή του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ που έλαβε χώραν από 9-12 Φεβρουαρίου 2005)
Προσωπικώς αυτό που κατηγορώ και απεχθάνομαι σε όλα τα κόμματα και τους αρχηγούς των (πλην των κομμουνιστικών που δεν είναι Εθνικά κόμματα για να αναφερθούμε με κάποια ελπίδα σ αυτά) είναι ο λαϊκισμός, ή άρνησης της προόδου, η κολακεία του λαού, των αδαών και η δειλία των εκπρόσωπων του να μιλήσουν και να εκφράσουν την αλήθεια , την ιστορική αναγκαιότητα των καταστάσεων, τις ευθύνες που έχουν όλοι και την αδήριτη ανάγκη να παραμείνει ο Ελληνισμός ενωμένος για να αντιμετωπίσει την επιβίωση του ως Έθνος και ως Λαός.!

Αναδημοσίευσις - Αναρτήθηκε από gianniotis.gr

Τα ημαρτημένα του Λεξικού Μπαμπινιώτη

Τα ημαρτημένα του Λεξικού Μπαμπινιώτη Μια πρώτη επιλογή... και έπεται η συνέχεια Συγγραφείς:    Βασίλης Φίλιας -  Γιάννης Πρινιανάκης   Θέμα:  Ελληνικά λεξικά Εκδότης: Παπαζήσης Σελίδες:  765 Ημ. Έκδοσης: 27/05/2010
Η παρούσα εργασία, στηριζόμενη σε ισχυρή τεκμηρίωση και με συγκεκριμένα στοιχεία, καταρρίπτει την ινδοευρωπαϊκή θεωρία. Σκοπός των συγγραφέων είναι να καταδείξουν το ετοιμόρροπο και ασταθές του ινδοευροωπαϊκού οικοδομήματος, αλλά και το πώς αυτό οδηγεί στην ακατανοησία της ελληνικής γλώσσας, και όχι να προσθέσουν μια ακόμα επίκριση στο έργο του κ. Μπαμπινιώτη. Το λεξικό Μπαμπινιώτη αποτελεί κατά τη γνώμη μας, την χαοτική έκφραση μιας αντιεπιστημονικότητας, γι αυτό και επικρίνεται τόσο για τις αστήρικτες ετυμολογίες του όσο και για το ότι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυθαίρετης εφαρμογής αυτής της αστήρικτης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας στην πράξη. Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Σχόλιον: ευχαριστούμε τους συγγραφείς για την οξυδερκή και τολμηρή τους εργασία, η οποία συμβάλλει στην διασαφήνιση ενός θολού θέματος και την αποκάλυψη των ψεμμάτων των εχθρών της αλήθειας και της ανθρωπότητας.

Αρχαία Ελληνικά στα Βρετανικά σχολεία για να βελτιώσουν τις δεξιότητες των παιδιών στην αγγλική γραμματική

03 Αυγ 2010

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph, οι μαθητές σε ορισμένα δημόσια δημοτικά θα διδάσκονται την αλφάβητο, γραμματική και λεξιλόγιο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας αλλά και στοιχεία πολιτισμού όπως η γέννηση και η εξέλιξη των Ολυμπιακών Αγώνων και οι κωμωδίες του Αριστοφάνη.

Η Λόρνα Ρόμπινσον, διευθύντρια του προγράμματος «Ιρις», που προώθησε αρμοδίως την ιδέα, είναι πεπεισμένη ότι η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών θα έχει σημαντικά ευεργετήματα για τους μαθητές. «Ο κόσμος μπορεί να τρομάζει στην ιδέα της εκμάθησης μιας γλώσσας που έχει διαφορετικό αλφάβητο και να αντιμετωπίζει το θέμα ως πρόβλημα. Ομως από την εμπειρία μας γνωρίζουμε ότι ενώ η διδασκαλία πράγματι προσθέτει μια επιπλέον διάσταση στη μάθηση, τελικά ο κόσμος προσαρμόζεται πολύ γρήγορα και αρχίζει να το ευχαριστιέται όταν εξοικειωθεί».

Η διευθύντρια ενός δημοτικού σχολείου στο Oxfordshire είπε χαρακτηριστικά στην Daily Telegraph ότι η προγενέστερη εισαγωγή των λατινικών πήγε καλά οπότε δέχτηκαν θετικά και τα αρχαία ελληνικά. «Τα παιδιά αντιλαμβάνονται καλύτερα τη γλώσσα, αναγνωρίζουν τη σχέση μεταξύ των γλωσσών και το διασκεδάζουν». Η Ρόμπινσον θεωρεί τα αρχαία ελληνικά «θαυμάσια γλώσσα, γεμάτη όμορφες λέξεις και συναρπαστικά νοήματα», ενώ ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Χάρι Μάουντ γράφει στο blog του: «Είναι θαυμάσια είδηση ότι τα αρχαία ελληνικά θα διδάσκονται στο δημοτικό. Θα βελτιώσουν τις δεξιότητες των παιδιών στην αγγλική γραμματική και θα τα εισαγάγουν στον ελληνικό πολιτισμό – το λίκνο του δυτικού πολιτισμού».

eu.greekreporter.gr/?p=1782

Στην Οξφόρδη Ελληνικά και στο…Μαρούση Αγγλικά

Ἐνῷ ἡ Ὑπουργὸς Διὰ βίου, πρώην ἐθνικῆς Παιδείας, (ἐνδοξότερη ὅλων τῶν προκατόχων της) ἀπαξιώνει ὅλο καὶ περισσότερο τὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ πλαίσια μιᾶς ἰδιότροπης “τεχνοκρατικῆς” λογικῆς, οἱ Εὑρωπαῖοι κινοῦνται ἀντίθετα, βλέποντας καὶ ἐκτιμώντας τὴν ἀξία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν. Συμφώνως πρὸς δημοσιεύματα τοῦ βρεττανικοῦ τύπου σὲ δεκατρία δημοτικά σχολεῖα τῆς Ὀξφόρδης θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, ἐπειδὴ ἐκτιμᾶται ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους ὅτι κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ μαθητὲς θὰ βελτιώσουν τὰ Ἀγγλικά τους.

«What wonderful news that ancient Greek is to be taught at 13 Oxfordshire state primaries in September. The plan is that it will improve children’s English grammar and introduce them to Greek civilisation (…) It is an ambitious aim. Greek is even harder than Latin, and not just because it’s in a different script. It has some really tricky quirks – the optative, anyone?

But that’s precisely why it’s so good for young minds.» (http://blogs.telegraph.co.uk/culture/harrymount/100045528/ancient-greek-makes-a-welcome-return-to-state-schools/)

Φυσικὰ δὲν περιμένει κανένας νὰ συγκινηθοῦν οἱ ἡμέτεροι ἁρμόδιοι τῆς Πολιτείας. Αὐτοὶ ἔχουν τὸ πρόγραμμά τους. Καὶ τοὺς λόγους τους ! Εἶναι ἕνα Πρόγραμμα ποὺ ἐξελίσσεται ἀδιατάρακτα καὶ μεθοδικὰ ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια. Τὸ μόνο ποὺ ἀλλάζει εἶναι τὰ πρὀσωπα ποὺ ἐμφανίζονται κάθε φορὰ στὸ προσκήνιο.

Ἐνῷ στὴν Ὀξφόρδη εἰσάγεται, ἔστω σὲ μικρὸ ποσοστό ἡ ὑποχρεωτικὴ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, στὸ …Ἀμαρούσιο, ὅπου καὶ τὸ Διὰ Βίου Ὑπουργεῖο, προωθεῖται ἡ σταδιακὴ ὑποβάθμιση τῶν Νέων Ἑλληνικῶν μὲ τὴν παράλληλη ἀναβάθμιση τῆς διδασκαλίας τῶν ἀγγλικῶν.

christianvivliografia.wordpress.com/

Δείτε σχετικά και:

-Do you Spik Inglis ;

-Θάλεια Δραγώνα, Ελληνικά μικρή γλώσσα- Αρχαία Ελληνικά νεκρή γλώσσα!!!

-Άννα Διαμαντοπούλου: «Να διδάσκονται όλες οι μητρικές γλώσσες της Ε.Ε.»

-Ευδοξία Αυγουστίνου, Υπουργείο απροσδιόριστης Παιδείας

 
Αναδημοσίευσις από: http://aktines.blogspot.com/2010/08/blog-post_880.html

Επιστολή όλων των Παμμακεδονικών Οργανώσεων προς τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ 

ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ

President of the Committee of World Pan-Macedonian Associations

1 Αυγούστου 2010

Προς Πρωθυπουργό και Υπουργό Εξωτερικών κ. Γεώργιο Παπανδρέου

Βασιλίσσης Σοφίας 5

Αθήνα

Εξοχότατε κύριε Πρωθυπουργέ,

Η ηγεσία των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου προσπάθησε πολλές φορές να σας συναντήσει, αλλά ίσως λόγω του βεβαρημένου προγράμματός σας αυτό δεν κατέστη δυνατόν. Γι’ αυτό δεν είχαμε ακόμη την ευκαιρία να σας διαβιβάσουμε τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας για το μείζον εθνικό θέμα της Μακεδονίας.

Εφ’ όσον δεν κατέστη δυνατόν να επιτευχθεί αυτή η συνάντηση θα θέσουμε γραπτώς τις ερωτήσεις και τους ενδοιασμούς μας και ευελπιστούμε στην άμεση ανταπόκρισή σας.

Πριν από λίγους μήνες διορίστηκε από την Κυβέρνηση στη θέση του Προέδρου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ο δικηγόρος Γιάννης Κωνσταντίνου. Μείναμε κατάπληκτοι από αυτή την επιλογή διότι ο κ. Κωνσταντίνου όχι μόνον δηλώνει «Ευρωπαίος Ελληνόφωνος Κεντροαριστερός Δικηγόρος», αλλά επιπλέον συμμετείχε στη Θεσσαλονίκη το 2006 στην παρουσίαση του «ABECEDAR» («Μακεδονικού» αναγνωστικού) το οποίο προωθείται από τη Σκοπιανή προπαγάνδα. Ο κ. Κωνσταντίνου ήταν μαζί με το γνωστό Βοσκόπουλο του Ουράνιου Τόξου, τον πολιτευτή ψυχίατρο Ιμπράμ Ονσούνογλου, που δήλωνε Οθωμανός και το γνωστό υποστηριχτή της Σκοπιανής προπαγάνδας κ. Νακρατζά.

Κύριε Πρωθυπουργέ, ποιος είναι ο λόγος που ανάμεσα σε εκατομμύρια Έλληνες η Κυβέρνηση επέλεξε κάποιον που δεν θεωρεί τον εαυτό του Έλληνα;

Θέλουμε να σας ενημερώσουμε πως το Κέντρο Δημοκρατίας και Συμφιλίωσης στην Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι ένας Μη Κυβερνητικός Οργανισμός ο οποίος εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. http://www.cdsee.org/jhp/index.html

Πρώτος Πρόεδρος του CDRSEE ήταν ο Matthew Nimetz ο νυν ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για την εύρεση αποδεκτού ονόματος της πΓΔΜ. Η πρώτη εργασία αυτού του ΜΚΟ ήταν η έκδοση τεσσάρων βιβλίων Κοινής Ιστορίας των Βαλκανικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος. Αυτό το τετράτομο έργο προωθεί λανθασμένες απόψεις και ερμηνείες. Αμφισβητεί δε ανοιχτά την ελληνική εθνοπολιτιστική διάσταση και ιστορική συνέχεια της Μακεδονίας και προπαγανδίζει την ύπαρξη ξεχωριστής δήθεν «Μακεδονικής» εθνικής οντότητας. Τα τέσσερα βιβλία προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν από Έλληνες μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και από μαθητές άλλων Βαλκανικών χωρών στα πλαίσια αναθεωρημένων σχολικών προγραμμάτων. Τα προαναφερθέντα βιβλία δεν έχουν διεισδύσει στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά διδάσκονται στις γειτονικές βαλκανικές χώρες.

Η κ. Θάλεια Δραγώνα, πρώην Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, η οποία τοποθετήθηκε στην Ειδική Γραμματεία Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων, γνωστή και από τη δράση της στη μειονοτική εκπαίδευση μαθητών στη Θράκη, είναι και μέλος της Επιτροπής Ιστορικής Εκπαίδευσης της Κοινής Βαλκανικής Ιστορίας: http://www.forumcongress.com/cdsee/sejhp.htm

Ποιος είναι ο λόγος που ανάμεσα σε χιλιάδες Έλληνες καθηγητές η Κυβέρνηση επέλεξε την κ. Δραγώνα για τη θέση-κλειδί που κατέχει στο Υπουργείο Παιδείας; (Πιστεύομε ότι η Χαρά Νικολοπούλου θα ήταν πολύ χρήσιμη σ’ αυτό το Υπουργείο.)

Επιπλέον, επικεφαλής της εργασίας γιά την έκδοση των προαναφερθέντων τεσσάρων τόμων Κοινής Βαλκανικής Ιστορίας είναι ο κ. Βερέμης, μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο οποίος ήταν και μέλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου στο Υπουργείο Παιδείας.

http://www.cdsee.org/pdf/b_horiz8.pdf (Horizons-περιοδικό του CDRSEE), http://www.cdsee.org/jhp/news_131106.html

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια συνεχής προώθηση σε θέσεις κλειδιά της κυβέρνησης (αμφοτέρων κομμάτων) ατόμων των οποίων τα έργα δεν συνάδουν με το υψηλό έργο ευθύνης που η κυβέρνηση τους έχει αναθέσει, ιδιαίτερα στο Υπουργείο Παιδείας του οποίου σκοπός του σύμφωνα με το άρθρο 16 του Ελληνικού Συντάγματος είναι: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Επομένως, βάσει του άρθρου 16, η τοποθέτηση στο Υπουργείο Παιδείας της κ. Δραγώνα, αλλά και όλων όσων σκέπτονται παρόμοια, είναι αντισυνταγματική.

Κύριε Πρωθυπουργέ, οι ενέργειες αυτές προσβάλλουν όχι μόνον τους Μακεδόνες απανταχού της υφηλίου αλλά τον απανταχού Ελληνισμό.

Αναμένουμε στην επόμενη αναθεώρηση των σχολικών εγχειριδίων να υπάρχουν απαραιτήτως εκτενή κεφάλαια για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τον Μακεδονικό Αγώνα, την Γενοκτονία των Ποντίων και λοιπών Ελλήνων της Μικράς Ασίας, όπως και της Γενοκτονίας των Αρμενίων και Ασσυρίων από τους Οθωμανούς. Επίσης, μετά τις πρόσφατες συμφωνίες που συνάψατε για μελέτη των σχολικών βιβλίων Ελλάδας και Τουρκίας με τον κ. Ερντογάν, πρέπει να απαιτηθεί η διδασκαλία στα Τουρκικά σχολεία και η αναγνώριση όλων των γενοκτονιών που διέπραξαν οι Οθωμανοί. Επί πλέον, να διδάσκεται στα σχολεία μας το γεγονός ότι ο Νέο-Οθωμανισμός, που καλλιεργείται στη γείτονα Τουρκία, αποτελεί θανάσιμη απειλή για την επιβίωση του Ελληνισμού.

Ευελπιστούμε στην απάντησή σας.

Με εκτίμηση,

Πρόεδρος Επιτροπής Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου-Νίνα Γκατζούλη

Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ-Δρ. Αντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος

Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου

Κέντρο Μακεδονικών Σπουδών-Δημήτρης Μποζιρικίδης

Ίδρυμα Μεγάλου Αλεξάνδρου – Πάνος Δ. Σπηλιάκος

Πρόεδρος Ελληνοαμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου-Παύλος Κοτρώτσιος

Υ.Γ.: Ο Μακεδονικός Ελληνισμός αναρωτιέται αν έγινε έρευνα για να εξακριβωθεί από ποιον και για πιο λόγο τοποθετήθηκε τον Απρίλιο 2010, με σφραγίδα της Ελληνικής Βουλής στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της Ελληνικής Βουλής, το ABECEDAR («Μακεδονικό» Αναγνωστικό) με αναφορά στη «Μακεδονική» Γλώσσα και «Μακεδονική» Μειονότητα, και τι κυρώσεις πιστεύετε ότι πρέπει να επιβληθούν για το διεθνή αυτόν διασυρμό του Ελληνισμού;

Κοινοποίηση: Κύριο Κάρολο Παπούλια-Πρόεδρο Ελληνικής Δημοκρατίας

Ελληνικό Κοινοβούλιο

Κύριο Αντώνη Σαμαρά-Πρόεδρο Νέας Δημοκρατίας

Κύριο Γιώργο Καρατζαφέρη- Πρόεδρο ΛΑ.Ο.Σ

Κυρία Αλέκα Παπαρήγα-Πρόεδρο ΚΚΕ

Κύριο Αλέξη Τσίπρα-Πρόεδρο Σύριζα

Κύριο Παναγιώτη Ψωμιάδη-Νομάρχη Θεσσαλονίκης

Κύριο Βασίλειο Παπαγεωργόπουλο-Δήμαρχο Θεσσαλονίκης

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης