Φήμες περί οργανώσεως UCC από μέλη του UCK;

ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ  ΤΟΥ UCK / UCC  ( ΟΥΤΣΕΚΑΔΕΣ ) ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ  ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ  ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΣΥΜΠΛΟΚΗ  ΣΤΟΝ ΒΥΡΩΝΑ!...
ΣΤΗΝ ΓΙΑΦΚΑ ΤΟΥ  ΒΥΡΩΝΑ ΜΑΖΙ  ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΛΙΣΜΟ ΤΩΝ  ΑΛΒΑΝΩΝ  ΒΡΗΚΑΝ KAI
ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ  ΤΟΥ ΟΥΤΣΕΚΑ ΚΑΙ  ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΝΑ ΤΟ  ΚΑΛΥΨΟΥΝ.
  
Περί UCC : (Απελευθερωτικός Στρατός  Τσαμουριάς) : ένα made in USA ανθελληνικό  εργαλείο
o UCC εκτιμάται ότι ελέγχεται άμεσα από τον UCK. Το αρχηγείο του UCC, είναι στη νότιο Αλβανία,
όπου έχουν εγκαταστήσει την έδρα τους οι Τσάμηδες αντάρτες, οργανωμένοι στα πρότυπα του UCK.
Η δύναμη τους υπολογίζεται σε 5.000 ένοπλους, πανέτοιμους να αναλάβουν δράση με σαμποτάζ
και ανταρτοπόλεμο εντός της Ελλάδος, αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.
Γνωστοί πολιτικοί (ο πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας Άκης Τσοχατζόπουλος,
ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας Καρ. Παπούλιας και άλλοι), έχουν δηλώσει ότι η Θεσπρωτία
αποτελεί τον 3ο στόχο του UCK, μετά το Κόσσοβο και τα Σκόπια.
Αξιόπιστη πληροφορία, αναφέρει ότι έχουν γίνει αντιληπτά έως σήμερα 30 έως 40 άτομα
στην βορειοδυτική Ελλάδα, αλβανικής εθνικότητας, για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι είναι στελέχη-
-πράκτορες του UCC. Μόνο στην περιοχή της Ηπείρου και σε
διάστημα 12 μόνο μηνών, ανακαλύφθηκαν από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας περισσότερα
από 1.000 καλάσνικοφ, 200 πιστόλια και πολλές σφαίρες, που οι Αλβανοί «συμπτωματικά»
εισάγουν σε αυτό το μέρος της Ελλάδας.
Aπόρρητες πληροφορίες λένε ότι αποθήκες με βαρύ οπλισμό του UCK και του UCC υπάρχουν
διάσπαρτες στις παρυφές της Αθήνας, και σε μυστικά σημεία της βόρειας Ελλάδας.
Όσοι Αλβανοί νέοι εντάσσονται στον UCC, λαμβάνουν το ποσό των 15.000 ευρώ από τις
αλβανικές μυστικές υπηρεσίες. Αυτές στέλνουν Αλβανούς να καταφύγουν στην Ελλάδα για να
βρουν δουλειά και να κινήσουν όλες τις νόμιμες διαδικασίες για να πάρουν άδεια παραμονής.
Θυμίζουμε το περιβόητο άρθρο του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel (nr. 46 / 10.11.2003)
με τίτλο «Η εξέγερση των Σκιπετάρων : Αλβανοί εξτρεμιστές σχεδιάζου ένοπλο αγώνα στη
Βόρεια Ελλάδα με στόχο τη δημιουργία Μεγάλης Αλβανίας».
Σύμφωνα με πηγές του περιοδικού ο UCC, με καθοδήγηση του UCK, είχε θέσει ως στόχο να
στήσει μέχρι την άνοιξη και πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ένα δίκτυο έτοιμο
για ένοπλη δράση σε χωριά της Βόρειας Ελλάδας όπου ζουν Αλβανοί.
Αν η Ελλάδα δώσει στις ΗΠΑ δείγματα «κακού παιδιού», αν επιχειρήσει φιλορωσικά ανοίγματα
ή αντιδράσει σθεναρά στο ανεξάρτητο Κόσοβο, o UCC θα είναι ένα ακόμα όπλο των Αμερικανών
για να δημιουργήσουν μειονοτικό πρόβλημα και ταραχές μέσα στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με απόρρητα στοιχεία :
* Ο UCC δημιουργήθηκε και εξοπλίζεται από τον UCK.
* Ο οπλισμός του έρχεται κυρίως από Κροατία, Βοσνία και Αλβανία.
* Τα χρήματα φτάνουν από Σαουδική Αραβία, την ίδια την Αλβανία, μέσω Ελβετίας (μαύρο χρήμα)
   και Αλβανούς της Αμερικής.
* O UCC ελέγχεται πλήρως από τις αμερικανικές πηρεσίες.
* Έχει ήδη συγκεντρώσε οπλισμό σε δεκάδες κρυφά σημεία σεόλη την βόρεια Ελλάδα.
* Στρατολογεί μέλη από το 1.500.000 Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα, αλλά οι «επαγγελματίες»
   και τα ηγετικά στελέχη είναι Αλβανοί από το Kόσσοβο. Οι πληροφορίες αυτές μου ήρθαν αυτή την στιγμή και τις αναμεταδίδω άμμεσα προς γνώση σας.

Macedonian Heritage site.

Archaeological and Byzantine Museums Of Macedonia 

Archaeological Museum of Drama

This new museum opened on 12 December 1999. It was built by the Municipality of Drama and made over to the Ministry of Culture so that the prefecture could have an archaeological museum.

Archaeological Museum of Florina

The museum was built in the years 1963-1969.The exhibition includes topographical and architectural plans, excavation photographs, a model of the archaeological site of Petres and a representation of the storage and workshop areas of the same site.

Archaeological Museum of Olynthos, Halkidiki

The museum opened in July 1998 in a building on the archaeological site of ancient Olynthos, 5 km from Moudania, Halkidiki. The excavational finds are in the Poliyiros Archaeological Museum. The Olynthos Museum has only audio-visual material, the purpose of which is to give visitors a complete picture of the archaeological site of Olynthos, starting with the history of the city and moving on to a description of the excavation and the restoration.

Archaeological Museum at Poliyiros, Halkidiki

The Poliyiros Museum, which is in Iröou Square in the town centre, displays representative archaeological finds from all over Halkidiki. More specifically, they cover a span of time ranging from the Bronze Age to the Roman period and come from ancient Stageira (near Olympias), Toroni, Pyrgadikia, Afytos, Poliyiros, Ierissos, and Stratoni, as also from the ancient city of Olynthos.

Christian Halkidiki Exhibition at Ouranoupoli, Halkidiki

The 10th Directorate of Byzantine Antiquities has set up the 'Christian Halkidiki' exhibition in Ouranoupoli, Halkidiki, which is the village where visitors and pilgrims embark for Mount Athos. It is housed in a building near the embarkation point and the Ouranoupoli tower. Constructed in the eighteenth century, this building is known as the arsanas or 'boathouse', and was formerly used as such by the monks of Vatopedi Monastery, which owned it.

Archaeological Museum of Veroia

The museum includes collections of Hellenistic and Roman sculpture, from the city of Veroia and other sites of the district, Hellenistic pottery and figurines from the cemeteries of Veroia, Hellenistic and Roman architectural parts exhibited in the courtyard, inscriptions from Veroia and the adjacent areas and a few finds from Vergina (Aigai) and the area of Copanos (Mieza).

Royal Tombs at Vergina

Vergina, a village in Imathia, is 12 km from Veroia, 75 km from Thessaloniki, and 515 km from Athens. It has enjoyed worldwide renown in the past few decades, owing to the discovery there of the ancient city of Aigai, the ancient capital of the Macedonian kings, and its cemetery. Of particular note are the tombs of the royal dynasty, most notably King Philip II and a young prince who is identified as Alexander IV, and a cist grave. The royal tombs were discovered in 1977-8 by the archaeologist Manolis Andronikos.

Byzantine Museum of Kastoria

The Kastoria Byzantine museum, which was inaugurated in 1989, stands at the summit of the hill of the Byzantine acropolis. It is housed in a modern building. The permanent display includes a small number of icons from the many Byzantine and Post - Byzantine churches in the city of Kastoria. 

Archaeological Museum of Kavala

The Kavala Museum opened in 1934, and has occupied its present premises since 1964. It is the most important archaeological museum in Eastern Macedonia, with prehistoric finds from all over the prefecture of Kavala, and from the excavations at Neapolis (old Kavala), Amphipolis, and other parts of Eastern Macedonia.

Byzantine museum of Veroia

The museum's founding mission is to make known the great wealth of monuments in Veroia and the surrounding area, which date from Byzantine and Post-Byzantine times, to make the traditions of the area known and to collaborate with other Byzantine museums in Macedonia to organize periodic exhibitions. The museum's three-storey building will house permanent exhibitions which will retain their artistic self-sufficiency.

Archaeological Museum of Thasos

A part of the Museum is open to the publicThe first building of the museum was erected in 1934. A new wing is being under construction since 1990. The museum contains three main collections of sculpture pottery architectural members.

Archaeological museum of Philippi

The museum was built in 1961 on the plans of the architects D. Triantafyllides and D. Fatouros. It includes four major collections of finds from the prehistoric settlement of Dikili-Tash, from the Hellenistic, Roman and Early Christian city of Philippi.

Papayeoryiou Museum

A private museum in Kalyvia, which is a district of Limenaria on Thasos. Limenaria is 40 km from the main town, Limenas. The museum displays archaeological finds from the Classical, Hellenistic, and Byzantine periods, and folk art. It also has an embryology section.

ARCHAEOLOGICAL MUSEUM OF KILKIS

The Museum of Kilkis was founded in 1972-73 in order to house the finds from the area of Kilkis, mostly chance finds given by individuals. The exhibition has been enriched with numerous items revealed by the recent, systematic excavations conducted in the area.

Archaeological Museum of Aiane

The museum was founded in 1991 and its construction now almost complete, was based on a study of the A.N.K.O. of Kozane which had been approved by the Direction of Museum Studies of the Ministry of Culture.The museum contains collections of finds from Aiane, the capital of ancient Elimeia, one of the regions of Upper Macedonia, and finds from the satellite settlements of the city.

Archaeological Museum of Kozane

The Neoclassical building of the museum was donated to the Archaeological Service by the Municipality of Kozane. The exhibition of finds in the first floor was opened to the public in 1989.The museum contains exhibits spanning the period from Prehistoric until early Christian times, found in various sites of the prefecture of Kozane.

Archaeological Museum of Pella

The building was originally used as a tourist pavilion but since it was the only available room, it housed the exhibition of the excavation finds from Pella. After several rearrangements of the interior, carried out in 1973, it was finally converted into a museum.

Archaeological Museum of Dion

Dion is a village in Pieria prefecture, 440 km from Athens and 85 km from Thessaloniki. Excavations not far from the village unearthed a fortified city that had been inhabited continuously from the sixth century bc to the fifth century ad. The museum opened in 1983 in a newly-constructed two-storey building. It displays finds mainly from the Dion area, but also from Olympus and the wider area of Pieria (on the first floor).

Archaeological Museum of Amphipolis

The Amphipolis Museum houses remains of the history and civilisation of Amphipolis dating from the Archaic to Christian periods. Its exhibition halls chronicle the cultural history of Amphipolis from prehistoric times down to the Byzantine period.

Archaeological Museum of Serres

he museum is housed in the Bezesten, a fifteenth-century building in Eleftherias Square in Serres town centre. This type of building was erected by the Ottoman Turks to serve as a covered market, and there are only two left in Greece now, in Thessaloniki and in Serres. The Serres Bezesten is a single-storey building 21 x 31 m with a tiled roof and six domes. It is in good condition. Having been restored and renovated, it now functions as an archaeological museum, housing archaeological finds of all periods from the Serres area. ΠΗΓΗ: http://www.squidoo.com/macedonian_museums

Πρώτα (στου Κεμάλ το σπίτι) ο μαθητής!

Γράφει ο Γιώργος Ιωάννου

Το Υπουργείο Παιδείας θεώρησε σκόπιμο να θέσει φέτος, στις 19 Μαΐου 2010, ανήμερα της συμβολικής ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ως θέμα προς ανάλυση, στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και στο μάθημα της Λογοτεχνίας, το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου «Στου Κεμάλ το σπίτι».

Δηλαδή, του σφαγέα των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Συγχαρητήρια στον εμπνευστή της σκόπιμης αυτής κίνησης, που δεν είναι παρά ένα ακόμη προσκύνημα υποτέλειας προς χάριν της “ελληνοτουρκικής φιλίας και καλής γειτονείας” …

Πόσο μάλλον όταν το πραγματικό σπίτι του Κεμάλ δεν βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη, καθώς δεν γεννήθηκε εκεί, αλλά στο χωριό Χρυσαυγή του Λαγκαδά…Εύγε Υπουργείο!

Ακολουθεί το κείμενο το οποίο κλήθηκαν να αναλύσουν οι αυριανοί ταγοί της Ελληνικής πολιτείας στην υπηρεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Ελληνικού Λαού.

Αλήθεια, τι θα μπορούσαν να γράψουν τα παιδιά, και πως θα έπαιρναν βαθμό και μόρια εισαγωγής;

Στου Κεμάλ το σπίτι

Δεν ξαναφάνηκε η μαυροφορεμένη εκείνη γυναίκα, που ερχόταν στο κατώφλι μας κάθε χρονιά, την εποχή που γίνονται τα μούρα, ζητώντας με ευγένεια να της δώσουμε λίγο νερό απ’ το πηγάδι της αυλής. Έμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηρούσε όμως πάνω της ίχνη μιας μεγάλης αρχοντικής ομορφιάς. Και μόνο ο τρόπος που έπιανε το ποτήρι, έφτανε για να σχηματίσει κανείς την εντύπωση πως η γυναίκα αυτή στα σίγουρα ήταν μια αρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω το ποτήρι, ποτέ δεν παρέλειπε να μας πει στα τούρκικα την καθιερωμένη ευχή, που μπορεί να μην καταλαβαίναμε ακριβώς τα λόγια της, πιάναμε όμως καλά το νόημά της: “Ο Θεός να σας ανταποδώσει το μεγάλο καλό”. Ποιο μεγάλο καλό; Ιδέα δεν είχαμε.

Καθόταν ήσυχα για ώρα πολλή στο κατώφλι της αυλής, κι αντί να κοιτάζει κατά το δρόμο ή τουλάχιστο κατά το πλαϊνό σπίτι του Κεμάλ, αυτή στραμμένη έριχνε κλεφτές ματιές προς το δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε έκλεινε τα μάτια και το πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ονόματα παράξενα. Εμείς, πάντως, δεν παραλείπαμε να της δίνουμε μούρα απ’ την ντουτιά, όπως άλλωστε δίναμε σ’ όλη τη γειτονιά και σ’ όποιον περαστικό μας ζητούσε. Η ξένη τα έτρωγε σιγανά, αλλά με ζωηρή ευχαρίστηση. Δε μας φαινόταν παράξενο που της άρεζαν τα μούρα μας τόσο πολύ. Το δέντρο μας δεν ήταν από τις συνηθισμένες μουριές, απ’ αυτές που κάνουν εκείνα τα άνοστα νερουλιάρικα μούρα. Το δικό μας έκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σα βύσσινα, και πολύ κόκκινα στο χρώμα. Ήταν ένα δέντρο παλιά και τεράστιο, τα κλαδιά του ξεπερνούσαν το δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ένα κακό είχε∙ τα φύλλα του ήταν σκληρά και οι μεταξοσκώληκές μου δεν μπορούσαν να τα φάνε. Ήταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ’ όλο το Ισλαχανέ κι ακόμα πιο πέρα.

Την πρώτη φορά που είχε καθίσει η άγνωστη γυναίκα στο κατώφλι μας, δε σκεφτήκαμε να της προσφέρουμε μούρα, όμως σε λίγο μας ζήτησε η ίδια λέγοντας πως ήθελε να φυτέψει το σπόρο τους στον μπαχτσέ της. Έφαγε μερικά και τα υπόλοιπα τα έβαλε σ’ ένα χαρτί και έφυγε χαρούμενη.

Τη δεύτερη φορά, θα ήταν κατά το τριάντα οχτώ, δυο χρόνια, πάντως, μετά την πρώτη, δεν έβαλε μούρα στο χαρτί. Κάθισε και τα έφαγε ένα ένα στο κατώφλι. Φαίνεται πως ο σπόρος απ’ τα προηγούμενα είχε αποδώσει, αλλά για να δώσει και μούρα έπρεπε, βέβαια, να περάσουν χρόνια. Το δέντρο αυτό, όπως όλα τα δέντρα που μεγαλώνουν σιγά, ζει πολλά χρόνια και αργεί να καρπίσει.

Η γυναίκα ξαναφάνηκε και τον επόμενο χρόνο, λίγο πριν απ’ τον πόλεμο. Όμως τη φορά αυτή της προσφέραμε νερό απ’ τη βρύση. Αρνήθηκε να πιει το νερό. Μόλις το έφερε στο στόμα, μας κοίταξε στα μάτια και μας έδωσε πίσω το γεμάτο ποτήρι. Επειδή την είδαμε ταραγμένη, θελήσαμε να της εξηγήσουμε. Ο σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας είχε διοχετεύσει το βόθρο του σπιτιού στο βαθύ πηγάδι. “Τώρα που σας έφερα το νερό στις κουζίνες σας, δε σας χρειάζεται το πηγάδι”, μας είχε πει. Η γυναίκα βούρκωσε, δε μας έδωσε όμως καμιά εξήγηση για την τόση λύπη της. Για να την παρηγορήσουμε της δώσαμε περισσότερα μούρα κι η γιαγιά μου της είπε κάτι που την έκανε να τιναχτεί: “Θα σου τα έβαζα σ’ ένα κουτί, αλλά δε βαστάνε για μακριά”. Και πράγματι είχαμε αρχίσει κάτι να υποπτευόμαστε. Την άλλη φορά είδαμε, πως μόλις έφυγε από μας, πήγε δίπλα στου Κεμάλ το σπίτι, όπου την περίμενε μια ομάδα από Τούρκους προσκυνητές, που κοντοστέκονταν στο πεζοδρόμιο. Εμείς ως τότε θαρρούσαμε πως είναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, απ’ τις πάμπολλες εκείνες, που δεν ήξεραν λέξη ελληνικά, μια και η ανταλλαγή των πληθυσμών είχε γίνει με βάση τη θρησκεία και όχι τη γλώσσα. Η αποκάλυψη αυτή στη αρχή μάς τάραξε. Δε μας έφτανε που είχαμε δίπλα μας του Κεμάλ το σπίτι, σα μια διαρκή υπενθύμιση της καταστροφής, θα είχαμε τώρα και τους Τούρκους να μπερδουκλώνονται πάλι στα πόδια μας; Και τι ακριβώς ήθελε από μας αυτή η γυναίκα; Πάνω σ’ αυτό δεν απαντήσαμε, κοιταχτήκαμε όμως βαθιά υποψιασμένοι. Και τα επόμενα λόγια μας έδειχναν πως η καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως από συμπάθεια κι ελπίδα. Είχαμε κι εμείς αφήσει σπίτια και αμπελοχώραφα εκεί κάτω.

Η Τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τον πόλεμο. Εμείς καθόμασταν πια σε άλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, όμως την είδαμε μια μέρα να κάθεται κατατσακισμένη στο κατώφλι του παλιού σπιτιού μας. Ο πρώτος που την είδε, ήρθε μέσα και φώναξε: “Η Τουρκάλα!” Βγήκαμε στα παράθυρα και την κοιτάζαμε με συγκίνηση. Παραλίγο να την καλέσουμε απάνω στο σπίτι -τόσο μας είχε μαλακώσει την καρδιά η επίμονη νοσταλγία της. Όμως αυτή κοίταζε ακίνητη την κατάγυμνη αυλή και το έρημο σπίτι. Μια ιταλιάνικη μπόμπα είχε σαρώσει τη ντουτιά κι είχε ρημάξει το καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς να καταφέρει να το γκρεμίσει.

Δεν την ξανάδαμε από τότε. Ήρθε δεν ήρθε, άγνωστο. Άλλωστε και να ‘ρχότανε δε θα ‘βρισκε πια το κατώφλι με το αφράτο μάρμαρο για να ξαποστάσει. Το σπίτι είχε από καιρό παραδοθεί σε μια συμμορία εργολάβων και στη θέση του υψώθηκε μια πολυκατοικία απ’ τις πιο φρικαλέες. Τώρα ετοιμάζονται να την γκρεμίσουν οι γελοίοι. Ποιος ξέρει τι μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι το πονηρό μυαλό τους.

Αν γίνει αυτό, θα παραφυλάγω νύχτα μέρα, ιδίως όταν το σκάψιμο θα έχει φτάσει στα θεμέλια, κι ίσως μπορέσω να εμποδίσω ή τουλάχιστο να καθυστερήσω το χτίσιμο του νέου εξαμβλώματος. Την προηγούμενη φορά είχε βρεθεί εκεί στα βάθη ένα θαυμάσιο ψηφιδωτό, που άρχιζε απ’ το οικόπεδο του δικού μας σπιτιού και συνεχιζόταν προς το σπίτι του Κεμάλ. Το ψηφιδωτό αυτό οι δασκαλεμένοι εργάτες το σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα για να μην τους σταματήσουν οι αρμόδιοι. Πάντως, τις ώρες που το έβλεπε το φως του ήλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια απ’ την έκθαμβη γειτονιά. Όλοι μιλούσανε για την ομορφιά και την παλιά δόξα, μα ανάμεσα στα δυνατά λόγια και τις φωνές, άκουσα μια γρια να σιγολέει: «Στο σπίτι αυτό καθόταν ένας μπέης, που είχε μια κόρη σαν τα κρύα τα νερά. Κυλιόταν κάτω, όταν φεύγανε, φιλούσε το κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δεν ματαείδα».

Από τη συλλογή διηγημάτων «Η μόνη κληρονομιά» (1974)

Σαν συμπληρωματικό κείμενο για ανάλυση θα μπορούσε κάλλιστα το Υπουργείο της φιλοτουρκικής παιδείας να παραθέσει επίσης, πλάϊ-πλάϊ και αυτό που ακολουθεί έτσι ώστε να βάλει και πρακτικά σε εφαρμογή την καινούργια του πολιτική περί παιδείας ¨πρώτα ο μαθητής¨: (Σημείωση:το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μιλιέτ, στην οποία ήταν αρχισυντάκτης, ο γνωστός «ειρηνιστής» και «φιλέλληνας» Αμπντί Ιπεκτσί, ή κατά άλλους ανήκει στον άλλο γνωστό φιλέλληνα Behcet Kemal Caglar και περιλαμβάνεται στην ανθολογία του Τουρκοκύπριου Hasan Sefik Altay με τίτλο «Siirlerle Kutsal Savas ve Direnisimiz» (Ο Ιερός Αγώνας και η Αντίστασή μας στην Ποίηση), και μεταδιδόταν υποχρεωτικά κάθε πρωί τα χρόνια των ενδοκοινοτικών συγκρούσεων (1963-1967), από το ραδιόφωνο Bayrak (= Σημαία, Μπαϊράκι), το οποίο αποτελούσε τη «Φωνή των Τούρκων Αγωνιστών» (Turk Mucahidinin Sesi).

Το Μίσος

Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ’ αυτόν τον κόσμο,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος.

Σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο,

χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα,

τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα,

εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος

και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα.

Πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,

ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση,

εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί,

δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.

Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!

Οι επιλογές του Υπουργείου είναι πεντακάθαρες. Άλλοτε επιλέγουν να θυμούνται εγκλήματα χτίζοντας μνημεία για το “Ολοκαύτωμα¨ με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, άλλοτε ξεχνούν εγκλήματα με τους Έλληνες πρωθυπουργούς να προσκυνούν τον τάφο του Κεμάλ, και άλλοτε θυμούνται το σπίτι του Κεμάλ ανήμερα της μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Παράξενες επιλογές, επιλεκτικές μνήμες, τιραμόλα πολιτικές αποδόμησης.

Και “Πρώτα ο Μαθητής”!
ΠΗΓΗ: http://santo-rinios.blogspot.com/2010/05/blog-post_30.html

Το σχόλιον μας; -Ως πότε θα εθελοτυφλούμε στην υποκρισία και την διγλωσσία των κυβερνήσεων που κάποιοι διορίζουν στην χώρα που ονομάζεται Ελλάς; Πότε θα αφυπνιστούμε;

Η "Βουλή" των "Ελλήνων" είναι η βουλή των Ελλήνων..; ή η βουλή των...

Βουλή σημαίνει θέληση!
-Αυτό το "σώμα" των "βουλευτών" υπάρχει Έλληνας που να πείθεται ότι εκφράζει την θέλησή του και εξυπηρετεί τα συμφέροντά του;
-Ποιοί κυβερνάν πραγματικά;

Μπακογιάνη, Διαμαντοπούλου και άλλα καλά παιδιά στην συνεύρεση Bilderberg

Ιδού ποιοι θα είναι στην λέσχη Bilderberg για το 2010

Ποιοι "Έλληνες" συμμετέχουν φέτος;

Στο ισπανικό ξενοδοχείο Dolce Sitges, νότια της Βαρκελώνης, θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση της Λέσχης Μπίλτερμπεργκ μεταξύ 3 και 6 Ιουνίου 2010. Σύμφωνα με τη λίστα συμμετεχόντων που έχει διαρρεύσει, θα συμμετάσχουν οι ακόλουθοι. Αρχικά δίνεται ο κωδικός της χώρας τους.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ



AUT Austria
• BEL Belgium
• CHE Switzerland
• CAN Canada
• DEU Germany
• DNK Denmark
• ESP Spain
• FRA France
• FIN Finland
• GBR Great Britain
• GRC Greece
• IRL Ireland
• INT International
• ITA Italy
• NOR Norway
• NLD Netherlands
• PRT Portugal
• SWE Sweden
• TUR Turkey
• USA United States of America


BEL Davignon, Etienne F. Honorary Chairman, Bilderberg Meetings; Vice Chairman,
Suez Tractebel

DEU Ackermann, Josef Chairman of the Management Board and the Group Executive
Committee, Deutsche Bank AG

USA Alexander, Keith B. Director, National Security Agency

GRC Alogoskoufis, George Member of Parliament

USA Altman, Roger C. Chairman and CEO, Evercore Partners, Inc.

GRC Arapoglou, Takis Chairman and CEO, National Bank of Greece

TUR Babacan, Ali Minister of State and Deputy Prime Minister

GRC Bakoyannis, Dora Minister of Foreign Affairs

NOR Baksaas, Jon Fredrik President and CEO, Telenor Group

PRT Balsemão, Francisco Pinto Chairman and CEO, IMPRESA, S.G.P.S.; Former Prime
Minister

FRA Baverez, Nicolas Partner, Gibson, Dunn & Crutcher LLP

ITA Bernabè, Franco CEO Telecom Italia SpA

SWE Bildt, Carl Minister of Foreign Affairs

SWE Björklund, Jan Minister for Education; Leader of the Lìberal Party

CHE Blocher, Christoph Former Swiss Counselor; Former Chairman and CEO, EMS Group

FRA Bompard, Alexandre CEO, Europe 1

USA Boot, Max Jeane J. Kirkpatrick Senior Fellow for National Security Studies, Council
on Foreign Relations

AUT Bronner, Oscar Publisher and Editor, Der Standard

FRA Castries, Henri de Chairman of the Management Board and CEO, AXA

ESP Cebrián, Juan Luis CEO, Grupo PRISA

BEL Coene, Luc Vice Governor, National Bank of Belgium

USA Collins, Timothy C. Senior Managing Director and CEO, Ripplewood Holdings, LLC

GRC David, George A. Chairman, Coca-Cola Hellenic Bottling Co. (H.B.C.) S.A.

GRC Diamantopoulou, Anna Member of Parliament
η συνέχεια: 
http://troktiko.blogspot.com/2010/06/bilderberg-2010.html




http://troktiko.blogspot.com/2010/06/bilderberg-2010.html

Χαρά Νικοπούλου

τα συμπεράσματα δικά σας...

http://www.youtube.com/watch?v=OTNDQ4utup8&feature=player_embedded

ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ… ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΥ ΘΑ ΜΠΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΔΑΦΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

Ο αλλοδαπός εισβολέας δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια χρήσιμη εφεδρεία στα χέρια των εχθρών του λαού σήμερα… και των εχθρών της πατρίδας αύριο.

γράφει ο Reporto

Όταν προειδοποιούσαμε για τα μελλούμενα, και για τον εφιάλτη που μέρα με τη μέρα θα θεριεύει στη χώρα μας από την ανεξέλεγκτη δράση των λαθρομεταναστών εισβολέων, κάποιοι έσπευσαν να μας χαρακτηρίσουν όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους ως άσπλαχνους, γιατί δήθεν αρνούμαστε να κατανοήσουμε τον …πόνο των «δυστυχισμένων»…

Όταν επιχειρήσαμε να υψώσουμε τη φωνή της νηφαλιότητας και της αυταπόδεικτης αλήθειας, κόντρα στην ηλιθιότητα και τη δόλια επιχειρηματολογία του κατάπτυστου εθνομηδενισμού, κάποιοι έσπευσαν να μας χαρακτηρίσουν όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους ως ακραίους, γιατί δήθεν δε θελήσαμε να κατανοήσουμε με τον …υπερβάλλοντα δικό τους ανθρωπισμό, πως κάποιοι άλλοι «συνάνθρωποί» μας διεκδικούσαν για τον εαυτό τους το απεριόριστο δικαίωμα στην ασυδοσία, στο βανδαλισμό και στην οργάνωση των εγκληματικών συμμοριών με τελικό στόχο την άλωση της ίδιας της ζωής μας…


Όταν τολμήσαμε να αμφισβητήσουμε και να καταδείξουμε ως απαράδεκτη ελαφρότητα την προσέγγιση μέσα από παραπλανητικά δήθεν διεθνιστικά ιδεολογήματα, ενός σύνθετου και όχι αποκομμένου από αλλότριες στρατηγικές φαινομένου, τότε κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για εκφασισμό της σκέψης μας, και να καταστήσουν πριν απ όλα ενόχους όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς πολίτες, συγκαλύπτοντας και σε τελευταία ανάλυση ενθαρρύνοντας με την τακτική τους την Σικαγοποίηση και τον εκγκαστερισμό της καθημερινότητας για τον ανυποψίαστο Έλληνα πολίτη.

Κάποιοι επέμεναν να απεραντολογούν υπεκφεύγοντας την αλήθεια, επικαλούμενοι ταξικά σοφίσματα λες και έκριναν κοινωνικές αντιπαραθέσεις σε συνθήκες εργαστηρίου….

Κάποιοι επέμεναν να ξιφουλκούν ενάντια σε όποιον τόλμησε να αμφισβητήσει την αυταπάτη για τη δήθεν «κοινή πορεία στον αγώνα» των Ελλήνων εργαζομένων με τους κατευθυνόμενους εισβολείς, και λοιπά παρεμφερή κουραφέξαλα…

Κάποιοι… κάποιοι… κάποιοι… πήραν αγκαλιά την υποτιθέμενη ορθότητα της κρίσης τους, και επέλεξαν να αντιπαραταχθούν συλλήβδην απέναντι σε όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, επειδή απλά τολμήσαμε να έχουμε μια αυθεντική, αυθόρμητη, απλή αλλά ολοζώντανη σχέση με την αλήθεια αλλά και μια αγάπη για τη ζωή μας, για την πατρίδα μας, για την αίγλη της παλιάς μας γειτονιάς.

Σήμερα που η Αθήνα σπαράσσεται από την ακραία ποινική εγκληματικότητα, οι ευαισθητούληδες και οι ψευτοδιεθνιστές της μιζέριας και της άκριτης εργατολαγνείας σιωπούν…

Σήμερα που η Αθήνα καντονοποιείται παραδομένη στο έλεος των συμμοριών που επιχειρούν να μοιράσουν την πίτα της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας, όλοι τούτοι έχουν βγάλει το σκασμό, σαν να είναι τουρίστες και περαστικοί από αυτοί την πόλη…

Σήμερα που η Ελλάδα σκοτώνεται καθημερινά από τα λοστάρια, τα τσεκούρια και τις απάνθρωπες διαστροφές των δυστυχισμένων, όλοι τούτοι σφυρίζουν αδιάφορα περιμένοντας την πρώτη πολυπόθητη «γκάφα» της αστυνομίας, για να κατακεραυνώσουν με ανθρωπισμό και επαναστατικότητα τον «μπάτσο - γουρούνι - δολοφόνο» που τόλμησε να χαλάσει το χατίρι κάποιου από τους «προλετάριους δυστυχισμένους» τους…

Τι κι αν δεινοπαθεί ο καθημερινός άνθρωπος...
η συνέχεια: http://patari.org/forum/viewtopic.php?p=14335

Η ιστορική τραγωδία της Ελλάδας

«Στην Ελλάδα ο φιλελευθερισμός ξεψύχησε πριν ακόμα οι λαϊκές μάζες γνωρίσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και τις οικονομικο-κοινωνικές μεταρρυθμίσεις των προχωρημένων κρατών της Ευρώπης»
Παντελής Πουλιόπουλος


Με αυτές τις λίγες γραμμές ο Παντελής Πουλιόπουλος συμπυκνώνει το δράμα του ελληνικού καπιταλισμού.

Ενός καπιταλισμού που ήρθε καθυστερημένα, με συνακόλουθο αποτέλεσμα: Να αναπτυχθεί «μπασταρδεμένα», συμβιβαστικά με τα φεουδαρχικά κατάλοιπα, δουλικά εξαρτημένα από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη και κομπραδόρικα, δηλαδή παρασιτικά…

Ολόκληρη η ιστορία της ελληνικής αστικής τάξης, από την εμφάνισή της, ήταν μια ιστορία συμβιβασμών, τυχοδιωκτισμών, παλινωδιών, εξαρτήσεων, παρασιτισμού και δωσιλογισμού.

Η χαρακτηριστικότερη έκφραση αυτού του ελληνικού καπιταλισμού ήταν η «σαλάτα του Κοραή» (εύστοχη διατύπωση του Βάσω Βαρίκα)

Το ακόλουθο κείμενο του Μενέλαου Τασιόπουλου «ζωγραφίζει» με αδρές πινελιές αυτή την εικόνα.


ΕΛΛΑΔΑ : H Χώρα που δεν πρόλαβε καν να ονειρευτεί...

Πηγή:
http://listonplace.blogspot.com/2010/05/h_31.html


Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.

Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την Εξέγερση.

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος


Η Ελλάδα από της ιδρύσεώς της στα δημόσια οικονομικά της είχε ένα μόνιμο πρόβλημα. Τον υπερβολικό δανεισμό της και τους αστάθμητους παράγοντες στο εσωτερικό της.

Ο δανεισμός οδηγούσε σε συνθήκες ξένης επιρροής στα όρια της αποικιοκρατίας και της περιορισμένης εθνικής δικαιοδοσίας.

Οι αστάθμητοι παράγοντες συσχετίζονταν με τους εθνικούς και πολιτικούς ή κοινωνικούς διχασμούς, αλλά και τους πολέμους: Εθνικοαπελευθερωτικούς, αμυντικούς ή εμφύλιους.

Στο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο η Ελλάδα είχε σταθερό πρόβλημα διακυβέρνησης. Ιδιαίτερα γιατί, ενώ η επανάστασή της οργανώθηκε από τις παροικίες και από εκεί προήλθε και ο πλούτος των μεγάλων Ευεργετών που την εμπέδωσαν ως κράτος, κυβερνήθηκε από κοτζαμπάσηδες, προεστούς και δωσίλογους.

Όλους αυτούς, δηλαδή, που προσκύνησαν και φρόντισαν να είναι αρεστοί στην εκάστοτε κατοχή, στις αυτοκρατορικές δομές των ξένων, ούτως ώστε να αποκτήσουν προνόμια και περιουσία, κυβερνώντας τους πολλούς και διατηρώντας τους σε κλίμα υποτονικής αποδοχής της καταπιεστικής εξουσίας.

Έχοντας αυτόν τον εσωτερικό εξουσιαστικό διχασμό το Έθνος και η Κοινωνία δεν κατόρθωσαν ποτέ να φθάσουν στη συλλογική συμφωνία για τη στρατηγική της Πατρίδας. Της συγκρότησης δηλαδή του κοινού και δημοσίου συμφέροντος. Την υπέρτατη ιδεολογία του όλου, πάνω από το επιμέρους συμφέρον.

Στην πραγματικότητα αυτή, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την ατυχία της προσφυγιάς. Χιλιάδες Ελληνες διωγμένοι από διάφορες χώρες όπου ζούσαν, ως παροικίες ιδιαίτερα από τη Μικρά Ασία και τον Εύξεινο Πόντο, έφθαναν κατεστραμμένοι, χωρίς περιουσία, βασανισμένοι, συμπλεγματικοί, απολύτως ανασφαλείς και απροσδιόριστα αναξιοπρεπείς στη μητέρα πατρίδα, τη Μάνα Γη, επιδιώκοντας την επιβίωση και την ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα να γίνουν -τουλάχιστον στην πρώτη γενιά του διωγμού- κάτι σχετικό με αυτό που ήταν πριν από αυτόν.

Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα ως έθνος-κράτος δεν στηρίχθηκε και δεν δανείσθηκε από τις παροικίες της, αλλά αντίθετα εκλήθη να συνδράμει την προσφυγιά που προήλθε από αυτές, από κεφάλαια μάλιστα που δεν διέθετε. Παράλληλα μετατράπηκε στην "Ψωροκώσταινα" ή τη "Φτωχομάνα", όπως τη χαρακτήρισαν οι πρόσφυγες και όχι οι γηγενείς, που είχαν μια συνέχεια από την εποχή της ένταξης στις μεγάλες Αυτοκρατορίες και τώρα, μετά την απελευθέρωση, είχαν γίνει πιο αισιόδοξοι, πιο δυναμικοί, πιο αποφασιστικοί, πιο πλούσιοι.

Η Ελλάδα με τον τρόπο αυτό δεν πρόλαβε ποτέ να ονειρευτεί. Δεν πρόλαβε να αποκτήσει την εμπεδωμένη εκείνη αστική τάξη, που θα σχεδίαζε ένα έθνος-κράτος πρότυπο στη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Νότιο Ευρώπη.

Η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να συνδεθεί με το παρελθόν της δημιουργικά και να χτίσει ένα μέλλον μη ανατρέψιμο. Η Ελλάδα μετεξελίχθηκε σε μια οντότητα κατεξοχήν μικροαστική, κατεξοχήν δουλοπάροικη, κατεξοχήν κομπλεξική. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ από τη βαριά αυτή μοίρα της.

Αν μάλιστα δεν είχε υπάρξει ένας Τσίλλερ και μια αστική τάξη του Μεσοπολέμου, εάν δεν υπήρχε κάποιος Συγγρός ή Ζάππας και οι άλλοι μεγάλοι Ηπειρώτες, θα ήταν απλά ένας απέραντος τουρκομαχαλάς ή βουλγαρομαχαλάς στους μοντέρνους καιρούς, χτισμένος με τούβλα και τσιμέντο και όχι με ξύλα και λάσπη.

Εάν τα κτίρια και η δομή των πόλεων αντικατοπτρίζουν το επίπεδο πολιτισμού ενός Λαού, ενός Εθνους, μιας Κοινωνίας, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο παλαιότερος πολιτισμός της Ευρώπης, αυτός που στηρίχθηκε στο φως, την αρμονία και τη φιλοσοφία (άρα τον ανθρωποκεντρισμό) έπεσε στα χειρότερα χέρια, τα δικά μας. Τη διοίκηση της νεότερης Ελλάδας.


Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι η μεγαλύτερη καταστροφή στη χώρα δεν έγινε τα χρόνια των πολέμων, αλλά τα τελευταία σαράντα. Τα χρόνια της ανοικοδόμησης. Τα χρόνια της ευμάρειας, στο τέλος των πολέμων.

Στα χρόνια της ΕΟΚ και του πακτωλού των πλαισίων στήριξης. Ο μικροαστισμός μετεξελίχθηκε σε κιτς και κλεπτοκρατία. Οι επιδοτήσεις σε τεμπελιά, ανεμελιά, κατανάλωση, προμήθειες, ισοπέδωση των ηθών, βόλεμα, ρουσφέτι. Η Ελλάδα της Αντιπαροχής, της Δημοσιοϋπαλληλίας και της Περιορισμένης Ευθύνης. Η Ελλάδα του Αυθαίρετου, της Off shore και της Αρπαχτής. Είναι τελικά απλό. Ρόλο παίζει η αφετηρία μιας πορείας.

Εάν στην αρχή δεσπόζουν η μικροπολιτική και το μικροσυμφέρον σε συνθήκες ευμάρειας, αυτά γιγαντώνονται και κυριαρχούν έναντι όλων.

Εάν στην αφετηρία εμπεδώνεται το κλίμα της γενναιότητας των ιδεών, της δημιουργίας και της συλλογικότητας, η επόμενη μέρα είναι απολύτως διαφορετική από την προηγούμενη.

Η Ελλάδα έχασε δύο σημαντικά ορόσημα για να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό σε συγκρότηση κράτους και επιπέδου ζωής από εκείνο που η μετά την Εθνική Επανάσταση Ιστορία της, υπαγόρευσε. Το 1980, όταν εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, και το 2004, την ημέρα που έκλειναν τα φώτα στα στάδια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με όλο τον κόσμο να μιλά για το "ελληνικό θαύμα". Η Ελλάδα με ευθύνη της Διοίκησής της έχασε το στοίχημα της ανάπτυξης στην πρώτη φάση και της ανασυγκρότησης στη δεύτερη. Φθάνουμε στο σήμερα και το πολύ εγγύς αύριο. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας, της απόγνωσης, της υποτίμησης, της εξόδου. Ψάχνει τον Μωυσή της. Δεν θα έρθει. Σε συνθήκες πανικού δεν φτιάχνεις κράτος και κοινωνική συγκρότηση. Χρειάζεσαι ένα θετικό ή πολύ αρνητικό ορόσημο. Τα πρώτα τα χάσαμε.

Το στοίχημά μας είναι στο δεύτερο.

Υπάρχει μια αρχή, μάλλον κομμουνιστική, αλλά ενδιαφέρουσα. Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την Εξέγερση.

Απέναντι στον πολιτικό κύκλο της Μεταπολίτευσης, το ΔΝΤ, την Ευρώπη των δημοσιονομιστών και της γραφειοκρατίας. Πολλοί θα χαρακτηρίσουν, ως συνήθως, την εξέγερση ορόσημο.

Το στοίχημα όμως είναι αλλού. Σε αυτό που θα συμβεί, σε αυτούς που θα αναλάβουν, στη συλλογική αυτοδέσμευση για την εθνική αναγέννηση, στην κοινωνική ενσυνείδηση της επόμενη μέρας από την Εξέγερση. Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.

Εκατόν ενενήντα χρόνια μετά την Εθνική Επανάσταση, που σηματοδότησε την εξέγερση των Λαών, των Φυλών και των Εθνών, απέναντι στις αυτοκρατορίες της Φεουδαρχίας και της Αποικιοκρατίας, θα δείξουμε ιστορικά αν είμαστε θύματα ή θύτες των Κοτζαμπάσηδων, των Δωσίλογων και της Κλεπτοκρατίας των κρατικών προμηθευτών. Οφείλουμε να το γνωρίζουμε καλύτερα απ' όλους τους άλλους, γιατί είναι γραμμένο στην Ιστορία μας. Τα Εθνη για να έχουν Κράτη θα πρέπει να τα αξίζουν και να αγωνίζονται γι' αυτά.

_________________
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα
σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες,
είτε είναι αντιδραστικές»(Λένιν)
Πηγή: http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4601

1821, η ανολοκλήρωτη επανάσταση είναι πάντα επίκαιρη και για κάποιους επικίνδυνη γι'αυτό και "βάλλεται"!

Η Επανάσταση του ΄21 υπό διωγμό και η αποδόμηση της Ιστορίας

 «Η ιστορία γράφεται απ΄ αυτούς που έχουν την εξουσία και το χρήμα. Ούτε οι σκλάβοι ούτε οι φτωχοί άνθρωποι  έγραψαν ποτέ ιστορία. Αυτά που διαβάζουμε ως ιστορία είναι αυτά που κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να διαβάσουμε». ( Σιμόν Περές).

 ΣΕ ΚΑΘΕ εποχή η ιδεολογία των ισχυρών γίνεται το κλειδί για την ερμηνεία της πραγματικότητας. Σήμερα η ιδεολογία της «Νέας Τάξης» καθίσταται και για τη νικημένη «αριστερά» το κλειδί ερμηνείας της πραγματικότητας. Η ιστορία της ανθρωπότητας  περνάει μέσα από τα ιδεολογικά φίλτρα της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας και προσαρμόζεται στην εικόνα που προβάλει και επιβάλει η «νέα εποχή» για τον εαυτό της. Σήμερα αυτοί που έχουν την εξουσία και το χρήμα επιχειρούν να επανα- διατυπώσουν την ιστορία. Είναι αυτοί που αποφασίζουν τι «πρέπει να διαβάζουμε ως ιστορία».
  Το χρήμα των πολυεθνικών και η αυτοκρατορική τους εξουσία δεν θέλουν καμιά ταυτότητα συλλογικότητας, καμιά ταυτότητα εθνική ή θρησκευτική, καμιά ταυτότητα ιστορικής μνήμης. Γι αυτό η Νέα Τάξη επιχειρεί να «καταργήσει» την Ιστορία, να αποσπάσει τον άνθρωπο από την ιστορικότητά του. Η Ιστορία είναι επικίνδυνη για την πλανητική εξουσία. Και είναι επικίνδυνη γιατί προϋποθέτει βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του γίγνεσθαι: είναι δηλαδή συλλογική διαδικασία. Αυτός που «έχει μια ιστορία» έχει σχέση με ένα γίγνεσθαι που σημαίνει ότι είναι και ικανός να «δημιουργήσει» ιστορία, δηλαδή να αλλάξει τον κόσμο…
Τη δυνατότητα  του ανθρώπου να γίνει ο συνειδητός παράγοντας της ιστορίας, να συνειδητοποιεί, δηλαδή και να αλλάζει ο ίδιος τον κόσμο, επιδιώκει να καταστρέψει η Νέα Τάξη. Τον ιστορικό μας ιστό θέλει να αποσαθρώσει και την ιστορική μας ταυτότητα να αφανίσει.

Η οπτική του νικητή για τον 20ο  αιώνα

Η ΝΙΚΗΜΕΝΗ «αριστερά» έχει αποδεχτεί την οπτική του νικητή, δηλαδή την εικόνα που προβάλει ο κυρίαρχος μύθος του νεοφιλελευθερισμού για τον εαυτό του. Έτσι έχει μετατραπεί σε σφογγοκωλάριο της Δύσης και του αμερικανισμού. Η νικημένη «αριστερά»  δεν έχει εγκαταλείψει απλώς ό,τι το ζωντανότερο είχε η σοσιαλιστική μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση του καπιταλισμού και των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά έχει γίνει και η ίδια δυναμικός συντελεστής παραγωγής και αναπαραγωγής των μύθων και ιδεολογημάτων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
ΣΗΜΕΡΑ οι όψιμοι αυτοί «αριστεροί» σφογγοκωλάριοι  του πλανητικού ιμπεριαλισμού επιχειρούν να «ξαναδιατυπώσουν» τα γεγονότα που σημάδεψαν τον 20ο  αιώνα και να τα προσαρμόσουν στην ιδεολογική εικόνα που προβάλει και επιβάλει η πλανητική εξουσία για τον εαυτό της. Επιχειρούν δηλαδή να «γράψουν» την ιστορία του 20ου  αιώνα σύμφωνα με τις ιδεολογικές απαιτήσεις και ανάγκες της καλπάζουσας νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας ομοιομορφίας και Τάξης…
ΕΤΣΙ στην ιστορική αποτίμηση του 20ου  αιώνα υποβαθμίζουν δραματικά τη φρίκη του καπιταλιστικού κόσμου και εξίσου δραματικά διογκώνουν τα «ελαττώματα» των επαναστάσεων κατά του κόσμου αυτού. Οι δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές και τα άπειρα εγκλήματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας «ξεχνιούνται» ή περιτυλίγονται από μια γλυκερή ηθικολογία που αποκρύπτει το βάθος και την ουσία των πραγμάτων που οδηγεί  στη γενική καταδίκη και απόρριψη του καπιταλιστικού συστήματος.
 ΑΝΤΙΘΕΤΑ η ιστορική αποτίμηση του αιώνα, με την ίδια αφοριστική ηθικολογία, κηδεύει τα επαναστατικά γεγονότα και την κοσμογονία των ανατρεπτικών ιδεών του 20ου  αιώνα με τη μέθοδο της απομόνωσης και διόγκωσης κάποιων εξωτερικών και τυπικών «ελαττωμάτων».
 Η ΡΩΣΙΚΗ Επανάσταση το 1917, η κορυφαία επαναστατική τομή του 20ου  αιώνα γίνεται «πραξικόπημα» των Μπολσεβίκων . ΒΛΕΠΟΥΜΕ, λοιπόν, σήμερα τις γραφίδες της νικημένης «αριστεράς» να δολοφονούν την ιστορία του 20ού αιώνα. Να αφαιρούν από τα πράγματα, τα γεγονότα και τις ιστορικές κινήσεις του 20ου  αιώνα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και ταξικά τους διακριτικά. Να σχηματοποιούν τον 20ο  αιώνα σε υπεριστορικές αφαιρέσεις και να τα ταριχεύουν.
 Ωστόσο το τραγικό μεγαλείο του 20ού αιώνα δεν μπορούν να το αφανίσουν. Ακριβώς γιατί αυτό βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι στον καπιταλιστικό εφιάλτη. Αυτή η αντίσταση έγραψε τις πιο ωραίες σελίδες αυτού του αιώνα και έδωσε τα μεγάλα δημιουργήματα του πνεύματος. Αυτή η αντίσταση πυροδότησε το συναίσθημα, τις επιστήμες και τις τέχνες. Σε αυτή την επαναστατική αντίσταση καταγράφεται η ποίηση  του 20ου  αιώνα και η ελπίδα  της ανθρωπότητας…

To 1821

      Έχει ειπωθεί ότι «το σπουδαιότερο γεγονός στην Ιστορία της Γαλλίας ήταν η άλωση της Βαστίλλης». Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν ιστορική τομή. Ωστόσο το πιο συγκλονιστικό γεγονός στην Ιστορία του ανθρώπου είναι το ΄21! « Ποτέ τόσο  πολύ λίγοι δεν κάμανε για τόσο πολλούς τόσα πολλά» όσα οι Έλληνες.
 Βεβαίως το ΄21 το διδαχτήκαμε σύμφωνα με τις αφηγήσεις των νικητών, της εξουσίας και του χρήματος. Μας εδόθη το ανεστραμμένο είδωλό του. Για να γνωρίσει κανείς το αληθινό Εικοσιένα, όπως μας λέει ο Δημήτρης Φωτιάδης, «πρέπει να σκύψει πάνω σε άλλα κείμενα, σ΄ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ΄ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι΄ άστραφτε το γιαταγάνι και στα απομνημονεύματα των αγωνιστών –του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομίλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα : Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων…».
 Ωστόσο η «ουσία» και η «ψυχή» του ’21, που είναι το αίσθημα της  Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση. Το ΄21 παραμένει και σήμερα η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του.
 Αυτές τις φλογερές μνήμες τρέμουν σήμερα αυτοί που θέλουν τους λαούς ναρκωμένους και υπόδουλους. Γι αυτό θέλουν να  αποδομήσουν  το «θρύλο» και τα σύμβολα της Επανάστασης του ΄21. Εξατμίζουν τους χυμούς της, εξανεμίζουν το «πάθος και το λογικό» της, αδειάζουν το περιεχόμενό της, καταλύουν την ιστορική «ψυχή»της: καταλύουν κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή βάθους πέρα από τη «γεωγραφία του χρόνου». Τη μετατρέπουν σε ένα ξενέρωτο παραμύθι θεμελιωμένο πάνω στα άκαμπτα και ακίνητα ιδεολογήματα της «Νέας Εποχής». Κάποιοι «νέοι ιστορικοί» δεν αρκούνται μόνο στην «απομυθοποίησή» της αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα: χαρακτηρίζουν τους επαναστάτες και τρομοκράτες. Χρησιμοποιούν δηλαδή το πλαίσιο των «κριτηρίων» του αυτοκρατορικού λόγου…
 Οι ραγιάδες της Νέας Τάξης προπαγανδίζουν το ραγιαδισμό. Γιατί είναι ραγιαδισμός όταν όχι μόνο επικαλύπτεις, αλλά επιχειρείς και  να διαγράψεις από τη λαϊκή συνείδηση αυτό που χάραξε η επανάσταση του ΄21: Ότι η ελευθερία δεν δωρίζεται, αλλά κατακτάται με αγώνες και αίμα.
 «Ελευθερία ή θάνατος». Αυτό είναι το μήνυμα του ΄21, που βελονιάζει και πυροδοτεί και σήμερα τη λαϊκή «ψυχή». Μήνυμα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε και αποτυπωμένο βαθιά στη συνείδηση του Έλληνα. Τη λευτεριά τους οι αγωνιστές του ΄21 έπρεπε μονάχοι τους να την κερδίσουν. Και την κέρδισαν. Έχυσαν ποτάμια αίμα. Γυμνοί, πεινασμένοι, προδομένοι τόσες φορές από τους κοτζαμπάσηδες και τους πολιτικάντηδες,  υπέμειναν τα πάντα, έχοντας πάρει την υπέρτατη απόφαση: λευτεριά ή θάνατος. Και αυτή η απόφαση πουθενά αλλού δεν βρήκε τόσο υψηλή και ηρωική έκφραση, όσο στην έξοδο του Μεσολογγίου και στο χορό του Ζαλόγγου.
 Η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει τέτοια έπη από τη λαϊκή συνείδηση.
Εμείς λέμε: Εμπρός για  Νέα Μεσολόγγια!  

 Γράφει ο Αντώνης Πλάκας
Ρεσάλτο-τεύχος 5-Απρίλιος 2006

Πηγή: http://www.resaltomag.gr/150.mag